Na een eerste dag waarop de zon ons bijna even hard aangepakt had als de bands op de affiche, ging de wekker opnieuw veel te vroeg af. Er zaten misschien vijf uur slaap tussen het moment waarop we in bed kropen en het moment waarop we alweer op de shuttle richting Clisson zaten, maar dat hoort er ondertussen een beetje bij. Bovendien stond vrijdag al maanden met stip aangeduid in onze planning. Als er één dag was waar we vooraf naar uitkeken, dan was het deze. Al van bij aank

De laatste dag van Sweden Rock Festival valt op de Zweedse nationale feestdag. 6 juni is de geboortedag van Zweden en wordt groots gevierd, ook op Sweden Rock. Dus voor deze aangelegenheid heeft een groot aantal van de metalheads het zwart en leer verruild voor geel, blauw en soms zelfs traditionele klederdracht. Vandaag is het dus feest, extra feest. En dat is het zeker bij de heren van Jayler, die de muzikale aftrap geven op het Blåkläder podium. En eerlijk is eerlijk, als

Dag 3 van Sweden Rock Festival, we zijn al en nog maar over de helft. Aangezien we gisteren eigenlijk al de festivalheadliner hebben gehad, lijkt het ook logisch om dag drie dan maar rustig van start te gaan. Echter niets is minder waar. Het publiek is al vroeg in groten getale op de been en de openingsact Ström heeft ook echt niet van een rustige start gehoord. Het staat vol bij Ström en bij hun laatste noot verplaatst het gehele publiek zich in twee richtingen. De helft met

Onze favoriete glam gothics zijn terug. Op I Survive bewijzen The 69 Eyes het nog maar eens: een doodskop op een cowboyhoed is nog leuker als er blinkertjes op staan.

Dag twee van Sweden Rock Festival begint langzaam. De warmte van de vorige dag heeft er bij iedereen hard in gehakt. Bezoekers druppelen langzaam binnen, medewerkers gapen nog een paar keer en de schoonmaakploeg voert langzaam zijn taken uit. Dag twee voelt als een zondagmorgen die ook vandaag weer warm begint. De eerste band, het Zweedse Sister, daarentegen, heeft er zin in en gaat goed hard van start. Het is wel direct een stevig stukje metaal dat ze neerzetten, snelle riff

Wryngd brengt met Interrormezzo II een heerlijk smerige mix van heavy technische grooves en messcherpe riffs.

Opal In Sky (bron: Facebookpagina Opal In Sky) Het was weer vrij lang geleden dat ik nog eens in de Hell was geweest, maar voor Opal In Sky was het niet lang twijfelen om dit tripje wederom te maken. Satan had de keet dan ondertussen nog wat extra aangekleed met onder andere een gigantisch skelet naast de bar. Voor sfeer en gezelligheid alvast een 10/10! Opal In Sky is een Canadese metalcore band, die veel bekendheid heeft gewonnen door filmpjes te maken en te posten op socia

Our Promise © Jody Beyne (Dansende Beren) Our Promise is een band die ik twee jaar geleden leerde kennen als voorprogramma van Future Palace. Op die zekere dag in de kleine zaal van Trix heeft de Duitse band mij zodanig van mijn sokken te blazen, dat ze zelfs de hoofdact wisten te overschaduwen. Toen ik hoorde dat ze dit jaar met een headline tour naar Kavka Zappa kwamen en (onder andere) Temptations For The Weak met zich meebrachten, wist ik dat ik hier bij moest zijn. Of de

Op ‘Absentia’ smeedt Splendidula schoonheid en extreme metal tot een overweldigend geheel. Een intense trip tussen fragiele doom en vernietigende black—eentje voor de eindejaarslijstjes.

Doodseskader slaat terug toe. Tien tracks, zeven dagen — The Change Is Me is pure duivelsuitdrijving.

Er hangt magie in de lucht als TJE speelt, en op Schade blijft die moeiteloos hangen. Fluweelzacht en licht schurend tegelijk: een debuutplaat die onder je huid kruipt en daar voorlopig niet meer weggaat.

Met Finis Temporum leveren Cowboys & Aliens een stonerplaat af waarop alleen maar killers staan. Zes songs die als rebelse paarden voorbij denderen en bewijzen dat de Bruggelingen nog lang niet uitgeraasd zijn.