Search Results

Vestrock, het jaarlijkse gezellige festival in Hulst, vier dit jaar zijn tiende verjaardag. Dat er voor die tiende verjaardag al eens iets meer mag dan anders, blijkt uit de aankondiging van hun eerste headliner. Nothing But Thieves zal op vrijdagavond de headliner zijn op Vestrock 2019. Vorige jaren kon je deze alternatieve rocksensatie al zien op Rock Werchter, Lowlands maar ik in clubshow in de Botanique en Trix. Mede hierdoor zijn ze op korte tijd uitgegroeid tot een gevestigde naam in de rockwereld. Omdat dit slecht de eerste van vele mooie namen is voor deze verjaardagseditie van Vestrock kan je vanaf 1 oktober al Early Bird kaarten kopen. Het aantel beschikbare kaarten is zoals steeds beperkt voor dit "kleine" festival, snel erbij zijn is dus de boodschap. Info en Tickets. Vestrock, gaat door in Hulst (Nederland) van 31 mei tot 2 juni 2019. www.vestrock.nl #Vestrock

‘Ten points from the Belgian jury!’ Symphonic Metal? Overdreven bombast, baljurken, trommelvlies pijnigend gekweel…ik krijg daar stenen kloten van! Neem mijn review vandaag dus niet al te serieus indien je grote fan bent van dit genre. Ik heb er niets mee, het doet me bitter weinig tot niets, maar wie ben ik om dan te oordelen, right? Groot was echter mijn verbazing toen ik Beyond The Black voor het eerst hoorde/zag: een zangeres, jawel, maar zonder baljurk én met een stem die me héél erg aanspreekt. Jennifer Haben heeft een zuivere, heldere strot die mijn trommelvliezen streelt: krachtig genoeg om tussen al het instrumentaal geweld uit te springen, en vol gevoel in de rustige passages. Op 9-jarige leeftijd richtte ze haar eerst (school)groepje op, in 2007 won ze de ‘Beste Stimme’ (wedstrijd van tienerzender Kika), werd bijna richting Duitstalige popdeuntjes geduwd via Disneychannel en het meidengroepje Saphir, om dan in 2014 een 180° bocht te maken met Beyond The Black. Op basis van enkele demotapes mochten ze datzelfde jaar op Wacken optreden, om dan enkele jaren later met de Scorpions de hort op te kunnen. In 2015 verscheen hun eerste album Songs Of Love and Death. Na hun tweede album werd héél de bezetting rond de getalenteerde en charismatische jonge frontvrouw gewisseld, en pakken onze Oosterburen nu uit met hun derde full album. Tijd om terug te grijpen naar mijn ‘titel’ bij dit stuk. Van bij de opener Hysteria kreeg ik meteen een Eurovisiesongfestival gevoel dat nooit echt verdwijnt. Tot bijna halfweg wisselen uptempo en midtempo songs af met (power) ballads, allemaal met erg catchy en goed in het oor liggende melodieën. Na slechts drie luisterbeurten zing ik er spontaan enkele van mee en krijg ik ze niet uit mijn hoofd. Wat het allemaal boeiend genoeg houdt is de fantastische stem van Haben, die zowat alles aankan én bovendien qua Engelse uitspraak perfect is…niet evident voor Duitstaligen. Een stuk minder voor mij is de aanhoudende bombast die blijkbaar hoort bij dit genre: elke song verzuipt in een overdaad keyboards/strings en koortjes waardoor het epische karakter regelmatig aan pathos grenst, bv. bij het middeleeuws gekruide Song For The Godless of het met Gregoriaanse zangen gespekte Beneath A Blackened Sky. De ballad Escape From The Earth is dan een ware verademing, ook al hoor ik deze graag nog iets meer gestripped. Tot hier scoort het zestal wat mij betreft nog goed, maar dan zakt het niveau toch een heel stuk, naar vooral opvullertjes en niemendalletjes, op drie songs na. My God Is Dead is een erg mooie power ballad met dynamiek in het refrein. Breeze is misschien wel de beste song op dit album. Jawel, opnieuw een ballad, mooi gearrangeerd en met een subliem en vol emotie zingende Haben. Ik kijk doorheen de overdreven bombast naar het einde toe, en ook dat mannenkoor in het refrein hoefde voor mij niet…Jennifer Haben aan de piano zou volstaan. Echo From The Past is trouwens nog zo eentje waarmee ze voor mij naar het Eurovisiesongfestival mogen trekken en de 10 punten bij de vleet mogen binnenrijven. Ik zing, en supporter, uit volle borst mee. Beste liefhebbers van Symphonic Metal, neem het me niet kwalijk, maar op enkele tracks na krijg ik het hier nog warm noch koud van. Ik lees en hoor hier en daar bovendien 'Godless', 'Blackened', 'Doom', 'Death' en 'Dead', maar zoals de titel Fairytale Of Doom aangeeft, is het allemaal erg luchtig en zelfs een beetje 'plastic'….donker/zwaarmoedig als in het sprookje Maleficent. Fans van het eerste uur kunnen Heart Of The Hurricane echter blindelings aanschaffen: minstens even sterk als hun debuut, zeker beter dan de opvolger. Voor hen is mijn score van 67 waarschijnlijk een 87. Misschien voor album nummer 4 de kwaliteit, die er absoluut is, laten primeren boven de kwantiteit? Toppers: Through The Mirror, Million Lightyears, Escape From The Earth, Breeze Score: 67/100 Info Releasedatum: 31 augustus 2018 Label: Napalm Records Singles: Heart of the Hurricane Million Lightyears Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Hysteria Heart Of The Hurricane Through The Mirror Million Lightyears Song For The Godless Escape From The Earth Beneath A Blackened Sky Fairytale Of Doom My God Is Dead Dear Death Scream For Me Freedom Breeze Echo From The Past Parade Jennifer Haben (v) Tobias Lodes (g, bv) Jonas Roßner (k, bv) Stefan Herkenhoff (b), Chris Hermsdörfer (g, bv) Kai Tschierschky (d) (photo credit: Heilemania) #beyondtheblack #jenniferhaben #heartofthehurricane #napalmrecords #symphonicmetal #powermetal #germany #duitsland #saarland #albumreview #albumbespreking

‘’Muscles from – the South of - Brussels’ Ergens begin 2017 maakte ik voor het eerst kennis met Black Mirrors. Funky Queen passeerde via social media en ik was helemaal weg van deze song. Toen later datzelfde jaar de gelijknamige EP verscheen, bleef ik toch wat om mijn honger zitten. Die honger is nu gestild…en hoe! Look Into The Black Mirror is het Belgische antwoord op QOTSA/Royal Blood/The White Stripes…in een down and dirty stoner-/garagerock kleedje, met hier en daar een psychedelische of bluesy noot. De PR-machine draait vanzelfsprekend vooral rond frontvrouw Marcella Di Troia, een ‘madam’ met een stevig stel kloten…in die zin dat ze over een krachtige strot beschikt en er ook live staat. Laat ons echter de rest van de band niet vergeten, want de heren Pierre Lateur (gitaar), Gino Caponi (bass) en Edouard Cabuy (drums) dragen méér dan hun steentje bij aan de gehele sound van de band. Het debuut van de Brusselaars trapt af met een vette stoner klepper met een wervelend einde, gevolgd door het swingende door bas/drums gedreven Funky Queen. Een dubbele portie power om U tegen te zeggen.  Lay My Burden Down en Günther Kimmich (who?) zijn vuile garagerockers die live gespeeld gegarandeerd het kot in de fik steken. Cold Midnight Drum en Mind Shape borduren daar – in iets mindere mate – op verder. Van een heel andere orde zijn Inner Reality en Moonstone. De eerste zet een psychedelisch sfeertje neer rond groovende drums en bas en fuzzy gitaren. Di Troia zingt ingetogen en bezwerend…we wanen ons een dikke 5 minuten ergens in de woestijn tussen Native American stammen. Tijdens het donkere, deinende Moonstone krijgen we nog meer gevoel in de stem van Marcella Di Troia, die het doorheen de hele song zacht houdt. Slidewerk opent het voorlaatste nummer, een knipoog aan een bluesy Led Zeppelin. Bij Burning Warriors denken we aan het leed dat de Native Americans werd/wordt aangedaan. Di Troia croont, kreunt en schreeuwt zich de ziel uit haar lijf op deze pompende stoner track, met een fuzzy gitaarsolo, een Hendrix-aandoend intermezzo inclusief Pow Wow gezangen en een intense climax. Loop echter nog niet weg of je mist het mooie, gevoelige slot. Van passie gesproken! Dat hun releaseshow op 27 september in de AB Club meteen was uitverkocht, begrijpen we na het beluisteren van dit mooie debuut. Maar who the fuck is Günther Kimmich nu? Toppers: Funky Queen, Inner Reality, Moonstone, Burning Warriors Score: 77/100 Info Releasedatum: 31 augustus 2018 Label: Napalm Records Singles: Günther Kimmich Moonstone Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Shoes For Booze Funky Queen Lay My Burden Down Inner Reality Moonstone Günther Kimmich Cold Midnight Drum Mind Shape Till The Land Wind Blows Burning Warriors #blackmirrors #lookintotheblackmirror #albumbespreking #albumreview #newrelease #garagerock #stonerrock #brussels #brussel #belgium #belgië #ABBrussel #napalmrecords

Op 22 juni liet Jeffrey Foucault zijn nieuw album Blood Brothers op de wereld los. Dat we enthousiast waren over deze nieuwe collectie songs bewees de welverdiende 85/100 score. Hier kan je alles nog eens nalezen. Neem deel & WIN Blood Brothers kan ook de uwe zijn, maar niet enkel dat. Met dank aan N9 mogen we er bovendien 2 gratis tickets voor zijn optreden op zaterdag 8 september bij doen. Welke twee gelukkigen gaan met dit leuke pakketje (elk 1CD + 1 ticket) aan de haal? 1) Like onze Facebook pagina 2) Like en share het bericht van onze wedstrijd op je tijdlijn en andere sociale media met de hashtag #WINbrothersinraw. 3) Stuur jullie antwoord op onderstaande vragen via een privébericht aan onze Facebook pagina vóór maandag 03/09 (middernacht). De twee gelukkige winnaars worden uiterlijk woensdag 05/09 per e-mail verwittigd. Vergeet dus zeker niet, naast je volledige naam, ook je e-mail adres én gsm nummer op te geven. Waar groeide Jeffrey Foucault op? Wie van onze verslaggevers gaat schuil achter de initialen jvdm22? Schiftingsvraag: hoeveel juiste antwoorden zullen we ontvangen tegen maandag 03/09 (middernacht) Info & tickets zaterdag 08 september 2018, N9, Eeklo, tickets website muziek *Medewerkers van Brothers In Raw, alsook hun familieleden, kunnen vanzelfsprekend niet deelnemen. We rekeken ook op jullie eerlijkheid in deze. Deze wedstrijd is afgelopen. De gelukkige winnaars werden gecontacteerd. #jeffreyfoucault #bloodbrothers #americana #singersongwriter #country #blues #folk #concert #liveshow #N9Eeklo #win

Tyler Housholder (percussion), William Seymour(bass), Mike Runyon (keyboards), Caitlin Krisko (vocals), Aaron Austin (guitars), Michael W. Davis (drums) The Broadcast is een soulvolle blues/roots/rock band uit Asheville, North Carolina. Frontvrouw Caitlin Krisko beschikt over een krachtige, explosieve stem die pas live echt tot haar recht komt. On stage voelt ze zich dan ook als een vis in het water, getuige haar energieke performance die ons doet terugdenken aan de live shows van classic rock bands uit de jaren ’70. Voor hun tweede album From The Horizon wisten ze niemand minder dan producer en multi Grammy winnaar Jimm Scott te strikken. Ergens dit jaar duiken ze terug de studio in om hun derde langspeler in te blikken. Enkele van de nieuwe songs worden garant op het Belgische publiek losgelaten. Een reden temeer om er op 1 september bij te zijn in De Kelk (Brugge). website muziek Info & tickets 01 september 2018, De Kelk, Brugge, tickets (tickets kan je ook ‘offline’ kopen bij Compact Center Oostende of in De Kelk zelf) #thebroadcast #live #liveshow #concert #dekelkbrugge #soul #roots #blues #rockmusic #asheville #northcarolina #concerttip

Tijdens Leffingeleuren dit jaar zal je ook in de kerk terecht kunnen voor enkele unieke concerten. duyster.-live keert terug naar de hoogdagen van het favoriete radioprogramma van zoveel muziekfans. Ayco Duyster en Eppo Janssen verwelkomen 3 sessies en 1 concert voor een select publiek in een uniek decor. De sessies worden gespeeld door Bert Dockx die later die dag met zijn band Flying Horseman in Zaal De Zwerver speelt. Tijdens de sessie in de kerk zal hij zijn solo-plaat ‘Transit’ belichten. Bram Vanparys speelt op zondag met zijn band The Bony King Of Nowhere maar geeft ons op zaterdag al een voorproefje van zijn nieuwe songs. De derde sessie komt van de Ierse Hilary Woods die ook een volledig concert speelt in de ‘Kapel'. Tussendoor worden plaatjes gedraaid, zowel duyster. classics als nieuwe platen die zeker hun weg zouden gevonden hebben naar het programma als het nog had bestaan. Ze sluiten af met een concert van niemand minder dan Will Samson, een Britse muzikant met intussen een mooi oeuvre en iemand die vaak aan bod is gekomen tijdens duyster. Overzicht van het programma van duyster.live op 15 september in de kerk van Leffinge. 20u10 - Will Samson (uk) 19u30 - Hilary Woods (ie) 18u45 - Bert Dockx 18u00 - Bram Vanparys Leffingeleuren vindt plaats op 14,15 en 16 september in Leffinge, Middelkerke. Info en tickets: https://www.leffingeleurenfestival.be/ #Leffingeleuren

‘'The seventies rise again’ Liefhebbers van Classic ‘Hard’ Rock worden dit jaar extra speciaal in de watten gelegd. Niet enkel kregen we uitstekende nieuwe releases van Graveyard en Khemmis, maar nu is er ook de ondertussen 4de worp van het IJslandse trio The Vintage Caravan. Vintage, zeg dat wel, want ook deze jongens grijpen terug naar de (hardere) rocksound uit de jaren ’70, inclusief die moddervette sound. Eén pot nat? Verre van! Waar Graveyard de mosterd haalt bij o.a. Deep Purple en Rainbow, Khemmis goed heeft geluisterd naar o.a. Black Sabbath, refereert TVC eerder naar Rush (zonder de complexiteit) en Led Zeppelin (zonder de blues)…én zonder die erg kenmerkende stemmen. Nog een invloed die ik toch wil vermelden – na een dikke week zoeken en pijnigen van mijn grijze hersencellen – is Warlord (Cannons of Destruction uit 1984, anyone?). Al weten ze het waarschijnlijk zelf niet. De meeste songs op Gateways zijn midtempo en uptempo rocksongs, simpel van structuur en gebouwd rond catchy melodieën en stevige riffs (The Way, On The Run, All This Time, Reset). Telkens zorgen de drums van Stefán Ari en bas van Alexander Örn voor een passende drive. Set Your Sights en Reflections springen er licht uit door hun power en groove, twee nummer waar het live lekker op headbangen wordt. Hoogtepunten krijgen we met twee epische, gelaagde songs die een licht psychedelische invloed hebben. Nebula lijkt wel een kruising tussen het vroege werk van Opeth en Rush, terwijl de song toch dicht bij de 5’ blijft. Tune Out zet sfeervol en dromerig in, om dan vanaf 3’40 in crescendo af te sluiten. De cleane, wat jongensachtige, zang van Óskar Logi is telkens een perfecte match en de solo’s die hij uit zijn mouw schudt zijn betoverend mooi. We vermelden nog even dat diep verscholen in de nummers – of als intro – enkele bevriende IJslandse gastmuzikanten wat Hammond en Wurlitzer klanken inspelen, en er zelfs ergens een vleugje saxofoon te ontdekken valt. Vergeleken met de voorgaande albums is Gateways zeker een stap vooruit, al is het maar om de grotere diversiteit in de nummers. Ik kijk i.i.g. uit naar hun optreden in de AB op 16 november. Toppers: Reflections, Nebula, Tune Out Score: 80/100 Info Releasedatum: 31 augustus 2018 Label: Nuclear Blast Producer: Ian Davenport Single: Reflections Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Set Your Sights The Way Reflections On The Run All This Time Hidden Streams Reset Nebula Farewell Tune Out #thevintagecaravan #gateways #classicrock #hardrock #albumbespreking #albumreview #ijsland #iceland #nuclearblast

14 augustus 2018, Muziekclub De Zwerver (Leffinge) Geheel onverwacht staat deze rockliefhebber tussen fans van elektronische muziek op wat wel een rave lijkt. Hoe moet ik hier in hemelsnaam iets ‘deftigs’ over schrijven, temeer mijn kennis van dit soort muziek niet echt ver reikt én ik bovendien helemaal niets van Goose ken? Toegegeven, ik luister wel eens naar elektronische muziek, t.t.z. de afgelopen 10 jaar een streepje Skrillex, een snuifje Die Antwoord, een dreun Author & Punisher en heel wat NIN. Bovendien ben ik opgegroeid in de jaren ’80 en ging héél sporadisch naar een dancing, maar daar houdt het dan ook op. Ik lees er de avond voordien wat op na, kijk wat optredens op YouTube en weet het  volgende: de Kortrijkzanen wonnen in 2002 de Rock Rally, spelen electrorock, brachten 4 albums uit en bereiden zich voor op hun optreden op Pukkelpop deze vrijdag. Onder de noemer ‘Goose Nonstop’ willen ze de rave cultuur nieuw leven inblazen op  de podia van clubs en festivals. Geen gitaren en andere ‘échte’ instrumenten, wel drumcomputers en synthesizers. Ik ben er klaar voor! Na een set van net geen uur overheerst eerst een typisch clichégevoel voor een niet-kenner: elk nummer lijkt wel op het voorgaande en alles had eenzelfde tempo, dreef op éénzelfde terugkerende beat. Nu weet ik perfect hoe een ‘dance/electro’ liefhebber zich op een rockconcert moet voelen. Ik schud dat gevoel van me af en laat alles nog eens (in mijn hoofd) de revue passeren en beluister ook nadien bijna een hele dag muziek van Goose. Er zit weldegelijk variatie in, ook al merkte ik er die avond niet zoveel van. Dat het viertal gedreven en getalenteerde muzikanten zijn staat buiten kijf. Het mag dan misschien wel tot halfweg de set duren voor de sfeer er helemaal in zat, maar vanaf dan leek het wel een thuismatch met een publiek – vooral 30+ers - dat zich helemaal liet gaan. Tot driemaal toe – bij de opener, bij Call Me en het afsluitende Sunrise meende ik zelfs een Prog sfeertje te ontdekken, terwijl boven de vette synths in Bring It On een tunetje zweefde dat me aan I Just Can’t Get Enough (Depeche Mode) deed denken. Een dikke pluim voor de soundguys die voor een vet, loepzuiver geluid wisten te zorgen, waarbij het mij opviel dat op elk moment de stem van Mickael Karkousse perfect naar voor kwam. Dat flikken ze zelden of nooit bij een rockconcert, dus hoedje af hiervoor! Goose denderde vlot door de hele set, zonder enige pauze, zonder enige hapering, zonder een zwak/minder moment. Voor zover ik kan oordelen een geslaagde try-out. De jongens zijn klaar om op Pukkelpop het dak in de Dance Hall eraf te blazen. Feestje gegarandeerd! Setlist End Titles Low Mode British Mode What You Need Call Me Bring It On Can’t Stop Me Now Words Synrise #goose #concert #concertverslag #electrorock #dezwerver #leffinge #kortrijk #DeZwerverLeffinge #rave

Zondag 12 augustus , Melkrock 2018 op het domein Watewy te TIELT. Wanneer we de zaterdagavond voor Melkrock na een lekkere zelfbereide maaltijd nog puur op intuïtie een wandeling doen langs de (gratis) “volkse” Paulusfeesten blijkt LUKA BLOOM zowaar nog bezig op het hoofdpodium zijn talent(en) ten gehore te brengen. Iets wat vrijwel onmiddellijk opviel, (naast het feit dat de opkomst op het grote “Pier en Pol” plein voor een zaterdagavond flink tegenviel), was de overdaad aan het geluid van een onrespectvol publiek (wat was het eigen gewauwel precies weer veel interessanter dan de intens gebrachte singer-songwriter verhalen van deze vakman). Dit dreef ons uiteindelijk richting zeedijk alwaar het ruisen van de zee de ideale voorbereiding leek op een zondagje MELKROCK waar we 11 live-acts zouden kunnen beleven. Het mooie aan dit familiale festival is wellicht ook dat het slechts na 14u. begint, waardoor een slome start van de dag met een flinke brunch tot één van de mogelijkheden behoort, iets wat wij onszelf uiteraard niet ontzegden. Toch waren we bij één van de eersten op het afgesloten domein van Watewy, waar moeders en vaders met kinderen het podium opzochten voor DE PIEPKES, een combo dat leuke “op maat van de kinderen” teksten steevast combineert met lekker klassiek, doch af en toe best wel stevig gitaarwerk. Frederik Sioen (de kapoen) ontpopt zich tot een stand-up comedian met een hoog scouts gehalte en terwijl Pieter Jan De Smet (PJDS) “de jonge melkmuilen” toespreekt als een volleerde (jong)volksmenner komt de ronkende gitaar en stem van de oude wijze man (Roland) zich in de verhalen mengen. De thema’s zijn kinderlijk hedendaags, het gitaarspel tijdloos en hier en daar zagen we kinderlijke verwondering, zelfs niet alleen bij de kleintjes! DADAWAVES mocht de zijtent openen en de band rond Jasper Stockmans deed dat op een wel heel brave wijze, als ik even mijn ogen sloot begon ik spontaan te denken dat er in Tielt misschien wel weer plaats is voor zo’n ouderwets wegrestaurant langs de commerciële baan waarbij bussen vol geloste bejaarden zich komen te goed doen aan lekkers terwijl op het podium een vrij onschadelijke band de voorspelbare nummers over de tafels laat kabbelen... “Dans Votre Absurdité” doet wat met een gelukkige mens zijn verbeelding op zondag, dat was ondertussen wel duidelijk...Wellicht is het ook een potentieel (meezing)nummer voor het (eurovisie)songfestival? Tijd voor JOSEPHINE, je weet wel, winnaar van de publieksprijs op de Rockrally van een tijdschrift dat steeds minder verkoopt? Nu ze (de groep) al enige tijd verschillende live-optredens verzorgen overal te lande blijkt dat die ervaring hen goed doet, de frêle frontvrouw uit Loppem beweegt vol zelfvertrouwen en lef op het podium, de jonge muzikanten die haar omringen weten best wel waarmee ze bezig zijn, maar in dit weliswaar (vrij) korte optreden lonkte de verveling, samen met de iets te grote herkenbaarheid tussen de nummers, om de hoek. Daar had bijvoorbeeld de cover van Tom Walker, Leave a light on als welkome afwisseling verandering in kunnen brengen? SHHT!...voor de volgende band kwam je bijna ogen te kort op het hoofdpodium, naast de immer vrolijk dansende (op en naast het podium trouwens) toetsenman bleken ook de andere leden, elk van hen in“goudenkoren” kleurige overals gehuld, zich kostelijk te amuseren met iets wat plaats grijpt tussen veel luide samples en enkele stevige gitaarrifs, overspoeld met veel stemvervorming. Wie goed luisterde aanhoorde oa. monkelend een cover van Queen (Bohemian Rhapsody), wie goed keek zag één niet in overal gekleed persoon stilzwijgend op het podium zitten als creatief (afleidend) toeschouwer. Punkmeisje en ik konden ons er nog net van weerhouden om hem achteraf te vragen of hij al lang in de band “zit”. We dachten ook nog even aan de carnavaleske afsluiters op Dranoeter, wie weet binnen enkele jaren,...SHHT? Terwijl het domein steeds voller liep (de beoogde 1500 mensen werden weeral behaald!) steeg bij ons ondertussen de twijfel tussen pizza en een pak friet in de foodstreet wellicht het nog enige pijnpuntje na 21jaar voor de vzw Heelal, want culinaire hoogstandjes zoals in Dranoeter of Leffinge zal je er (nog) niet vinden. Maar wel eerst nog een vleugje RUMOURS meepikken in de zijtent die maar met mondjesmaat (3 van de 11 acts) werd gebruikt. Prachtige simultane en blendende stemmen werden ons deel, de twee dames kunnen wellicht op zichzelf al een gans koor van Scala imiteren (wel weer met een flinke portie stemvervorming), doch de vette sound van elektronica die er overheen werd gekieperd is mij iets te fake of te dik...of het was de honger die zich manifesteerde? Het raakte ons niet echt, maar na het frietje met een frisse Jupiler van de tap stonden we vol goeie moed klaar om ons te laten verrassen door een band uit Wallonië. IT IT ANITA ...(lekkers uit Luiks trouwens), deed dat niet alleen met hen originele podiumopstelling ( centraal als een blok, en tegenover elkaar) doch ook met een paar sterke songs en bakken energie. Ik dacht af en toe aan Pixies terwijl naast mij het dansende lijf van punkmeisje alle kanten uitging, de band sloeg meerstemmig de beuk erin...zeker en vast een hoogtepunt, terwijl het ons opviel dat alle bands op het terrein met elkaar begonnen te verbroederen liepen we terug naar onze ondertussen vaste uitkijkpost (de berg) rechts van het podium waar trouwens ook Josephine was neergestreken voor het korte, doch uitstekende optreden van DIJF SANDERS. Voor wie de man nog niet aan het werk zag, is naast een wonder op de toesten achtereenvolgens ook een etnische klankenmenger, een humorist (“aan mijn zijde een man van vlees en...fluit” :-)...over zijn gelegenheidskompaan Mattias Decraene) en blijkbaar ook nog een mentor voor Tielt en omgeving. Toen het backstage aan zijn oren kwam dat er lokaal nogal wat recreatief gebruik is vastgesteld om aan de leegte van het leven te ontsnappen nam hij even de tijd om de volgende zin(en) mee te geven aan het publiek. Het leven IS leeg en in plaats van het op te vullen met allerlei lege dingen (spul)...OMARM DE LEEGHEID! Ja het leven is leeg,... “juuste gelik joen kop” kwam er nog na...Sterke en gedurfde woorden...net zoals die van Frank De Boosere, die Tielt beloofd had dat er lokaal geen druppel zou vallen (terwijl ondertussen dikke grijze wolken zich dreigend samentroepten boven muzikaal gretige ruimdenkende hoofden). Tijdens het optreden van NORDMANN, een band die zich op korte tijd in de belangstelling wist te werken door de grenzen tussen Jazz en Rock te verkennen. Jazzrock en soms zelfs Rockjazz , wanneer er bijvoorbeeld een flinke basis rockmuziek fungeert om er Mattias Decraene experimenteel “over-boven-langs-naast- en onder” tenor sax te laten bij spelen, ritmisch gesteund door een repetitieve drumslag. Voor mensen die minder van Jazz houden is dit wel een fijne uitstap richting ruimdenkendheid? ONMENS mocht als laatste de zijtent onveilig maken en deed dat met verve...en heel veel f*cks...(f*ck my live, f*ck me bitch). De woorden van Dijf Sanders waren nog niet koud of daar was de leegte?...zoiets als Rammstein...meets samples, maar ondanks enkele trouwe schare fans in de tent en het crowdsurfen van “de zanger” boven enkele (lege?) hoofden was het geheel toch iets te mager (vooral muzikaal dan)...maar er zitten nog meer mogelijkheden in deze act? nu ze nog vinden! (en rarara...nee het zit niet in een bakje vol knopjes...). Wie ook overloopt van mogelijkheden is HET ZESDE METAAL, al mee dan 18 jaar bezig en eindelijk eens gevraagd op Melkrock...:-). Het werd al snel duidelijk dat ik punkmeisje een paar flinke lesjes “West-Vloms voe begunners” ging mogen geven om enkele zaken, gerold uit de mond van frontman Wannes Cappelle, te duiden. De ene gevoelige hit na de andere volgden elkaar op...dit is een bijzonder goed geoliede machine geworden zonder ooit te vervelen. Omringd door stuk voor stuk goeie muzikanten en niet bang om tussendoor Tielt af en toe eens een geweten te schoppen (weeral?) bezingt Wannes enkele levenswijsheden die best wel door iedereen gesmaakt worden. Zelfs punkmeisje voelt, (ondanks geen link met het taalgebruik), dat dit geen theater is maar oprecht gebrachte, doorleefde verhalen. Wanneer BRIHANG dan nog even meekomt rappen bij “ NOAR DE WUPPE” is het hek helemaal van de dam, het respect tussen beide woordleveranciers is groot en voelbaar...tot drie keer toe keert de band terug met nummer na nummer een brok emotie waar Tielt ( en wij!) schijnbaar geen genoeg van krijgen. Dan hebben we nog DIRK.tegoed! Vooraf door mezelf aangestipt wegens nieuwsgierigheid en die werd meer dan trefzeker ingevuld. Op geen moment krijgt de verveling de kans bij deze jonge band. Soms denk je even welke richting zal het nu uitgaan, maar even later sta je weer lekker mee te scheuren op het stevige gitaarwerk dat niet bang is van melodie en grappige hooks. Ik vraag mij vandaag, the day after trouwens wellicht niet geheel onterecht af wat de jury van humo’s Rockrally in 2016 eigenlijk dacht toen het REWIND Productions (gezien op 22 April 2018) met zilver bekroonde? Want nu ik eindelijk beiden eens bezig zag is het wat mij betreft wel duidelijk wie er aan het langste eind zal trekken op de lange termijn? Dat moet wel een zalig gevoel geven voor DIRK en dat hoor je nu ook op elk podium waar ze langs komen! Ach ja, punkmeisje wil absoluut Melkrock nog bedanken voor de warme ontvangst en de onbezonnen sfeer die het deelde om ons van een flink uitgebreide cataloog genres muziek te laten genieten! Zelf wens ik even te benadrukken dat de kleinschaligheid, het aangename ruimtegevoel op het domein en de vlotte wissels tussen de verschillende bands (SHOWCASES?) een dikke proficiat verdienen...wie weet wie er volgend jaar naar het “Tieltse Heelal” komt? Mvg. Puur Peter en Punkmeisje. #Melkrock #HetZesdeMetaal #ItItAnita

Waar hij twee jaar geleden nog op het podium stond met zijn band “The Dinky Toys”, staat hij nu met een soloproject op Nostalgie Beach. We hebben het over Coco Junior, die dit jaar met zijn gekende enthousiaste stijl Nostalgie Beach mag openen in Middelkerke. Volgende groep van eigen bodem deze middag is Ozark Henry. We moeten toegeven, we waren even vergeten dat hij reeds zoveel hitjes geschreven heeft. Blootsvoets, in zomers tenue gaat hij nadeloos van de ene hit naar de andere. De goed gevulde festivalweide geniet van een goed concert en een fris pintje (iets wat welkom is met dit warme weer!). De festivaltrend van deze zomer, de oplaasbare zitzak is veelvuldig aanwezig. Iets wat tot zeer grappige taferelen leid, als mensen deze wilen vullen met lucht door ze in het rond te zwaaien. De sound is in orde, niet te luid (wat door mezelf eigenlijk wel geapprecieerd wordt dezer dagen!). De volgende groep werd in de persruimte door een collega beschreven als “Duitsers die over Japan zingen”. Daarmee natuurlijk refererend naar één van de grootste hits van Alphaville, Big in Japan. De vraag is echter bij dit soort bands of ze meer in hun mars hebben dan die paar klassiekers die iedereen uit het hoofd kent? Toch wel, zo blijkt. Niet altijd even sterk qua stem, maar wel ambiance en beleving op het podium en ernaast. Van klassiekers tot nieuw werk, alles wordt meegezongen door de fans uit het publiek. Big in Japan krijgen we alreeds als derde nummer te horen, kwestie van de sfeer meteen goed te zetten! Verder gaan we bij momenten even elektronisch verder met een intro die nogal veel weg heeft van hun duitse collega’s van Kraftwerk. Mooi gebracht en een goede set. Eindigen doen ze met het alombekende Forever young, een mooie afsluiter. This beat is technotronic & pump up the jam. Daarmee is alles gezegd over de volgende groep. Technotronic kwam deze middag met een kort maar krachtige show. Natuurlijk is het wel een beetje jammer als je je twee grootste hits meteen als eerste twee nummers speelt. Leuk om het publiek direct mee te hebben, maar verder heb je meteen ook alle troeven uitgespeeld. Tenchnotronic biedt een klein intermezzo tussen andere artiesten. Toppers uit de 90’s maar op dit moment niet meteen ons genre. Voor elk wat wils echter deze middag, dus een leuke afwisseling op de andere artiesten vandaag. 10cc is de volgende. We zagen ze indertijd op de eerste editie van Nostalgie Beach, toen nog in Bredene. Ze zijn nog geen haar veranderd met toen. Als je de foto’s van beide concerten zou naast elkaar leggen, zou het waarschijnlijk enkel aan de kledij opvallen dat het om een ander optreden gaat. Zo ook hun muziek. Een succesconcept moet je echter niet veranderen – “Never change a winning team” heet dat dan. Op naar de eerste headliner van de avond. Eentje van eigen bodem nog wel, De Kreuners. Een tijdje geleden nog in mijn mailbox: “De pleinen lopen vol voor de Kreuners”. Nadat ze in Gent en Lokeren de pleinen hebben plat gespeeld mogen ze hier in Middelkerke nog eens het beste van zichzelf geven. Ze zijn duidelijk nog niet “uitgekreund”. Waarom waren ze eigenlijk ook alweer gestopt? Sterk bij stem en puur amusement op het podium. Coco junior kondigde ze aan als “De beste rockband van de Lage landen”. Ik zei nog al lachend, oe? Ik wist niet The Scene of Golden Earring kwam vanavond?. Toch even serieus mijn mening moeten herzien. Nog geen greintje sleet op hun stem en spelplezier. Integendeel, zijn ze zelfs niet beter dan vroeger? Al was het maar om dat ze nu jong en oud verenigen met hun klassiekers? Ik heb ze bewust nog niet ergens anders aan het werk willen zien deze zomer, zodat ik ze vandaag met een onbevooroordeelde blik kon bekijken en beluisteren. Mijn vriendin echter laat me weten dat ze exact dezelfde show spelen als in Gent. Zelfs de bindteksten en moppen tussenin zijn gelijk. Mij lijkt vooral net als daarjuist de stelling “never change a wining team” van toepassing! Ik betrap mezelf erop dat ik zo goed als alle liedjes meezing en toch wel geniet van dit concert. Het is nooit een cadeau om na zo’n “local heroes” als De Kreuners te komen. Jimmy Cliff vervult deze zware job echter met verve. Hij staat in de Rock’n roll hall of fame, won enkele grammy’s en is bekend van hits als Reggae nights. Jimmy begint op djembé, waarmee de “reggae”-sfeer meteen wordt gezet. By the rivers of babylon, wordt ingezet en we krijgen meteen een meezing-moment om u tegen te zeggen. Het is de aanzet van een energiek concert, waarmee Jimmy zijn plaats als headliner waarmaakt. Een waar dansfeestje ontpopt zich op de weide en het publiek heeft het duidelijk naar hun zin. Dan staan we klaar voor de headliner van de avond, Madness. Een saxofoon, een pianist, enkele blazers, wat gitaren en een drumstel, meer heb je niet nodig om er een 'mad' feestje van te maken! De grote hits laten echter even op zich wachten, zien we daar de eerste mensen reeds huiswaarts keren? Jammer, want ze missen een heus feestje! Meer plaats voor de rest om te dansen zullen er velen denken! Madness heeft wel een typische stijl en sound, ik ken zeker niet alle nummers, maar zou ze zeker herkennen als een nummer van hen. Dit zorgt er echter voor dat alles een beetje hetzelfde klinkt. Het is wat wachten op de eerste hit om de leeglopende weide op hun stappen te doen terugkeren? Een cover van Vietnam van Jimmy Cliff krijgt de weide toch wat aan het dansen. Eindelijk krijgen we met 'the house of fun' de langverwachte topper te horen. Duidelijk wel bekend bij het grote publiek want nu wordt er wel lustig gesprongen gedanst. Zoals gezegd, deze set had echt een klassieker nodig om los te komen. Aan ambiance op het podium echter geen gebrek. De klassiekers worden aangevuld met het alombekende 'our house' en 'it must be love'. Nadien gaan ze kort van het podium om nadien nog terug te keren voor enkele bisnummers. Voor ons is het echter genoeg geweest en gaan we toch huiswaarts. We kijken terug op een mooie festivaldag met toppers uit binnen en buitenland. Nostalgie Beach kende dit jaar en topeditie met 13 000 bezoekers. Een pluim voor de organisatie! Foto's en verslag: Pieter Bouckhout #NostalgieBeach #Middelkerke

“NEXT STOP” deze zomer...MELKROCK TIELT, ondanks het feit dat de meesten van ons bij Brothers & Sisters in RAW al een tijdje de melktandjes kwijt zijn, stond dit familiaal festival na het lossen van enkele namen al heel vroeg hoog op het gedoseerde verlanglijstje van uw reporter! Voor mij persoonlijk is een bezoek aan Tielt geleden van 2012 toen Steak Number Eight de glansrijke afsluiter van de dag was, waarna de frisse nachtelijke fietstocht terug naar Oostende (iets meer dan 46 km via het groene spoor) nog lang is blijven nazinderen. Voor deze 21ste editie heeft de 12-koppige (democratisch stemmende) vzw. HET HEELAL weer een pak eigenzinnige (en volledig Belgische!) namen kunnen samen(t)roepen op een korte tijdspanne van pakweg 12u.? Ondanks de goede bedoelingen van de organisatie om vooral lokaal een sterk geïnteresseerd publiek van zo’n 1500 mensen aan te spreken, (vandaar bewust betalend) komen er ook steeds meer mensen van even verderaf op het evenement af. Dat kunnen volgens mij alleen maar muziekliefhebbers zijn met een hoekje af (oa.wij dus?) die gelukkig openstaan voor nieuw opkomend talent in een gezonde mix met gevestigde waarden? Zelf kijk ik geweldig uit naar het optreden van DIRK....temeer omdat ik de “bronzen” deelname aan de Rock Rally wegens ziekte toen gemist heb, maar uiteraard zijn ook de andere namen stuk voor stuk de moeite waard om nu zondag even een trip naar het domein Wattewy in de Hondstraat (98) te wagen...(met de fiets? of het openbaar vervoer?...dezer dagen jammergenoeg met teveel kans NIET meer terug te geraken voor alle duidelijkheid.) Naast DIRK. zijn er dus nog 10 ferme gigs (voor de democratische prijs van 25€!, of 20,60€ in voorverkoop, waar wacht u nog op?...haast u!) waarbij eerst en vooral Roland (van Campenhout, en nee geen familie van Punkmeisje, eveneens uit Kampenhout...), Pieter-Jan Desmet en Frederik Sioen iets zullen doen aan de muzikale ontwikkeling van de (piep)kleintjes, waarna het af en toe vooral benieuwd uitkijken is naar enkele nog nooit “live” geziene bands zoals DADAWAVES en ONMENS (zijtent). Maar ook op het hoofdpodium is er voldoende afwisseling van stijl en klasse, te beginnen met JOSEPHINE...(echt benieuwd naar de verdere evolutie sedert de finale van de Rockrally in Brussel). Met SHHT en RUMOURS (zijtent) staan er een paar lekkere brokken elektronische muziek op het (dans?)menu, waarna het helemaal uit Luik overgekomen IT IT ANITA ons “de juuste oeveeleid gitaaaaren” gaat geven om alle knopjes, bliepjes en toetsen even te vergeten. De wijdwereldse benadering van DIJF SANDERS en de eigenzinnige jazzrockband NORDMANN tonen dan weer op hen beurt dat diversiteit en ruimdenkendheid ook belangrijk zijn in het leven rond Tielt., waarna het onbetwistbare ZESDE METAAL het publiek mag opwarmen voor de (naar jaarlijkse gewoonte) ferme afsluiter met een flinke hoek af...DIRK! Check gerust nog even de Facebookpagina van Melkrock voor wat meer info over de bands,de juiste uren en locatie...en ja hoor, er is ook droog weer voorzien! Het moet gezegd zijn, Bram Moony en zijn collega’s hebben weer een puik programma om naar uit te kijken op papier gezet! U komt toch ook? Mvg.Punkmeisje en Puur P. #Melkrock

Na een heerlijk verkwikkende plons in het kleine zelfgemaakte zwembad ( in een afgedankte container) en een uitgebreid ontbijt op het terras van B&B werden de woorden gewikt en getikt voor het verslag van de voorbije zaterdag. Het is precies iets warmer op deze zondagmiddag in Dranoeter en dat zorgt voor een lekkere vakantiestemming op weg naar het festival met familiaal karakter. Het is al een tijdje geleden dat ik op zondag nog even een kerk binnenwipte, maar voor JAKE MORLEY maken punkmeisje en ik graag een uitzondering, de kerk zat niet vol, doch zij die er waren, zagen een bevlogen muzikant het beste van zichzelf geven terwijl hij zijn gitaar gebruikte als slag- en tokkel instrument en er enkele pareltjes van songs uit puurde. Zelf had ik vooral DOUGLAS FIRS in de club aangestipt om de zondag mee te beginnen en dat bleek allesbehalve een foute keuze toen de 4- koppige band rond 15u30 fluks van start ging op geheel Britse wijze, rechtdoor en met een positieve poptoon richting ontroering en beweging. Frontman Gertjan Van Hellemont vormt samen met broer Sem op de toetsen de kern van de groep maar zij (en wij ook !) zijn nogal wat blij met het feit dat Balthazar al enige tijd “on hold” staat wegens de zijprojecten van oa. Jinte Deprez (J.Bernardt) en Maarten Devoldere (WARHAUS)...daardoor kunnen Simon Casier (Zimmerman) op bas en Christophe Claeys op drum, de rangen meer dan stijlvol vervoegen. Gertjan is bijzonder toonvast en kan een song op het publiek overbrengen zonder melig te worden. We horen enkele sterke liedjes, genre “de echte vakkennis van Joost Zweegers” (maar dan zonder de ADHD) en vooral de combinatie tussen de gevoelige kant van Gertjan en zijn pure rockattitude op de gitaren maakt het geheel wondermooi. Soms klinkt de groep Americana, soms Canadees, soms Brits, en in het geval van “JUDY” (wat slim genoeg slechts op het allerlaatst op het talrijk opgekomen en ondanks de hitte in de tent, super geduldige publiek werd losgelaten) klinken ze als een hechte band die klaar is om de wereld rondom hen te veroveren? Op zondag kregen de mensen alvast een prachtig cadeau van de organisatie door om 16u30 ‘T HOF VAN COMMERCE te programmeren. De nochtans grote gezellige KAYAM bleek te klein voor “de beste rappers van ‘t land” en het was echt zoeken naar een plaatsje in de schaduw. De Izegemse MC’s bleken in topvorm te verkeren en zowat iedereen brulde de ondertussen gekende hits luidkeels mee .Deze jongen had zijn handen meer dan vol om enkele echt “ West-Vlomse “ uitdrukkingen met handen en voeten uit te leggen aan het Brabantse punkmeisje uit het verre Kampenhout. Één van de vele hoogtepunten was uiteraard toen Wannes Capelle van het zesde metaal de rangen kwam vervoegen tijdens “Zeg Nekee Oe Loate ist”... Terug in de club zagen we de zevenkoppige folkband van SAM KELLY (the lost boys) perfect op elkaar afgestemd en met heel veel spelplezier proberen om het genre nieuw leven in te blazen terwijl het in de hete tent flink zoeken was naar een hoekje waar een fris briesje waaide. Niet voor lang echter want om 18u. speelde de ondertussen 78!-jaar jong en kwieke WILLEM VERMANDERE in de kerk waar voor de derde keer lange rijen stonden aan te schuiven om “een plekke” te kunnen bemachtigen. Ik was 18 in 1982 en met het VTI-internaat mochten we één enkele keer op bezoek bij de (gemengde) Hogeschool op de zeedijk waar Willem toen kwam optreden. Na al die jaren blijkt deze creatieve duizendpoot nog altijd even populair en geeft hij nog steeds enthousiast vrolijke deuntjes met de voor hem daarbij horende levenswijsheden mee...slechts één woord is hier op zijn plaatst: R.E.S.P.E.C.T! Iets wat ik ook uitdrukkelijk wil geven aan de puike organisatie bij de kerkdeur dewelke ons uiteindelijk via een aparte ingang voor de pers toeliet om even mee te genieten van dit “blijvertje”. THE MAVERICKS, een Amerikaanse band gevormd rond frontman Raul Malo uit MIAMI levert muzikaal maatwerk af in de afdeling “ NEOtraditional Country”. Wij hoorden flinke flarden in de stijl van TOM JONES maar zagen ook dat de tent maar half zo vol liep als tijdens de set van ‘t hof van commerce...tijd voor een hapje dus, iets wat ook dit jaar weer perfect in te vullen was door de ongebreidelde keuzes die voorhanden waren in de FOODZONES waar talrijke mobiele trucks mooie pogingen ondernamen om het traditionele bakje friet achterwege te laten. Op de stand van SAINT-BERNARDUS werd er niet alleen gefeest en gedanst op verschillende wijzes, (gast-DJ’s) de blonde tripel vloeide er rijkelijk, iets wat misschien wel in het voordeel speelde van BAZAAR BIZAR in de club, rond 19u30, een groep rond die andere heilige, Lilliane-SAINT- Pierre. Zij opende met een cover van Sweet Dreams (Eurythmics) waarna ook de immer aanwezige JAN DE SMEDT ( oa. creatief muzikaal presentator op het hoofdpodium), en HERR SEELE (stadsgenoot van puur P) de groep kwam vervoegen richting ontspanning met grappen en zondagse grollen... Op het grote podium werd ondertussen bijna simultaan via de zijschermen de aankondiging gedaan door Jan De Smedt (terwijl hij zelf nog aan het optreden was met bazaar bizar) voor de one man show van PASSENGER...en dat deed de Jan met een eigen versie van het nog steeds schitterende nummer “The Passenger” van IGGY POP...Lala lala lalalala...mmmm....! DANKUWEL! Deze Brit, genaamd MICHEAL DAVID ROSENBERG, (ook wel eens de komische versie van ED SHEERAN genoemd), bracht een sterke set met veel humor en zelfrelativering maar ook een pak warmte en romantiek waaide welig door de Folk/Indie/Pop/Rock set...Schoon,”wree scoone “... Op weg naar de kerk zagen we de “bijna even lange wachtrijen als bij de Willem” van ver staan voor FACES ON TV, ook wel eens het nieuwe wonderkind in de muziekwereld genoemd. De man (Jasper Maekelberg) zit vaak als producer achter de knoppen bij heel wat trendy bands (en nee ik ga ze nu echt ook niet allemaal opnoemen) maar doet sinds enige tijd zijn eigen ding (met heel veel speelruimte voor de muzikanten die hem omringen) binnen het Trippop genre. Sedert Dienne van LILY GRACE de rangen is komen vervoegen (stem/fluitinstrumenten/toetsen) is het ook intens genieten van de compatibele stemmen van Jasper en haar, iets wat nu al iets geheel eigen is aan deze groep. Dit hemelse cadeau van de organisatie was de ” laatavondmis “ in Dranoeter met Maestro Maekelberg zelfs heel even op de preekstoel, alwaar hij mocht preken voor eigen parochie,...namelijk een mooie mix van alle leeftijden die zichtbaar genoten van dit unieke moment in het bestaan van de nog jonge band. Punkmeisje kwam zich nog lichamelijk vleiend vervoegen achteraan in de kerk wellicht zonder besef van het feit dat deze jongen met zijn kont op het wijwatervat in blauwe hardsteen zat...Het moment om de focus los te laten is duidelijk in zicht! Dat deden we dan ook in stijl met een paar flinke blonde tripels en een streepje GORAN BREGOVIC uit Sarajevo, (Bosnië/Herzegovina) en we kunnen eigenlijk enkel besluiten dat dit soort acts de ruimdenkende eigenheid en de diversiteit van het jaarlijkse festival ten goede komen. Nu onze BONGS (op de polsband) nog kwijtraken en dat deden we natuurlijk zoveel mogelijk op de stand van SAINT BERNARDUS waarbij we wel stevig in de gaten hielden of er nog een frietje afkon als afsluiter. Ons plan viel evenwel bijna in duigen toen bleek dat 2 polsbandjes niet konden gecumuleerd worden door het nieuw ingevoerde scan systeem (één polsbandje had nog 3,5 bongs, het andere 0,9)...m.a.w...één pak friet met saus voor de prijs van 3,8 bongs kon niet betaald worden door ons samen...raar systeem vonden nog wel meer mensen...dus snel even gaan opladen naar de bank op het terrein voor die binnen de 10min. sloot was dus de boodschap. Bij terugkomst vroeg ik nog ludiek hoeveel BONGS dat frietkraam eigenlijk moest kosten om het over te nemen en een andere prijzenpolitiek te hanteren, doch de dame in het frietkraam hield voet bij stuk dat dit idee onbetaalbaar was... Na het laatste avondmaal trokken wij met nog net voldoende jus in de benen naar de wat hoger gelegen B&B waar ik punkmeisje feliciteerde met haar eerste beklimming dit weekend zonder af te moeten stappen, (leve St-Bernardus !)...ter verfrissing zochten we ook nog even het “door de nacht afgekoelde zwembadwater” op waar we met zicht op de sterrenhemel dankbaar waren voor zoveel moois dat onze zintuigen bereikte dit weekend hier in DRANOETER... Wie weet tot volgend jaar? Mvg.van Punkmeisje en Puur P. #Dranouter #FestivalDranouter