‘Aggressive Music For An Agressive Statement’ Beeld je een industriële omgeving in, eentje van staalindustrie, hoogovens en schrootverwerking, Een ruwe, desolate omgeving gedomineerd door immense machines aangedreven door hydraulische pompen. Waar het tegelijk ijzig koud en verschroeiend heet is, waar kolossale tandwielen en scharnieren knarsen en schuren, waar metaal verwrongen en geplet wordt. Denk aan films als Alien3, District 9, Elysium, ...maar ook aan aspecten binnen onze huidige samenleving. Tristan Shone, schepper en brein achter Author & Punisher, combineert zijn opleiding als industrieel ingenieur met zijn passie voor kunst en beeldhouwwerk. A.d.h.v. zelfgemaakte 'precisie instrumenten', oftewel 'drone machines', maakt hij 'industrial noise/doom/drone'. Op zijn zesde album Beastland klinkt hij als een kruising tussen Nine Inch Nails en Godflesh. Shone, de man, gaat als het ware op in zijn machines en zorgt voor een luisterbeleving die hoog intensief, donker, compromisloos en verontrustend is, maar toch rijk aan melodie en met een streepje licht in zicht. In zijn muziek verzet hij zich tegen de 'beasts' van onze samenleving: de kuddegeest, de verzuring en/of discriminatie. Beastland werpt een blik op wie wij als mens zijn. Hoe we met al de beschikbare middelen en intellect, alsook onze geschiedenis als leerstof, er toch telkens weer in slagen diezelfde fouten te maken, zowel tegen elkaar als tegen onze Aarde. Met behulp van zijn agressieve muziek wil Tristan Shone zijn boodschap overbrengen. Wat ons betreft is hij daar zeker in geslaagd. Tppers: Nihil Strength, Night Terror Score: 81/100 Info Releasedatum: 05 oktober 2018 Label: Relapse Producer: Singles: Nihil Strength Night Terror Ode To Bedlam Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Pharmacide Nihil Strength Ode To Bedlam The Speaker Is Systematically Blown Nazarene Apparition Night Terror Beastland #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #authorpunisher #tristanshone #beastland #industrial #doom #drone #Industrialmetal

27 oktober 2018, Ancienne Belgique (Brussel) De AB Club staat voor mij voor optredens van veelal jonge wolven die voluit gaan, een broeierige sfeer weten te creëren op het podium en hun fans meezuigen in hun enthousiasme (Brutus, Marmozets, The Delta Saints,...). En vanzelfsprekend steeds een goede sound! Echter ook voor een stel posers die klakkeloos kopiëren (Greta Van Fleet). No worries, onze eigen Black Mirrors behoren tot die eerste categorie. Met hun debuut op zak hadden de Belgen rond de charismatische frontvrouw Marcella Di Troia maar één doel: het dak eraf blazen en de fans een onvergetelijke avond bieden. En dat is méér dan gelukt, ook al lijkt het niet evident beweging in het typisch terughoudend Belgisch concertpubliek te krijgen. De songs op Look Into The Black Mirror (uitgebracht op 31 augustus via Napalm Records) zijn stuk voor stuk geschikt om live te spelen, en dus werden ze ook allemaal gebracht....waarom moeilijk maken als het gemakkelijk ook kan? De interesse voor de 'Native American' cultuur wordt ook deze avond meteen duidelijk: de microfoon standaard is getooid in veren, Di Troia heeft haar typische 'warpaint' onder de ogen en de band opent met een sjamaans aandoende chant....héél sfeervol en pakkend. En dan knalt Shoes For Booze uit de speakers en weten we dat we verder stevig gaan rocken. Schitterende opener trouwens en de stem van Marcella zit er meteen boenk op. Loïc Videtta (bass) en Paul Moreau (drums) stuwen Funky Queen de juiste richting uit en Pierre Lateur grooved en soleert lekker op het aansluitende The Mess. De spelvreugde druipt er van bij de start zo af. Di Troia draait, keert, glijdt, sluipt en raast over het podium en zoekt steeds de interactie met zowel haar bandleden als het publiek. Inner Reality is muzikaal ook live één van de hoogtepunten van het nieuwe album, naast Moonstone een erg sfeervol psychedelisch nummer waarbij de stem meer laidback is, bij momenten zelfs teder. Tussen enkele nummers door bedankt het viertal regelmatig hun fans, zowel in het Engels, Frans (vanzelfsprekend) alsook een mondje Nederlands....erg sympathiek wanneer je de taal niet machtig bent. De set blijft mooi balanceren tussen vette rockers en wat rustpunten. Bij deze laatste hoort ook de 'hidden track' Front Row, een voor de Brusselaars speciaal nummer met een diepere betekenis, ingetogen gebracht door enkel Pierre op gitaar en Marcella...bloedmooi! En dan een leuke verrassing: Lay My Burden Down wordt gefilmd voor de volgende videoclip. Het publiek wordt gevraagd uit zijn dak te gaan, maar omdat dit nog niet helemaal goed zit, wordt het nummer als afsluiter van de bisronde nog eens hernomen....en nu lukt het wel. Het sublieme Burning Warriors sluit de reguliere set krachtig af, terwijl het bezwerende Whispering Ghost de aanzet is voor enkele toegiften. Black Mirrors doet wat van een thuismatch verwacht wordt: scoren, en dat meermaals. En jawel, ook Günther Kimmich knalde door de speakers. Ondertussen weten wij 'who the fuck' hij nu eigenlijk is. Jullie? Tourdata! Je moet er wel onze landsgrenzen voor over, maar een trip is zeker de moeite waard. Setlist Intro Shoes For Booze Funky Queen The Mess Inner Reality Cold Midnight Drum Mind Shape Moonstone Front Row Canard Vengeur Masqué Günther Kimmich Lay My Burden Down Till The Land Wind Blows Burning Warriors (bis) Whispering Ghost Kick Out The Jams Lay My Burden Down Photo album Credits: Brothers In Raw / Trees Rommelaere #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #anciennebelgique #brussels #brussel #ABBrussel #blackmirrors #albumreleaseshow

Naar welke concerten kijk ik deze maand uit, op welke concerten kan je me méér dan waarschijnlijk terugivnden én over welke concerten lees je hier dan nadien een verslag? Ik lijst even op en geef wat praktische info mee. Graveyard Woensdag 10 oktober, 14u30 Ancienne Belgique, Brussel Info & Tickets Terug van héél even weggeweest, en met hun nieuw album Peace op zak, staan deze Zweden garant voor de allerbeste classic rock, met stevige blies en psychedelische invloeden. Zanger/gitarist Joakim Nilsson beschikt bovendien over een strot om U tegen te zeggen: een combinatie van power én melodie. Sons Of Apollo Vrijdag 12 oktober, 19u Elysée Montmartre, Parijs Info & tickets Dergelijke zogenaamde 'supergroepen' zijn gewoonlijk geen lang leven gegund, vooral omwille van de erg sterke ego's die moeten samenwerken. Neem dus het zekere voor het onzekere en maak een concert mee van de heren Portnoy, Sherinian, Sheehan, Soto en Thal. Hard Rock met prog invloeden, op erg hoog niveau. Slow Crush Zaterdag13 oktober, 21u30 Villa Bota, Brugge Info & tickets Ze zijn hier reeds 2x aan bod gekomen, en terecht. Hun debuut album Aurora getuigt van internationale klasse met nummers die zowel heavy als fluweelzacht zijn. Het was tijdens de releaseparty in Aarschot al headbangen én wegdromen, en deze sfeer komen ze ook in Brugge neerzetten. Kingsborough Zondag 21 oktober, 20u45 Manuscript, Oostende Info & tickets Billy Kingsborough en zijn kompanen geven een moderne draai aan authentieke Amerikaanse rock. De blues en roots invloeden zijn er onmiskenbaar zonder dat het geheel gedateerd klinkt. Eén van de zovele Amerikaanse rockbands die de laatste jaren de plas oversteekt, dus opnieuw een kans om een top live performance bij te wonen. Marissa Nadler Dinsdag 23 oktober, 19u30 Botanique (Rotonde), Brussel Info & tickets Op haar achtste album ontdoet deze klassieke, elegante schoonheid zich van alle reverb en toont zich puur. Wij beloonden deze gedurfde stap met een dikke 87/100. Haar nummer zullen in de intieme setting van de Rotonde prachtig uitkomen. Wij zullen enorm genieten van de emoties die ze voor ons zal schilderen. Marmozets Vrijdag 26 oktober, 20u l'Aéronef, Lille Info & tickets Ik zag deze jonge Britten op 8 maart 2015 de AB Club in een kolkende rock&roll tempel veranderen en voorspelde een stek op Rock Werchter. Nog geen week later kwam die aankondiging er ook. Frontkiddo Becca Macintyre is een podiumbeest, geeft zich steeds volledig én verwacht hetzelfde van haar publiek. Dat gecombineerd met een strot die alles aankan. David Eugene Edwards & Alexander Hacke Maandag 29 oktober, 19u30 Botanique (Orangerie), Brussel Info & tickets Deze samenwerking noemden we '16 Horsepower meets Einstürzende Naubauten', en Risha scoorde dan ook een respectabele 75/100. De kruising tussen broeierige Americana en kille industrial zal niet zomaar iedereen aanspreken. Deze beide klassebakken maken er echter een geslaagde mix van. En dat zal live zeker sterk overkomen. Nog enkele tips AB Typh Barrow | vrijdag 5-10 (uitverkocht) Judi Jackson | woensdag 10-10 Cloves | donderdag 11-10 Little Dots | vrijdag 12-10 Jorja Smith | zondag 21-10 Cat Power | vrijdag 26-10 Powerwolf + Amaranthe + Kissin' Dynamite | zondag 28-10 Blackberry Smoke | maandag 29-10 Kurt Vile & The Violators | dinsdag 13-10 ... Botanique Dilly Dally | vrijdag 5-10 Laurel | zaterdag 6-10 Sweet Jane | vrijdag 12-10 William Fitzsimmons | dinsdag 16-10 Phosphorescent | dinsdag 23-10 Anna Calvi | donderdag 25-10 ... Het Depot Melvins | maandag 1-10 Paul Weller | vrijdag 5-10 The Gladiators | zaterdag 13-10 Marble Sounds | woensdag 17-10 Kacey Musgraves | zaterdag 20-10 The Sore Losers | vrijdag 26-10 John Scofield Combo 66 | maandag 29-10 ... Trix Against The Current | dinsdag 2-10 Halestorm | woensdag 3-10 (uitverkocht) The Brian Jonestown Massacre | dinsdag 9-10 Desertfest Antwerp | vrijdag 12-10 tot zondag 14-10 Lili Grace | donderdag 18-10 Aurora | zaterdag 20-10 The Academic | dinsdag 23-10 ... Biebob MCC | zondag 7-10 Primal Fear | vrijdag 12-10 The Female Metal Voices Tour | zondag 21-10 ... Vooruit Thurston Moore | woensdag 10-10 Arrested Development | dinsdag 23-10 Stikstof | donderdag 25-10 Kamaal Williams | vrijdag 26-10 ... N9 Flying Horseman | vrijdag 12-10 Black Milk & Nat Turner | zaterdag 13-10 Fairport Convention | donderdag 25-10 ... De Kreun Lordi | woensdag 10-10 Stikstof | vrijdag 12-10 Natashia Kelly Group | woensdag 17-10 Poltrock | zaterdag 27-10 ... De Zwerver Alejandro Escovedo | dinsdag 23-10 Bambara + Magich Shoppe | zaterdag 27/10 ... Spirit of 66 Sons Of Apollo | woensdag 10-10 ... lAéroneff (Lille) Emma Ruth Rundle | zaterdag 6-10 Mourn | maandag 15-10 Her | zaterdag 20-10 ... Jouw club/agenda hier vermelden? Laat het ons weten. #liveshows #conerts #concerten #concertagenda #anciennebelgique #hetdepot #biebob #vooruit #n9 #dekreun #dezwerver #spiritof66 #slowcrush #botanique #manuscript #élyséemontmartreparijs #TrixAntwerpen #graveyard #sonsofapollo #kingsborough #marissanadler #marmozets #laéroneflille #davideugeneedwards #VillaBota #brugge

Aan het begin van elke maand geven we een overzicht van enkele nieuwe releases voor die maand. Het gaat hier om albums die we hoogstwaarschijnlijk zullen bespreken. Onderaan een overzicht per week met nog wat nieuw materiaal. Author & Punisher Beastland 05-10-2018 Relapse CD/LP/Digital Beluister: Nihil Strength Night Terror Ode To Bedlam Tristan Shone is een industrieel ingenieur die onder de naam Author & Punisher 'industrial doom/drone' maakt a.d.h.v. zelfgemaakte 'precisie instrumenten', oftewel drone machines. Geen idee wat we bedoelen? Bekijk even deze video en je bent zo mee. Beastland is reeds het zesde album van deze erg sympathieke San Diegan. Windhand Eternal Return 05-10-2018 Relapse CD/LP Beluister: Grey Garden Diablerie Zwaar, psychedelisch en somber, zo kan je het geluid op de nieuwe Windhand omschrijven. Plaats hen echter niet zomaar in een hokje met de oude Black Sabbath en Sleep, maar denk Soundgarden en Veruca Salt. Welke namen je er ook aan wil koppelen, weet dat de zwaargewichten uit Richmond, Va met hun nieuwe album het genre denken doorbreken. Doyle Bramhall II Shades 05-10-2018 Mascot Label Group CD/LP/Digital Beluister: Everything You Need Love and Pain Nog geen twee jaar na Rich Man verrast deze super getalenteerde, maar bij het publiek en de media zwaar miskende, gitarist/zanger/songwriter/producer ons met Shades. Inderdaad verrassend, gezien hij sinds zijn solodebuut in 1996 nog maar 4 eigen albums uitbracht. Verre van miskend is hij echter bij collega muzikanten, van wijlen Jimmie Vaughan, over Roger Waters, Greg Allman, Erykah Badu tot Eric Clapton...ze hebben allemaal beroep gedaan op de talenten van deze 'mutli-faced performer'. Steve Perry Traces 05-10-2018 Fantasy Records CD/LP/Digital Beluister: No Erasin' No More Cryin' We're Still Here Onder de liefhebbers van AOR heeft deze grote meneer geen introductie meer nodig. Zijn kenmerkende stem maakte Journey tot megasterren, zijn nummers worden op vandaag nog steeds grijsgedraaid, zijn 'vervangers' blijven in zijn immense schaduw knokken, ook al gaf hij er zelf al jaren terug de brui aan. Vorig jaar vond hij uiteindelijk de liefde voor muziek terug. Wat je ook van Traces mag vinden, de terugkeer van Steve Perry laat de fans niet onberoerd. The Marcus King Band Carolina Confessions 05-10-2018 Fantasy Records CD/LP/Digital Beluister: Welcome 'Round Here Homesick Where I'm Headed Met Carolina Confessions gaat de jonge maar ervaren 'bandleader' Marcus King diep, zowel muzikaal als thematisch tekstueel. En toch lijkt het zijn meest toegankelijke werk te worden. De opnames werden in goede banen geleid door Grammy Award winnaar Dave Cobb (Chris Stapleton, Sturgill Simpson, Jason Isbell). Ik hoor nu al enkele door mezelf gerespecteerde muziekfans 'Album of the Year' scanderen! En dat op basis van de drie reeds gereleaste nummers. Komaan heren, ietwat vroeg gekraaid, niet? Northward Northward 19-10-2018 Nuclear Blast CD/LP/Digital Beluister: While Love Died Get What You Give De - voor mij dan - vreemde eend in de bijt. Staat Floor Jansen van Nightwish niet voor dat genre waarvan ik spreekwoordelijk 'stenen kloten' krijg? Samen met de Noor Jorn Viggo Lofstad (Pagan's Mind) lijkt ze met Northward echter de meer traditionele hard rock toer op te gaan. Bij de eerste beide luisterbeurten bleven mijn edele delen mooi van vlees en bloed. Benieuwd naar hun full album. Verder nog in oktober: 05-10-2018 Thorium, Thorium Cat Power, Wanderer Molly Burch, First Flower High On Fire, Electric Messiah Behemoth, I Loved You At Your Darkest Pilar Zeta, Moments Of Reality Phosphorescent, C'est La Vie Kristin Hersch, Possible Dust Clouds Death Valley Girls, Darkness Reigns Eric Church, Desperate Man Twenty One Pilots, Trench Coheed and Cambria, Vaxis Act 1: The Unheavenly Creatures KT Tunstall, Wax Monuments, Phronesis Cirith Ungol, Witch's Game (EP) Novastar, In The Cold Light Of Monday 12-10-2018 Endtime Odyssey, City In Decay Elvis Costello & The Imposters, Look Now Tom Morello, The Atlas Underground Edie Brickell & The New Bohemians, Rocket The Skiffle Players, Skiff Tom Odell, Jubilee Road Dave Davies, Decade Colter Wall, Songs of the Plains Calvin Johnson, A Wonderfull Beast Matt Calvert, Typewritten Young The Giant, Mirror Master Kurt Vile, Bottle It In John Hiatt, The Eclipse Sessions The Mountain Movers, Pink Skies Lee Scratch Perry, The Black Album Aeternus, Heathen Gama Bomb, Speed Between The Lines Skalmöld, Sorgir Ella Mai, Ella Mai Jess Glynne, Always In Between Medina, Grim Axxis, Monster Hero 19-10-2018 Greta Van Fleet, Anthem of the Peacefull Army Earthless, From The West (live) Soulfly, Ritual Richard Ashcroft, Natural Rebel Disturbed, Evolution Tom Walker, What a Time to be Alive Will Oldham, Songs of Love and Horror Neneh Cherry, Broken Politics Tamino, Amir Empress Of, Us Papercuts, Parallel Univers Blues Yoko Ono, Warzone The Smoking Trees, The Adventure Continues... Cave, Always Cloud Nothings, Last Building Burning Farao, Pure-O Rise Of The Northstar, The Legacy of Shi Amaranthe, Helix Doe Paoro, Soft Power Elle King, Shake The Spirit 26-10-2018 Epica, Beyond the Matric-The Battle Georgia Anne Muldrow, Overload David Crosby, Here If You Listen Julia Holter, Aviary Saloli, The Deep End Razorlight, Olympus Sleeping Laura Gibson, Goners Daughters, You Won't Get What You Want The Ting Tings, The Black Light Ian Sweet, Crush Crusher Poppy, Am I a Girl? Fifth Angel, The Third Secret KMFDM, Live in the USSA Hate Eternal, Upon Desolate Sands Haken, Vector Into Eternity, The Sirens Sirenia, Arcane Astral Aeons Noa, Saturn Allie X, Super Sunset This Mortal Coil, Blood Warrel Dane, Shadow Work We claimen zeker niet volledig te zijn, dus als we jouw nieuwe worp zijn vergeten, laat het ons dan weten. #albumreleases #nieuwereleases #nieuwealbums #authorandpunisher #beastland #doylebramhallii #shades #themarkuskingband #carolinaconfessions #steveperry #traces #windhand #northward #nuclearblast #fantasyrecords #mascotlabelgroup #relapse

#Degrotepost #CCDeGrotePost #lethalinjury #concertphotography #photoreport #Fotoverslag #concertfotografie

#blackmirrors #AncienneBelgique #Fotoverslag #photoreport #concertfotografie #concertphotography

‘Contradictions Galore’ Slow Crush zou je een vat vol tegenstellingen kunnen noemen. Het begint al met de naam van dit Leuvense viertal: een ‘crush’ is verre van ‘slow’, integendeel, het overvalt je. Het zit tevens in de teksten, van bv. Collide: “Slowly, we collide”….ik heb nog nooit een trage botsing gezien hoor. Dan de muziek zelf: op Aurora krijgen we een zware geluidsmuur te horen, maar dan wel eentje die fluweelzacht is, een ware streling voor het oor. Drummer Steven Cammaerts hakt er regelmatig strak en monotoon op los, om dan weer erg gevarieerde en boeiende ritmes uit zijn stokken/drumvellen te toveren. De gitaren van Jelle Ronsmans en Jan Jouck zitten boordevol galm, om dan regelmatig de meest subtiele accenten te leggen. En dan die stem! Die wat? Inderdaad, want het is veelal erg moeilijk het ijle geluid van Isa Holliday in de mix te ontdekken, laat staan haar te verstaan. De stem lijkt wel een extra instrument dat een gelijkwaardige plaats krijgt tussen de rest. En me soms doet denken aan een synthesizer die het geluid van lucht, dat door een metalen buis blaast, weergeeft. Maar Isa doet dat op de meest fascinerende wijze. Waar veel bands in dit genre (shoegaze?) een stuk subtiliteit missen, creëert Slow Crush nummers/melodieën die zo immens mooi zijn, dat ik ervan overtuigd ben dat iemand als Alex Callier of Joost Zwegers ze hadden willen schrijven/bedenken. Ik denk dan vooral aan het titelnummer dat je de perfecte popsong zou kunnen noemen. Of Aid and Abet en Collide, die op een haar na diezelfde onaardse schoonheid bevatten. Zo mooi dat je er kan blijven naar luisteren, wat ik dan ook al een hele week heb gedaan. Het tegengewicht wordt gevormd door opener Glow, dat een tempo heeft dat voor een band als Slow Crush als het ware ‘speed metal’ moet zijn. Maar ook Shallow Breath en Beached houden de vaart erin. Drift is dan een stuk ‘heavier’, meer slepend. Die sfeer horen we, na een dromerige aanzet, ook terug in Tremble, dat ons doet genieten van een immense openheid en gelaagdheid. Alles baadt ook in een sfeer van positivisme…of zo klinkt het toch in mijn oren. Ik wordt er gewoon vrolijk van, wat in dit genre opnieuw een tegenstelling kan worden genoemd. Aurora mag dan van een Belgische band komen, het geluid en de kwaliteit van de nummers zijn van internationale klasse. Ga hen dan ook als de bliksem aan het werk zien bij jou in de buurt, in een kleinere, intiemere setting….voor we ze voor jaren kwijt zijn, o.a. op: - zondag 30 september in De Klinker, Aarschot (cd releaseparty met GRATIS inkom!) - zaterdag 13 oktober in Villa Bota, Brugge Toppers: Tremble, Aide and Abet, Collide, Aurora Score: 85/100 Info Releasedatum: 28 september 2018 Label: Holy Roar Records Producer: Neil D. Kennedy Singles: Aurora Tremble Shallow Breath Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Glow Drift Tremble Shallow Breath Aide and Abet Collide Beached Aurora #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #slowcrush #aurora #holyroarrecords #leuven #shoegaze #dreamrock #indiepop #postpunk

Elke maand 5 degelijke Belgische 'betonbands' met hun nieuwe release vermelden? Is dat überhaupt mogelijk? Aan ons om de uitdaging aan te gaan. Aan jullie om te oordelen. Tips zijn altijd welkom. Lethal Injury Melancholia 28-09-2018 Wormholedeath Beluister: Melancholia Een 4-track demo gecombineerd met héél wat knotsgekke liveshows resulteerde voor de jonge band uit Oostende in 'studio time' en een volwaardig album. Op Melacholia vuren Rambo, Dennis, Jonjo, Josha en Arthur Thrash, Death, Crossover en Death Metal van de bovenste plank op ons af. Beleef het zelf op hun releaseparty, nu vrijdag 28 september in De Grote Post! Hell City Flesh & Bones 17-09-2018 Painted Bass Records Beluister: Your Darkest Hour Op hun derde full album Flesh & Bones brengt dit vijftal uit Limburg Rock solid Heavy Metal! Of om het met de woorden van Mikey Doling (Channel Zero) te zeggen: "Hell City should be in the big leagues touring the world. They are the perfect storm of talent and charisma." Voilà! Voor hun komende concerten kan je hier terecht. Ethernity The Human Race Extinction 14-09-2018 AFM Records Beluister: Grey Skies Voor Ethernity trekken we de taalgrens over, naar Namen. Opgericht in 2000 door broers Julien en Nicolas Spreutels, samen met hun neef François, brachten ze oorspronkelijk instrumentale Progressive Melodic Metal. Op de fantastische stem van Julie Colin, die er in 2005 bij kwam, kunnen ze nu niet meer rekenen, maar een oplossing is in de maak. Met hun derde album The Human Race Extinction op zak, gaan ze vanzelfsprekend de hort op. Check hier voor de komende live shows. Crowsview Lost Resistance 09-09-2018 Independent Beluister: Face Your Supreme Crowsview uit Roeselare brengt een mix van brutal hardcore/metal/metalcore dat hoorbaar beïnvloed werd door Slayer, Length of Time, Kickback, Arkangel, en konsoorten. Hun debuut Lost Resistance brachten ze begin deze maand in eigen beheer uit. Zeker eens live meepikken! Carrion Time To Suffer Mei 2018 Mighty Music Beluister: In The End There Is Only Death Compromisloze Death Metal uit Gent, m.a.w. razendsnelle drums, messcherpe riffs, diepe grunts, gecombineerd met véél groove en epische accenten. Time To Suffer werd reeds in mei uitgebracht, maar de band is nog op zoek naar méér shows. Hou hen hier in de gaten. Jouw nieuwe worp moet in ons volgend overzicht worden vermeld? Laat het ons weten! #albumreleases #nieuwereleases #nieuwealbums #lethalinjury #hellcity #ethernity #crowsview #carrion #belgischbeton #melancholia #flashandbones #thehumanraceextinction #lostresistance #timetosuffer

‘Guilty As Charged’ Marissa Nadler maakt zich schuldig. Schuldig aan het schrijven van liedjes. Erg mooie liedjes. Liedjes over liefde en relaties. Relaties over grenzen heen. Grenzen die moeilijk te overbruggen zijn. En dat heeft geleid tot een groter zelfvertrouwen dat tot uiting komt in haar nummers en in haar stem. Een stem die raakt door haar betoverende schoonheid en eenvoud. Op dit album trouwens gestripped van alle reverb kenmerkend voor eerdere releases. Ze doet me bij momenten denken aan Emmylou Harris, maar dan warmer, zonder die nasale scherpte erin. Haar muziek wordt omschreven als folk/dreampop/indie/ambient/americana/low country….elementen die allemaal terug te vinden zijn in de sobere arrangementen op haar achtste album. Marissa begeleidt zichzelf traditiegetrouw op (al dan niet elektrische) gitaar en bass pedals. Ze wordt bijgestaan door – op één na – louter vrouwelijke muzikanten, voornamelijk op backing vocals (Angels Olsen, Kristin Kontrol en Sharon Van Etten) en string arrangementen (Janel Leppin), maar ook op harp (Mary Lattimore), drums (Patty Schemel van Hole) en basgitaar (Eva Gardner). De énige mannelijke bijdrage komt van Dana Colley (Morphine) op saxofoon, in het enige nummer dat ook drums en wat Hammond bevat, m.n. op Blue Vapor. Het maakt de song extra donker in de diepe, weemoedige duisternis gecreëerd door de andere 10 nummers. Een sfeer die passend geïllustreerd wordt door het artwork, een schilderij van haarzelf. Maar we vergeven het haar. Dat ze zich schuldig maakt. Schuldig aan…. Sidenote: check zeker ook even haar prachtige cover van Black Sabbath’s Solitude, te vinden op Youtube. Tip! We zijn er zeker bij op dinsdag 23 oktober in de Botanique! Jullie ook? Toppers: For My Crimes, Gene Clark, Blue Vapor, Interlocking, Flame Thrower, Said Goodbye To That Car Score: 87/100 Info Releasedatum: 28 september 2018 Label: Bella Union Producer: Lawrence Rothman & Justin Raisen Singles: For My Crimes Gene Clark Blue Vapor Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: For My Crimes I Can’t Listen To Gene Clark Anymore Are You Really Going To Move To The South Lover Release Me Blue Vapor Interlocking All Out Of Catastrophes Dream Dream Big In The Sky You’re Only Harmless When You Sleep Flame Thrower Said Goodbye To That Car #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #albumreleases #marissanadler #formycrimes #blacksabbath #solitude #lowcountry #americana #folk #dreampop #indierock

Dat Leffinge Leuren elk jaar voor een (z)ware slooptocht door de energiebaan van het lijf zorgt is genoegzaam geweten, daardoor is het de derde dag ook vaak het moeilijkst om nog alle zintuigen op scherp te laten staan. Maar na een verkwikkende nacht en een lekker ontbijt (dank u punkmeisje) nemen we het ijzeren paard ter hand om via de groene 62 (oude spoorlijn 62, Oostende/Torhout) richting Leffinge dorp te fietsen. Genietend van het kreekgebied en de omgeving zitten we al snel voorbij ons knooppunt met het kanaal Plassendale-Ieper ter hoogte van Snaaskerke, waardoor we als echte toeristen pas toekomen rond 15u30. Gelukkig hadden we beslist om vandaag niet zo hard met ons te laten leuren, waardoor er flink geschrapt werd in het door ons vooropgestelde programma...we gaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit...m.a.w: gedoseerd genieten! Het eerste “snoepje” van de dag zagen we in de Kapel, waar SWEDISH DEATH CANDY zowaar een bom dropte om vrolijk van te worden. De langharige Aziatische Jiwoon Whang is wellicht de best bewegende bassist aller tijden, terwijl hij centraal op het podium de basgitaar hanteerde als was het een machinegeweer om baslijnen mee af te vuren, sloeg achter hem de Italiaanse drummer bijna moordend hard de maat alsof het hem helemaal geen krachten kostte. De zanger/gitarist Louis (D R) Perry beschikt over een mooie, wat zalvende stem, maar zijn vingers vuurden welgemikte zweepslagen op de gitaar af waarvan je oren zowaar roodgloeiend kwamen te staan! Slechts 1 nummer gehoord...and “Love you already“...gelukkig kozen we om helemaal in enkele gigs op te gaan in de plaats van overal een vleugje van mee te pikken...deze allesbehalve dode snoepjes mogen van mij nog wel eens terug keren in de zaal! GUNN-TRUSCINSKI DUO is het samenwerkingsverband tussen gitarist Steve GUNN en Drummer John TRUSCINSKI, zij speelden in de Kapel en serveerden daar geheel bescheiden een gelaagd virtuoos feestje van kleurrijke klanken die uit de grijsgroene gitaar ontsnapten als was het een spontane jammsessie , dat klonk als de perfecte plaat voor een zondagmorgen trouwens... (BAY HEAD) Het enige noemenswaardige optreden in de café had om 17u45 plaats en luisterde naar de naam MALE GAZE...zoals voorspeld was dit inderdaad een splinterbom, waar zelfs de zanger van Swedish Death Candy op af kwam, de snerpende gitaren, de pompende bas en beukende drums lieten geen ruimte voor twijfel, dit was niet de eerste lekkere verrassing in het café dit jaar...( sterk programma daar!) Op zaterdag zagen we nog een bijzonder integer optreden van Bram VANPARYS in de kerk, doch vandaag kregen we THE BONEY KING OF NOWHERE op de feesttafel...slechts 4 man, maar niet van de minste, we herkenden oa. meteen Gertjan Van Hellemont ( DOUGLAS FIRS) die zich hier volledig en verdienstelijk ten dienste stelde van de serene sensitieve songs van de frontman...de nieuwe plaat komt binnenkort uit en heet SILENT DAYS, deze titel verwijst naar de dagen voor de breuk in zijn huwelijk toesloeg...dat dit uiteindelijk voor zo’n mooie songs zou zorgen was wellicht nooit het doel, doch eerder een gevolg van het graven in de eigen ziel na het aanschouwen van de harde realiteit? We kregen dezelfde opener als in de kerk, maar nu met net iets meer muzikale omlijning... Deze frontman behoeft geen lang betoog tussen de nummers, geen stoer gedoe, slechts fluwelen getokkel en een meesterlijke stem... misschien cijfert hij zelfs zijn eigen ego weg om de betovering niet te verbreken...naast mij is punkmeisje plots heel diep geraakt, vanuit mijn ooghoeken zie ik enkele traantjes opwellen die even later als zacht zilt zout proeven op mijn troostende lippen...Het zijn enkel de groten die leeuwinnen aan het wenen kunnen brengen, maar het zegt wel iets over de intensiteit van het optreden? Om geraakt te worden dien je natuurlijk wel open te staan en mee te gaan op het verhalende pad die “de domme koning van nergens” voor je heeft uitgestippeld... AMYL & THE SNIFFERS had in de Kapel totaal geen boodschap aan subtiliteit want na 1 song stond ze al halfweg de tent in het midden van het talrijk opgekomen publiek, dat kunstje zou ze tussen het flink fluimen op het podium nog wel een paar keer overdoen...Tijdens de tweede song ging het jasje al uit, waarna het iets te strakke korte shortje flink zijn best deed om haar (mooie) kontje erin te houden...de muziek was precies, net als de kledij en de haarstijl meegekomen met de overzetboot eind de jaren ‘70, alles komt terug?... m.a.w....de teletijdmachine bestaat !.... ik dacht even aan de vrouwelijke “light” versie van IDLES ( binnenkort weer in de Zwerver trouwens) ... Terug in de zaal was JESSE MALIN met een kompaan aan het bewijzen dat babbelwonders op het podium vaker niets te vertellen hebben op muzikaal vlak...wat een contrast met daarnet...hier voelen we dus alleen maar EGO, en dat zuigt de energie uit het publiek in de plaats van dat het iets geeft zoals daarnet bij The Boney King...even dacht ik zelfs dat het BUSKERpodium naar binnen verplaatst was, want ook CHUCK PROPHET kon als profeet niet echt overtuigen... Dan maar even poolshoogte nemen op het dorpsplein vooraleer ons op te maken voor de kers op de taart....Buiten gaan de gesprekken algauw over dat er toch wel opvallend mindere opkomst is buiten de vorige jaren, aan het weer kan het alvast niet liggen, buiten wat zuiderse wind is hier nog geen druppel gevallen. Sommigen gewagen van een overaanbod op de cultuur- en ontspanningsmarkt, anderen vermoeden dan weer dat het dure leven er voor iets tussen zit, maar ook op het gratis gedeelte zijn “de lokalen” niet in grote getale afgekomen?...Den geile Hollander had dit jaar maar één festival aangestipt en dat was hier, ondertussen is hij blijkbaar al flink gekend in het dorp, want ook bij de bakker en de beenhouwer sloegen ze een praatje met hem over de magere opkomst dit jaar...Hij liet het vooral niet aan zijn hart komen en genoot met volle teugen van de aangename sfeer die misschien wel net te danken was aan het gemis van de drukte? Hoog tijd voor de afsluiter van de zomer, een flinke thuismatch in de zaal voor THE VAN JETS... de vierkoppige band, live “aangedikt” met multitalent Floris De Decker (van oa. Team William) op toetsen kwam, zag en overwon makkelijk een niet eens zo volle zaal! Vergis u niet, deze band is uiterst gedreven en professioneel bezig...Frontman Johannes is naast een goeie zanger en gitarist ook een menner waar de rest (met broer Mich op drum) van de band al bijna 15 jaar mee op baan gaat, het verhaal is ondertussen genoegzaam bekend en ze kunnen naast nieuw werk ook al voldoende putten uit ouder werk wat trouwens helemaal niet verouderd klinkt...Wij kunnen enkel vaststellen dat dit weekend meerdere Belgische acts de boel hebben rechtgehouden en zelfs vurig vormgegeven...FIERHEID is hier wel terecht! Don’t mind the future, WE live WE live WE live again... It’s all in you’re Head! Bedankt Brothers In Raw voor het verdelen van de werkdruk (verschillende reporters en fotografen trokken ook nog naar andere gigs!) Bedankt Leffinge voor de aangename ontvangst, tot binnenkort ... Mvg.Puur P. en Punkmeisje (met wellicht de meest gecontroleerde rugtas van het weekend😂) #leffingeleuren #DeZwerverLeffinge

Toen we op duurzame wijze de zaterdag bus 53 richting Leffinge namen viel ons helemaal vooraan de blonde aanwezigheid van zanger Daan Hafkamp (AARDE AAN DAAN) op, hij koos blijkbaar ook voor deze veilige manier van reizen en was (raar maar waar) net als wij juist op tijd voor zijn gig op het BUSKERpodium bij de zonovergoten kerk. Een korte set, op een beetje een ondankbare locatie, want rechts hoorde je het grote gitaargeweld van Tubelight opkomen, terwijl links het prettig gestoorde wandelend orkest DIE VERDAMMTE SPIELEREI verscheen. Doch de kwieke Daan liet zich niet imponeren en gaf het publiek een heel kort overzicht van zijn kunnen (met “drink van mij” ontdekten we tevens weer een heerlijke zin)...een te volgen man dat is zeker. We hadden trouwens TUBELIGHT aangeklikt om mee te beginnen in de Kapel waar we dus binnenliepen in een set die reeds 15min. aan de gang was. We hoorden een vleugje “velvet underground”, we luisterden naar lekkere repeterende riffs en een punky sound, maar zagen toch ook een vermoeide blik in de ogen van Lee Swinnen. Een late nacht gehad? Te vroeg op de middag? In ieder geval nog niet echt goed bij stem over de hele lijn om ons volledig te kunnen overtuigen, ondanks onze sympathie voor de “Axel Merckx” van de muziekwereld. Wie ons wel volledig van de sokken blies was PORTLAND in de zaal, eveneens vroeg in de namiddag, met buiten een nog steeds fel stralende zon, doch voor een bijna volgelopen zaal begon Jente Pironet solo en heel erg ingetogen aan de dromerige set. Na het invallen van de rest van de groep lieten zij een muur van behaaglijke warmte, samenzang (Sarah Pepels) en empathie over ons neerdalen. Tijdens het afsluitende “Pouring Rain” bedacht ik dat we terecht fier mogen zijn op PORTLAND in dit (voor minimaal 30%?) ROT OP LAND. Het gelaagde gitaargeluid en de speelstijl van Jente hadden mij trouwens ook al enorm kunnen bekoren tijdens de preselecties van de Rockrally dit jaar (in Brugge en Gent) toen hij ook daar een mooie rol opeiste binnen de pittige band THE WALTZ. Wie ook uit diezelfde Rally kwam is EMY, de bronzen medaille 2018 stond op het BUSKERpodium waar we op weg naar de kapel toch even halt voor hielden. In haar gekende stijl, doch ook lichtjes geteisterd door een teveel aan omgevingslawaai ( maar dat is “busken” altijd ?) gaf ze ons naast 2 eigen sprankelende nummers, ook nog de cover van B.Dylan (“One More Cup Of Coffee”) mee...lekker spul! Waardoor we even later HILARY WOODS in de kapel zeker niet veel beter bevonden, het kan aan mij liggen, maar ik ben niet zo gek van het gebruik van “loops”, en al zeker niet op een elektrische piano. Ook op gitaar kon deze Ierse schone ons niet echt overtuigen waardoor er misschien rond 19u30 een gaatje kwam in het vooropgestelde programma in de kerk. Er sneuvelden zeker nog twee acts (Boy AZOOGA in de zaal en CABBAGE in de kapel) omdat we eerst iets gingen eten vooraleer de O-L-V- kerk in te duiken voor de eerste twee sessies van DUYSTER... Duister was het in ieder geval niet daarbinnen, we hadden zelfs een iets te goed zicht op het verval binnenin...maar de muziek was hier vandaag even de centrale gast en dat begon heel sterk met BRAM VANPARYS, (Bony King Of Nowhere). Vanaf de eerste noot droop het talent en de emotie van de dringend te renoveren muren. Wanneer je de ogen sloot verdween je pas echt in het duister en kon je het heerlijke getokkel van Bram, begeleid door een zachte, indringende percussie nog beter laten binnenkomen...wat jammer dat deze sessie zo kort was!...maar wij gaan zeker morgen naar de zaal voor meer! Niet alleen ik verkoos om te blijven voor de tweede (terwijl Eppo en Ayco lekkere lazy plaatjes draaiden) gast van de vooravond. BERT DOCKX (FLYING HORSEMAN), kwam er covers brengen op geheel eigen wijze. Uit het interview vooraf bleek dat vooral de mensen rond hem erop wezen dat er een plaat in zat en afgaande op wat we hoorden tijdens “Albatros”( Fleetwood Mac) en “I’m On Fire” (Bruce Springsteen) zouden die wel eens gelijk kunnen hebben. Er zit zeker een lijn in zijn werk en de woede in de ogen tijdens enkele flinke uithalen op de gitaar is zeker en vast oprecht, wat alvast voor een aparte “DOCKX” invalshoek zorgde. Na wat (na)zwalpen door de Dorpstraat trok ik het overvolle café in om op voldoende afstand te ontsnappen aan de slechte adem van BAD BREEDING. Ik hoorde strepen fugazzi en pittig gitaarwerk waaruit bleek dat pure pareltjes soms in een heel klein (café)hoekje te zoeken zijn. Door Hilary (WOODS, in de kerk) even aan ons voorbij te laten gaan konden we toch nog naar BOB LOG III in de Kapel, waar de twee leeuwinnen (Rockchick en Punkmeisje) blijkbaar enorm zin hadden in wat ongein met een gehelmde gitarist...doch toen de ballonnen bovenkwamen verdween deze jongen... ...terug naar de kerk om de het “ zaterdagavondlicht” te zien wegglijden bij de laatste set van de dag bij DUYSTER, ...een ferme Dankuwel voor Vzw De Zwerver om zoveel schoonheid en breekbare deugddoende stiltes op deze locatie aan ons te serveren. WILL SAMSON, blijkbaar in het echte leven niet enkel geruggesteund door de viool van Beatrijs De Klerck nam de langste en tevens laatste set van de DUYSTERdag in de kerk voor zijn rekening waarbij zijn goddelijke stem ons naar hogere regionen begeleidde, daar waar een groep als Sigur Rós ons in hun begindagen ons ook wel eens heen bracht. Het duurde even vooraleer we doorhadden dat wij Beatrijs al eens eerder aan het werk zagen (vorige maand nog met DADAWAVES op Melkrock!) maar hier was er wel voldoende luistertijd voor de wat langer uitgesponnen nummers waarbij we samen met de ondergaande zon steeds dieper weggleden in de avond. Hoog tijd voor een lekker hapje alvorens ons eens flink te laten wakker schudden door FLYING HORSEMAN in de zaal, geen hapklare brok muziek in ieder geval, maar uitzonderlijk professioneel gebracht dat wel. Gitaarvirtuoos Bert DOCKX heeft een warme stem die dan ook nog eens het juiste tegengas kreeg van de zusjes Maieu (Loesje en Martha) terwijl Alfredo Bravo zijn achternaam alle eer aandeed achter de drum konden wij enkel vaststellen dat we hier in dit kleine land wel fier mogen zijn op zoveel goeie bands die voor niets moeten onderdoen t.o.v de vele buitenlandse acts waar sommigen naar opkijken. BRAVO! (en bedankt om onze zintuigen terug op scherp te zetten na het kerkbezoek) Van de zaal naar de café is een kleine stap, alwaar we in THE PRETTIEST EYES konden kijken van een pittig trio uit LA. Alhoewel, in de ogen kijken was vanop de achterste rijen niet echt mogelijk in het weeral volgelopen café. Het duurde dan ook een tijdje voor we doorhadden dat het in feite de drummer was die met een hoge stem zong, i.p.v.een vrouw met mooie ogen. Doch weer een goeie set met een pompende bas en flink wat afwijkende gitaargeluiden in de café! Op naar MDC III in de Kapel waar 2 drummers (Lennert Jacobs en Simon Segers) voor de nodige stomende percussie zorgden waarop Mattias De Craene (u weet wel,”de man van vlees en fluit”, dixit Dijf Sanders op Melkrock) naar hartelust kon freewheelen met alles waarop je kan blazen (gaande van sax, fluit, tot zelfs plastiek buizen...). Naast mij sloot punkmeisje even de ogen en verdween op een wolk van jazzy geluiden terwijl ik vooral door het tribale sfeertje aangetrokken werd. Beide drummers zijn ook nog in een paar andere bands aan het werk, maar vormen hier een creatieve eenheid om MR. MDC perfect de kans te geven te experimenteren...schoon. Rockchick kreeg plots wel heel veel zin om haar favoriete “rosten” van dichtbij te gaan besnuffelen waardoor we dus richting zaal trokken voor een paar idioten uit de Kempen, De set van EQUAL IDIOTS bleek nog veel gladder dan ik vooraf had kunnen vermoeden, de effectjes op de micro, de voorspelbare bindteksten tussendoor...als ik dat even naast een andere winnaar van de nieuwe lichting leg (SONS) die we op vrijdag mochten aanschouwen, dan is mijn keuze snel klaar. Schoone rost of nie...de zaal in Leffinge had blijkbaar geen problemen met “dit product” en ging vlot uit de bol, tja....moet kunnen natuurlijk. Op naar de Kapel voor de vooropgestelde afsluiter van de dag BOROKOV BOROKOV, eveneens uit de Kempen maar ditmaal bewust grappig bedoeld en hoe! Al door de “2x2 lijnrecht tegenover elkaar” opstelling kon men vermoeden dat dit iets geheel anders zou worden dan ooit eerder gezien. Het lijkt op vier dansende heren die in de keuken “iets” (dagelijkse danskost?) gaan bereiden...het duurt even voor je doorhebt wat er aan de hand is, wie wat doet, en vooral waar het heengaat. Maar dansen en bewegen doe je vanzelf. De wisselwerking tussen de heren is puur intuïtief en de dansmoves zijn vaak heerlijk hilarisch, even vroeg ik mij wel af of dit niet allemaal op voorhand is opgenomen zodat de heren lekker loos kunnen gaan, maar zelfs als dat zo zou zijn... Leffinge lustte er pap van, net als van de fles wodka die vlotjes door het publiek over en weer ging...tot ze veel te vroeg leeg terug op het podium kwam. Leeg waren de benen ook op het einde van een overvolle zaterdag...hoog tijd voor een ritje op de duurzame nachtbus richting stad Oostende! Op naar morgen voor de laatste (zomer?)dag. Mvg. Puur P., Punkmeisje en Rockchick. #leffingeleuren #DeZwerverLeffinge

Op vrijdagavond kon uw reporter kiezen tussen een groot(s) bedrijfsfeest in het casino van Oostende, een verrassend blitzbezoek aan een karaokebar waar minstens 6 “wilde wijven” eens lekker loos zouden gaan...of...de eerste dag van Leffinge Leuren volgen! Dat laatste is het dus zonder blikken of blozen geworden 😀... Het dorp zag er nog vrij leeg, doch zonnig uit toen we iets na 18u aankwamen tussen de nog opstartende foodtrucks, de eerste jetons verkopende dames en de warmdraaiende dj’s. Na het proeven van de eerste lekkere garnaalkroketjes bij Lenny CREVETTES was het tijd voor een wandeling langs het parcours rond de kerk om punkmeisje de kans te geven te wennen aan haar habitat voor de komende drie overvolle dagen. De organisatie heeft ook dit jaar weer enkele aangename aanpassingen gedaan waardoor verveling of gewenning geen kans krijgt. Zo is het BUSKERpodium dit jaar achter de kerk (andere kant dan de zaal) richting Kapel en dat zorgt voor een leuke stop bij het over en weer geloop tussen de zaal en de over de straat gebouwde tent met houten (kapel)wand. Terwijl een fris briesje de kop opstak viel ons oog op een (enorm lelijk en voorspelbaar) nieuwbouwproject op de hoek van de Dorpstraat en de Leffingestraat. Wat een miskenning van de authentieke omgeving rond de kerk is me dat? Slechter kan je zoiets niet inplannen me dunkt, maar daaruit blijkt vooral dat de immowereld het niet alleen in Oostende voor het zeggen heeft, in Middelkerke kunnen ze er ook wat van blijkbaar. Persoonlijk ben ik helemaal niet tegen “vooruitgang” en “vernieuwing” maar dit soort ingrepen zijn gewoon ondoordacht en wellicht enkel uit op winstbejag, flink geruggesteund door de lokale politiek aan de “werfdoeken” te lezen...de macht van het grote geld? Benieuwd hoeveel lokale mensen daar zullen kunnen gaan wonen? Hopelijk zijn het niet de overal aan de kust oprukkende “grijze wolk tweedeverblijvers” die daarna ook nog eens gaan protesteren over “het lawaai” tijdens de komende edities van LL! Tijd voor de opener in de zaal waar PUBLIC PSYCHE de eerste tonen mocht laten rollen over een nog maar matig gevulde zaal. Het concept waarbij de toetsenman de leadgitarist “vervangt” of beter gezegd “overbodig maakt” is best wel origineel en aangenaam om te horen. De songs zijn zeker ge(s)laagd en wanneer Lennert Jacobs (oa. drummer van The Germans en MDC III) de toesten even inruilt om de basgitaar te bespelen als een leadgitarist klinkt dat lekker vernieuwend tussen de strakke pittige drumpartijen. Alleen wel jammer dat de nochtans goed bewegende zanger zodanig veel gebruik maakt van de stemvervormer dat er uiteindelijk bijna geen enkele zin verstaanbaar bleek? In de Kapel stond ondertussen met HER’S wel de “meest sexy bewegende bassist” op het podium om ook daar het weekend te openen met enkele olijke danspassen en vrolijk klinkende songs. Zelden zo’n massief lijf zo soepel zien bewegen! Maar wel weer een “bij momenten totaal onverstaanbare” zanger. Hopelijk geen trend dit jaar? In het stampvol café stonden ondertussen de New Yorkse dames van BOYTOY niet alleen schoon te wezen op het kleine podium, de samenzang mocht er wezen, de gitaren klonken lekker vettig en terwijl het fréle drummeisje de groep stevig in het gareel probeerde te houden pakte de pittige leadzangers met het korte blonde kopje af en toe flink uit. Een aangename opwarmer was het, maar ook niet meer dan dat? Van LUMERIANS had niet alleen ik meer verwacht. De groep begon volledig elektronisch en kwam pas echt “binnen” toen er wat gitaarwerk aan te pas kwam, maar ze teren toch iets teveel op het effect van de verkleedpartij die het geheel een spacy, buitenaardse touch zou moeten geven. Maar hier, in de werkelijkheid, vooral de aandacht doet afleiden van een gebrek aan goeie en krachtige songs? Wie wel over voldoende vrolijk klinkende songs beschikte, en daar ook vlotjes bewust van bleek, is WHY?. De eerste (jonge) rijen voor het podium van de kapel stonden lekker te heupwiegen bij deze act uit Cincinatti. Yoni Wolf is niet op uw kippen uit, maar zorgde af en toe wel voor recht- verende haartjes en pakken kippenvel! Toch mooi hoe zij hen “ouder album” zo jong lieten klinken! Even langs het BUSKERpodium waar SEAGULLS blijkbaar nog op zoek waren naar een eigen smoel, waardoor we minstens twee verschillende bands hoorden in één act. De drie broers klinken soms als een reggeaband, dan weer als een lokale surfband. Daar is voor alle duidelijkheid niets mis mee natuurlijk, maar of het ook “werkt” zal de toekomst uitwijzen ? Wie wel over een eigen smoel beschikt zijn de Denen van ICEAGE, zij stonden in een goed gevulde zaal onder de noemer “postpunk” hun ding te doen. De zanger heeft naast de looks ook de arrogante attitude van Pete Doherty overgenomen, maar wat ons het meest stoorde was de muziek, het klinkt toch allemaal wel wat te oubollig om ons te kunnen raken, POSTpunk?...return to sender met de post, en liefst wel snel? De stiptheid van de start der groepen speelde ons bij het heen en weer geloop (leuren?) toch wel parten waardoor we vaak de start misten van enkele aangestipte bands. Zo was ook het trio van THE OSCILLATION al bezig om het café mee te sleuren in een flink door henzelf opgewekte energiebaan richting opwinding en beweging. Zonder onderbrekingen rechtdoor naar ontroering, zowaar een hoogtepunt en jawel, in een overvol café dan nog! Een mens zou er zijn eten voor uitstellen...waardoor we iets later dan voorzien binnenkwamen in de kapel. THE MAUSKOVIC BAND, dit jonge geweld uit Amsterdam zette niet alleen onze lijven tot dansen aan met opzwepende djembé ritmes, pittige percussie maar verdiende wat mij betreft ook de prijs voor de best versierde (bloemen)drum van de avond? In de zaal hing ondertussen een donker “kerkhof”sfeertje voor A PLACE TO BURY STRANGERS, een heel sobere belichting werd doorklieft met enkele welgemikte “lichtbundel”projecties. Wanneer je trouwens even de ogen sloot, kon je zelfs denken dat je in een ondergrondse kerker van een kerk was terecht gekomen. Toen ik bij het opkomen Lia Braswell achter de drum zag kruipen in iets wat op een rood kleedje geleek vroeg ik mij nog voorzichtig af of zij wel genoeg energie zou hebben om beide heren te mennen. Maar algauw bleek dat geen probleem, want af en toe voegde zij er zelfs nog een extra pigment aan toe met wat pittige backing vocals! Er sneuvelt wel eens een gitaar in de handen van Oliver Ackerman, iets wat onder het effect van stroboscopisch licht nog voor wat meer verwarring en spektakel zorgde. Wat een mooi concept en een flinke energiebom om de vrijdagavond gepast mee af te sluiten. Want de eerste die op zaterdag mocht aantreden in de Kapel was SONS (00.10). ”een product” uit de nieuwe lichting waarvan ik bij de soundcheck check check check...nog even smalend dacht eerst spelen ventje, en dan vragen om uwen cheque. Het duurde welgeteld 2 recht toe recht aan nummers om in te zien dat deze band zonder schaamrood op de wangen mag zeggen dat ze met vlag en wimpel hun plaats in de Belgische muziekscene zijn komen opeisen! Zoals punkmeisje naast mij (ongeveer) in het oor fluisterde, alles aan deze band klopt gewoon: de korte naam, de stijl, de (best verstaanbare van het weekend?) zangstem en de ontelbaar rollende riffs van Robin Borghgraef. Maar ook de samenzang met funky bassist Jens De Ruyte, het betere “ritmewerk” van broer Arno en de energieke drumslagen van Thomas Pultyn die het “boeltje” samen laat vallen maakten van deze act met hoog “spelplezier”gehalte een waar genoegen. Het nummer “Tube Spit” voorspelt alvast veel goed voor de toekomst!... (en misschien toch even vermelden dat ik niet elke dag naar Stu Bru luister of wat voor hypes dan ook volg!) Rest mij nog even te vermelden dat Donny Benét de door “visumproblemen” niet in Leffinge geraakte AMMAR 808 ( jammer!) in de zaal kwam vervangen (i.p.v.in de café) en dat hij daar naar verluidt ook dankbaar gebruik van maakte om er een waar dansfeestje van te maken...wij doken liftend tijdig de nacht in wetende dat er nog veel lekkers op het programma stond voor de komende twee dagen! Mvg, Puur P. en Punkmeisje. #leffingeleuren #DeZwerverLeffinge