De naam Twilight Force zei me twee jaar geleden nog absoluut niets. Ik zou gewoon naar het concert van Dragonforce gaan in de Biebob. In het voorprogramma: Twilight Force. De persoon die ik ben, wil altijd eerst wat research doen voor ze naar een concert gaat, wie zijn de voorprogramma's, hoe klinken ze, zijn ze de moeite waard om te zien? Twilight Force klonk vanaf de eerste noot op YouTube gewoonweg magisch dus uiteraard wilden we dit voorprogramma niet missen! En ze stelden absoluut niet teleur, de ganse (uitverkochte) zaal kregen ze mee, waardoor de sfeer er meteen goed inzat! Kers op de taart was dan ook nog dat Christian Eriksson, die ik dit jaar nog op het podium bij Sabaton zag staan, toen als zanger het beste van zichzelf gaf. Een avond die ik nooit zal vergeten! Nu, bijna twee jaar later, zijn deze mysterieuze wezens er weer met hun derde album! Dit keer met een andere zanger, Alessandro Conti (aka Allyon), maar deze doet zeker niet onder voor zijn voorgangers! Het album starten doen ze goed met Dawn of the Dragonstar. Je wordt meteen overrompeld door stevige symfonische power metal, met sprookjesachtige melodieën en teksten. Klinkt misschien als een vreemde combinatie, maar het werkt! Deze sfeer blijft dan ook heersen over het ganse album met enkele uitschieters. Het tweede nummer van het album, Thundersword, is voor mij de absolute favoriet. Het begin van de track alleen al zou perfect in een avonturenfilm passen. De zang hier spring er voor mij ook nog extra uit tegenover de andere nummers. Het refrein heeft zoveel power dankzij de stem van Allyon, ondersteund door de immer vrolijke melodie. De random banjo tijdens de tweede strofe zorgt ook weer voor een extra leuke touch. Er is eigenlijk maar één nummer op het hele album dat me niet echt aanspreekt, With the Light of a Thousand Suns. Het geheel hiervan is me net iets te bombastisch en zwaar. Verder hebben we nog Winds of Wisdom, Night of Winterlight en uiteraard Dawn of the Dragonstar zelf die me het beste bij blijven, op een positieve manier dan. Alle tracks zijn stuk voor stuk top, maar deze hebben voor mij nog net iets extra. Het album wordt afgesloten met het twaalf minuten durende Blade of Immortal Steel. Een epische afsluiter, zowel vrolijke melodietjes, als iets bombastischere klanken weergalmen door de woonkamer wanneer het album op zijn einde loopt. Dawn of the Dragonstar is een geweldig album, vol sprookjesachtige melodieën die je hele huis zullen opvrolijken. Fans van melodische power zullen niet teleurgesteld worden! Met Thundersword dat er voor mij met kop en schouders boven uitstak is het geheel ook gewoon af. Twilight Force is een band waar je een enorme fan van bent, of helemaal niet, volgens mij is er hier geen optie tussenin. Voor mij zijn ze alvast gewoon top en ik ben enorm blij dat ik twee jaar geleden van hun show heb kunnen genieten! Met het nieuwe album hoop ik dit snel weer te kunnen doen. Score: 85/100 Info Releasedatum: 16/08/2019 Label: Nuclear Blast Records Producers: Lynd, Blackwald Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Dawn of the Dragonstar Night of Winterlight Tracklist Dawn of the Dragonstar Thundersword Long Live the King With the Light of a Thousand Suns Winds of Wisdom Queen of Eternity Valley of the Vale Hydra Night of Winterlight Blade of Immortal Steel Voor de diehard fans, hierbij nog twee filmpjes waarbij track by track uitleg wordt geven...in de typische TF stijl Pt.1 Pt.2 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #ilkeclissen #twilightforce #dawnofthedragonstar #nuclearblast

woensdag 14 augustus, Paulusfeesten (Oostende) | Foto's: John Van de Mergel #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #amberbroos #paulusfeesten #johnvandemergel #dance #club #house

We schrijven Oxford, UK, 1988. Andy Bell en drie kompanen verschijnen ten tonele onder de naam Ride. Het is nog tot 1990 wachten op hun eerste plaat Nowhere, die door de hele Britse pers, NME, Melody Maker, etc. omschreven als één van de beste albums van het jaar. Nowhere staat nu nog steeds aangeschreven als DE schijf die de shoegaze populair maakte. Maar net als de andere bands in het genre zoals My Bloody Valentine, Curve, Lush en Slowdive is het succes van korte duur. Hun derde plaat Carnival of Light wordt met de grond gelijk gemaakt en na een 4de poging geven ze er in 1996 de brui aan. Andy Bell verruild zijn gitaar voor een bass en wordt immens populair in de schaduw van de broertjes Gallagher met Oasis en Beady Eye. Maar door de heropleving van de shoegaze en door na de succesvolle terugkeer van My Bloody Valentine en Slowdive, brengt ook Ride een nieuw album uit in 2017, Weather Diaries. Doormee toonde de band dat er nog iets leeft, maar konden ze toch niet helemaal overtuigen. En nu is er This Is Not A Safe Place, een nieuwe samenwerking met de Turks-Cypriotische producer/DJ Erol Alkan en mixer Alan Moulder (U2. Nine Inch Nails, Editors, Placebo, Queens of the Stone Age,…). Ride staat er weer zo goed als helemaal. Of daar lijkt het toch op na de eerste drie nummers. Die klinken zeer fris en heerlijk ambitieus. Inspiratie voor dit album vonden ze bij Jean-Michel Basquiat. Repetition, dat ons meer aan The Human League doet denken, is het laatste nummer van dat drietal. Daarna gaat het een beetje bergaf, maar het blijft wel vernieuwende en aangenaam. Buitenbeentje is Dial Up waar we plots akoestische gitaren en synthesizers voorgeschoteld krijgen en er geen wall of sound de kop opsteekt. Ride bewijst dat ze terug relevant zijn en het is dan ook uitkijken naar hun passage in Trix begin volgend jaar. (Sven Togni) Score: 80/100 Info Release datum: 16 augustus 2019 Label: Wichita Records Uitgaven: CD/2xLP/Digital Singles Repitition Clouds Of Saint Marie Website Tracklist R.I.D.E. Future Love Repetition Kill Switch Clouds Of Saint Marie Eternal Recurrence 15 Minutes Jump Jet Dial Up End Game Shadows Behind The Sun In This Room #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #Ride #TrixAntwerpen #Oasis #ThisIsNotASafePlace #WichitaRecords #sventogni

Bij de naam Áslaug denk je misschien spontaan aan de tweede vrouw van Ragnar Lothbrok van de historische serie Vikings. Wel deze IJslandse, die in Nederland opgroeide, is een even sterke vrouw. Naast het schrijven van de muziek is ze zelf ook nog eens verantwoordelijk voor de productie en de visuals. Take From Me gaat over het loslaten van haar eigen zorgen en deze in de handen leggen van iemand anders. Inspiratie zoekt ze vooral bij acts als The Japanese House, HAIM, MUNA, and Lykke Li, maar hier en daar doet het mij ook denken aan Aurora, via wie je de CD bespreking HIER kan terug vinden. Ik vermoed dat we nog veel van Áslaug gaan horen in de toekomst. We wachten alvast ongeduldig op haar eerste album. Website: Even voorstellen Áslaug Vigfúsdóttir (born on August 11th, 1993) is an Icelandic singer, songwriter and music producer born in The Netherlands. Áslaug’s music is characterized by dynamic 80s drums, polyphonic vocal arrangements and synths. Inspired by artists as The Japanese House, HAIM, MUNA, and Lykke Li. #newvideo #newsong #newmusic #newalbum #sventogni #aslaug #v2records #ijsland #nederland

Zijn we gek geworden? Een beetje misschien. Luister echter eens met een 'open mind' en oren open naar deze van het zusje van. Klinkt verre van slecht, op het randje van erg goed zelfs. Juffrouw Cyrus klinkt hier lekker relax/chill en houdt de begeleiding gepast sober: een tweede stem, akoestische gitaar en whistles. Benieuwd of het nieuwe album helemaal die licht rootsy/folky tour op gaat. website Even voorstellen Noah Cyrus is an American singer and actress. Her debut single ‘Make Me (Cry)’ released on 15th November 2016 and created a stir on music charts around the world. She is the youngest daughter of Billy Ray Cyrus and younger sister of pop singer, Miley Cyrus. Noah may have earned fame at three with a recurring role in the television show ‘Doc’ but her most memorable performance as a child voice actor and singer has been the English version of the Japanese animated film ‘Ponyo’ in 2008. Though she is still a teenager, Noah has made quite a name for her philanthropic activities and campaigned for PETA against the use of animal dissections in high schools. Noah also featured alongside electronic DJs ‘Marshmellow’ and ‘Ookay’ in the song ‘Chasing Colors’ which hit radios on 14th April 2017 and peaked at the number 31 spot of the ‘US Dance/Electronic Songs Billboard 2017 Music Chart’. She has focussed mainly on releasing singles. Good Cry (2018) was her first EP and 2019 should see the light of her first full album. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #jvdm22 #noahcyrus #july

Van 18-20 oktober vindt een nieuwe editie van Desertfest Belgium plaats in Trix (Antwerpen). Dat ook dit festival enorm in trek is bewijst het SOLD OUT label dat reeds kleeft op: - de combi tickets - de dagtickets voor zaterdag en zondag ... en wat vrijdag betreft zal het ook niet lang meer duren: LAATSTE TICKETS...voor wie het nog niet goed begrepen heeft! Ondertussen blijft de organisatie bands aan de affiche toevoegen, waaronder RRRags, Ruff Majik, The Admiral Sir Cloudesley Shovell, Black Moon Circle, ... en nog is het niet gedaan! Tickets Blijf op de hoogte van verder nieuws via hun website en/of Facebook pagina. Beetje in de sfeer komen? Bekijk de 2018 aftermovie. #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #desertfest #desertfestbelgium #trix #TrixAntwerpen #sleep #truckfighters #eyehategod #bongripper #fireballministry #nebula #crypttrip #highreeper #zealardor #blackpyramid #steaknumbereight #firedownbelow #30000monkies #vonnis #grotto #crayonsun #theprogarians #rrrags

Ingrediënten voor geslaagde Antilliaanse feesten zoals die van het voorbije weekend: Een groot terrein (festivalterrein en parking) Vier grote tenten (de ene wat groter dan de andere) Drie podia Een voldoende grote dansvloer in elke tent Genoeg tafels en banken in open lucht om weer op adem te komen tussen al het dansen door Vele gemotiveerde vrijwilligers met een grote glimlach en een niet aflatende inzet Groepen en dj’s met Caraïbische roots die in de meest stijlvolle/schaarse/traditionele/gekke klederdracht of een combinatie er van een publiek kunnen entertainen met hun zang, ritmes en moves, en daarbij hun typische muziekinstrumenten laten klinken Kraampjes met lokale, authentieke spullen Catering die je niet op elk festival terugvindt Een cocktailbar en sigarenstand Recept: Meng alle ingrediënten door elkaar, maak voldoende reclame bij een breed publiek (vergeet zeker de latino’s niet), en overgiet het geheel met een Caraïbisch ‘sausje’. Na twee zwoele nachten dansen en feesten gaan duizenden festivalgangers moe en tevreden naar huis na een geslaagde editie. Vergeet dus vooral niet goed weer te bestellen! Foto's en tekst: Tom De Boeck #antillaansefeesten

Drie dagen fun, feest, plezier en....véél muziek. De editie 2019 zit erop, onze verslaggever heeft het overleefd en is ondertussen terug bij zijn positieven. Geniet van een eerste terugblik, op basis van foto's van Alcatraz zelf (wij hadden dit jaar nog geen eigen fotograaf ter plaatse) en een woordje van onze man ter plaatse. Geen festivalmens! Festivals, daar bedank ik gewoonlijk voor: véél teveel bands, véél teveel volk, slecht eten, lauwwarme pinten en gewoonlijk slecht weer. Neen, dankjewel, ik hou het op clubconcerten waar mijn rug en knieën het nog net uithouden gedurende een dikke twee uur. Mijn focus ligt bovendien op de muziek zelf en niet op de 'sfeer' en al de poeha errond. It's the music that matters, period! Niet dat ik nooit eens een festivalleke heb gedaan hoor. Het Heavy Sound Festival in Poperinge (editie 1984) was mijn eerste en best leuk. Rock Werchter in 1988 heeft me echter een trauma bezorgd waardoor het nog tot 2005 geduurd heeft alvorens ik het er terug op waagde. Op Fields Of Rock (snikheet) volgde dan nog Arrow Rock (2008, aangenaam weertje) en het Main Square Festival in 2012 (enkel voor Pearl Jam trouwens). En ja, ik ben ook wel eens terug te vinden op Leffingeleuren, zo voor een dagje, omdat het zowat aan mijn voordeur plaats vindt. Maar dat is het dan ook en zoals jullie wel kunnen detecteren: ééndagsfestivals. Hoe lul je jezelf in de problemen? Jeugdvriend Samuel Sixtus (the one and only) probeert me al decennia lang mee te krijgen naar zijn vaste stek GMM, en ik bedank al even lang stijfvirendelijk. Dan maar eens Alcatraz proberen moet hij gedacht hebben: "Het is verdomme bij uw deur én....Meshuggah komt!" Héél sterke argumenten, dus dacht ik mij er simpel vanaf te maken: "Prima, àls Bouve mee komt, we in een hotelleke overnachten én we het Combi VIP pakket nemen." Het duurde welgeteld een uurtje of twee voor alles in kannen en kruiken was en ik er niet meer onderuit kon...FUCK! De conclusie achteraf? Alcatraz Festival staat voor: ontdekken, nostalgie, leuke babbels en ontmoetingen, een gezellige drukte, goed eten, frisse pinten, redelijk goed weer (dit jaar toch), véél fantastische vrijwilligers, signeersessies met je fav band(s), steengoede muziek, show, knotsgekke figuren...OPETH, AMENRA, MESHUGGAH én LA MORGUE! Zien ze me volgend jaar terug? De knieën en rug zeggen: "Hell no!" maar de goesting is er absoluut en afhankelijk van de affiche ga ik er misschien opnieuw voor. Of sturen we onze jonge verslaggevers. Tot zover de intro. Het eigenlijke verslag lezen jullie de komende dagen. Met dank aan de organisatoren voor een persaccreditiatie op vrijdag. Lap, nu mocht ik nog 'werken' ook. #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #alcatrazfestival #alcatraz #kortrijk #Belgium #belgië #lamorgue #prisonstage #swamp #johnvandemergel

Fotoverslag van het Nostalgie Beach Festival 2019 met o.a. foto's van Big Country, Clouseau, Fisher Z, Marc Almond, Status Quo en Adamski. Big Country Clouseau Fisher Z Marc Almond Status Quo Adamski #NostalgieBeach #Middelkerke #StatusQuo

COMPACT DISK DUMMIES In 2012 stormde een onbeheerste oerkracht naar de eerste plaats van Humo’s Rock Rally. In plaats van verder te surfen op die overmeesterende energiegolf, besloten de broers Lennert en Janus Coorevits echte songs te schrijven. Dat resulteerde in de EP Mess With Us waarop afrekeninghit The Reeling stond. In ’16 verscheen hun debuutalbum Silver Souls dat uitstekend onthaald werd en waarvoor ze een MIA kregen voor hun videoclip Silver. Ondertussen speelden ze een straffe livereputatie bijeen en schopten ze het tot huisband in het Canvas-programma De Ideale wereld. Momenteel werken ze aan nieuw werk dat in het najaar zal uitkomen. CHACKIE JAM Zowat de meest catchy trip die je kan bedenken, komt van het synthpopcollectief Chackie Jam . Naar eigen zeggen maken ze prettig gestoorde guilty pleasure pop die iedereen aan het dansen krijgt. Met 5 loepzuivere stemmen en hun ultrafunkysynthlijnen wisten ze ook het Studio Brussel-publiek te overtuigen, in januari werden ze verkozen tot winnaar van De Nieuwe Lichting 2018. website Info & tickets Woensdag 14 augustus 2019, cc Nova Nazareth-Eke #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #Popallure #compactdiskdummies #chackiejam

Heb je nog nooit gehoord van Acres? Daar zal binnenkort verandering in komen! De vier jonge mannen uit South Coast (UK), releasen vandaag namelijk hun debuut album Lonely World. Helemaal nieuw zijn ze niet want ze wisten twee jaar geleden al te scoren met hun EP In Sickness & Health. Eerder dit jaar tourden ze ook al door Europa aan de zijde van Casey en ook daar konden ze op al wat meezingende fans rekenen. Met Lullaby wordt gekozen om het even rustiger aan te doen en ook hier slagen de mannen erin om de nodige emotie over te brengen. Niet een liedje waar je je aansteker naar boven haalt en heen en weer gaat zwaaien, maar toch rustig genoeg om even een break te nemen van het anders hevigere album. Het is alweer snel back to business met Talking In Your Sleep, die fans ook al mochten voorproeven enkele maanden voor de release. Een track waar we mogelijks een kleine moshpit zien ontstaan, eentje waar je niet hoeft te vrezen voor je leven. Drie liedjes verder zitten we alweer aan het einde van het album. Net zoals het begint, eindigt het met een mooie en elegante intro. Skin Over Mine begint rustig en zwoel maar al snel toont Lumber’s stem een rauwere emotie en schakelt de band een versnelling hoger. Het contrast van rustigere coupletten, opbouwende bruggen en een knallend refrein zorgt voor een mooie afsluiter van een nog mooier album. Om eerlijk te zijn wou ik dat het meer dan 10 liedjes telde! Met Deathbed weten de jongens meteen een gevoelige snaar te raken: een zachte melodie waar de piano met de nodige galm halverwege vervangen wordt door het geweld van drums en hevige gitaren. En we zijn vertrokken! Medicine volgt vlotjes en hakt er meteen hard in met melodie en tekst waarbij je jezelf op het einde van het liedje volop hoort meezingen met de laatste lijnen: "I’ll be fine". Daarna worden we getrakteerd op Be Alone en de title song Lonely World. Beide liedjes werden al eerder uitgebracht, waardoor deze zeker in de smaak vallen en al op wat bijval kunnen rekenen. Lonely World is een album waar eerlijkheid centraal staat, zoals zanger Ben Lumber het zelf verwoord. De Post-Hardcore band wil met hun eerste full album praten over moeilijkere thema’s zoals emoties, depressie en angst. Het is duidelijk dat Acres scoort met Lonely World. Ik ben er overigens van overtuigd dat dit album hen een sterkere positie in de Post-Hardcore scene zal bezorgen. Voor wie deze jongens aan het werk wil zien, is er trouwens nog goed nieuws. De band verzorgt op dinsdag 17 september een headline show in JC Bouckenborgh in Antwerpen. Ik ben alvast benieuwd of ze de kracht van op hun album ook live kunnen overbrengen! Score: 85/100 Info Release datum: 09 augustus 2019 Label: A Wolf At Your Door Records Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Talking In Your Sleep Be Alone Lullaby Tracklist Deathbed Medicine Be Alone Lonely World Hurt Lullaby Talking In Your Sleep You Are Not Sharpen Your Teeth Skin Over Mine #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #acres #lonelyworld #awolfatyourdoorrecords #mauivindevogel

Beginnen doen we op deze tweede dag van Dranouter gelijkaardig als gisteren. La Brass Banda, een waar zootje ongeregeld dat duidelijk gekomen is om een zwaar feestje te bouwen. Een leuke opener om meteen in de sfeer te komen. Dankzij deze band hebben we ook meteen onze fitness gehad voor vandaag, want door hun dansbare muziek hebben we voldoende bewogen. Onze fotograaf is ondertussen weg gelopen richting de kerk voor Geike. Spijtig genoeg was fotograferen niet meer toegestaan en zat de kerk al afgeladen vol. Vanachter in de kerk kon hij toch enkele songs meepikken. Het is meteen duidelijk waarom zoveel volk naar de kerk was afgezakt. Wat een stem heeft Geike, die haar periode bij Hooverphonic volledig achter haar heeft gelaten en nu solo geen moeite heeft om een podium (laat staan een kerk) te vullen. We blijven even hangen voor een drietal nummers en horen zo o.a. Eden (een prachtig nummer uit haar Hooverphonic periode) en de titelsong van haar nieuw album dat in oktober uitkomt, Lost For Time. Op weg naar de main stage, stoppen we even in de Voute, de kleine tent op het andere pleintje van het festival. Daar treed De Garre van Kornee op. Dit zijn het soort bands of ontdekkingen waarvoor je naar Dranouter komt. Een allegaartje van instrumenten, van doedelzakken tot een hurdy-gurdy, begeleid met gitaar en zang. Doet raar om zo’n hurdy gurdy eens in zijn “originele” setting te horen. Spontaan doet dat vreemd instrument mij terugdenken aan die avond met Cellar Darling in Vosselaar eerder dit jaar. Een volledig ander genre, maar misschien meer in de lijn waarvoor dit instrument oorspronkelijk bedoeld was. Ze sporen de mensen aan om te komen meedansen (best dat de fotografen die op hun kniëen voor het podium zaten ondertussen weg zijn), maar de meesten blijven braaf zitten op de hun bankjes. Terug naar de clubstage dan maar, daar staat een band met zowel Franse, Schotse als Ierse muzikanten. Volledig geïnspireerd op de keltische muziek geven deze mannen een fris, maar krachtig optreden. Je hebt zo van die optredens waar je energie van krijgt, wel dit was er zo eentje. De volgende halte tijdens onze tweede dag op Dranouter was SX. Opnieuw een groep die we eerder dit jaar al op Cactusfestival, eerder deze zomer aan het werk zagen. Benieuwd of ze opnieuw een even sterke set kon brengen, of ze net als Dead Man Ray gisteren niet aan dat vorige concert kon tippen. Stefanie Callebaut had er echter zin in en was opnieuw zeer goed. Voor de gelegenheid uitgedosd in een kleed met de tekening van een kat met blote borsten. Hopelijk worden onze foto’s straks niet geweerd op facebook. Terwijl we genieten van de sensuele stem van SX maken we van de gelegenheid gebruik om een ander nieuw biertje te proberen. In Cafe Ginette aan de main stage, kan je een Ginette lager biertje proeven. Een biertje gebrouwen met biologische producten, dat kunnen wij wel smaken! Ondertussen raast SX verder in haar set, zonder veel interactie met het publiek, volledig opgaand in de muziek. De uithalen die ze waagt met haar stem doen ons bijna kippenvel krijgen. Wederom een zeer sterk optreden! Vervolgens gaan we richting de clubstage, die vandaag wordt afgesloten door Joan as Police woman. Zowel op piano als op gitaar brengt ze zeer serene muziek. Voor de fans ongetwijfeld een prachtig optreden, maar voor ons was het contrast met SX te groot om ons te kunnen bekoren. Afsluiten doen we vandaag met Tom Odell aan de main stage. Vooral benieuwd of die meer te bieden had dan zijn hitje Another love. Blijkt dat onze Tom toch geen moeite heeft om enkel met zijn vleugelpiano en zijn stem de volle tent te vullen. Na enkele eigen nummers brengt hij een eerste cover van de avond. Dancing in the dark van Bruce springsteen brengt de tent voor een eerste maal aan het zingen. De tieners op de eerste rijen dragen hem duidelijk op handen. Even later creëert opnieuw een cover een massaal meezingmoment in de tent. Piano man van Billy Joel brengt de hele tent in vervoering. Wij besluiten de avond te laten voor wat het is en Dranouter af te sluiten voor dit jaar. Opnieuw een uur wachten na dit optreden voor Tourist Le Mc laten we aan ons voorbijgaan. Dranouter, merci en tot de noaste kwestje! Verslag: Lies Decramer en Pieter Bouckhout Foto's: Pieter Bouckhout #festivaldranouter #zomerfestival #festivalverslag #dranouter