Search Results

Zin om mee te werken aan onze website? Bij Brothers in RAW zijn we op zoek naar enthousiaste schrijvers, reviewers of redacteurs! Volg je het festival en concertnieuws op de voet? Ga je graag naar concerten? Kan je bovendien een zinnig woordje schrijven hierover? Dan ben jij misschien wel de persoon die we zoeken! Ervaring is geen vereiste, motivatie en enthousiasme des te meer! Schrijven vanuit een passie voor muziek in al zijn vormen en genres, dat is wat we zoeken! Geiïnteresseerd of ken je iemand die geïnteresseerd zou kunnen zijn? Neem conctact met ons op via brothersinrawphotography@gmail.com of via onze facebookpagina!

Fotoverslag van een steengoed optreden vrijdagavond van Marmozets in L'Aéronef (Club) Lille Frankrijk. #marmozets #Aeronef #Fotoverslag #concertphotography #laéroneflille #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage

Goodbye June Greta Van Fleet #fotoalbum #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveshows #goodbyejune #gretavanfleet #ABBrussel #anciennebelgique #abconcerts

Deze zéér uitgesproken singer-songwriter uit Nashville debuteerde in 2016 met haar single Stuck In The South en album Beyond The Bloodhounds. Rolling Stone omschreef haar als een kruising tussen P.J. Harvey en Loretta Lynn op een bal voor bezeten nieuwkomers. Voor liefhebbers van 'back-porch-blues-swamp-cat-lady-howlin'-at-the-moon'. Op 29 maart in De Roma: mis dit niet! website #newmusic #newsong #adiavictoria #dopequeenblues #deroma #nashville #blues #sounnds

Het prachtige Cross van de Zweedse Louise Lemón is het laatste nummer dat ze voor haar nieuwe album, te verschijnen in maart 2019, heeft geschreven. Op de nog titelloze opvolger van Purge, dat van ons een dikke vette 90/100 kreeg, luistert ze naar haar diepste gedachten. Leren i.p.v. oordelen, niet weglopen maar eerder omarmen, achterom kijken om vooruit te gaan, dat zijn de thema's die het album tegelijk donkerder én lichtgevender zullen maken dan haar debuut. En of dat wij ernaar uitkijken. website #newmusic #louiselemón #cross #newsong

Op haar achtste album ontdoet deze klassieke, elegante schoonheid zich van alle reverb en toont zich puur. Wij beloonden deze gedurfde stap met een dikke 87/100. Haar nummers zullen in de intieme setting van de Rotonde prachtig uitkomen. Het wordt intens genieten van de emoties die ze voor ons zal schilderen. website muziek Info & tickets 23 oktober 2018, Botanique (Rotonde), Brussel #live #liveshow #concert #concerttip #marissanadler #formycrimes #botanique #brussel #darkfolk #americana #indiefolk #indiepop #dreampop

13 oktober 2018, Villa Bota (Brugge) Dutsfest De Brugse punkrock radio Nostalgebra organisserde afgelopen zaterdag voor de tweede maal hun festivalletje Dutsfest, in samenwerking met Het Entrepot en Villa Bota. Leuze van deze jonge, erg sympathieke organisatie rond Shiny en Tommy: 'Muziek is tof, zeker als ze roepen'! Verplaats je samen met ons in de sfeer van jeugdclubs, waar alles vooral draait om samen zijn en lekker compromisloos plezier maken. Slow Crush Het is enerzijds verbluffend om een band als Slow Crush in een dergelijke 'kleine' setting te zien performen, maar anderzijds geeft het ook blijk van een nuchterheid die de band siert. Jawel, dergelijke venues zijn nog steeds van essentieel belang in het groeiproces en dat is te zien aan de inzet en de uitermate professionele aanpak. De soundcheck bv., daar is het publiek gewoon bij en meteen voelen we aan dat het geen evidente avond wordt. Zowel de band als de geluidsman werken zich te pletter om het complexe geluid - lees véél reverb, afwisselend rustige passages en zware geluidmuren en daartussen nog eens die fluweelzachte stem - zo goed mogelijk te krijgen. Door de immense pedal boards van zowel Jelle als Jan, moet Jelle zelfs voor het podium plaatsnemen. Was het allemaal perfect? Absoluut niet, maar enkel een azijnpisser die hier een punt van maakt. Want Slow Crush brengt fantastische muziek, zowel op hun net uitgebrachte debuutalbum, als live op o.a. Dutsfest II. Aftrappen doen ze met Aurora, het titelnummer van die schijf en een absoluut meesterwerk. Isa wil het publiek 'voelen' en vraagt hen een stuk dichterbij te komen, wat de aanwezigen meteen doen. Weg met die barrière, iedereen één met de band en hun muziek. Tijdens Dizzy, misschien het meest dynamische en 'heavy' nummer op de setlist, kan Isa ook even haar frustratie, omwille van die klote mic stand die niet mee wil, afreageren via enkele zware baspartijen. Aid and Abet doet ons helemaal wegdromen, net als Tremble...het is puur genieten, in mijn geval met de ogen toe, bij anderen richting de schoenen starend. Shallow Breath haalt ons terug naar deze wereld en met Glow denderen we in razende vaart richting het, véél te vroege, einde van de set. Nu ja, beter 45' van het éne hoogtepunt richting het andere, dan 90' met hier en daar een minder moment, ook al vraag ik me af of 'minder' in het woordenboek van Slow Crush staat? We kregen bovendien reeds anderhalf uur best sterke optredens van de drie onder vermelde bands. Setlist Aurora Sway Dizzy Aid and Abet Tremble Shallow Breath Glow London Bullet Old school punk met een bijhorende energieke performance van zanger/brulboei Emile! Dat zoiets op vandaag nog kan, o.a. met dank aan de organisatoren die hun leuze hier in daden laten omzetten. Niemand is veilig voor de frontman die meer in het publiek, zelfs op de toog, staat dan op het podium. Dat is aftrappen, dat is je smijten, dat is keet schoppen...zoals het hoort bij deze muziek. Bleak Naar Bleak moet ik zeker luisteren, wordt me in het oor gefluisterd, maar daarvoor was ik ook gekomen: om alle 4 de bands in me op te nemen. 'Spacegrunge' uit Antwerpen, what's in a name. Ik hoor mooie nummers gelijkaardig aan wat Slow Crush later die avond zou brengen, en toch net dat tikkeltje anders. Jens, Arne Mathias en Berend kunnen er i.i.g. wat van en bewijzen dat we in ons landje over héél wat muzikaal talent beschikken, in de meest diverse genres. Even wennen: veel nummers lijken geen echt einde te hebben, wat enerzijds bizar overkomt, echter ook weer naar méér doet verlangen. Lone Wolf Vreemde eend in de bijt, maar dan enkel omdat het voor ons 'Ollanders' zijn, zijn deze 3 jongens en 1 jongedame uit Rotterdam. Muzikaal passen ze vanzelfsprekend in het plaatje: aanstekelijke dansbare punk rock&roll met zo'n enthousiasme gebracht dat we er vrolijk van worden. #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #dutsfest #brugge #villabota #nostalgebra #hetentrepot #slowcrush #londonbullet #bleak #lonewolf

‘Winter Is Coming’ Dat het bijna zover was, hield een nogal populaire tv serie ons jarenlang voor. Het duurde verdorie erg lang alvorens die winter daadwerkelijk voor de deur stond. Het lange wachten werd uiteindelijk grotendeels beloond. Floor Jansen (Nightwish) en Jorn Viggo Lofstad (Pagan's Mind) deden er 10 jaar over alvorens ze hun geesteskind op de rockwereld loslieten...ook niet mis. Zaten we hierop echter te wachten? Wanneer ik de bandnamen van beide zag, was mijn eerste reflex: hard weglopen, zo hard als ik maar kon. Ik heb nl. helemaal niets met Symphonic Metal en vrij weinig met Progressive Metal. Maar goed, dat hoort niet en op verzoek - wat ik gewoonlijk niet doe - drukte ik de 'play' knop in en luisterde gedurende drie dagen op 'repeat'. Wat ik hoorde verbaasde me eerlijk gezegd: geen sopraan (stem), geen overdreven bombast, geen keyboards, geen complexe songstructuren, echter rechttoe rechtaan melodieuze Hard Rock. Dat Jansen hier een geheel andere bereik van haar (veelzijdige) stem laat horen doet me enorm plezier en laat me toe de nummers een echte kans te geven. Lofstad zorgt ervoor dat de meeste songs voorzien zijn van stevig riffwerk, wat me ook al kan bekoren. Bijster origineel lijkt hij me niet (ik hoor regelmatig een Eddie Van Halen, zelfs Joe Satriani en tot tweemaal een korte aanzet Zakk Wylde), maar op zich stoort dat niet, temeer de goede man de meeste songs voldoende krachtig houdt. Zolang Northward er stevig in vliegt en de nummers niet te complex maakt, zit het goed (de twee openingstracks bv. alsook Paragon, Let Me Out en I Need), maar wanneer ze pogen diverse ideetjes in een al te simpel riedeltje te proppen, dan gaat het mis (Big Boy, Timebomb). Net als bij niemendalletjes als Storm In A Glass en het akoestische Bridle Passion: het eerste een poprockertje van 13 in een dozijn, het tweede een goedbedoelde poging ons in het diepste van onze ziel te raken, meteen echter het zwakste nummer op dit album. Dit wordt dan razendsnel rechtgezet met I Need, waarmee Northward terug voluit gaat. Jansen zingt de pannen van het dak en Lofstad rifft en soleert er vrolijk op los terwijl het nummer een aanstekelijke melodie op een soliede basis plakt. Top! Tot slot komt dan toch de muzikale achtergrond van beide piepen in het aan Symphonic en Progressive Metal aanleunende titelnummer. Iets meer afwisseling in de structuur, de stem gaat de hoogte in, alles zwelt wat meer aan...maar gelukkig blijven de twee weg van pathos en staat de song er wel. De fans van eerder vernoemde bands krijgen zo ook een vinger toegestoken. Zelf ben ik niet gaan lopen. Toppers: Get What You Give, I Need Score: 71/100 Info Releasedatum: 19 oktober 2018 Label: Nuclear Blast Records Producer: Jacob Hansen Singles: While Love Died Get What You Give Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: While Love Died Get What You Give Storm In A Glass Drifting Islands Paragon Let Me Out Big Boy Timebomb Bridle Passion I Need Northward #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #rockmusic #bluesrock #hardrock #rock #northward #floorjansen #jornviffolofstad #nuclearblast

10 oktober 2018, Ancienne Belgique (Brussel) Graveyard en België, het moet een haat/liefde verhouding zijn: in de afgelopen 8 jaar stonden ze reeds 6x op een festival hier (Pukkelpop, Rock Werchter, Graspop en Desertfest) en lijken ze zowat de huisband van Trix (3x) te zijn. Toch slagen ze er niet in dit jaar, i.e. het jaar van de grote 'comeback', méér dan 800 fans richting de AB te lokken. Wat mij betreft erg bizar, temeer ze met Peace hun sterkste album tot nu hebben uitgebracht, hun hedendaagse 'classic rock' van een immens hoog niveau is en de vier topmuzikanten zijn. Maar goed, de afwezigen hadden ongelijk, laat het me hierbij houden. Stipt om 21u10, na een niet onverdienstelijke passage van Bombus, gaan de Zweden vrij gezapig van start met Walk On. Meteen is duidelijk: de ritmesectie met Truls Mörck op basgitaar en Oskar Bergenheim op drums, dendert als een stoomtrein en stuwt de nummers retestrak vooruit. Met zo'n tandem achter zich, kunnen Jonatan Ramm (g) en Joakim Nilsson (v, g) zich op hun ding focussen, en dat doen ze doorheen de hele set op schitterende wijze. Het openingsnummer is de perfecte zet om de stem van Nilsson tijd te geven warm te lopen, maar dat lijkt op de power metal song Please Don't toch nog niet helemaal goed te zitten, vooral in de hogere noten dan. Vanaf The Fox echter geen probleem meer: de strot kan de grote diversiteit nu wel aan, zowel de lage, midden als hoge noten komen er vlekkeloos uit. Niet evident wanneer je in verschillende songs het hele register moet opentrekken en iedereen weet dat het net die stem is die Graveyard onderscheidt van de collega's. Ramm krijgt alle ruimte om zijn solo's op ons af te vuren, zij het dan telkens goed afgelijnd, kort en krachtig én erg melodieus....geen jamsessies voor deze jongens. Het verbaast me ergens wel dat het vooral de oudere nummers zijn die van het publiek het meest bijval krijgen, maar het zijn niet de minste natuurlijk. Het bluesy Uncomfortably Numb zet een eerste rust- én hoogtepunt: nu wordt pas duidelijk over wat een paar stembanden die Nilsson beschikt en wat een prachtig gitaarwerk zowel hijzelf als Ramm kunnen afvuren. Na het al even fantastische Slow Motion Countdown zakt het niveau echter plots een stuk. Vooral de keuze voor From A Hole...snap ik niet. Ten eerste is dit zowat het zwakste nummer op een vrij controversiële Innocence & Decadence, maar ook een nummer dat door bassist Mörck wordt gezongen. Met het mooie Bird Of Paradise krijgt hij dan nog een tweede nummer die avond, ten nadele van It Ain't Over Yet dat normaalgezien op de setlist staat. Mörck is nu eenmaal geen goede zanger, apprecieert de keuze weliswaar en laat dit ook aan het publiek weten, wat erg sympathiek is van zowel de band als hemzelf. Ik zal het echter nooit snappen: één nummer tot daaraan toe, maar daar moet het écht wel bij blijven. Dankzij Magnetic Shunk worden de meubelen op het einde van de reguliere set - toch nog gered en gaan we vol vertrouwen de bisronde tegemoet. Ons vertrouwen wordt niet beschaamd: de Zweden knallen weer zoals tevoren. Het trio toegiften behoort tot de sterkste door Graveyard geschreven en met The Siren wordt de spreekwoordelijke kers op de taart gezet. Een ronduit subliem einde van een over het algemeen erg goed optreden. Moet het nog gezegd dat het geluid in de AB opnieuw top was? Setlist Walk On Please Don't The Fox Hissingen Blues Uncomfortably Numb Cold Love Buying Truth Slow Motion Countdown An Industry Of Murder From A Hole In The Wall Bird Of Paradise Goliath Magnetic Shunk (bis) Low (I Wouldn't Mind) Ain't Fit To Live Here The Siren Photo album Credits: Brothers In Raw / Pieter B. #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #anciennebelgique #brussels #brussel #ABBrussel #graveyard

Unions uit Nashville (TN), dat zijn Justin Halpin en de voor enkelen onder ons niet zo geheel onbekende Marie Hines ('ringelt' het een belletje?). In 2016 verscheen hun debuut EP, een jaar later de opvolger Unions Two (full album). Dit jaar opteert het duo ervoor hun nieuwe werk (Unions Three) als singles uit te brengen. Hun muziek is op zich niet zo bijster opvallend, situeert zich richting pop/ambient, is hoofdzakelijk piano/keyboards gedreven en drapeert zich sfeervol rond de zacht, lichtelijk zwoele stem van Hines. Misschien net daarom dat hun nummers steeds weer opgepikt worden door diverse TV programma's, waaronder UnReal en Riverdale? Rescue Me dateert reeds uit 2016. De videoclip met de bloedmooie danseres Bethany Curry in de hoofdrol is wel nieuw. Geniet met ons mee. website #newmusic #newvideo #nashville #newalbum #venomfaith #Unions #Mariehines #justinhalpin

‘The King Descends’ Marcus King en zijn 'hof' leveren met Carolina Confessions het op een haar na perfecte album af. Op een haar na, simpelweg omdat wij als modale muziekliefhebber die perfectie niet aankunnen. De geniale 22-jarige heeft zoveel muzikaliteit in zijn kleine teen dat het pijn doet. Niet omdat hij zich boven de gewone sterveling verheven voelt, maar enkel omdat hij er zo bescheiden bij blijft, treedt hij ons een stuk tegemoet. Hij heeft 10 bovenaards mooie nummers gepend die stuk voor stuk binnen een vast patroon blijven, nooit écht de 6' overschrijden, ruimte geven aan alle muzikanten én bomvol sterke ideeën zitten...teveel om hier op te noemen zelfs. De ritmesectie: subliem. De blazers: subliem. De keys: subliem. De stem en het gitaarspel: subliem, zonder ook maar ergens aan navelstaarderij te doen. Dat siert de man. King put uit een rijke muziekgeschiedenis en de invloeden zijn duidelijk hoorbaar: een streepje rock, een snuifje country, een scheut funk en veel soul, héél veel soul. Jarenlang heeft hij geluisterd naar en geleerd van de 'meesters' in diverse genres. Het lijkt er bovendien op dat hij dagelijks wel ergens op een podium staat, zij het met zijn eigen band, solo of als gastmuzikant. Op die manier heeft hij zich in zijn vak geperfectioneerd en blijft hij dat doen, elke dag opnieuw. Dat vele harde werk, gecombineerd met zijn immense talent, leidde ertoe dat hij reeds vandaag met beide voeten stevig tussen zijn leermeesters staat, hij één van hen is. Ik zou hier nu elk nummer apart uitgebreid kunnen bespreken, maar zou gelijk elk nummer tekort doen. Wanneer je als échte muziekliefhebber nog niet hebt begrepen dat je deze schijf meteen 'moet' aanschaffen, dan heeft elke verdere letter geen zin. Ren je nu als de gesmeerde bliksem richting je lokale platenboer, of heb je Carolina Confessions (vanzelfsprekend) reeds in huis....ook dan is elke bijkomende letter overbodig. Heeft The Marcus King Band met deze derde full release dan niet het perfecte album afgeleverd? Absoluut....en neen, simpelweg omdat wij als modale muziekliefhebber de perfectie niet kunnen vatten. Iemand nam de woorden 'album van het jaar' in de mond. Ik zei "Misschien nog wat voorbarig.". Na een paar dagen zowat onafgebroken luisteren stuur ik bij: Carolina Confessions vecht het momenteel met Purge (het debuut van Louise Lemón) uit om die titel binnen te rijven. En dit is dan mijn laatste bekentenis...voor vandaag. Toppers: zie 'Tracklist' Score: 95/100 Info Releasedatum: 05 oktober 2018 Label: Fantasy Records Producer: Dave Cobb Singles: Welcome 'Round Here Homesick Where I'm Headed Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Confessions Where I'm Headed Homesick 8 A.M. How Long Remember Side Door Autumn Rains Welcome 'Round Here Goodbye Carolina #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #themarkuskingband #carolinaconfessions #soul #funk #rock #rockmusic #bluesrock