Search Results

Een MUST voor wie de MKII lineup - hun meest commerciële én succesvolle bezetting dus - aan het werk wil zien. Jaja, the voice zelf ontbreekt natuurlijk en die komt ook nooit meer terug, maar geen betere vervanger dan Arnel Pineda. Op de wat bizarre uitspraak hier en daar na, zingt hij de klassiekers zoals enkel Steve Perry dit (in een ver verleden dan) kon. Op 29 maart verschijnt deze integrale live registratie van hun twee commercieel meest succesvolle albums Escape en Frontiers - samen goed voor 8 top 40 singles en +20 miljoen verkochte exemplaren - op DVD, Blu-ray, DVD/2CD en Blu-ray/2CD. Even voorstellen Yeah right! ;-) Live In Japan 2017: Escape + Frontiers DVD 1. Don't Stop Believin' Intro 2. Don't Stop Believin' 3. Stone In Love 4. Who's Crying Now 5. Keep On Runnin' 6. Still They Ride 7. Escape 8. Lay It Down 9. Dead Or Alive 10. Neal Schon Guitar Solo 11. Mother, Father 12. Jonathan Cain Piano Solo 13. Open Arms 14. Separate Ways Intro 15. Separate Ways (Worlds Apart) 16. Send Her My Love 17. Chain Reaction 18. After The Fall 19. Faithfully 20. Edge Of The Blade 21. Steve Smith Drum Solo 22. Back Talk 23. Frontiers 24. Rubicon 25. La Raza del Sol 26. Lovin', Touchin', Squeezin' #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #journey #liveinJapan2017 #escape #frontiers

‘Why wait for the new Tool?’ Ze steken de bewondering voor de meesters niet onder stoelen of banken, de Brit en drie Finnen. Van de ritmische drumpassages over de pompende baslijnen en gitaarsound tot de zangpassages: "In afwachting van het nieuwe Tool album schreven we maar zelf die nummers die we willen horen!". Duidelijk. Wheel is echter méér dan een kloon, ook al komen ze bij momenten erg dicht bij die grens die je beter niet overschrijdt. Bij Vultures en Where The Pieces Lie horen we de zware deprimerende riffs eigen aan Alice In Chains. Skeletons laat dan weer erg filmisch aandoende sferen horen die we kennen van bij Long Distance Calling. In de epische meesterwerkjes Wheel, Tyrant en Lacking voegen ze dan alle stukjes van de complexe puzzel samen. Ook al tikken deze songs elk tegen/over de 10', op geen enkele moment vervelen ze. De opbouw is telkens tot in de puntjes verzorgd met rustige passages die als stilte voor de storm dienen. Voor je het beseft zijn die 10' voorbij en druk je op de repeat knop. Waar ikzelf immens kan van genieten is het drumwerk van Santeri Saksala. Man wat speelt die jongen gevarieerd en ritmisch Met zijn speelstijl eist hij in elk nummer een prominente rol op, alsof hij telkens aan het soleren gaat maar toch ten dienste van de song stelt. Na een concert van 90' moeten zijn armen eraf hangen, denk ik dan. Moving Backwards eis je vrijdag bij je platenboer op. Dit uitstekende debuut volgt op de beide eerder verschenen EP's The Path en The Devide en is een must voor fans van eerder genoemde bands. Wheel hebben meteen de lat erg hoog gelegd voor hun idolen die maar beter serieus uit hun pijp komen. Spijtig genoeg (nog) niet op Belgische podia, wel in onze buurlanden als opener voor de Zweedse Art-Rockers Soen (met ex-Opeth drummer Martin Lopez). “Life is like a wheel. Sooner or later, it always come around to where you started again.” – Stephen King Toppers: Vultures, Wheel, Tyrant, Lacking Score: 84/100 Info Releasedatum: 22 februari 2019 Label: Odyssey Music Network Producer: - Singles: Vultures Where the Pieces Lie Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Vultures Wheel Tyrant Up The Chain Skeletons Where the Pieces Lie Lacking #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #wheel #movingbackwards

11 februari 2019, Botanique Rotonde (Brussel) De (bijna) wekelijkse trip naar mijn platenboer zorgt regelmatig mee voor leuke ontdekkingen, vooral wat steengoede 'nieuwe' livebands betreft. Ik had nl. nog nooit van The Revivalists gehoord, ook al zijn deze veelzijdige (alternative) rockers uit New Orleans reeds sinds 2007 actief en hebben ze met Take Good Care in 2018 hun 4° full album uitgebracht. Maar liefst 8 muzikanten brengen héél erg catchy (alternative/roots) rock met veel soul, funk en zelfs pop invloeden. Noem het gerust een meer toegankelijke (of minder pretentieuze?) Dave Matthews Band. Erg radiovriendelijk en op en top Amerikaans. Wat meteen ook inhoudt dat onze gerespecteerde nationale pers hiervan moet gruwelen. Voor hen is dit waarschijnlijk zo fake/plastic als wat. Zij waren er echter niet bij, wel een goed gevulde Rotonde waarvan zeker 50% deels dronken Noord-Amerikanen die zich compleet lieten gaan. Héél kort iets over het sympathieke Gentse duo The Antler King. Hun 'catchy indiepop met prachtige vocale harmonieën en kruimels psychedelica' (dixit HUMO) klonk mooi, was echter een complete miscast als opwarmer voor wat zou volgen. Van zodra de 8 fuifnummers uit NOLA het podium betraden was je de Belgen meteen vergeten. Toch wel een beetje spijtig. It Was A Sin zet nog voorzichtig in met een sleutelrol voor de prachtige stem van David Shaw en Ed Williams op een nog jankende pedal steel. Geleidelijk aan bouwt het nummer op en krijgt licht epische proporties, voortgestuwd door de twee drummers Andrew Campanelli en PJ Howard. Wanneer voor het slot podiumbeest/saxofonist Rob Ingraham en keyboarder/trompettist Michael Giradot elk aan een zijde van het podium op een platform hun longen uitblazen, gaat het publiek volledig los. Van een entrée gesproken. Het erg funky Criminal sluit naadloos aan en doet de temperatuur stijgen. Nu mogen Zack Feinberg (g) en George Gekas (b) schitteren. Ongelooflijk wat een power de twee drummers opnieuw brengen en hoe Ingraham en Williams schitterende accenten blijven leggen. Oh No toont vervolgens hun meer stevige/roots zijde. Ik begrijp dat deze klasbakken, na 7 jaar onafgebroken 'underground' aan hun reputatie te hebben gewerkt, de afgelopen drie jaar voor uitverkochte headline tours zorgen, waaronder een uitverkochte Red Rocks verschijning. En met Wish I Knew You een gouden #1 single te pakken hebben. Verre van 'overnight succes' zoals het al eens genoemd wordt. Shaw heeft naast een sterke stem ook een podiumprésence die je van een frontman verwacht. Hij bespeelt zijn publiek én speelt ermee, duikt geregeld tussen de fans en laat hen af en toe stukjes meebleiren. Of dat geapprecieerd wordt? De stralende gezichten spreken boekdelen en stilstaan zien we de fans ook niet veel. Wat me verder opvalt, is dat Williams zijn pedal steel niet enkel traditioneel laat janken, hij tovert er regelmatig erg leuke moderne tunes uit en steelt hiermee geregeld de show. Dat zijn college buddy's - zo zat als een ei - pal voor zijn neus geposteerd staan, had hij dan misschien liever niet gehad: "Why are you guys so in my face?", al lachend. Na een subliem eerste kwart worden de songs naar mijn gevoel dan net iets te poppy, tot we met Catching Fireflies weer de goede (funky, soulvolle) rock richting uitgaan en er met Some People Say en Hate To Love You twee prachtige ballads volgen. De Meiden smelten. Hun reguliere set afsluiten doen ze met hun grootste hits, toegegeven ook wel poppy, maar die songs liggen zo goed in het oor dat ik er wel van kan genieten. Bedoeling was het feestje nog even te laten doorgaan met een dubbele bisronde van 3+1 nummer. Dat was echter zonder de strikte curfew van de Belgische zalen, alsook misschien slecht time management van de band, gerekend. Twee nummers vallen af, gelukkig niet een prachtige versie van Have A Cigar. Ik heb opnieuw een schitterende avond beleefd in wat voor mij één van mijn favoriete concertzalen aan het worden is. Bij deze ook mijn dank aan de klank- en lichtman. Setlist It Was A Sin Criminal Oh No When I'm With You You and I Change Next to You Catching Fireflies Some People Say Hate to Love You All My Friends Wish I Knew You (bis) Future Have a Cigar (cover Pink Floyd) Fotoalbum #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #therevivalists #botanique #rotondebotanique #brussels

‘America, American, Americana’ Als er één muziekstijl oertypisch (Noord-)Amerikaans is, dan is het wel Americana. Nu ja, een stijl kan je het misschien niet noemen, eerder een melting pot van stijlen, m.n. authentieke Country, Folk, Blues, zelfs een scheut Heartland Rock. Wanneer we een omschrijving moeten vinden voor de 15 nummers die Ryan Bingham op zijn nieuwe werk aan ons presenteert, dan is het op en top Americana. Ik hou steeds mijn hart vast wanneer een album méér dan 12 songs bevat. Ik weet gewoon dat er dan van die opvullertjes tussen zitten of dat het allemaal wat saai begint te worden. Liever 8 à 10 kleppers wat mij betreft. Bingham pakt het echter schitterend aan door enorm te variëren en een bloemlezing te brengen van wat Americana doorheen de geschiedenis heeft betekent. We horen (al dan niet sompige) Blues stompers zoals Jingle and Go, Goddamn Blues en Hot House. Lover Girl, Beautiful and Kind en Wolves zijn dan weer Country/Folk ballads waar ofwel de pedal steel jankt of Bingham zichzelf begeleidt op akoestische gitaar. Tom Petty is ook nooit ver weg en wordt geëerd in nummers als What Would I've Become, Blue, Stones en Blues Lady. O.a. in die laatste song steekt ook Bob Dylan even de kop op. Thematisch snijdt Bingham de harde politieke realiteit in zijn land aan en hoe o.a. hijzelf hiermee om gaat. Dan mag het misschien verrassen dat het een 'love song' is geworden en alles vrij upbeat klinkt. Ryan heeft zich echter al van in zijn jeugd aan moeilijke omstandigheden moeten aanpassen, heeft zijn eigen demonen bestreden en weet zich ondertussen aan te passen aan verschillende omstandigheden en culturen. En wij mogen nu genieten van hoe hij al deze ervaringen heeft omgezet in een collectie prachtsongs. Hoor het hem allemaal zelf vertellen op 6 mei in de Ancienne Belgique. Toppers: Beautiful and Kind, Wolves, Hot House, Stones, Blues Lady Score: 77/100 Info Releasedatum: 22 februari 2019 Label: Axster Bingham Records Producer: RB en Charlie Sexton Singles: Wolves Jingle and Go Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Jingle and Go Nothin' Holds Me Down Pontiac Lover Girl Beautiful and Kind Situation Station Got Damn Blues Time for My Mind What Would I've Become Wolves Blue Hot House Stones America Blues Lady #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #ryanbingham #americanlovesong #axsterbinghamrecords

Foto's: BIR/Sven Togni #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #therevivalists #botanique #rotondebotanique #brussels

Hij is luid, gebruikt graag eigenzinnige elektronische effecten en is toch wat prettig gestoord. Michael Ulysses Wells brengt 'riff-heavy' rock met een scheut moderne blues, beïnvloedt door (vroege) The Black Keys en Jack White. Valt het jullie op dat de beste Britse muzikanten/bands net deze zijn die niet door hun pers worden gehyped? Laat dat eerste album maar vlug komen. Even voorstellen With so much new music bombarding listeners in 2019, it’s sheer talent and a loud personality that will really make an artist stand out. Ulysses Wells has both in spades. Wells, who first picked up a guitar when he was five years old, draws on plenty of rock and roll greats for inspiration – from Eric Clapton to Jeff Beck. His use of quirky electronic effects and unusual guitar models, along with nods to other forward-thinking artists such as Tame Impala, Little Simz and the Black Keys, give his music a futuristic edge that, until now, has been sorely lacking in modern British rock music. Yet out of all of these eclectic influences, it's Jack White that listeners are most likely to think of when they hear Wells’ music. “I love the attitude in his work, the manic brokenness,” Wells says. The pair share a similar ethos – one that panders little to current music trends and chooses instead to get results via true musicianship, and hard work. Hailing from Oxford, Wells has spent the past few months locked away in a converted stable, working on new music. And it’s not like he didn’t have anything to write about, after the band he used to be in fell apart when his girlfriend of 10 years left Wells for his best friend. “That was good writing material,” he admits. “I try to make the themes in my music quite varied, but I think there’s quite a lot of angry stuff out there. I’m not an angry person in real life, so putting it into a song feels quite cathartic.” It’s the energy in the music that really matters to him. Wells is fast-building a deserved, formidable reputation as a fantastic live artist. And for those wondering about his unusual name, thank his father, an actor who has a particular fondness for the James Joyce novel. Wells dabbled in acting before realising that music was his true calling, yet he still manages to find room for some drama onstage: “It’s an outlet for some madness,” he says. “My favourite musicians give it everything." Following a summer in 2018 that saw him share festival stages with the likes of George Ezra, Jake Bugg, and fellow up-and-comers Sea Girls, Wells is raring to get back to live shows. “I’d love to make an album this year,” he says with a laugh. “But I also want to get the gigs going and make it onto as many festival stages as possible. I’ve got about 200 songs in the book, so it’s time to start letting people hear them.” #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #ulysseswells #backwiththepeople

Totaal onverwacht smeten Neil Tennant en Chris Lowe vorige week een EP op het internet. Pas in april zal Agenda ook en fysieke verschijning hebben in de vorm van een 12”. Ook een CD versie bij bestelling van het jaarlijkse boek van de band, Annually 2019. Het Britse synth pop duo verrast iedereen met dit werkstuk aangezien de fans zitten te wachten op een nieuw album dat in de herfst zou moeten verschijnen. Er staan 3 satirische nummers op de EP en een eerder treurige song, maar alle vier hebben ze een politiek thema.Opener is Give Stupidity A Chance, een duidelijkere verwijzing naar Trump is moeilijk denkbaar. We halen er even twee zinnen uit: “Lets shock and awe the world with idiotic bigotry” - “Chicks are always up for it, you gotta grab whatever you can”. Maar de band laat toch ook verstaan dat het probleem zich niet enkel tot Amerika laat herleiden. On Social Media gaat, je kan het al raden, over Twitter, Facebook en konsoorten en de gevaren die eraan verbonden zijn. “U can get in2 an argument right away if you’re on #SocialMedia”. What Are We Going To Do About The Rich is een spot-aanklacht tegen de rijksten der rijksten “They’re avoiding paying taxes while the welfare state collapses”. The Forgotten Child is het enige serieuze nummer van deze EP. Een kind dat vermist raakt terwijl het op de vlucht is naar een veiliger thuis, maar tegelijkertijd wordt ook de vraag gesteld of we niet een stuk van onze menselijke waarden vergeten zijn. Een zeer rustige track die bewust eenvoudig is gehouden om het contrast met de rest nog groter te maken. Muzikaal gesproken zijn alle kenmerken aanwezig die van Pet Shop Boys de band maakte die meer dan 100 miljoen albums verkocht. Catchy, Poppy, Synths,… Maar je kan ook voelen dat dit iets vluchtigs is geweest tijdens de opnames van het volgende album. Het zijn zeer eenvoudige, amper uitgewerkte songs, die iets te vlug in elkaar gestoken zijn en waar enkel de satirische waarde in acht werd genomen. Het muzikale en productionele zijn zwaar verwaarloosd . Score: 71/100 Info Releasedatum: 8 februari 2019 Label: X2 Producer: Tim Poweel en PSB Single: Give Stupidity A Chance Uitgaven: MP3 (later ook CD en 12” website Tracklist: Give Stupidity A Chance On Social Media What Are We Going To Do About The Rich The Forgotten Child #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #petshopboys #agenda

Introducing Gabriella Wilson, aka H.E.R. oftewel Having Everything Revealed! Ook al werd dit 21-jarig multitalent 7 jaar geleden reeds door RCA getekend, ik ontdekte haar pas afgelopen week, toen ze een Grammy in ontvangst mocht nemen voor beste R&B album (ook al gaat het hier eigenlijk om een combinatie van 2 EP's) alsook beste R&B song. Echte, traditionele 'slow burning' R&B weliswaar, en niet van dat plastieken gedoe. Puur geniet hoe ze hier schakelt van akoestische gitaar naar basgitaar naar elektrische piano, en daarbij het performen niet vergeet. Wat een klasse, wat een uitstraling. Laat dat échte debuut album maar vlug komen. Even voorstellen After being signed to RCA under Sony at the age of 14, she released a single in 2014 called "Something To Prove" under her real name. Re-emerging in late 2016 with a new persona and her debut EP, H.E.R. Vol. 1, executive produced by producer and songwriter David "Swagg R'Celious" Harris, Wilson received support from Usher, Tyrese, Pusha T, and Wyclef Jean; labelmates Alicia Keys and Bryson Tiller helped get the word out through Twitter co-signs, shoutouts, and re-posts In April 2017 Rihanna posted an Instagram clip with H.E.R.'s track "Focus" playing in the background. The clip has been viewed over five million times. Additional public support came from Issa Rae of HBO's Insecure, Taraji P. Henson of Empire, Kylie Jenner, and Kendall Jenner. The tracks on H.E.R. Vol. 1 have collectively been streamed over 20 million times on Spotify and over 65 million times across all streaming music providers worldwide. NPR listed H.E.R. Vol. 1 as the first selection in its "5 Essential R&B Albums You Slept On" roundup. Calling the music "Slow-burning R&B that zooms in on emotional highs and lows," Rolling Stone included H.E.R. in its March 2017 "10 Artists You Need To Know" roundup. And Forbes named her one of "5 Alternative R&B Artists To Look Out For In 2017", reporting: "In the same vein as The Weeknd's enigmatic introduction to the world, H.E.R.'s image remains a mystery. The irony, though, is that her moniker is an acronym for Having Everything Revealed." Her follow-up EP, H.E.R. Vol. 2 (2017) also executive produced by Harris, was released on June 16, 2017 and includes the single "Say It Again". Her notable live performances include the 2017 BET Experience concerts at the Staples Center in Los Angeles with Snoop Dogg, Wiz Khalifa, Kid Cudi, Lil Yachty, Rae Sremmurd, Bryson Tiller, and Khalid. She was recently on tour with Bryson Tiller for the Set It Off tour, and recently concluded her first headlining tour, the Lights On Tour, in support of her most recent effort H.E.R. Vol. 2. Wilson announced on the 12th of September 2018 that she will be embarking on the "I Used to Know H.E.R. Tour" in support of her latest EP "I Used to Know H.E.R.: The Prelude", which Wilson has stated is a prelude to her upcoming debut album. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #her #gebriellawilson #carriedaway

Sinds dinsdag kon je op de sociale media van Dranouter elke dag een nieuwe headliner ontdekken van Dranouter Festival 2019. De eerste aangekondigde namen zijn The Young'uns, MAZ, Mile Twelve en TURFU. The Young'uns zijn uitgegroeid tot een van de meest geliefde acts binnen de folkmuziek dankzij hun unieke act: sterke songs, betoverende harmonieën en pittige humor. Hun vierde album 'Strangers' werd zelfs bekroond met ‘Best Album’ bij de BBC Radio 2 Folk Awards! MAZ - Deze Canadese band neemt je mee op een muzikale ontdekkingstocht die het erfgoed van Québec doet opleven. Hun derde album "ID" sleepte een hele reeks nominaties in de wacht. In een flow van traditionele muziek, jazz en elektro, jongleert de Canadese groep MAZ met oud en nieuw. Mile Twelve - Hun debuutalbum 'Onwards' katapulteerde de band naar de top binnen de bluegrass charts. De reden van hun snelle opmars? Mile Twelve beweegt tussen traditionele bluegrass klassiekers, origineel eigen materiaal en hun vrije interpretatie van popsongs. Geïnspireerd door techno, repetitieve muziek en trad bouwt TURFU een feestrepertoire op. De twee heten je nu al welkom op de dansvloer in De Voute. Dranouter Festival gaat dit jaar door op 2,3 en 4 augustus 2019. #Dranouter #FestivalDranouter

28 januari 2019, OC De Kleine Beer (Beernem) In 2006 kreeg ik van een toenmalige 'concert buddy' Another Black Feather cadeau. Ik vond Dayna Kurtz meteen - op z'n minst gezegd - speciaal. Ze deed me wat aan Tom Waits denken, ook al weet ik niet goed waarom? Ligt het aan die diepe, rauwe stem die me aan bars en booze doet denken? Of eerder aan het type nummers die héél erg poëtisch en verhalend zijn, bij momenten richting chansons aanvoelen? Ik zag haar datzelfde jaar aan het werk in de AB Club: ze was net die avond erg verkouden en bracht haar nummers (solo, zichzelf begeleidend op gitaar) met een nog diepere, rauwere stem. Het was echt genieten. Dan verloor ik haar wat uit het oog tot ze een dikke maand geleden op één of andere manier terug op mijn radar tevoorschijn kwam. Enkele cd's en stijlen rijker - waaronder folk, rock, jazz, country, blues en vanzelfsprekend nog steeds 'chanson' - werd het tijd voor een tweede kennismaking. In de sfeervolle, intieme setting van OC De Kleine Beer ditmaal, begeleidt door Robert Maché (gitaar en mandoline) én voor een aandachtig luisterpubliek. Véél woorden hoef ik aan dit optreden eigenlijk niet vuil te maken gezien de foto's in feite boekdelen spreken. Zoals verwacht werd het een sobere set waarbij die fantastische stem van Kurtz centraal staat en Maché zich volledig ten dienste stelt. Tussen de nummers door keuvelen beide gezellig of brengen het verhaal achter het nummer. We leren dat Mevr. Kurtz New Orleans (waar ze al jaren woont) ziet als een hoer met een gouden hart, terwijl New York (ze is oorspronkelijk van New Jersey) staat voor een yuppie die het op je geld heeft voorzien. Ook dat ze een Joodse atheïst is en het niet zo heeft op die typische Amerikaanse 'scary Christians'...én dat ze niet echt een vaste setlist hanteert, dus mogen we gerust om onze favorieten vragen. Fred Astaire zien beide wel zitten, temeer het mantra van Maché net dit van de beroemde danser/acteur is: "What do you remember after you had too much wine? The hangover or that you had a good time?". Venezuela passeert vanzelfsprekend ook de revue, inclusief het verhaal rond de zéér heldere droom die aanleiding. gaf tot het schrijven ervan. Het is ook steeds een lach én een traan bij Kurtz, prachtig verwoord in If I Go First, misschien het meest romantische nummer van de avond....over sterven. Geen Dayna Kurtz zonder covers. Tijdens de bisronde geeft ze zich echter hélemaal 'bloot': zonder enige begeleiding, op een 'spiekbriefje' na, brengt ze Mijn Vlakke Land. Dat een immense oen het nodig vond te lachen om haar uitspraak strooide ei zo na roet in een uitstekend dessert. La Kurtz liet het echter niet aan haar hart komen: stopte, keek even die bewuste richting uit (voor haar linksachter) en ging dan gewoon door zonder verder nog gestoord te worden. Het lange en luide applaus op het einde van deze voordracht was méér dan verdiend. Voor de afsluiter nam ze haar banjo erbij en mocht Robert Maché terug aansluiten. Met dank voor een erg gezellige, rustige, wondermooie avond. Setlist It's How You Hold Me Hallelujah I'm A Dreamer (David Egan cover) Nola Reconsider Me (Johnny Adams cover) Raise The Last Glass What Did Jesus Say? (unreleased) Fred Astaire Do Right Woman, Do Right Man (Aretha Franklin cover) Hanging Around My Boy (Sonny Burgess cover) Those Were The Days (Eugene Raskin cover) He's A King Yes, You Win If I Go First Venezuela Love Gets In The Way (bis) Mijn Vlakke Land (Jaques Brel cover) You'll Always Live Inside Of Me (Robert Charles cover) Fotoalbum #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #daynakurtz #ocdekleinebeer #beernem #bestamericanaalbum #robertmache

Zo heel nu en dan moet je als festivalorganisatie open durven staan voor nieuwe visies. Dat kan een aanpassing zijn aan het huidige concept, gebaseerd op ervaringen en andere inzichten of simpelweg een zot idee. Of een combinatie van de twee! Tijdens de komende editie van Alcatraz, zal men EL PRESIDIO terug in de oorspronkelijke tent onderbrengen. Dit maakt dat ze in deze mooie, ronde circustent plaats over hebben voor een derde podium (naast Prison en Swamp). Dit derde podium gaat La Morgue. Gelegen naast de GRAVEYARD zal ‘het lijkenhuis’ een uitvalsbasis worden voor voornamelijk Belgische bands die diep in de underground geworteld zitten. De pikdonkere tent wordt een plaats waar zich veeleer obscuur grut gaat verzamelen. Ofwel bands die lak hebben aan grote podia en pas tot hun volle recht komen in een met sulferdampen voltrokken krocht waar de geur van onheil hangt. Muzikanten die licht schuwen en pas tot ontbolsteren komen eenmaal de duisternis het overneemt. En zo zijn er tegenwoordig heel wat steengoede bands actief. Internationaal, maar zeker ook in eigen land. Een band als Amenra zou gerust als gemene deler kunnen beschouwd worden in het concept dat we voor ogen hebben, ware het niet dat de band reeds zo tot de verbeelding spreekt (en dat geheel terecht!) dat een groter podium voor hen eerder een noodzakelijk ‘kwaad’ is geworden. Edoch is het de sfeer die deze band uitstraalt die zal nederdalen over La Morgue. Sludge, post, doom, death, stoner en black: fuzz, hand in hand met goor en verderf! Hoe kan dat verkeerd gaan met bands als het Duitse THE SPIRIT & DESERTED FEAR, WOLVENNEST, HEMELBESTORMER, PSYCHONAUT en ALKERDEEL, bands die er geheel in eigen stijl de ‘sfeer’ zullen weten in te brengen. In de met rook gevulde reuze-tipi zullen ook (psychedelische) stoner bands als MAUDLIN, BLACK MIRRORS, COWBOYS AND ALIENS, FIRE DOWN BELOW, (Het Nederlandse) AN EVENING WITH KNIVES, MIAVA, TANGLED HORNS, (het Franse) GLOWSUN of de geweldenaars van het powertrio SPEEDÖZER uitermate tot hun recht komen. Cowboys And Aliens speelt er voor de gelegenheid zelfs integraal hun eersteling, nog steeds een stonerparel die makkelijk de concurrentie aan kan met alles wat de voorbije decennia uit Palm Desert kwam overgewaaid. De meerwaardezoeker vindt op Alcatraz met La Morgue een festival binnen het festival. Vijftien bands (vijf per dag) die, los van de resterende programmatie, voor een aparte beleving zullen zorgen in een aangepast kader. Een bevlogen ‘space trip’ recht naar ‘middle earth’. Voor sommigen hun vertrouwde habitat, voor anderen een bevreemdende ontdekkingstocht. #Alcatraz #LaMorgue

Volgende bands voor Alcatraz 2019 zijn Soilwork & Carnation! Zoals veel bands die begonnen halverwege de jaren negentig, evolueerde de muziek van deze Zweden later naar moderne groove metal met hier en daar zelfs een tijdelijke scheut metalcore. Gelukkig zit het wel snor met het schrijverstalent van deze heren en hebben zij hun metalcoreperiode achter de rug. De Belgische death metalband Carnation heeft de voorbije jaren niet stilgezeten en hard gewerkt. Met de EP ‘Cemetery Of The Insane’ (2015) leverden ze een sterk visitekaartje af. Tal van optredens op allerlei festivals – die hen zelfs tot in het verre Japan en Brazilië brachten – volgden. Carnation werd begin dit jaar opgepikt door het grote Franse label Season Of Mist, dat vorige zomer hun langverwachte debuutalbum uitbracht. ‘Chapel Of Abhorrence’ is een knappe plaat die de hoge verwachtingen haast moeiteloos wist in te lossen. Alcatraz gaat dit jaar door van 9 tot 11 augustus 2019 in Kortrijk. #Alcatraz