Op zondag 25 augustus 2002 vond de eerste editie van Parkpop plaats in het Beukenpark te Oostkamp. Dries Lescouhier had toen samen met de Vriendenkring van café 't Putje slechts één doel voor ogen: een gratis festival organiseren voor jong en oud met een familiaal karakter waar sfeer en gezelligheid primeren. Op zondag 19 augustus 2018 moet voor de eerste keer het terrein tijdelijk afgesloten worden wegens volzet. Het is duidelijk dat de ParkPop stoot op de limieten van de locatie, maar voorlopig wordt er gekozen om te blijven in het gezellige Beukenpark. Ook wij waren er dit jaar bij. "Als opener Fuzz Top van Frankrijk, mijn verwachtingen waren hoog als liefhebber van de ZZ Top sound. Maar het werd gelukkig een sterk optreden waar men kon van genieten van good old school Rock. Kins of Leon zette een mooie muzikale prestatie neer al mocht er wat meer bewogen worden op het podium. Nu het moment voor onze drie Belgische groepen. Het publiek had er duidelijk zin in en maakte zich klaar voor een stomende avond! Als eerste Red Zebra die de massa meteen in de 'mood' bracht. En het bleef feesten geblazen want ook Belgian Asociality knalde. Channel Zero, de bom barst los, knallen, gas geven. En net zoals de band, gaven ook alle fans het beste van zichzelf. Van stilstaan was geen sprake meer. Als afsluiter kwam Tragedy uit de USA. Ze brachten bekende nummers in een rock jasje. En zo werd de eerste dag van parkpop Oostkamp er opnieuw eentje om te herinneren." (Vincent Willems) Channel Zero Belgian Associality Red Zebra Kins Of Leon, Fuzz Top en Tragedy Foto's en verslag: Vincent Willems #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #Belgium #belgië #parkpop #oostkamp #channelzero #belgianassociality #redzebra #vincentwillems

Apart zijn het allemaal oerdegelijke rocksongs. In het album als een geheel had iets meer variatie niet misstaan. Het is aangenaam om naar te luisteren, toch betwijfel ik of ik de hele plaat ga grijsdraaien. Thuis in mijn donkere huiskamer daarentegen pakken niet alle nummers mij even hard. Er zitten een paar goeie rock en roll nummers tussen, maar soms gebruiken ze hetzelfde receptje iets te vaak. Sommige tracks starten in een ballad-achtige substantie, waarna plots de distortion pedals worden ingedrukt en ze losbarsten in een veel ruiger geheel. Stoning The Devil is dan weer een tragere track die zwaarwichtiger en doomy klinkt. Beide Low Life en Burn speelden ze eerder deze maand al op Alcatraz festival en waren zeker de moeite waard. Zanger Brandon Yeagley is een beest met een stage presence die mij doet geloven dat hij op een podium geboren is. Ze zouden zelfs slechte muziek kunnen brengen en het zou nog leuk zijn om naar te kijken omdat de vonken er vanaf spatten. Het nummer Low Life bijvoorbeeld vind ik geweldig om op te leggen als ik mij even een loser voel en mezelf wat wil oppeppen. "It's a shame that you think I’m a failure, but I still see a man with his head held high". Het nummer bezit een goeie 'kick-life-in-the-nuts'-attitude, wat ik wel kan apprecieren. Het is simpel maar soms heb je dat ook nodig. We willen ook niet elke avond naar films kijken zoals Inception of Interstellar. Soms mag het eens een niet-nadenk film zijn. Voor deze reden apprecieer ik ook bands zoals Black Label Society en Black Stone Cherry. Hoewel ik een enorme fan ben fan de Crobot-sound, mis ik al direct de vettigheid en sexy grooves dat hun oudere sound bezat. Begrijp me niet verkeerd, je kan nog altijd heel hun liveshow staan airhumpen en je nekspieren zwaar om zeep helpen. Ze hebben gelukkig ook de geweldig passende mondharmonica behouden. Ookal herken je Crobot er nog altijd keihard in, is het allemaal net iets poppy-er en traditioneler geworden. De lyrics gaan niet meer over deep space en wizards maar eerder over alledaagse problemen. Crobot is terug met een gloednieuw album genaamd Motherbrain. Het vorige album, Fat City, is ondertussen al 3 jaar oud en sindsdien is er voor Crobot wel het een en het ander veranderd in de line-up. Hun bassist en drummer, de Figueroa broers, zijn vertrokken wegens creatieve verschillen en Dan Ryan (drums) en James Alexander Lascu (bas) zijn bij de beardo-familie gekomen. Dit heeft toch wel een impact op de algemene 'feel' van de record. Score: 71/100 Info Releasedatum: 23 augustus 2019 Label: Mascot Label Group Producers: - Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Keep Me Down Low Life Tracklist Burn Keep Me Down Drown Low Life Alpha Dawg Stoning The Devil Gasoline Destroyer Blackout Afterlife The Hive #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #crobot #motherbrain #mascotlabelgroup #goedelegodfroid

Weinig bands houden het 40 jaar vol en hebben zo’n trouwe aanhangers, de Militia of The Family. De Engelse band New Model Army is daar een uitzondering op en nu verschijnt hun 15e album. Vijftien albums in 40 jaar lijkt misschien niet zo ontzettend veel en misschien schuilt net daar hun succes in. In tegenstelling tot The Sisters of Mercy, waar ze vaak mee vergeleken worden en een groot deel van de fans delen, blijven ze nieuwe muziek produceren en teren ze niet op het verleden. Elk jaar spelen ze een Kerstshow in Londen en vorig jaar speelden ze een unieke show, “Night of a Thousand Voices" waar het concept was dat de band de muziek speelde en het publiek, dat van over heel de wereld opdaagde, voor de zang zorgde. De show werd ook op CD en DVD uitgebracht. New Model Army, genoemd naar het Engelse leger van Oliver Crowell uit 1645, wordt vaak omschreven als een punk of post-punk band, maar ze zijn zoveel meer dan dat. Vaak zit er een funk, soul of metal invloed in de songs en ook klassieke componenten schuwt Justin Sullivan niet. From Here werd opgenomen in de Ocean Sounds Recording studio op een klein eilandje in Noorwegen. Het gevoel van ruimte en het ruwe koude landschap hebben een invloed op de klankkleur van het album, terwijl de unieke sound van de band toch gebleven is. De plaat werd geschreven in 2 maanden en opgenomen in amper 9 dagen, een echt geoliede machine zeg maar. Ondanks de unieke omgeving is het album ook niet zo donker als de voorganger Winter. De songs blijven politiek geladen poëtische nummers. De titeltrack als afsluiter is iets dat niet zo vaak voor komt, maar wat een heerlijk lang sluitstuk waar alle aspecten van de band nog eens de revue passeren. ‘Repeat after me, I am the master of nothing’, het toont de stemming van dit donkere album, maar niets is minder waar. Na paar minder imposante albums is dit weer een topper van New Model Army. Het optreden in Rijkevorsel in november is reeds uitverkocht. (Sven Togni) “An impassioned, impressive collection ... their style remains a gritty variation on ‘Big Music’ (with) the pounding title track fueled by righteous fury and mockery of those drunk on power. We’d all do well to listen.” - Classic Pop 4/5 “…has the feel of arguably the band’s finest album …a treasure trove of songs.” - Vive Le Rock 9/10 Score: 80/100 Info Releasedatum: 23 augustus 2019 Label: Attack Attack / earMUSIC Producers: - Uitgaven: CD/2xLP/Digital Singles End of Days Never Arriving Tracklist 1. Passing Through 2. Never Arriving 3. The Weather 4. End Of Days 5. Conversation 6. Great Disguise 7. Where I Am 8. Hard Way 9. Watch And Learn 10. Maps 11. Setting Sun 12. From Here #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #earMUSIC #AttackAttack #JustinSullivan #FromHere #sventogni

Waar is de folk? Deze vier woorden spookten door mijn hoofd vanaf de eerste noot van het album. Twee maanden geleden stonden we nog met z’n allen te springen en te dansen in de Marquee terwijl Equilibrium nummers als Blut Im Auge en Born to Be Epic speelde. De geweldige sfeer en spontane rowpit maakte dat hun concert in mijn top drie van Graspop belandde. Nu lijken deze Duitsers een volledig andere weg op te gaan met Renegades. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker en vast geen slechte stijl, maar mijn hart breekt een beetje bij het idee dat Equilibrium misschien geen nieuwe folk nummers meer gaat maken. Het album start met Renegades - A Lost Generation en zoals ik al zei, mijn eerste gevoel was: "waar is de folk?". Echter, het instant tweede gevoel is: "maar dit klinkt wel mega goed!". Stevige riffs en ruige klanken, samen met een catchy ritme zorgen ervoor dat dit nummer heel lang in je hoofd blijft zitten na het luisteren. Wanneer je de videoclip van het nummer erbij neemt, zie je meteen nog een verandering binnen de band, er is namelijk een dame bijgekomen: fashionblogger, tattooartist and model Jessica Rösch aka Skadi Rosehurst (k). Zij stond tevens in voor het artwork van het nieuwe album. In het volgende nummer, Tornado, is echter nog iets anders te merken... clean vocals! Ook een primeur voor Equilibrium. Noors producer Martin "Skar" Berger (b) staat, naast in mindere mate ook Robert Dahn zelf, in voor het merendeel van deze ‘rustigere klanken’. Iets wat Equlibrium wel behouden heeft, zijn de catchy deuntjes in bijna elk nummer die uren blijven hangen. Sommige zijn iets subtieler verborgen in de nummers, andere zijn gewoon zo in your face, dat je niet anders kan dan deze te appreciëren. In Himmel Und Feuer en Moonlight zijn deze zeer sterk. Path Of Destiny heeft een iets andere klank dan de rest van het album, tijdens de eerste seconden is dit al meteen te merken. Wat dit nummer ook anders maakt, naast opnieuw de clean vocals, is het rap gedeelte van The Butcher Sisters na het tweede refrein. Weer iets wat je niet zou verwachten, maar het klinkt wel geweldig. In Kawakaari, laat Robert Dahn ook nog eens een breder spectrum van zijn (extreme) stembereik horen. Een beetje overweldigend allemaal, maar wel een leuk geheel. Waar ze voor mij wel compleet de mist in gingen, is het voorlaatste nummer van Renegades, Hype Train. De track begint sterk en heel even denk je: "aha, daar is de folk". Maar al heel snel bleek dit nummer voor mij niet veel hype brengen. Ja, het is acceptabel om met mijn slechte mopjes te lachen. Voor dit nummer heeft de band samengewerkt met Julie Elven en ik ben er zeker van dat deze dame veel talent heeft, maar eerlijk gezegd had het nummer zonder haar wel geweldig geweest. Vanaf het moment dat haar stem naar voren treed is het voor mij een beetje game over met de 'hype train'. Zoooo jammer! Want voor de rest is het echt een zalig nummer. Zoals ik de laatste tijd bij elke band heb moeten zeggen, sluit ook Equilibrium hun album op een rustige manier af. Rise Of The Phoenix is een trager, maar episch nummer. Op CD komen dit soort nummers voor mij niet altijd zo goed over, maar als ik me probeer voor te stellen hoe het moet voelen als dit voor je neus, op een podium gespeeld wordt, moet dit echt episch zijn. Renegades is een complete verandering voor Equilibrium. Niet alleen laten ze hun folk genre achterwegen, ze brengen ook clean vocals en meer variatie in de ruwe stem. En eerlijk, als iemand me die album zou laten horen, zonder te zeggen wie de artiest is, zou Equilibrium zeker en vast niet mijn eerste gok zijn, of tweede, of derde... . Hoewel ik het enorm jammer vind dat een band die er voor mij zo uitsprong door zijn speciale stijl, een andere richting uitgaat, is dit wel een topalbum. Met Renegades - A Lost Generation als mijn favoriet, heb ik ondanks Hype Train absoluut niet te klagen over deze nieuwe stijl. Al hoop ik toch stiekem dat ze op hun tour (en alle andere toekomstige shows) nog steeds een portie folk in hun setlist blijven steken! Score: 81/100 Info Releasedatum: 23 augustus 2019 Label: Nuclear Blast Producers: - Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Renegades - A Lost Generation Path of Destiny Tracklist Renegades - A Lost Generation Tornado Himmel und Feuer Path of Destiny Moonlight Kawakaari - The Periphery of the Mind Final Tea rHype Train Rise of the Phoenix #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #ilkeclissen #equilibrium #renegades #nuclearblast

Woodstock (voluit Woodstock Music & Art Fair) was een muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden werd in de Amerikaanse plaats Bethel. Het festival was een hoogtepunt van de tegencultuur van de jaren zestig en van het hippietijdperk. Het festival werd Woodstock genoemd naar de gelijknamige plaats op een kleine 70 km afstand die bekend stond als centrum van de toenmalige hippiecultuur. Het motto van het festival was “3 days of peace and music”. Hoe je het draait of keert, het blijft één van de bekendste en belangrijkste evenementen uit de geschiedenis van de Amerikaanse hippiecultuur en popmuziek. Het bekende magazine Rolling Stone vernoemde het evenement in zijn '50 Moments That Changed the History of Rock and Roll' dan spreken we over geschiedenis schrijven. Aanvankelijk verwachte men 200.000 mensen, uiteindelijk waren het er meer dan 400.000. Nu 50 jaar later herdenken we Woodstock opnieuw maar dan op kleinere schaal. Jo Van Nevel (de bruisende kracht van sportschool Okinawa en De Schuur beide in Aalter) en Wilfried Brits (muziekmanager uit Lotenhulle). Hij is tevens de man die onder andere Vaya Con Dios , Kleptomania en Blue Blot op de wereld zette. Beide heren haalden dus de flowerpower terug boven in Jo’s eigen gemeente. Wanneer je door de poort van De Schuur wandelt, maak je een tijdreis mee. Overal waar je kijkt krijg je het gevoel dat je beland bent in het jaar ’69. Summer of 69, van Bryan Adams ging door mijn hoofd. Vanuit de boxen galmt muziek van oa Bob Dylan, Scott McKenzie, The Byrds, en ga zo maar verder. De dj van dienst was niemand minder dan muziekkenner Freddy Ongena (dj Flor). De eerste act was de groep ‘Four of a Kind’ uit het Brusselse. Sommige van hen waren geen onbekende. Het zijn leden geweest van de vroegere band Kleptomania, één van de meest gewaardeerde live-acts uit de jaren zeventig. Tweede act van de avond was een Janis Joplin Tribute door An de Bruijn en Pieter van Bogaert. Janis Joplin, wordt nog steeds beschouwd als een van de invloedrijkste blueszangeressen van de jaren ’60. Vooral haar optreden in Woodstock (1969) wordt nog steeds als klassiek beschouwd. Joplins teksten weerspiegelen een gevoel van pijn en eenzaamheid van een vrouw die een laag zelfbeeld had en gekweld werd door een gebrek aan zelfvertrouwen. Dit zal ongetwijfeld ten grondslag hebben gelegen aan haar succes als blueszangeres. Helaas is Janis Joplin op vroege leeftijd overleden. De top act van de avond was Woodstock Legends. Zij brachten de klassieke rock die tijdens de Woodstock werd gespeeld door oa Crosby, Stills,Nash & Yong , Janis Joplin en vele anderen. Dankzij TOP muzikanten zoals onder meer Filip Bollaert (gitaar / zang), Pascale Michiels (gitaar / zang), Patsy Verfaillie (zang), Bert Verschueren (gitaar) werd Woodstock die avond terug tot leven gebracht. We hebben ervan genoten en hopelijk moeten we geen 50 jaar meer wachten om opnieuw te genieten van de heilige muziek uit het jaar 1969.

Twee curatoren, drie stukken 'commisioned music' én Julie Christmas! Met deze info gaat de persmachine voor Roadburn 2020 van start. Voor deze bekendmakingen nemen we gemakshalve de Engelstalige persinfo over. 1. Curatoren Emma Ruth Rundle It’s highly unlikely that Roadburners are unfamiliar with Emma Ruth Rundle – she’s left such a mark on the festival, and the wider musical landscape over the past few years. We’re honoured to invite her back to Roadburn as a curator – a new role for her, but one that she is more than ready for. Her expansive creativity and curious explorations have already led her towards collaborations – both live and on record. Her musical taste is broad and in keeping with Roadburn’s desire to explore the many facets of heavy music. James Kent Few artists have straddled metal and electronic audiences as effortlessly as Perturbator. With personal tastes deeply rooted in metal, and an output that pulsates with digital slickness, James Kent embodies everything that is exciting about dark synth music today. His refreshing approach to creativity and his ability to explore heaviness in innovative ways makes him an ideal candidate for Roadburn’s 2020 curatorship role. We’re thrilled to have him on board. 2. Commissioned pieces of music James Kent & Johannes Persson Our 2020 curator, James Kent AKA Perturbator is set to join forces with Cult of Luna’s Johannes Persson for a commissioned performance that will form something of a grand centre-piece for Roadburn, and in turn – James’s curation. Jo Quail With an intention to explore heaviness, Jo Quail’s focus is exploring the juxtaposition between classical and more contemporary music, in this case post-metal. “Arguably heaviness is an emotional concept, reaching far beyond the confines of volume, speed and instrumentation,” Jo says. She will join forces with Rotterdam’s highly regarded New Trombone Collective – a group of trombonists who pride themselves on innovation, creativity and collaboration – to work towards communicating specific feeling through their combined output. Vile Creature & Bismuth An overwhelming response to both bands at Roadburn 2019, coupled with our own insatiable appetite for creativity and innovation has led to us inviting Vile Creature and Bismuth to collaborate on a specially commissioned project for Roadburn 2020. Titled A Hymn of Loss and Hope, the collaborative piece will be performed for the first – and the last – time at Roadburn. A literal once in a lifetime chance to see these incredible forces combine to perform a piece that is already brewing and a-bubbling as you read. 3. Julie Christmas Julie Christmas has one of the most distinctive voices in alternative, discordant music – and it’s a thrill for us to announce that we’ve not heard the last of that glorious voice at Roadburn. From Made Out of Babies, through Battle of Mice, as a solo artist, and as a collaborator with Cult of Luna on their stunning 2016 album Mariner, Julie has left a distinctive, subtle but indelible bruise on our record collections. Her back catalogue is varied but all branded with a distinctive Christmas flair, so whichever route she takes, it’s a rabbit hole that we’re ready and willing to follow her down. At Roadburn 2020, Julie will perform a special, exclusive set comprising of both old favourites and new material. Read that again: new material. Those who witnessed the creative chemistry between Julie and her Mariner cohort, Johannes Persson, may not be surprised to learn that the pair were eager to work together again. He will join her on stage, alongside – among others – ex-Kylesa guitarist, Laura Pleasants. Already a backing band to die for. tickets De verkoop start op 24 september! Blijf op de hoogte van verder nieuws via hun website en/of Facebook pagina. Beetje in de sfeer komen? Bekijk de 2018 docu. #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #roadburnfestival #roadburn #tilburg #nederland #emmaruthrundle #jameskent #juliechristmas

Fans van het eerste uur zullen zich te pletter schrikken. Met Renegades gaan onze Oosterburen toch wel een andere weg op, ook al blijven de Folk invloeden duidelijk aanwezig. Meer en meer nummers worden in het Engels gezongen...of toch een variant ervan met een zware Duitse tongval. We horen ook een pak meer cleane vocals naast de kenmerkende growls, en pure Pagan Metal is dit niet meer natuurlijk. Zeker niet wanneer je The Butcher Sisters vraagt even te komen rappen op een nummer dat eerder Hardcore/Metal is. Het nieuwe album Renegades verschijnt op 23 augustus. Luister ook: Renegades - A Lost Generation Live te zien op 16 februari 2020 in Biebob website Even voorstellen Equilibrium is a German folk metal band. The band's music combines elements of folk music, black metal and symphonic metal with various other influences. Their riffs reflect traditional Germanic melodies. Their lyrical themes focus on Germanic tales and Germanic mythology. The songs of the band are almost always in German, although most recently they prioritized the English in their songs, mostly with their sixth album Renegades (2019). #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #equilibrium #renegades #pathofdestiny #nuclearblast

Dit wil niet zeggen dat we jullie hier een overzicht geven van ALLE ANDERE bands die nog op het festival geprogrammeerd waren, neen, daarvoor verwijzen we graag door naar de website van Alcatraz zelf. Wel gaat het om die bands waar we ofwel een volle set van hebben gezien, of toch op z'n minst een dik halfuur, kwestie van een eerlijk oordeel te kunnen vellen. Nervosa (09/08) Het contrast met Crobot kon niet groter zijn. Als een wervelwind raasden de drie Braziliaanse deernen door de Swamp, full speed ahead, wars van enige nuance noch dynamiek. Agressie genoeg en véél geposeer van Fernanda Lira (b, v) die wel over een serieuze strot beschikt. Verder had het muzikaal weinig om het lijf en vroeg ik me vooral af wat die dame op gitaar allemaal aan het uitspoken was. Wayward Sons (09/08) Een hoop (Blues) Rock cliché bij elkaar, maar wel best fun...voor op een zonnige dag. Spijtig genoeg hield de regen nog aan, ook al brak dat zonnetje naar het einde van de set toch even door. In de juiste setting valt hier zeker van te genieten. Thy Art Is Murder (09/08) Energieke Deathcore die voor een eerste circle pit zorgde en de kopjes lieten bangen. De mannen van Crystal Lake die ik eerder bezig zag in de Swamp hadden de lat echter immens hoog gelegd en waren een stuk meer dynamisch en fun. TAIM klonk hierna wat ééntonig. Queensrÿche (09/08) Hier keek ik op dag 1 echt naar uit. Back in the early '80s was ik nl. grote fan en zag hen welgeteld één keer aan het werk: op 19 oktober 1984 in het voorprogramma van Dio (Vorst Nationaal). Ik bleef fan tot aan Empire, maar hield het dan voor bekeken. Tot The Verdict me dit jaar af en toe deed wegdromen naar die gloriejaren. Ik zou de lat echter niet te hoog leggen qua verwachtingen maar volop genieten van dit moment. Voor fans van het eerste uur kon de setlist bijna niet beter gekozen zijn. Van start gingen ze nog met Light-Years, één van de betere nummers van The Verdict, maar vanaf dan was het pure nostalgie. Vooral vanaf het derde nummer, NM156, kon de pret niet op en was het om vingers en duimen af te likken. Meneer Tate wordt niet zo erg gemist. Todd LaTorre haalt alle hoge noten en doet het ook goed in de middentonen. Het grote verschil met zijn legendarische voorganger zit hem echter in de diepe regionen: daar was Tate subliem en moet LaTorre de duimen leggen. Wie een pak meer gemist wordt is drummer Scott Rockenfield. Zijn herkenbare stijl stuwt een pak nummers vooruit en geeft ze die broodnodige extra dynamiek. Bij Screaming In Digital werd zijn gemis duidelijk: het nummer viel vrij vlak uit en dat viel verder in de set - zij het in iets mindere mate - nog op. Naast het uitmuntende songwriting is Rockenfield voor mij de reden waarom de songs op O:M zo geniaal zijn. Altijd een hoogtepunt blijft Take Hold Of The Flame. Hier botst LaTorre echter voor het eerst tegen zijn grenzen aan en laat zelf een tweetal keer een serieus valse noot ontglippen. Spijtig, maar we vergeven het hem, temeer hij het aandurft om de set af te sluiten met één van mijn alltime favs: Eyes Of A Stranger. Jawel, ik pink een traantje weg en kreeg tijdens de set meermaals een krop in de keel. Watje! Queensrÿche staan op 8 december in Trix! Ga dat zien. Saxon (09/08) 40 jaar als Saxon de hort op en still standing. Naast Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead en laten we ook Def Leppard niet vergeten, toch één van de pioniers van de NWOBHM die kunnen terugkijken op een erg lange carrière. Onder de noemer '40 Years The Eagle Has Landed' pakken ze het ook op Alcatraz groots aan en wordt zelf de legendarische 'eagle light rigg' van stal gehaald. Weetje: het eerste live album (1982) van de Britten droeg diezelfde naam, bevatte echter de song met diezelfde titel niet, gezien die pas op The Power & The Glory (1983) stond. Main man blijft natuurlijk de charismatische zanger Biff Byford die nog steeds over die erg kenmerkende stem beschikt. Aan zijn zijde tevens oudgediende Paul Quinn (g) en Nigel Glockler (d). Uit de startblokken schieten ze met Motorcycle Man, iets later gevolgd door Wheels Of Steel en Strong Arm Of The Law. Doorheen de hele set worden dergelijke klassiekers afgewisseld met minder materiaal dat gewoonlijk de meer recente of de oudste nummers zijn. Het verschil valt me enorm op. De metalen arend doet zijn intrede tijdens het machtige The Eagle Has Landed, maar daarna zakt alles toch als een pudding in elkaar en wordt het ook op muzikaal vlak uiterst saai. Met Heavy Metal Thunder komt een waardig einde aan de reguliere set. Dankzij de bisronde (Crusader, 747 en Princess Of The Night) worden uiteindelijk de meubelen nog gered. Het zal wel duidelijk zijn dat ik ook bij deze 'grootheden' ergens halfweg de jaren '80 heb afgehaakt. Anvil (11/08) Niet lullen, dit zijn Lips en Robb Reiner, zowat de meest tragische figuren uit de geschiedenis van Heavy Metal. Die op vandaag nog steeds evenveel vreugde uitstralen op een podium als back in the days. Bijna niet te geloven. Wanneer de setlist dan nog eens bestaat uit songs als March Of The Crabs, 666, Winged Assassins, Mothra en Metal On Metal, dan straalt ook het zonnetje in ons hart. Dit is Anvil, period! Toch nog even vermelden, gewoon voor de lol, wegens opgegeven na één à twee nummers max. Helstar & Fifth Angel: Tja, er is een goede reden waarom deze bands nooit uit de massa zijn opgestegen. Het volstaat niet om een vijftal best goede nummers te pennen om een succesvolle carrière uit te bouwen. Wel een stukje nostalgie voor deze jongen. Firewind Ik zag geen vuur, voelde weinig wind, enkel maar regen. Vltimas Dit is het soort Black/Death Metal dat ik helemaal niet aanvoel. Hell City Op basis van het album vond ik dat ik hen toch eens live moest zien. Ondanks enkele goede flitsen en een best sterke zangeres, kwam de performance erg incoherent over, alsof elke muzikant in een soort eigen wereld vertoefde. Werk aan de winkel, het zit erin. Flotsam&Jetsam Nooit echt mijn ding geweest en zal het ook nooit worden. Eén nummer volstond. Thin Lizzy Waar Uriah Heep op hoog niveau en vooral vol passie stond te performen, was dit een erg makke vertoning. Avatar Mijn kinlade klapte naar beneden van verbazing bij de intro. Mijn maag keerde bij de eerste (vocale) noten. Deze band staat voor alles waar ik van gruwel in muziek. Maar ze hebben wel een pak toegewijde fans. Metal Church Een makke brij op een véél te immens podium. Voivod Ooit pioniers met hun unieke mix van Prog en Thrash Metal. Op vandaag compleet irrelevant en zwak. Powerwolf Op weg naar Miava (La Morgue) voelde ik plots iets als een hevige rugwind die me snel vooruit stuwde. Het was het afgrijselijke geluid van Powerwolf die net van start gingen op de Prison stage. Ik ben zelden zo hard weggelopen van 'muziek'. Foto's: Andy Maelstaf Lees ook: pt.1, La Morgue pt;2, toppers en verrassingen #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #alcatrazfestival #alcatraz #kortrijk #Belgium #belgië #johnvandemergel #prisonstage #swamp #derest #nervosa #waywardsons #thyartismurder #queensrÿche #saxon #anvil

zondag 18 augustus, Paulusfeesten (Oostende) | Foto's: John Van de Mergel #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #paulusfeesten #johnvandemergel #yourlifeonhold #postgoth

Een festival staat wat mij betreft vooral voor ontdekken en nostalgie. Wanneer je dan elke dan minstens één top performance kan beleven en zo nu en dan je kinlade naar beneden klapt, dan was de 'investering' de moeite waard. Hier geven we een kort overzicht van welke optredens ons doen knielen hebben, of toch op z'n minst onze tikker een versnelling hoger deden slaan.. De absolute top! Opeth (09/08) Bij de laatste drie Opeth doortochten in ons land, telkens in de AB, was ik erbij en ook dit optreden zou ik niet missen. Het was immers al drie jaar geleden, Hoogtijd dus voor een nieuwe injectie. Dat de Zweden zelden of nooit ontgoochelen is een gegeven, enkel over de setlists kan je wat 'neuten', maar op muzikaal vlak staan ze er telkens opnieuw. Een dik uur kregen ze van de organisatie, en dat wil zeggen serieus kiezen uit een immens repertoire. Neen, geen nieuwe nummers van de aankomende In Cauda Venenum, dat houden ze voor hun doortocht op 6 november (AB). Wel 7 nummers uit evenveel albums en dus véél variatie in de set. Deze was trouwens subliem opgebouwd: vrij rustig openen met Sorceress, een dreun van jewelste met Ghost Of Perdition, het gedreven Cusp Of Eternity erachter en dan putten uit het rijke verleden om met een mokerslag - zijnde Deliverance - af te sluiten. Dit nummer MOET gewoon in elke set, zij het helemaal op het einde of als slot van de reguliere set, zitten. Het viel me nadien trouwens op dat de laatste 4' perfect bij de stijl van die andere klepper Meshuggah aansluit: ultra strakke, complexe, repetitieve en ritmische genialiteit! Vrij logisch dat ook een portie droge humor niet kon uitblijven, en zo verwees de frontman met een liefdevolle knipoog naar het net afgelopen optreden op de Prison stage met: "They're Saxons, we're Vikings!" Dag één kon niet beter eindigen: hoogtepunt 1 op de perfecte locatie, t.t.z. de Swamp, waar het geluid telkens opnieuw zéér goed was. Amenra (10/08) De Swamp hulde zich in duisternis. Colin Van Eeckhout knielt voor het drumstel, één kille spot op hem gericht, en slaat monotoon op een ijzeren staaf. De andere muzikanten stellen zich op, het geluid zwelt langzaam aan en barst dan in volle geweld los. Boden is een machtig intense opener en die intensiteit neemt op geen enkel moment af. Of je nu fan bent of niet, niemand kan ontkennen dat Amenra hun geheel eigen ding doen: "Mee erte en ziele", om even de woorden van de frontman/bezieler te gebruiken. Zoals steeds met de rug naar het publiek, op een drietal momenten na waar Van Eeckhout zich naar de massa keert en je de razernij in zijn ogen kan lezen, alsof hij iedereen wil verscheuren. In woorden omgezet klinkt dit banaal, maar ik kan jullie verzekeren dat het je tijdens zo'n optreden niet onberoerd laat. Het zijn soms van die 'subtiele' momenten die het verschil maken. Wanneer met Diaken een einde komt aan de set, sta ik toch wat op mijn benen te wankelen en moet ik alles even laten bezinken. Dag twee evenaarde qua slot de openingsdag: een tweede hoogtepunt op exact dezelfde locatie. De Swamp is samen met La Morgue veruit mijn favoriete stek. Amenra aan het werk zien? Voor OLT Rivierenhof op 1 september ben je te laat, maar als een tripje richting Paradiso (Amsterdam) je niet afschrikt, staat je eind september een héél speciaal event te wachten. Meshuggah (11/08) Ik zag ze nog nooit aan het werk en hoopte eigenlijk op een clubshow als eerste kennismaking. Het zou een festival worden, en dan nog op een buitenpodium ...damn! Anderzijds, eindelijk mijn eerste Meshuggah, of zoals een jeugdvriend hen noemt: "The best fuckin' band in the world!". Het heeft verdorie enkele jaren geduurd voor ik hen kon appreciëren, maar plots was die klik er en ben ik toch al trotse eigenaar van 3 van de 8 full albums. Ik laat de laatste song van Tesseract aan me voorbij gaan en positioneer me net voor de P.A. Volgens kenners de beste stek op een festival om en zo goed mogelijke sound te hebben. En jawel, van bij de eerste noten van Pravus - miljaarde, die kerels laten er ook geen gras over groeien - over het 'staccato' Stengha tot monsters als Bleed en Demiurge staat het geluid als een huis. De Zweden laten vooral de albums obZen en Nothing aan bod komen en laat dat nu net 2 van de 3 zijn die in mijn cd-kast prijken. Het duurt volgens mij geen half nummer voor de fans van Powerwolf gaan lopen zijn. Het ritmisch spervuur is zo strak dat je wel moet geloven dat de heren allemaal synchroon afgestemde metronomen hebben ingeslikt. De (8-string!) gitaarriffs en het drumwerk (zei iemand "Neil Peart op Peyote"?) zijn zo laag gestemd en repetitief dat een spontaan ontstane moshpit plots stilvalt. De strot van jens Kidman spuwt de meest agressieve klanken. Het merendeel van het publiek staat als aan de grond genageld en laat de polyritmiek met tegendraadse wendingen en haaks erop staande solo's over zich heen gaan. Ook al lijken gitaren en drums elk een eigen leven te leiden, toch vormt alles één geheel. Ook al is het nog niet helemaal donker, toch is het ook genieten van de lichtshow, die al even retestrak geprogrammeerd is én perfect synchroon loopt met de ritmes. TOP! Wanneer ook dag drie met een dergelijk hoogtepunt tot zijn einde komt, dan kan je eigenlijk enkel maar met een fantastisch gevoel naar huis gaan ...of toch nog even La Morgue induiken en een feestje bouwen met Off The Cross. De verrassingen Crobot (09/08) Wanneer een festivalopener bands als Clutch, The Bakerton Group, Soundgarden, Earthless, etc tot de favorieten telt, dan wil je die toch aan het werk zien, ook al betekent dit vroeg vertrekken en in de regen staan. Ik had geen specifieke verwachtingen en stond helemaal open voor wat de vier uit Potsville, PA zouden brengen. Dat bleek potige rock met héél veel groove én een immense portie fun te zijn. Tel daarbij een frontman - Brandon Yeagley - met een sterke stem en loads off podium présence en je krijgt toch al aanzienlijk een deel van het nog afwachtende publiek mee. Leuk extraatje: een stevige rocker beginnen en afronden op de tonen van Africa ...zalig! Op 23 augustus verschijnt het nieuwe album Motherbrain. Als alles goed gaat, lees je bij ons een review a.d.h.v. Goedele G. Crystal Lake (09/08) De Hardcore/Metal waar deze jongens uit Tokyo voor staan behoort niet tot mijn favoriete muziek, maar de energieke stage act was zo pakkend dat ik toch bleef kijken. En maar goed ook. Dit was écht heavy shit, op het extreme af, vol tempowissels en sporadische rustmomenten gevolgd door de hel die losbrak. Het publiek ging volledig mee en naar het einde van de set toe leek héél de Swamp los te gaan. Je moet het maar flikken, zo vroeg op de dag. Crystal Lake hou ik zeker in de gaten. Uriah Heep (09/08) Nog nooit live gezien en ze behoren ook niet tot die bands die ik volg. Ik heb ooit wel eens één album gekocht, The Magician's Birthday, en vind dat nog steeds een ferme schijf. Vanzelfsprekend ken ik als 'ouwe rocker' ook songs als Easy Livin', Lady In Black en zelfs Gypsy, maar dat is het dan ook. Dit kon gewoon niet goed zijn wegens in mijn ogen een band die haar houdbaarheidsdatum reeds lang heeft overschreden. Dik mis dus! De ouwe rukkers namen een vliegende start. Oerlid/oprichter Mick Box stond als een jonge gitaargod te spelen en zanger Bernie Shaw, die er pas in 1986 bij kwam, bleek nog verrassend goed bij stem, ook al ging die af en toe eens in de mix tenonder. De spelvreugde spatte ervan af en het geluid katapulteerde je terug naar de jaren '70: dominante gitaren met melodieuze 'classic' solo's en véél keyboards (lees orgelklanken). Toen naast de eerder genoemde klassiekers ook nog eens Sunrise door de speakers knalde, kon de pret voor mij niet op. Blijkbaar kon ook het publiek dit smaken, want naarmate de set vorderde, groeide ook het aantal nieuwsgierigen. Van een verrassing gesproken. Bury Tomorrow (10/08) Terwijl ik dacht rustig in de Swamp te schuilen tegen de regen, noopte hevige wind de organisatoren het schema iets om te gooien en kreeg ik plots een lading Metalcore om de oren. Van een stel jonge Britten dan nog wel. Nog zo'n sub genre waar ik niet veel mee kan. Opnieuw spatte de energie echter van het podium en was de power doordrenkt van melodie, typisch voor het genre. Ik zal nooit (grote) fan worden, maar deze jongens konden toch mijn aandacht vasthouden gedurende een dik halfuur. Hypocrisy (10/08) Niet hypocriet zijn en luisteren naar de kenners ter zaken, dat moet kunnen vind ik. Death Metal, daar heb ik ook niets mee, maar om één of andere reden flikken Zweden het om alles een stuk beter te laten klinken dan de rest. Volgens Jeffrey S. de absolute top in het genre, moordend goed én ze speelden bovendien nog eens àl hun 'hits'. Een aangename kennismaking voor mij, een vet feestje voor de fans, zeker toen Roswell 47 (voor de gelegenheid Alcatraz 47) het tentzeil eraf deed gaan. Nog eentje die mij een dik halfuur konden boeien. Alien Weaponry (11/08) Uitchecken om 10u, vruchteloos proberen een établissement te vinden dat open is op een zondagvoormiddag in Kortrijk, en dus toch maar vrij vroeg naar De Lange Munte voor een verse kop koffie aan één van de leuke standjes. Daarna rustig het programma voor deze laatste dag bekijken en verrast worden door Haka-klanken vanop de Prison stage. Met een kop koffie in de hand dan toch maar richting het VIP-deck om te genieten van een jong trio uit Nieuw-Zeeland. Opgericht in 2010, toen de broertjes de Jong nog erg... ehm... jong waren, staat Alien Weaponry voor een fusie van Te Reo Māori en Thrash Metal. De stijl en boodschap is direct, in your face, maar wordt op een geloofwaardige manier gebracht. Je kan niet anders dan véél sympathie hebben voor de energie en het enthousiasme dat hier gebracht wordt. Bijna beter dan een goede kop koffie op dit uur....bijna! De laatste dag is i.i.g. mooi van start gegaan. Tesseract (11/08) Na een pak mindere optredens trek ik op aangeven van Jeffrey S. naar Tesseract. "Zeker niet vergeten!" luidt de sms die ik een dik halfuur ervoor nog binnen krijg. Goed, waarom niet, even opwarmen voor mijn eerste Meshuggah ervaring kan zeker geen kwaad, temeer ik dreig stil te vallen en toch nog enkele uren te gaan heb. Progressive Metal met veel groove en een flinke scheut Djent, leentjebuur bij de big M. dus. De opkomst is wat magertjes, vooral jong volk. De rest geniet nog na van Powerwolf blijkbaar, of toch van de laatste zonnestralen. Wat ik hoor bevalt me wel, ook al ben ik niet zo aan die cleane vocals met de lange noten. De stem is me hiervoor net te 'jongensachtig'. Beter zijn dan de harsh vocals en de sporadische growls. Opnieuw een leuke ontdekking voor een dik halfuur plezier. Tijd voor het échte werk nu. Foto's: Andy Maelstaf Lees ook: pt.1, La Morgue pt.3, De rest #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #alcatrazfestival #alcatraz #kortrijk #Belgium #belgië #johnvandemergel #opeth #amenra #meshuggah #crobot #crystallake #uriahheep #alienweaponry #tesseract #toppers #verrassingen #prisonstage #swamp #burytomorrow #hypocrisy

woensdag 14 augustus, Paulusfeesten (Oostende) | Foto's: John Van de Mergel #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #amberbroos #paulusfeesten #johnvandemergel #dance #club #house

Angel Olsen verwent ons met een eerste singel, de titelsong van haar volgende album. We zijn van haar gewend dat ze bij elk album een evolutie doorgaat, en afgaande op deze eerste track is dat nu ook weer het geval. Haar unieke stemklank is de enige constante in haar werk. All Mirrors baseert zich op één stemmelodie die verzwakt en aanzwelt alsof ze door een storm vervormd wordt. Uitkijken naar haar album dat op 4 oktober verschijnt bij Jagjaguwar en haar passage in De Roma op 7 februari van volgend jaar. Website: Even voorstellen Olsen's flight is both upward and inward. Olsen's artistic beginnings as a collaborator shifted seamlessly to her magnificent, cryptic-to-cosmic solo work, and then she formed bands to play her songs, and her stages and audiences grew exponentially. But all along, Olsen was more concerned with a different kind of path, and on her vulnerable, Big Mood new album, All Mirrors, we can see her taking an introspective deep dive towards internal destinations and revelations. In the process of making this album, she found a new sound and voice, a blast of fury mixed with hard won self-acceptance #newvideo #newsong #newmusic #newalbum #sventogni #AngelOlsen #Jagjaguwar #deromaantwerpen #DeRoma