Search Results

Midtown Social is een collectief van 6 muzikanten uit San Fransico. Ze doken onlangs de studio in met Grammy genomineerde producer, Jeff Kolhede. Resultaat zijn 15 tracks die elk een andere kant van Midtown laten zien. Fantastic Colors is de eerste van 4 single in afwachting van de release van het volledigealbum op Valentijn 2020. Website: Even voorstellen We're a diverse community of writers, musicians and dreamers. We are black and white, queer and straight, married and single. We represent the face of young America—and we are the new CALIFORNIA SOUL. The breakout title track “Fantastic Colors” – a co-write between Nyoto and Joseph – has friendship at the heart of an exploration down San Francisco’s city streets. A joyous snapshot of friends simply walking together discovering the intricacies of various neighborhoods, “Fantastic Colors” is a lesson in the overwhelming submission to the moment. Floating around the city with a close friend – which are increasingly more difficult to find – welcomes a state of euphoria. “Fantastic Colors” is an ode to the fundamental role friends play while struggling to survive while facing the ever-increasing pressures of living in San Francisco. #newvideo #newsong #newmusic #newalbum #midtownsocial #fantasticcolors #sventogni

The Rebellion Tour van David "Ziggy" Marley,oudste zoon van wijlen Bob Marley,streek neer in het OLT Rivierenhof in Deurne wat een prachtige top locatie was voor dit zwoele optreden. Na een opwarming DJ set van het duo Pikaman & Dhazed kon het bijna uitverkocht OLT Rivierenhof (ong.1500 fans) genieten van een bijna 2 uur durend concert. De opener I Will Be Glad en het daaropvolgend nummer Rebellion Rises wat ook de naam van zijn recentste cd en tournee is werd zeker gesmaakt door de fans. Toen als derde nummer de klassieker One Love en wat later in de set Stir It Up passeerde leek Bob terug op het podium te staan, of hoe hard zijn stem op die van zijn vader lijkt. De nieuwe cd "Rebellion Rises" is een aaneenschakeling van protest songs die in 2018 uitgebracht werd en zeker een aanrader is voor echte Reggea fans. Als afsluiter nog een wist je datje: David "Ziggy" Marley had als kind nogal tamelijk kromme beentjes en liep dus zig zag over het voetbalveld waardoor hij van zijn vader de naam "Ziggy" meekreeg. Tekst en foto's: Peter Verstaeten #OLTRivierenhof #ziggymarley #reggae

Na een drukke werkweek zijn we tevreden dat het weekend opnieuw daar is. Zeker dit weekend hebben we toch even naar uit gekeken. Voor het derde jaar op rij gaan we immers op muzikale ontdekkingsreis naar Dranouter! Beginnen doen we dit jaar met Dubioza Kolektiv. Het doet ons meteen terugdenken aan de afsluiter van vorig jaar op zaterdag, Gogol Bordello. Volgens dezelfde stijl laten ze de tent al een eerste maal de beentjes los gooien. Deze band uit Bosnië en Herzegovina mixt Balkansouds met ska, punk en reggae. Een leuke opener van het weekend. Ondertussen hebben we het festivalterrein verkend en merken we een nieuwe bar op van brouwerij de Kazematten uit Ipeter. Meteen tijd om naast een muzikale ontdekking ook aan de culinaire ontdekkingen van het weekend te beginnen. Met een “Whipers Times 14” in de hand luisteren we hoe Dubioza een cover van the Clash inzet, I fought the law! Tweede halte van de avond is Alan Stivell op de clubstage. Deze Bretoense zanger vierde in 2018 nog zijn 50-jarig jubileum als muzikant. Alan Stivell staat voor de zesde keer op Dranouter en zijn muziek past perfect hier op Dranouter. Hij speelt harp en zingt terwijl in het Bretoens, maar hij kan duidelijk ook in het Engels zijn mannetje staan. Een welkome rustpauze na het geweld van Dubioza Kolektiv. Vervolgens krijgen we te maken met het eerste dilemma van het weekend. Zo goed als gelijktijdig is er Novastar op de Main Stage als the Bony King of Nowhere in de kerk. Vorig jaar zagen we the Bony King reeds in een kerk aan het werk op Leffingeleuren. Gezien dat toch wel als een hoogtepunt van dat festival mocht gezien worden is de keuze snel gemaakt. Onze fotograaf besluit eerst wat plaatjes te schieten van Novastar om mij dan terug te komen opzoeken in de kerk. De muziek van Bram Vanparys komt verschrikkelijk goed tot zijn recht binnen de akoestiek van een kerk. Een eerste hoogtepunt van het weekend als je mij vraagt. Het feit dat de kerk afgeladen vol zat en de temperatuur daardoor serieus opliep nemen we er graag bij. Even voor het einde gaan we echter nog even terug richting de main stage om een laatste stukje mee te pikken van het optreden van Novastar. Onze fotograaf had al laten weten dat Joost sterk gestart was met enkele klassiekers uit zijn repertoire. We horen nog home van zijn laatste cd en zingen nog eens luidkeels mee met the best is yet to come. Volgende stop deze avond is Dead Man Ray op de clubstage. Een groep die we deze zomer al eerder aan het werk zagen tijdens Cactusfestival, dus konden we gemakkelijk vergelijken. Geen idee of het aan de techniek of PA lag, maar muzikaal leek het een pak minder dan in Brugge vorige maand. Een zeer donkere show, met zo goed als geen front belichting, maakte het ook voor de fotografen niet gemakkelijk. Het kon ook aan het geroezemoes liggen, maar naar mijn mening had Daan er toch minder zin in, dan tijdens zijn vorige concert in Brugge. Hij had misschien net als ons een drukke werkweek achter de rug? We vergeven het hem. Na een verplichte stop aan het Sint-Bernardus Café, waar zoals elk jaar een serieus feestje losgebarsten is met een DJ die vooral meezingers draait, gaan we richting de main stage voor de hoofdact van de avond. Jan Paternoster heeft er zin in vanavond. Starten doen ze met High on a wire. Het doet me toch altijd verbazen hoeveel goede nummers deze band heeft. We zingen luidkeels mee met Gloria en geraken niet verveeld wanneer War Horse verschrikkelijk lang wordt uitgerokken omdat Jan het publiek telkens opnieuw laat meezingen. De song wordt in schoonheid afgesloten met een mooie gitaarsolo. Tattooed smiles van hun laatste album en Never Alone/Always together zijn de volgende die de revue passeren. Deze laatste begon wat gezapig, maar barstte volledig los en eindigde in een massaal meezingmoment. Het dak van de tent gaat er net niet af. Met Blown Away houden we het voor bekeken voor deze avond, op die manier waaien we terug naar de kust en zijn we morgen terug op post! Verslag: Lies Decramer en Pieter Bouckhout Foto's: Pieter Bouckhout #festivaldranouter #Dranouter #zomerfestival #festivalverslag

13 jaar, 13 lange jaren na 10.000 Days, is er de eerste studio track van Tool. Fear Inoculum is het titelnummer van het gelijknamige album dat we op 30 augustus van dit jaar mogen verwachten. En wie Tool deze zomer in Amsterdam, Werchter of elders aan het werk zag weet dat Tool na 13 jaar niet veranderd is. Live klinken ze nog even perfect als op CD of vinyl. 5 dagen nadat ze eindelijk hun hele catalogus op streaming diensten toe lieten, laten ze deze schitterende track op de fans los. Ruim 10 minuten duurt de song, 17.000 hits op YouTube in de eerste 2 uur, en naar gewoonte al hevige discussies op het internet over de betekenis van de tekst. De laatste strofe vooral dan "Unveil now - Lift away - I see you running - Deceiver chased away - A long time coming". De grote hiatus ligt allicht aan rechtszaken waar Tool in verwikkeld was. De eerste geruchten van een nieuw album dateren immers al van 2013. Maynard James Keenan, gerbuikte de tijd goed en was succesvol met zijn andere band, A Perfect Circle en Puscifer. Adam Jones hield zich bezig met fotografie voor het artwork van Tool en begaf zich met de steun van Steve Niles in de comic book industry. Website: Even voorstellen TOOL formed in 1990, releasing four multi-platinum studio albums: Undertow (1993), Ænima (1996), Lateralus (2001) and 10,000 Days (2006); two EPs: 72826 (1991) and Opiate (1992) and the limited-edition boxset Salival (2000). The band has won three GRAMMY Awards®: Best Metal Performance (1998, “Ænima”), Best Metal Performance (2002, “Schism”) and Best Recording Package (2007, 10,000 Days). TOOL is Danny Carey (drums), Justin Chancellor (bass), Adam Jones (guitar) and Maynard James Keenan (vocals). Continuing their affinity for pushing the boundaries of physical packaging, the GRAMMY Award® winning outfit has created a deluxe, limited-edition CD version of Fear Inoculum. The collectible offering, which was conceived by and directed by Adam Jones, features a 4” HD rechargeable screen with exclusive video footage, charging cable, 2 watt speaker, a 36-page booklet and a digital download card. Pre-orders for both the special package and digital downloads are available NOW. The 85-minute collection was produced by TOOL, with Joe Barresi engineering and mixing the release. Barresi also worked with the band on 10,000 Days.” (NOTE: Even Buddhist monks wearing YOLO tee shirts know that!) #newvideo #newsong #newmusic #newalbum #sventogni #Tool #FearInoculum #MaynardJameKeenan #AdamJones #DannyCarey #JustinChancellor

5 jonkies uit South Coast (UK) brengen frisse Post-Hardcore, al zou je dat bij deze single niet zeggen. Lullaby laat hun zachte, emotionele kant horen en zal zeker aanslaan bij een jong publiek. Het debuut Lonely World kom er op 9 augustus aan. Luister ook: Talking In Your Sleep Be Alone Live te zien samen met Parting Gift en Tripsitter op 17 september in JC Bouckenborgh website Een woordje uitleg Acres have centred the ethos of their debut album, 'Lonely World', around one word - honesty; from their penchant for emotionally charged tunes paying homage to the lives around them to the amalgamation of metal sounds, punishing breakdowns included, with pop-punk melodies and more focused singing, everything has its reason and motive. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #acres #lullaby #lonelyworld #awolfatyourdoorrecords #mauivindevogel

Fotoverslag van Dranouter 2019 op zaterdag met optredens van o.a. La Brass Banda, De Garre van kornee, The Celtic Social Club, SX, Joan as police woman en Tom Odell. La Brass Banda De Garre van Kornee The Celtic Social Club SX Joan as Police Woman Tom Odell Foto's: Pieter Bouckhout #Dranouter #festivaldranouter #Fotoverslag #sx

The Japanese House, Dead Man Ray (met o.a. Daan Stuyven), Trixie Whitley en tussendoor Bonzo, Stadt en She bad vormden de affiche van deze vierde en laatste avond van M-idzomer. The Japanese House, een Britse indiepopband met frontvrouw Amber Bain, had er duidelijk zin in om het publiek te overtuigen van hun muzikale kunnen. Met overgave speelden ze nummers uit hun debuutalbum ‘Good at falling’. Hier zullen we volgende jaren nog van horen. Dead Man Ray bracht voornamelijk oude(re) nummers, maar had ook nieuw werk bij. Het nummer ‘Home’ introduceerde Daan Stuyven als ‘een bejaardentehuis voor rockers’. Waar het publiek tijdens de set van The Japanese House heupwiegde, werd er tijdens het optreden van Dead Man Ray ook geheadbanged. Nog nooit eerder zag ik zoveel verschil in stijl tussen 2 gitaristen binnen dezelfde groep: waar Rudy Trouvé gedurende het ganse optreden stil zat op een stoel, was Elko Blijweert zijn tegenpool die al springend en dansend elk vrij plekje van het podium innam om zo volledig op te gaan in de muziek. Toen Trixie Whitley het podium betrad, was de binnentuin van museum M weeral helemaal volgelopen. De concertgangers konden mee genieten van songs van haar meest recente plaat ‘Lacuna’ (haar derde album), oudere nummers, en er was zelfs ruimte voor een experiment. De Gentse nachtegaal smeet zich volledig en het publiek genoot. Een waardige afsluiter van een geslaagde tiende editie van M-idzomer. Foto's en tekst: Tom De Boeck #MidzomerLeuven #trixiewhitley #deadmanray #zomerfestival #Leuven

Op zondag 4/8/19 was er in JK 't Hoekske te Gierle de Try Out van de 2 koppige band The Equal Idiots. Bij aankomst bleek dat er nog 2 bandjes geprogrammeerd stonden die achteraf gezien wel zeker de moeite waren om te ontdekken. Als eerste mocht de Limburgse band Stay Idle aantreden die al stevig begonnen met "Wolves". Het genre mag je situeren bij garage rock. De groep bestaat uit: Vincent Hoogmartens- zang en gitaar, Alex Hardy-bass en zang, Jens Philtjens- gitaar, Ronald Vanoppen-drums. Ze spelen alleen eigen nummers die gezamenlijk geschreven worden en die ze in oktober 2019 gaan opnemen in de "Hightime Studio's. In Februari van 2020 zou het resultaat dan moeten te horen zijn op een E.P. Set List: Wolves, Stay Idle, Good Times, Void, Astro Zombie, AOI, Week End,Intro, Sugarcoat Me. Als 2de band kwamen "The Priceduifkes", een Kempische groep die sinds 2004 Punk spelen .Ook zij spelen eigen nummers. Bandleden: Toon Van Looy-gitaar,Dries Van Looy-gitaar.(Toon & Dries zijn broers)Senne Cuypers-drums,Stef Gouwkens-bass en Kristof Lenaerts-zang. Zanger Kristof Lenaerts heeft ook nog een neven project "Prince Beastly" genaamd waarmee hij de afgelopen editie op Sjock Festival te bewonderen was. Toen The Equal Idiots begonnen was de sfeer optimaal in het eigenlijk veel te kleine zaaltje van JK 't Hoekske. Ze kwamen een try out doen voor ze naar de weide van Pukkelpop trekken. Het was een muzikaal geslaagde avond met 1 min puntje, het licht. Dat was dikwijls zo ondermaats dat zelfs zanger Thibault Christiaansen om meer licht vroeg. Veel is het daarna niet gebeterd wat ook duidelijk is op de (te weinige) foto's. Tekst en foto's: Peter Verstraeten #SupportYourLocals #Gierle #EqualIdiots

Fotoverslag van Dranouter 2019 op vrijdag met o.a. optredens van Alan Stivell, Novastar, The Bony King of Nowhere, Dead Man Ray en Black Box Revelation. Alan Stivell Novastar The bony king of nowhere Dead man ray Black Box Revelation #Dranouter #FestivalDranouter

De broertjes Callum (v, g, b) en Keiran (g, v) Morgan bleven ondanks tegenkantingen - te Rock voor Folk, te Pop voor Indie, te Indie voor Country, etc - hardnekkig hun eigen weg bewandelen. Ze vonden op hun vele omzwervingen zangeres SJ Mortimer, violiste Nicole Terry, keyboardspeler Matthew Brocklehurst en drummer Ed Bullinger en werden...Morganway! Een eerste EP (No Tomorrow) verscheen vrij onopgemerkt in 2016, waarna nog een single verscheen: My Love Ain't Gonna Save You uit 2017 is tevens de opener van dit debuut én zet meteen de toon voor het hele album. Multi-gelaagde meerstemmige zang, frisse melodielijnen, kenmerkende vioolpartijen en hier en daar stevig gitaarwerk resulteert in Poprock op niveau van de latere Fleetwood Mac, met invloeden uit Heartland Rock en Americana. Perfect voor deze tijd van het jaar, zeker wanneer de top down kan en je in - om maar even iets eruit te gooien - Zuid-California woont. De lead vocalen worden mooi verdeeld tussen Callum Morgan, met de heldere, zachtere stem en SJ Mortimer, die over een stuk meer karakter beschikt en hier en daar een rauw kantje laat horen. De sterkste nummers bevinden zich allemaal onder de eerste 5, met een ferme uitschieter in Frozen In Our Time. In tegenstelling tot de rest zet dit nummer een duister Bluesy sfeertje neer met een schitterende vocale prestatie van Mortimer. De korte lead partij van Kieran is traag en slepend, perfect in lijn met het geheel. Ik moest meteen aan Larkin Poe denken wat de sfeer betreft. Mortimer schittert ook in het gedreven ultra-toffe Let Me Go, zij het ditmaal met dat rauwe kantje in haar stem. Kieran mag hier nogmaals (kort) losgaan. Ditmaal krijg je het gevoel dat Fleetwood Mac ten tijde van Rumours is herop gestaan. We blijven bij Mac, maar dan in Buckingham stijl, tijdens het uptempo In A Dream (Coming Home) waar Callum de lead neemt. Idem Dito bij het zonnige openingsnummer. De lead vocals worden gedeeld bij You Can Only Die Once. De viool van Terry die bij de andere vier songs nog voorzichtig kwamen piepen, krijgt hier gepast een meer prominente rol. Zouden we op basis van die eerste helft quoteren, dan kreeg Morganway een dikke vette 82/100. London Life kan er nog mee door en is een knipoog naar de hectische energie die Mumford & Sons geregeld ontketenen, de razende fiddle incluis. Ook Hurricane is verre van slecht en live waarschijnlijk een publieksfavoriet als je graag de dansbenen uithaalt en eens goed wil meebleiren. New Way hadden ze er echter beter afgelaten, want dit is simpele Poprock middelmaat. Net op tijd komt het bloedmooie, dromerige Daylight Rising eraan. Americana op z'n best met een prachtige close-harmony zanglijn en mooie solo spots van Mortimer en als kers op de taart, een jankende viool. De zon breekt terug door tijdens I See People: lekker uptempo en vrolijk met een happy fiddle en gedragen door de aangename stem van Callum. Afsluiten dan in diezelfde feelgood sfeer, bomvol positieve vibes en uitstekende zangwerk van zowel Callum als SJ., met een finale in crescendo. De 6 uit Norfolk (GB) hebben geen klassieker afgeleverd, maar om het met de woorden van Jonathan Brick (A Country Way Of Life) te zeggen: "One of Britain’s most exciting unsigned bands...they are going places.” En deze keer overdrijven de Britten niet in al hun chauvinisme. Score: 77/100 Info Release datum: 03 augustus 2019 Label: self-released Producer: - Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Let Me Go I Want No Other Love Website Tracklist My Love Ain't Gonna Save You Let Me Go You Can Only Die Once In A Dream (Coming Home) Frozen In Our Time London Life Hurricane New Way Daylight Rising I See People I Want No Other Love #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #morganway

Isbells Al iets meer dan een decennium zorgt Isbells voor het perfecte Duystere geluid uit eigen land. De sobere, breekbare folksongs van Gaëtan Vandewoude roepen niet alleen herineringen op aan die van Nick Drake en Bon Iver, ze getuigen ook van hetzelfde internationale niveau. Op nieuwste plaat 'Sosei', genoemd naar een boeddhistische dichter, wordt de typerende filmische sound van de band voor het eerst aangevuld met elektronica, synths en tribale drums. Isbells klinkt echter nog steeds vooral zoals Isbells, wat zeker opvalt tijdens de intiemere songs op het album. Als 'Sosei' iets duidelijk maakt, dan is het wel dat de band z'n eindbestemming nog niet heeft bereikt!​ Intergalactic Lovers Het begon voor Intergalactic Lovers allemaal in een vervallen fabrieksgebouw, hun uitvalsbasis waar ook hun eerste twee - overigens geweldige - platen, werden gemaakt. Vandaag neemt de band afgeladen zalen moeiteloos mee op sleeptouw. Zeggen dat de band door de jaren heen gegroeid is, is dan ook een understatement. Dat bewijst eveneens derde plaat 'Exhale', waarmee ze de lat weer een stukje hoger legden. 'Exhale' klinkt als PJ Harvey op haar meest verleidelijke en Feist op haar meest weerbarstige, mede dankzij de unieke stem van frontvrouw Lara Chedraoui. Electro-rock in de stijl van Interpol of Yeah Yeah Yeahs, pittig en beknopt, maar ook ongelooflijk open. Intergalactic Lovers blijft een van de meest toonaangevende Belgische bands van het moment en lijkt resoluut op weg naar een vaste plaats in het interstellaire universum der Belgische popgoden. Foto's: Franky Vanhove | Tekst: Moods #festivals #zomerfestivals #festival #moods #brugge #burg #intergalacticlovers #isbells #frankyvanhove #fotoverslag #fotoreportage

Twisted? Hoe komen ze erbij, de 5 uit Chisinau, Moldavië? Hun stijl is op z'n minst gezegd energiek en zéér 'vandaag'. Ze mengen diverse stijlen in metal en schuwen een stukje elektro (samples) niet. Charismatische frontvrouw Lena Scissorhands beheerst het screamen als geneen en is - wat dacht je - dè eyecatcher in de groep. Onderschat echter het muzikaal kunnen van haar 4 jonge medestanders niet. Luister ook: Passerby The Earth Mantra Live te zien samen met Eluveitie en Lacuna Coil op 10 november in Trix website Even voorstellen Are you infected yet? Infected Rain are far from the overly manufactured metal many of us have grown accustomed to. Their style is an energetic blend of some of the best modern metal styles. A combination of female screaming, hard riffs and samples created the individual style of Infected Rain. The band was formed in 2008 and made their first appearance on stage on August 3, 2008, performing in a concert dedicated to Slayer. At the end of the same month Infected Rain recorded their first demo CD, which consisted of three songs: With Me, Parasite and No Idols. Over the next 2 years the band appeared in several concerts in Moldova, Romania and the Ukraine. Infected Rain took 1st place at the Big Up! Urban Fest in 2009 and continued the stream of its successful performances at the Forest Kap in 2010 and 2011. In summer of 2009 the band released their EP, which included six songs: Judgmental Trap, Panika, No More, Escape, Go Away and Homeless. Their first music video was for the song Judgmental Trap and was shot in winter of the following year. November 25, 2011 was marked by the release of the band’s first album, entitled Asylum. After that the band went on a tour in Romania to support the album. In January 2012 the band released its second music video for the song At the Bottom of the Bottle and shortly after that performed at the Metal Special Fest as a headliner. In June, the band played at OST fest 2012 in Bucharest on the same stage with Dimmu Borgir and Motley Crue. Shortly after that they released a new music video for the song Me Against You, collaborating with Moldova Extreme Moto Cross. Then on March 8th, a music video for the single Stop Waiting came out. In the autumn of 2013 the band toured Romania, Russia, Ukraine and Bulgaria as their first big tour. May 15th of 2014 the band released the second album called “Embrace Eternity”. Later, in September and October was their big European tour in which they visited 12 countries. January of 2015 was marked with the release of 2 more music videos for the album “Embrace Eternity”. At the same time the band never stopped concurring new countries and headlining big festivals in Europe. 2016 started with the release of their new music video for the single Serendipity that gave a start to a new, heavier era for Infected Rain. Serendipity, Mold and Orphan soul music videos were released in 2017 and are part of the third album called “86” that was released on April 20th 2017. The next year was dedicated to touring and composing of new music. 2018 was a beautiful and intense year for IR. A year of exposure and interesting work and collaboration proposals. In fact 2019 started right away with big announcements. Announcements of upcoming tours around the world and new music. After being independent for 10 years the band signed a record deal with The Austrian label Napalm records on February 13th and announced it on the Valentine’s day with the big release of the new music video for the song Passerby. Passerby is the first single from the upcoming album called Endorphin that is going to see the light in 2019. The band consists of five members: two guitars, female vocal, bass and drums, the combination of all members music preferences always leaves room for development and creation of a new style. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #jvdm22 #infectedrain #lure #napalmrecords