Wat is Borknagar eigenlijk? De eerste 10 seconden van het album schreeuwen powermetal. Wacht. Hoor ik daar blast beats? Eén ding is zeker: dit is niet onder te brengen onder 1 enkel genre. Er klinken black metal growls met powervocals tegelijkertijd. Hokjesdenken is niet nodig maar als ik het een naam zou geven dan is het Theatrical Black Metal gone Powermetal -met folk influences. Wat interessant is want uit eigen ervaring zijn black metallers bijna nooit fan van powermetal en omgekeerd. Borknagar is ontstaan in Noorwegen in 1994 toen de True Norwegian Black Metal op volle toeren aan het draaien was, maar ze hadden toen al beslist om het melodischere pad op te gaan. Hoewel niemand van deze band elkaar neergestoken heeft met een mes of kettingen heeft gemaakt van stukjes schedel van overleden bandleden is Oystein, de oprichter en gitarist het enige overblijvende lid van de originele line-up. In tegenstelling tot atmosferische black metal zit hier enorm veel energie in. De drums zijn allemaal grooves dat ik al heb gehoord in black metal, maar de zang -die overigens gezongen is door ICS Vortex, een ex-Dimmu Borgir lid- is theatraal. De gitaren zouden in powermetal kunnen thuishoren. Het is een leuke nieuwe insteek dat ik nog nergens eerder heb gehoord. Dit album best aimable en makkelijk luisterbaar. Misschien is het iets voor mensen die KVLT zijn maar ook stiekem een beetje van guilty musical pleasures houden om 3 uur snachts in hun onderbroek met een dokter oetker diepvriespizza voor hun neus. Laten we het even concreet hebben over True North, Borknagars elfde album. Met het eerste nummer wordt de deur opengeslagen en hoor je heel duidelijk de afwisseling tussen de genres. Het tweede nummer is meteen een stuk melodischer. Dan zitten er wat nummers in het midden dat een beetje mellow zijn. De growls zijn perfect en vuiler dan je schoenen na graspop, maar soms klinkt de cleane stem een beetje vlak. Het is een artistieke keuze waar je voor moet zijn. Wild Father’s Heart is een melancholischere ballad met een prachtige klassiek instrumentale outro. Die twintig laatste seconden hadden ze eigenlijk beter omgezet naar een veel langer durende interlude. Als je iets zwaarder werk wil horen moet je zeker het nummer Tidal eens beluisteren. Blast beats werken het best als je ze niet een heel nummer lang toepast, en deze track is wel een mooi voorbeeld van hoe je ze incorpereert zonder dat ze overheersen. Soms zijn nummers specifiek geschreven om het eerste nummer van een album te zijn. Energieke openers die je goesting doen krijgen om de rest van het album uit te luisteren. Het komt minder vaak voor dat het laatste nummer aanvoelt als een soort afsluiter van het album. Voices voelt zo aan dankzij de repetitieve chants. Het nummer klinkt als een bezwering van een man die op een Noorse berg over het mistige landschap staat te kijken. Toch wel één van Borknagars uniekere releases. Score: 72/100 Info Release datum: 27 September 2019 Label: Century Media Producer: Jens Bogren Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles: Up North The Fire That Burns Voices Tracklist Thunderous Up North The Fire that Burns Lights Wild Father's Heart Mount Rapture Into the White Tidal Voices #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #borknagar #truenorth #centurymediarecords

Ken je het zweedse woord 'Lagom'? Het betekent 'niet te veel en niet te weinig'. Juist genoeg. Het wil zeggen dat er iets moois schuilt in moderatie. Dit is een soort manier van leven dat veel Zweden hanteren. Wel, Opeth doet daar dus niet aan mee. Geen ene godverlaten fuck wordt gegeven in het kiezen van het aantal overgangen en tempowisselingen. Ze zijn nog altijd meesters in de skill om 1 nummer te laten klinken als 16 nummers ineen zonder dat je je eraan stoort. Het album komt in twee talen. Je hebt de Engelse versie en de Zweedse versie. Qua sound klinkt dat niet echt verschillend maar ik beeld me in dat het wel indrukwekkend moet zijn om een band van zo'n kaliber in je eigen taal te horen zingen. Zelf vind Åkerfeldt de Zweedse versie specialer want daarin kan hij zich niet verstoppen achter mooie engelse woorden, wat het puurder maakt. Dit is in tegenstelling tot de vorige albums die naar eigen zeggen eerder een samenhoop waren van poetische woorden zonder overkoepelende betekenis. Dat is best grappig want hoewel hij beweert dat de zweedse versie ‘echter’ is, kan ik er in ieder geval geen woord van verstaan. Het valt op dat het album vol sample geluiden zit. Gelach van mensen, spelende kinderen, hakschoenen die koud klinken op een vloer. Dat Åkerfeldt sampletracks haat bij liveshows maakt hij vaak duidelijk tijdens zijn bindtekst dus vraag ik mij af hoe ze dit live gaan aanpakken. 'In Cauda Venenum' betekent 'The poison is in the tail'. Als dat niet klinkt als pure poëzie dan weet ik het ook niet meer. Svekets Prins, een single dat ze vooraf uitgebracht hadden begint met theatraal gezang en is een feisty up-tempo nummer. Je hoort er wat zweeds gebrabbel door en na een tijdje lijkt het alsof er een ander, rustiger nummer begint. Tricked again, want het is wel degelijk nog altijd Svekets Prins. Dat kalme stuk wordt dan direct opgevolgd door een fantastische riff en Akerfeld die ‘Vem kan styra ett liv i dignitet?’ schreeuwt in dat prachtig timbre dat hij bezit. Je kan misschien niet houden van progressieve muziek, maar saai ga je het nooit kunnen noemen. Dit nummer is wel degelijk de start van een adembenemend album. De kwaliteit blijft aanwezig in elk nummer maar er zit tegelijkertijd enorm veel variatie in, wat nog maar eens bewijst wat een meesters de mannen van Opeth zijn. Elk nummer is een zorgvuldig gecomponeerde rollercoaster vol met geuren en kleuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Of ze nu de hardere toer opgaan of een zachtere weg inslaan maakt eigenlijk niet uit want de songwriting skills zijn altijd merkbaar. De essentie is er en de melodieën zijn zo strak geschreven dat het eigenlijk geen hol uitmaakt of er gitaar effecten opzitten of niet. Hjärtat vet vad handen gör ofwel genaamd Heart in Hands volgt en is al een even harde wervelwind als Svekets Prins. Daarna volgt een ballad, maar wel 1 van epische proporties: De narmast sorjande klinkt bombastisch maar bezit ook gitaargetokkel waar je van stil wordt. Minnets yta is ook een ballad maar met een veel ingetogenere feel. Wees gerust, daarna wordt je weer lekker wakkergeschud door het nummer Charlatan, dat ieder prog-hart wel kan bekoren. Het klinkt duister, een beetje kwaadaardig en toch energiek. Waarin In Cauda Venenum zich onderscheid van hun vorige albums is de taal, de iets theatralere vibe en de opnieuw uitsluitend cleane vocals, zonder dat het geheel rustig is zoals in Damnation. Ze blijven creatief, zonder daarbij in te leveren aan het gegeven dat Opeth ondertussen geworden is. Them god-damn Swedes did it again. Score: 90/100 Info Release datum: 27 september 2019 Label: Nuclear Blast via the band’s imprint label Moderbolaget Records Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Dignity of Svekets Prins Heart in Hand en Hjärtat vet vad handen gör Tracklist Engels 1. Garden of Earthly Delights (Intro) 2. Dignity 3. Heart in Hand 4. Next of Kin 5. Lovelorn Crime 6. Charlatan 7. Universal Truth 8. The Garroter 9. Continuum 10. All Things Will Pass Tracklist Zweeds 1. Livets trädgård 2. Svekets prins 3. Hjärtat vet vad handen gör 4. De närmast sörjande 5. Minnets yta 6. Charlatan 7. Ingen sanning är allas 8. Banemannen 9. Kontinuerlig drift 10. Allting tar slut #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #opeth #incaudavenenum #nuclearblast

Wat doet een mens op een doordeweekse druilerige dinsdagavond? In de auto springen, luidkeels Oi! roepen en naar een Fan-tas-tisch concert gaan. Rock ’n Load Concerts Aalst had ons uitgenodigd voor Angelic Upstarts, de helden van destijds. Prima concerten, al dient gezegd dat de échte show gestolen werd door beide support acts. Het Antwerpse straatpunkcollectief Midnight Tattoo mocht de spits afbijten en gaf ons ineens een opdoffer straight in our face. Rauw, rasecht en gemeend! Minstens even goed waren de mannen van This Means War die zo vriendelijk waren hun drumkit uit te lenen aan de eerste band. Opnieuw mokerslagen van songs. Het zag en hoorde er allemaal steengoed uit, puur, gedreven en ruw. Dit is Belgisch! Wat de kers op de taart moest worden werd eerder een flauw concert van Angelic Upstarts, die op automatische piloot leken te spelen en eerder neigden naar vergane glorie. Zeker en vast afspraak voor de volgende concerten door Rock ’n Load Aalst, onze rots in de Aalsterse branding voor zalig vertier! Midnight Tattoo This Means War Angelic Upstarts Dinsdag 24 september, Cinema (Aalst) | Tekst en foto's: Chris Bosseloo #fotverslag #fotoreport #fotoreportage #concert #liveconcert #liveshows #liveshow #liveperformance #concertfotos #concertfotografie #midnighttattoo #thismeanswar #angelicupstarts #aalst #rocknload

Dood maar niet vergaan. Op 22 november verschijnt er een nieuw album van Leonard Cohen, en nee, geen B-sides, demos of speciale edities, maar een volwaardig album vol nieuwe songs. Een voorsmaakje krijgen we met The Goal, een kort gedicht, begeleid door piano en gitaar waardoor de aandacht gefocused wordt op de legendarische stem van Leonard die door merg en been gaat. Het gevoel dat zijn einde niet meer ver weg is sijpelt door in het gedicht. “I can’t leave my house / Or answer the phone / I’m going down again / But I’m not alone.” Even voorstellen (alsof dat nog nodig is) Seven months after his father passed, Adam Cohen retreated to a converted garage in his backyard down the street from Leonard’s house, to work with his father again, to stay in the company of his voice. From their previous collaboration on ‘You Want It Darker’ there remained bare musical sketches, at times little more than vocals. Leonard had asked his son to bring these works to completion. And so was born ‘Thanks For The Dance’, a brand new Leonard Cohen album that uncannily recalls the essence of his sound. “In composing and arranging the music for his words, we chose his most characteristic musical signatures, in this way keeping him with us,” said Adam Cohen. “What moves me most about the album is the startled response of those who have heard it. ‘Leonard lives’! they say, one after the other.” ‘Thanks for the Dance’ is an unexpected blessing, a gift of beauty and strength. Leonard Cohen’s voice has not been stilled. The dance goes on. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #sventogni #leonardcohen #thegoal #Thanksforthedance

In 1993 brengt Beth een home-made album uit nadat ze eerst in de publiciteit kwam door een talentenjacht. In 1996 nam ze haar eerste album Immortal op. Een tweede album kwam uit in 1999 onder de naam Screamin’ For My Supper. Het derde album verscheen onder de naam Leave the Light On in 2005. Waarop nog diverse albums en projecten (o.a. met Joe Bonamassa) volgden die de fans wat verdeelden. Velen keken dan ook uit naar wat haar nieuwe album War In My Mind zou brengen. Zangeres/pianiste/gitaar Beth Harth zorgt er weer voor dat we tot diep in onze ziel geraakt worden, niet enkel met haar prachtige stem maar ook door sterke teksten met diepe betekenis. Als je je pijn, verdriet en plezier perfect muzikaal kan vertalen dan weet je … dit is BLUES with a SOUL. Bad Woman Blues, een ode aan vrouwen die het meer moeten hebben van de grijze zone, zeg maar gerust een anti-liefdesliedje. Try a Little Harder is een trip naar het verleden waar ze in het lichaam van haar vader stapt die (te) graag baccarat speelde. De oorlog in je gedachten, ergens voor iedereen een beetje van toepassing maar Beth weet dit op prachtige wijze te vertalen naar een zeer gevoellig lied. Al zal met haar woelige verleden, haar 'war' toch nog net dat ietsje heviger geweest zijn. War In My Mind, het nummer van een ziel die blootgelegd wordt. Sister Dear, een smeekbede om terug een betere band met haar zus te krijgen. Of de aangrijpende Gospel in Let It Grow. Op dit album is ze zeer open over haar leven, liefde, verslavingen, haar bipolaire stoornis, vader en zuster. Dat is de Beth Hart die we allemaal kennen en waar we zo van houden. Ook de cover van het album is zeer passend met Beth spelend op de piano, het onweer boven haar. Een mooie weerspiegeling van de nieuwe liedjes die als een bliksem op je inslaan. Héél wat nummers vertrekken nl. terug vanuit de piano en Beth laat ook die uitstekende stem niet meer constant uithalen: ze zalft meer dan dat ze slaat. Op muzikaal vlak is dit waarschijnlijk haar meest diverse album tot nu. Het is alsof alle stukjes van de puzzel na al die jaren mooi op hun plaats vallen. Zoal ik een fan hoorde zeggen je luistert niet naar Beth Hart, je voelt Beth Hart! Score: 82/100 Info Release datum: 27 September 2019 Label: Provogue Records Producer: Rob Cavallo Uitgaven: CD/Colored 2LP/LP/Digital Website Singles Bad Woman Blues War In My Mind Track list Bad Woman Blues War In My Mind Without Words In The Way Let It Grow Try A Little Harder Sister Dear Spanish Lullabies Rub Me For Luck Sugar Shack Woman Down Thankful I Need A Hero #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #bethhart #warinmymind #mascotlabelgroup

maandag 23 september, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Sven Togni #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #sventogni #TheSistersofMercy #MyDilligence #AB #AncienneBelgique #brussel #brussels #ABBrussel #LiveNation #AndrewEldritch #DylanSmith #BenChristo

Dragonforce, je houdt ervan of je kan het niet aanhoren. In mijn geval was deze band een van de grootste invloeden op mijn muzieksmaak. Sinds mijn 13e ben ik een enorme fan, zij waren dan ook de tweede grote band die ik ooit live zag en mijn eerste Biebob concert. Ik ben normaalgezien ook geen typische fangirl, maar ik ben wel degene die op mijn fiets "Oh my God, da's Marc!" riep, toen we vorig jaar de tourbus van Dragonforce voorbij gingen en de zanger zagen staan. Nu staat de band nog steeds in het groot achteraan op mijn patchvest (en op een kleine pin aan de voorkant) en je kan niet geloven hoe hard ik uitkijk naar hun concert in de 013 volgend jaar! De aankondiging van een achtste album klonk dan ook als muziek in mijn oren! (pun intended) Met dit nieuwe album kwam ook het iets minder vrolijke nieuws, dat bassist Frédéric Leclercq niet langer deel zal uitmaken van Dragonforce. Hij kreeg namelijk de kans om bij Kreator te gaan spelen! Tot nu toe is nog niet bekend gemaakt wie hem gaat vervangen. De naam van het album zegt het al: Extreme Power Metal, dit is dan ook wat je te wachten staat. De plaat gaat van start met Highway To Oblivion, typische snelle, vrolijke deuntjes en stevige riffs in combinatie met Marc zijn geweldige stem nemen je meteen mee in de juiste sfeer. Op en top typisch Dragonforce! Zo blijft het dan ook het hele album, de meeste nummers zijn exact wat we gewoon zijn van de band en waar de fans dan ook zo van houden. Al is het wel wachten tot Troopers of the Stars voor de typische "woah-stukjes" waarop we luidkeels kunnen meezingen tijdens liveshows. Well... let's be honest, ik zing alle nummers van begin tot eind luidkeels mee tijdens liveshows... Tracks die er wel uitspringen op vlak van stijl zijn The Last Dragonborn en Heart Demolation. Deze eerste is wat rustiger en kent qua stijl duidelijk wat Oosterse invloeden. Verder lijkt dit nummer op zich niet zo speciaal, tot het epische refrein begint. Niet enkel de tekst en zang, maar ook de combinatie met de riffs maken dit echt af! Dit maakt dan ook dat The Last Dragonborn na een paar luisterbeurten mijn favoriete track is van het album. Heart Demolation aan de andere kant heeft eerder een 80's klank. Verder is dit nummer ook wat meer in de richting van Beast In Black in plaats van echt typisch Dragonforce, maar dit maakt het zeker niet minder leuk. Verder zijn In a Skyforged Dream, Highway To Oblivion en Cosmic Power of the Infinite Shred Machine ook nog drie toppers op het album. Deze nummers hebben het meest dat OG-Dragonforce gevoel. Ook zijn het naar mijn mening deze drie die de naam van de plaat het meest waar maken. Elke Dragonforce song heeft op zich wel een 'Extreme Power Metal' vibe, maar deze maken dit echt het meest waar. Dan was er nog eentje waar ik een enorme fan van ben... Voor de eerste keer sinds ik voor Brothers in Raw schrijf, kan ik zeggen dat een album eindigde met een echte verrassing! Met hun cover van My Heart Will Go On, jawel, het nummer dat Céline Dion schreef voor de film Titanic, sluit Dragonforce dit geweldige album af. Al zou je het nummer in eerste instantie niet herkennen. De eerste melodie lijkt eerder op iets wat me doet denken aan Donkey Kong voor de Game Boy, waar mijn gamer hart ook wel een beetje voor smelt. Pas iets later herken je inderdaad wel het nummer wat we allemaal al veel te vaak gehoord hebben, maar dan in een 'Extreme Power Metal' versie! Gewoonweg zalig dus! Kortom, Extreme Power Metal voldoet aan alle verwachtingen en is een typisch Dragonforce album. Met de drie hierboven genoemde "OG-nummers" en My Heart Will Go On als geweldige afsluiter, maakt deze plaat zijn naam dan ook waar. Extreme Power Metal is wat we willen en wat we krijgen! Toppers als The Last Dragonborn en Heart Demolation maken het geheel af en zorgen ervoor dat je alleen maar meer wil! Score: 91/100 Info Releasedatum: 27/09/2019 Label: earMusic Producers: Damien Rainaud Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Highway to Oblivion Heart Demolition Razorblade Meltdown Tracklist Highway to Oblivion Cosmic Power of the Infinite Shred Machine The Last Dragonborn Heart Demolition Troopers of the Stars Razorblade Meltdown Strangers In a Skyforged Dream Remembrance Day My Heart Will Go On #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #newvideo #ilkeclissen #earmusic #metalblade #dragonforce #extremepowermetal

zondag 22 september, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks The Bottom Line De avond begon met The Bottom Line, een band waar ik op zich vooraf niet enorm veel nummers van kende, maar wel fan was van hun stijl. Op het einde van de avond gingen we naar huis met hun album. Veel woorden zijn er dus niet nodig om uit te leggen dat dit een geweldig voorprogramma was! Vanaf de eerste noot van Reasons was het publiek al helemaal mee en daarmee begonnen ook de eerste mosh pits van de avond. Als iemand die vrij smal is en zich dus niet erg comfortabel voelt binnen mosh-gebied... begon ik te twijfelen aan mijn keuze om op de tweede rij te gaan staan in deze redelijk kleine zaal. Maar eerlijk... de muziek en de interactie van de band met het publiek overtuigde me om bij mijn keuze te blijven en te genieten van hun show. Voor ons zat een meisje in een rolstoel en ondanks dat de security meermaals kwam vragen of ze zich niet veiliger zou voelen op het balkon, wou ze daar blijven. Als zij dit kan, kan ik het ook! Dit was het dan ook volledig waard. De energie van de band was geweldig om te zien. En toen mijn favoriete nummer van hun begon, She Makes Me, voelde ik me weer helemaal in mijn element. Veel meegezongen, veel gedanst, veel geheadbanged, de sfeer zat goed! Terwijl ik dit schrijf, staat hun album ook op op de achtergrond en ik zou meteen terug daar, voor het podium, willen staan! Ook was de drummer op een bepaald moment zo enthousiast aan het spelen, dat een van zijn drumsticks door midden brak, waarop de ene helft recht tegen het hoofd van mijn vriend vloog en daarna in de handen van de persoon achter ons belandde! Een beetje pech voor hem, maar wel een grappig moment! Verdere hoogtepunten van hun optreden waren Over and Over en I Still Hate You. Met ook nog steeds non-stop mosh/circle/jump-pits vlak achter ons, wist je gewoon dat heel de zaal hetzelfde gevoel had. Ze hebben ook letterlijk iedereen aan het springen gekregen, wat ik nog niet vaak heb gezien op een concert, laat staan bij het voorprogramma. Na In Your Memory, was het dan ook jammer dat hun show er op zat. Langs de andere kant... waren we dan wel een stapje dichter bij de main act, Zebrahead! Setlist 'The Bottom Line' Reasons She Makes Me Gone Over and Over Insecure Like the Movies I Still Hate You In Your Memory zondag 22 september, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks Zebrahead Nogmaals kwam de security naar het meisje in de rolstoel, ditmaal om te vragen of ze dan op het podium wou staan tijdens de show. Zalig voor haar, maar aan de andere kant... zou wat er nog ging komen dan nog zoveel heviger zijn dan bij The Bottom Line? Zouden die mannen nu nog niet een beetje moe beginnen te worden van al dat moshen? Oh nee. De circle pits werden groter, de mosh pits heviger en er kwamen uitdagingen bij, maar hier kom ik later weer op terug. De playlist tussen de bands werd stiller, The Final Countdown begon te spelen en jawel, aan het einde van het nummer kwamen de bandleden een voor een het podium op gestormd. Samen met twee aliens vulden ze het hele podium op en het publiek werd wild! Toppunt van de avond, ze openden de show met mijn favoriete nummer van hun nieuwe CD, All My Friends Are Nobodies. Meteen begonnen ook de mosh pits weer en nu kwamen er ook crowdsurfers bij. Daar sta je dan, op die tweede rij, als persoon met een vrij grote personal bubble. Maar echt... de voeten op mijn hoofd, de handen die ik in mijn gezicht kreeg, de ellebogen in mijn rug, het bier in mijn haar, alles was het waard! De band speelde zowel klassiekers als nummers van hun nieuwe album, met de nodige drank tussendoor. Er werden mensen op het podium gevraagd om mee te drinken met de band, maar daar stopte het dus niet. Hier begonnen de uitdagingen! De eerste was nog vrij simpel, omdat gitarist Dan Palmer jarig was die dag, moesten er zoveel mogelijk mensen crowdsurfen. De kleine dame voor mij en ik maakten oogcontact, we dachten beiden hetzelfde: "help!". Ja, We're Not Alright indeed! Constant mensen over je heen helpen om op het podium te geraken en doorgeven aan de mannen in alien pak, een unieke ervaring, dat kan ik je wel vertellen! Maar ik zeg het, al mijn innerlijke paniek terzijde, de sfeer zat zo goed dat dit allemaal niets meer uitmaakte. Tweede uitdaging: de circle pit zo groot mogelijk maken en iedereen die zou crowdsurfen op die circle pit, mocht op het podium een shotje komen drinken. Uiteindelijk stond er maar twee man op het podium. Dan de laatste uitdaging, voor de koppeltjes: ga op elkaars schouders zitten en maak een zo groot mogelijke circle pit! Als je er in slaagt om zo elkaar te kussen krijg je ook een shotje. Al heb ik hierna wel niemand op het podium zien klimmen. Vreemd genoeg, is een ook maar een iemand tegen de grond gegaan in die circle pit. Dan kwam het nummer wat ik volledig kan meezingen/rappen, Hello Tomorrow! Terwijl een van de rapstukjes bezig was en ik dus heel enthousiast meedeed, gaf Ali handjes aan mensen uit het publiek. Toen het mijn beurt was en hij zag dat ik aan het meerappen was, kreeg ik ook nog een goedkeurende thumbs-up van hem. Klein magisch momentje daar! Hierna kwam het stukje waar de band over de grens van aangeschoten naar dronken ging. Let's Do Shots, op het ritme van Baby Shark. Niet enkel was Dan jarig die dag, ook bassist Ben had iets te vieren. Hij was namelijk diezelfde dag vader geworden van zijn derde kindje. Dit moest dus uitgebreid gevierd worden met... shotjes! Heel de band moest een shotje doen en Matty deed er nog een schepje bovenop door er meteen drie te drinken. Hierna ging het een beetje fout. Niet alleen begon hij af en toe vals te zingen, maar hij vergat ook gewoon zijn teksten. Bij Rescue Me was ik nog aan het twijfelen of ik zelf de tekst door elkaar haalde, maar later wist ik dat het niet aan mij lag. Na Falling Apart ging de band het podium af, om dan na de vele "we want more" klanken uit het publiek nog twee bisnummers te brengen. Who Brings a Knife to a Gunfight was een complete verrassing voor mij, maar echt top! Het concert afsluiten deden ze met Anthem. Een echte klassieker waar ik elk woord van kan meezingen. Matty aan de andere kant, duidelijk niet meer. Hij haalde elk refrein keer op keer door elkaar. De sfeer zat dus duidelijk niet alleen vóór het podium goed! Na Anthem zat de setlist dus op, maar de show nog niet! I Will Always Love You begon op de achtergrond te spelen en Matty begon het nummer te zingen voor de hele zaal, waarop wij het uiteraard luidkeels terugzongen voor hem. Hierna was het nog steeds niet gedaan, Bohemian Rhapsody was de echte afsluiter. Uiteraard kon ook hier weer de hele zaal meezingen. Dan en Ben waagden zich er zelfs aan om in het publiek te springen en te crowdsurfen op deze gekke menigte. Eerlijk waar, op een punkconcert kan je alles meemaken. Kortom, een geweldige, onvergetelijke avond! Setlist Intro: The Final Countdown All My Friends Are Nobodies Call Your Friends Running With Wolves Drink Drink Save Your Breath We're Not Alright Mike Dexter Is a God, Mike Dexter Is a Role Model, Mike Dexter Is an Asshole Wake Me Up Sirens Worse Than This Hell Yeah! When Both Sides Suck, We're All Winners Hello Tomorrow Let's Do Shots (Baby Shark Song) Keep It to Myself Rescue Me Falling Apart Encore: Who Brings a Knife to a Gunfight? Anthem Outro: I Will Always Love You, Bohemian Rhapsody Fotoverslag #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #ilkeclissen #femkevalks #zebrahead #thebottomline #dynamo #dynamoeindhoven

Wie ze nog niet live heeft gezien vind het waarschijnlijk moeilijk te geloven dat ze zo’n impact hebben. Amenra klinkt goed op CD, maar blaast je omver live. Niet alleen figuurlijk, hun nummers gaan vaak van kalmere gitaar naar los-in-uw-bakkes. Het ene moment sta je te genieten van een melodisch getokkel en 0.5 seconden later probeer je te grijpen naar een dichtsbijzende muur in de hoop dat je recht kan blijven staan. Het event staat in teken van 20 jaar Amenra en dat kan niet anders dan speciaal zijn. Naast optredens zijn er ook installaties, videos en kunstwerken die getoond worden. Ze doen het uiteraard niet alleen en brengen nog een heel resem sterke artiesten met zich mee. Amenra deelt het grote podium met Alcest die recent het veelbelovende nummer Protection uit heeft. Ze komen binnenkort met een nieuw album Spiritual Instinct en het is nog af te wachten of ze daar al nummers van gaan spelen. Daarnaast staat het atmosferische Bossk op de bill. Year of the Cobra, een stoner band met een vrouwelijke vocalist is ook van de partij. Verder is er nog Treha sektori, dat klinkt als filmische horrormuziek en is de moeite waard voor mensen die graag voor zich uit staan staren in een soort muzikale trance. Wie into ambience is en graag volledig afstand neemt van de klassieke opstelling waarin nummers geschreven worden zal deze band minstens interessant vinden. Soms ligt het een beetje in lijn met Sunn O))), soms helemaal niet. Last but not least komt Lingua Ignota, wat soms zelfs eerder lijkt op performance art dan muziek. Kristin Hayter schreeuwt haar hart en ziel uit doorheen darkwave/elektronische muziek. Kortom een geweldig interessante combo van allerlei artiesten die helemaal niet op elkaar lijken. Niet alleen voor muziekliefhebbers maar ook voor kunstliefhebbers en mensen met een voorliefde voor mysterie. Mij is het alvast een reis op die verdomde flixbus naar Amsterdam waard. Grote zaal: AMENRA Alcest Lingua Ignota Kleine zaal: Treha Sektori Bossk Year of the Cobra Lees ook Info & tickets zaterdag 28 september, Paradiso (Amsterdam) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #goedelegodfroid #amenra #alcest #linguaignota #paradiso #paradisoamsterdam #debrakkegrond

zondag 22 september, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #femkevalks #dynamo #dynamoeindhoven #eindhoven #zebrahead #mfzbrecords

zaterdag 21 september 2019, Vorst Nationaal (Brussel) | foto's: met dank aan Rudy De Doncker Afgelopen zaterdag ging ik vol verwachting samen met de vriendin en een goede vriend naar Vorst Nationaal voor Alice Cooper, oftewel de 'Godfather of Shock'. Nadat we de innerlijke mens versterkt hadden, begaven we ons naar het middenplein, waar Black Stone Cherry het publiek mocht opwarmen. De heren zijn in vorm en het publiek laat zich op sleeptouw nemen tijden hun set Amerikaanse Hard Rock. Ik had hen reeds bezig gezien op Graspop, en vind hen zeker de moeite. In Europa niet de grote naam, maar dat zouden ze in mijn ogen wel moeten zijn. De erg strakke set blijft boeien. Tussen hun eigen songs hoor ik ook, naar het einde van de set toe, enkele stukjes van Purple Haze. Best leuk. Na een korte changeover was het aan de act waarvoor iedereen naar Vorst was gekomen. De 'Godfather of Shock' himself, Mr. Alice Cooper. Zonder hem geen Marilyn Manson, Rob Zombie en vele andere. We worden verwelkomd in zijn nachtmerrie kasteel door de 2 gitaristen, de bassist en drummer waarna Alice zelf de poorten open beukt op de tonen van Feed My Frankenstein. Het tempo blijft strak met opeenvolgend No More Mr. Nice Guy, Bed of Nails, Raped and Freezin’ en nog een rits andere kleppers. Het publiek laat zich dankbaar meevoeren in de nachtmerries van Alice. Deel 1 wordt afgesloten met klassiekers zoals I’m Eighteen, Billion Dollar Babies en Poison. Dit alles met als achtergrond een kasteel dat op gezette tijden wordt aangevallen door de gitaristen. Dan is het tijd voor een gitaarsolo van de immer ravissante Nita Strauss: wat een verschijning op het podium, en wat een talent. Alice heeft zich ondertussen omgekleed in een bebloed hemd, en we gaan gewoon verder waar we gestopt waren. Deel 2 is heel gevarieerd met een instrumentale versie van Devil’s Food, gevolgd door een ode aan de zwarte weduwe dat eingigt met een drumsolo van Black Juju. Nadien volgen nog strakke versies van Steven en Dead Babies met zombie-baby’s die Alice aanvallen. Tijdens I Love the Dead wordt Alice in de dwangbuis gedwongen door een creepy verpleegster en wordt hij onthoofd op een heel theatrale manier. Natuurlijk herrijst Alice en sluit hij de reguliere set af met Escape en Teenage Frankenstein. Het publiek vraagt bisnummers, en de band en Alice gaan graag in op dit verzoek. Mr. Cooper heeft ondertussen een andere outfit en komt terug de poorten van zijn kasteel uitgestormd, op de tonen van Under My Wheels. De finale hoort vanzelfsprekend toe aan School's Out, incl. een stukje Another Brick in the Wall. Het kind in Alice Cooper komt naar boven wanneer hij de balonnen die boven het publiek zweven doodleuk stuk prikt. Rest er nog net de tijd om kort de muzikanten voor te stellen en dan is de 'school' definitef uit.. Tijdens onze rit terug huiswaarts zijn we het roerend met elkaar eens: Alice blijft de meester. Setlist Feed My Frankenstein No More Mr. Nice Guy Bed of Nails Raped and Freezin' Fallen in Love Muscle of Love He's Back (The Man Behind the Mask) I'm Eighteen Billion Dollar Babies Poison Guitar solo Nita Strauss Roses On White Lace My Stars Devil's Food (band only) Black Widow (Black Juju drum solo) Steven Dead Babies I Love the Dead (band only) Escape Teenage Frankenstein Encore Under My Wheels School's Out #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #ReinoutVanVaerenbergh #alicecoopervorstnationaal #vorstnationaal #brussel

Michael Schenker is wellicht een naam die bij iedere rocker een belletje doet rinkelen. Dat de inmiddels 64-jarige Duitse gitaarvirtuoos, die sinds 1972 bij The Scorpions later ook bij UFO heeft gespeeld, ook vaak solo zijn weg gezocht heeft, resulteerde in een ganse reeks albums met Michael Schenker Group, Michael Schenker's Temple of Rock of nu met Michael Schenker Fest. Telkens bleef de snarenplukker zijn rode hardrock-draad behouden doorheen zijn 50-tal albums waar hij intussen zijn stempel kon in drukken. De opener Rock Steady neemt er zijn tijd voor, want met slechts 72 BPM trekt deze het album op gang. Het groovy nummer geeft bij de eerste noten een indruk van wijlen David Bowie. Het is slechts zand in de ogen, want het nummer bloeit open naar een tot-meezingen-dwingende en meeslepende rocktrack. Under A Blood Red Sky gaat een pak snediger te werk. Uptempo rock met ballen dankzij de dubbele basdrum, doorspekt met het betere gitaarwerk, maar dat laatste zal echt geen verrassing meer zijn van deze schreddergod. Op eenzelfde tempo vervolgen de heren met Silent Again. De melodieuze riffs blijven hangen in deze knappe eighties aanvoelde nummers, al word ik niet omvergeblazen. Het verhaal dat in Sleeping With The Light On verteld wordt, wordt muzikaal omwikkeld met een goed ritme om te headbangen. In The Beast In The Shadows gaan we terug wat meer (power)metal, door het uptempo ritme met terug dubbel slagwerk. Vrij aangename nummers. Even buiten de lijntjes kleuren met de openingshymne van Behind The Smile, maar een sterke riff dreunt als een gestaag ritme. Even meende ik stukken van de openingstune van The A-team te herkennen, wat de tijdsgeest enigszins situeert. Crazy Daze start met een down-under-riff maar vervolgt uptempo met ritmewissels. Dit catchy rocknummer had op een Van Halen album met David Lee Roth kunnen staan. Even ritmisch is Lead You Astray met alweer sterk gitaarwerk, al klinkt het nummer een pak recenter. Met We Are The Voice wordt een mooi stukje vocaal geweld van Ronnie Romero geïnjecteerd. De zanger is gekend van zijn huidig werk bij Rainbow en CoreLeoni, waar hij op ultieme wijze Steve Lee’s spirit terug ten tonele brengt. Mij moet je alvast van de man’s capaciteiten niet meer overtuigen. Gelukkig kent het album enkele stevige rockers, want dit blijkt telkens een schot in de roos te zijn, mede door de vocaal sterke prestaties van Doogie White. Met dubbele bassdrum beukt Headed For The Sun stevig rechtdoor. Zelfs een gierende gitaarsolo kan het ritme geen deuk geven. Het midtempo zwoele Old Man komt er met een trager ritme even tussendoor, maar bij Still In The Fight krijgen we terug zo’n fascinerende rollercoaster. De erg sterke instrumentale afsluiter Ascension is het paradepaardje van hoe goede nummers in elkaar zitten. Het gitaarwerk vertelt bijna een verhaal zonder zanger. Het is een prachtige afsluiter die nog blijft hangen. Qua productie zit het album zeker goed. Het ganse album straalt die eighties sfeer uit en het zal wellicht een bewuste keuze zijn om alles in die stijl en sfeer te laten klinken. Een meer dan verdienstelijk album al heb ik van hen nog beter gehoord. Score: 82/100 Info Release datum: 20 september 2019 Label: Nuclear Blast Producer: Michael Schenker & Michael Vossz Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Sleeping With the Lights On Rock Steady Behind The Smile Tracklist: 01 - Rock Steady 02 - Under A Blood Red Sky 03 - Silent Again 04 - Sleeping With The Light On 05 - The Beast In The Shadows 06 - Behind The Smile 07 - Crazy Daze 08 - Lead You Astray 09 - We Are The Voice 10 - Headed For The Sun 11 - Old Man 12 - Still In The Fight 13 - Ascension #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #andymaelstaf #michaelschenkerfest #revelation #nuclearblast