Een eerste voorsmaakje van het nieuwe album Leaving Meaning. Toen Swans in 2017 aankondigde ermee te stoppen, wisten vele fans dat het gewoon het einde betekende van die versie van Swans en dat weldra een nieuwe incarnatie zou ontstaan. En dan is het nu zo ver. Deze eerste track It's Coming, It's Real heeft heerlijke achtergrondgezangen van Anna en Maria von Hausswolff. Een zeer rustig nummer naar Swans normen, wondermooi begeleid door de Zweedse zusjes. We kijken dus uit naar het album dat op 25 oktober verschijnen zal. Voor de fans, vergeet ook zeker niet de documentaire over Swans te bekijken als het kan. Meer info over screenings vind je hier. website Een stukje P.R. leaving meaning. is the first Swans album to be released since I dissolved the line up of musicians that constituted Swans from 2010 – 2017. Swans is now comprised of a revolving cast of musicians, selected for both their musical and personal character, chosen according to what I intuit best suits the atmosphere in which I’d like to see the songs I’ve written presented. In collaboration with me, the musicians, through their personality, skill and taste, contribute greatly to the arrangement of the material. Here below are the primary contributors to leaving meaning: Yoyo Röhm – Yoyo came to my attention through his work with Kristof and Larry in Berlin. In addition to his excellent bass playing, Yoyo’s ears were invaluable in helping to sort out many of the arrangements. Yoyo plays with numerous left field musicians around Berlin and also works with Mick Harvey on his Serge Gainsbourg recordings and tours. Yoyo, Larry, Kristof and I rehearsed in Berlin for 3 weeks prior to recording. Yoyo is a true Berliner – gruff and determined on the outside, a marshmallow inside. He was a great musical resource for this record. The Necks – I have been an avid Necks fan since I first saw them perform at a Big Ears Festival in 2010. They subsequently played with Swans at a few shows in Australia. Their live performances and recordings are just about any superlative you can think of – mesmerizing, transcendent, sublime. Their music is entirely improvisational – it’s my understanding that they have no idea what they’re going to play before they start. And yet, mostly using rudimentary jazz trio instrumentation, they manage to fashion burgeoning and ever-evolving, immersive clouds of sound that utterly envelop the listener as the music unfolds. I’m beyond honored and humbled that they agreed to perform the basic tracks for 2 of my songs (The Nub, and Leaving Meaning). Anna and Maria von Hausswolff – Choral backing vocals. Anna is blessed with a soaring voice, lyrical acuity and increasing facility with the church organ. I was impressed recently to learn that she often travels around Europe and visits churches unannounced, where she talks her way into being allowed to use the resident organ – some of them rather massive, I imagine – and plays and explores for hours. Her searing records and live shows reflect the courage of her imagination and have garnered her increasing, much deserved recognition. Maria is an accomplished Swedish cinematographer and director of photography. In 2017 I heard Anna and Maria singing together at a sound check for a special song they were doing in Anna’s set, was instantly enthralled, and resolved at that moment to ask them to participate together on a Swans recording. Ben Frost - Guitar, synthesizers, sound manipulations. Ben’s adventurous sound-craftings, sometimes harrowing and sometimes delicate and quite musical, and his powerful live shows, have afforded him much recognition of late. I’ve also been highly impressed with his soundtrack work for the HBO series, Dark. He’s an extremely talented arranger and composer. His mission for this record was intentionally ill defined. I basically wanted his ears and sensibility, with no particular part or instrument in mind. I arrived at his studio in Reykjavik, Iceland, put up the songs, and he played what he thought a song needed. I was pleasantly surprised to discover his unique approach to the electric guitar as well as his synth work. Baby Dee – Dee has released numerous records (one produced by Bonnie Prince Billie, I think), and if you don’t know them, you should! The first time I saw her she was riding a unicycle in circles outside the now-defunct Avant club, Tonic, in NYC, playing a ukulele (or accordion?) and singing with great mirth. I saw her set that night and was won over. She’s since toured with Swans several times. Her music could loosely be called neo cabaret, but more accurately she’s totally unique and a great performer and songwriter, graced with a powerful voice and high-end ability on the piano, accordion and more. I wrote The Nub specifically for her to sing. I was stymied for words to the main guitar figure to the song, and suddenly she popped into my mind, floating through the universe in diapers, sucking milk from the stars. The song wrote itself. Jeremy Barnes and Heather Trost – Together, Jeremy and Heather comprise the band A Hawk and a Hacksaw. (Jeremy played at one time with the bands Neutral Milk Hotel and Beirut). Again, if you don’t know their music, you should! They’ve released several records. It’s Balkan/Gypsy influenced, somewhat psychedelicized, with great singing, playing and melodies. They’re each multi-instrumentalists and they intrepidly travel the world, both touring and simply exploring the Balkans, in search of adventure and master musicians of the region, some of whom they simply befriend, others whom they record. They toured with Swans a while ago, and I’ve had it in the back of my mind to ask them to record on a record since. I travelled to their home studio in Albuquerque, New Mexico, presented the songs, and did the same thing I did with Ben – I said, “Now what?” You can hear them on several songs on the record, sometimes subtly, at other times more pronounced. In any event, it’s great to have such a pair of wonderful humans on the record. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #swans #sventogni #leavingmeaning

Sleeping With Sirens schommelt al jaren tussen Pop, Post-Hardcore en Pop-Punk. Intussen zitten de jongens aan hun zesde studio album met de release van How It Feels To Be Lost. Net voor deze release kondigde de band trouwens nog aan dat Gabe Barham de band zou verlaten. Dit kwam voor de meesten als een schok aangezien de drummer al sinds het begin bij Sleeping With Sirens speelt. How It Feels To Be Lost komt er na een moeilijke periode voor zanger Kellin Quinn. Tijdens het promoten van hun vorige album, Gossip, viel de frontzanger in een diepe depressie na problemen met onder andere alcohol en een angststoornis. Hij en guitarist Jack Fowler baseerden dan ook het nieuwe album op de recente gebeurtenissen en gevoelens die daarbij kwamen kijken. Het album start met Leave It All Behind, wat een elektronische vibe afgeeft vooraleer het overgaat in een chaotisch zooitje. Een goed zooitje, laat dat wel duidelijk zijn. Met hun eerste track maakt Sleeping With Sirens meteen duidelijk dat er emotie in het album zit. Het startschot is gegeven dus hier gaan we dan. De tweede track heet Never Enough, de enige track waarop we guest vocals terugvinden trouwens. Benji Madden van Good Charlotte vervoegt de band tijdens dit nummer. Ook met de title track How It Feels To Be Lost doen Kellin en co het nog kalm aan met een zwakke scream bij het woord ‘lost’. Met Agree To Disagree krijgen we al wat meer screams, maar let’s face it: Sleeping With Sirens zal nooit een harde band worden. Bij Agree To Disagree zien we wel een link met onze huidige maatschappij en de constante conflicten waartegen we botsen. “We can sit around and argue all day long, but it doesn’t matter who’s right or wrong. We need to realize if we can’t agree, let’s find a way to coexist”, aldus Kellin. Ghost en Blood Lines houden gemakkelijk het tempo van het album en dan komen we aan bij Break Me Down, één van de tracks die op voorhand werd uitgebracht. Hier horen we vooral het drumwerk van Gabe naar voor komen. En eerlijk? Ik weet niet hoe ik mij erbij moet voelen nu zijn vertrek is aangekondigd. Eén ding is zeker: hij zal gemist worden. De elektronische vibes die we eerder al hoorden, keren terug tijdens Another Nightmare. Is dit echt Sleeping With Sirens? Ik geloof van niet. Hun sound is erg sterk, en de elektronische aanpassingen moésten niet. Laat het duidelijk zijn dat het zeker geen slecht nummer is: ik kan me er nog steeds op zien dansen en headbangen. PS Missing You begint met een zacht pianostukje, terwijl het er bij Medicine meteen inhakt met een stevige noot. Met de laatste track, Dying To Believe, wordt alles vertraagd en krijgen we nog een rustig, akoestisch nummer. Bij het beluisteren van het album merk je meteen dat alles draait rond de thema’s die centraal stonden in Kellin’s leven: depressie, angst en consorten. De teksten en instrumenten brengen een goede balans van pijn en sterkte. Sleeping With Sirens heeft duidelijk hun sound teruggevonden en keert terug naar zijn roots met How It Feels To Be Lost. En wat voelt het goed! De band staat trouwens op 12 november in de Zappa in Antwerpen. Score: 75/100 Info Release datum: 06 september 2019 Label: Sumerian Records Uitgaven: CD, Vinyl Website Singles Leave It All Behind Agree To Disagree Break Me Down Tracklist Leave It All Behind Never Enough How It Feels To Be Lost Agree To Disagree Ghost Blood Lines Break Me Down Another Nightmare PS Missing You Medicine Dying To Believe #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #mauivindevogel #sleepingwithsirens #howitfeelstobelost

Begin maart van dit jaar bracht Amanda Palmer haar nieuwe soloplaat uit, There Will Be No Intermission. (Review) Na een succesvolle maar emotionele tour door de States en Canada was er nood aan een adempauze. Gisteren begon ze in het uitverkochte Meervaart theater in Amsterdam aan het Europese gedeelte van haar tour. Amanda alleen op een podium, dan weet je wat je kan verwachten muziek én verhalen. We krijgen in detail te horen hoe elk nummer op haar nieuwe tot stand gekomen is, met een lach en een traan, én nog een traan, én nog een traan. Zeer beladen emotionele histories, van misbruik tot vriendschap, van abortie tot miskraam, van dood tot geboorte. Te begrijpen dat er op een stil moment plots iemand roept "Amanda, you make me sad'. Maar dan volgt weer het lied zelf en slaat de sfeer weer over naar moed en hoop. En ondanks de titel van haar album, is er wel een korte intermission, zeker geen luxe als je weet dat de show een drietal uur duurt. Ook leuk voor ons fotoverslag natuurlijk, want zo krijgen we twee mooie outfits te zien! Gelukkig zijn er wel nog kaartjes voor het optreden in De Roma in Antwerpen op 20 september. (tickets) (Sven Togni) woensdag 4 september 2019, Theater de Meervaart (Amsterdam) | Foto's: Sven Togni #sventogni #amandapalmer #therewillbenointermission #DeRoma #meervaart #AmandaFuckingPalmer #fotoverslag #fotoalbum #Fotoverslag #concertfotos

Je hebt Pop en je hebt Pop, niet dat de 'grijze' massa het verschil hoort, maar de échte muziekliefhebbers weten goed waar we het over hebben. Billie Eilish en broer Finneas O'Connell tillen de meest radiovriendelijke muziek naar een immens hoog niveau. Ze is niet voor niets - op vandaag - de éérste én énige muzikante geboren na 2000 die een #1 single in de V.S. scoort. En dan heb je die ronduit fantastische video's van haar, zo ook deze voor haar nieuwe single. website Een stukje P.R. Today, Billie Eilish urged fans to take action for our planet with an important message alongside the reveal of her official music video for ‘all the good girls go to hell.’ Directed by Rich Lee and shot in Los Angeles, the video comes ahead of the UN’s 2019 Climate Action Summit in New York City, as well as the forthcoming Global #ClimateStrike, spearheaded by fellow teen activist Greta Thunberg. In a statement to her fans on Instagram, Billie elaborated: “Right now, there are millions of people all over the world begging our leaders to pay attention. Our earth is warming up at an unprecedented rate, ice caps are melting, our oceans are rising, our wildlife is being poisoned and our forests are burning.” In other news, Billie Eilish is the confirmed musical guest to appear on NBC’s Saturday Night Live, season opener on September 28th. Last month, Billie Eilish earned her first No. 1 on the Billboard Hot 100 with ‘bad guy,’ taken from her multi-platinum global smash debut, WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? [Darkroom/Interscope Records]. Billie Eilish is officially the first artist born this millennium to achieve both a No. 1 album and single, and is now the third female solo artist in the 31-year history with multiple songs topping the Billboard Alternative Songs airplay chart (alongside Alanis Morissette and Sinead O’Connor). "bad guy” also hit #1 in the Pop Songs airplay chart after leading the Alternative Songs airplay. Her album, WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? -- released on March 29 [Darkroom/Interscope Records] -- debuted at No.1 on the Billboard 200 album chart, has since returned to the top spot two additional times this year, and is currently 2019’s best-selling album in North America. Recently, Billie Eilish graced the cover of Rolling Stone Magazine, and V Magazine for their 20th Anniversary issue, and has amassed more that 17-billion combined global streams to date. Showing no signs of slowing down, the Los Angeles native is currently on her sold-out WHEN WE ALL FALL ASLEEP WORLD TOUR. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #jvdm22 #billieeilish #allthegoodgirlsgotohell #darkroom #interscope

Vorige week reeds op onze radar verschenen, maar pas deze week op onze site terecht gekomen. Airbourne heeft namelijk de titeltrack van hun komende album uitgebracht. Boneshaker is dus niet alleen de naam van hun nieuwste single, maar ook van hun nieuwe album dat uitkomt op 25 oktober. Ik leerde Airbourne kennen tijdens 1 van de eerste concerten als fotograaf, ergens in de zomer van 2014 op een klein festival in Torhout. Toen al viel me op dat deze mannen serieus sterk zijn live en dat mogen ze nogmaals bewijzen in Trix, Antwerpen op 16 oktober! Ze staan geen seconde stil en zijn één en al energie op een podium. Ongetwijfeld de moeite om deze mannen eens live aan het werk te zien! Joel O'Keeffe over het album; “It’s a live gig in the studio,t his is always something we wanted to do – find a way to bring the soul and power of an Airbourne live show into an album. Cobb caught our lightning and put it in a bottle.” “There are no weird tangents here, no uncalled for asides, no messin’ about,” Drummer Ryan O’Keeffe voegde daar nog het volgende aan toe "pumped about playing these new songs live. … it’s always cool to do that first tour on the album cycle, especially that first run of shows. The first time you hear people singing the words back at you to a new song, it makes us really appreciate how much our Airbourne family around the world supports us.” #Airbourne #Boneshaker #trix

Iets later op de dag kunnen we gerust een tandje bijsteken. Nog een jonge band, ditmaal uit Orlando, Fla (V.S.), die met een nieuw album op de proppen komt. How It Feels To Be Lost is de zesde worp van het geweld rond brulboei Kellin Quinn. Verwacht je aan een energieke mix van Metalcore, Post Hardcore, Pop Punk en Pop Rock. Luister ook: Leave It All Behind Agree To Disagree website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #mauivindevogel #sleepingwiththesirens #breakmedown #howitfeelstobelost #sumerianrecords

Opnieuw waait er een frisse wind door ons aanbod. Ditmaal focussen we ons op Roam: een stel jonge Britten (Eastbourne) die vrijdag met Smile Wide hun derde full album uitbrengen. Jonge, energieke Pop Punk / Alternative Rock die goed in het oor ligt en vooral een jong publiek zal aanspreken. Luister ook: Piranha Hand Grenade Live te zien samen op 29 september in Kavka (Antwerpen) website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #mauivindevogel #roam #dontthinkilivethereanymore #smilewide #hopelessrecords

Norman wie? Wel, Norman Rockwell was een Amerikaanse kunstenaar en illustrator die van de jaren ’20 tot ’70 gekend was als de spiegel van de Amerikaanse kultuur. En dan is direct duidelijk waarom Lana Del Rey voor haar nieuwste album hem als inspiratie gebruikt. 
Op de cover van het album zien we Lana op een zeilboot met Duke Nicholson, kleinzoon van… Ondertussen al het zesde album van de indie popster, maar verwacht geen poppy hits als Videogames of Summertime Sadness. NFR!, zoals het album al genoemd wordt, is allicht het meest intieme en eerlijkste album van Lana Del Rey. Meer dan een jaar werd eraan gewerkt, getuige daarvan de singles Marine Apartment Complex en Venice Bitch die in september 2018 al het daglicht zagen. Doorheen 2018 en 2019 werden er stukjes tekst verspreid via Instagram en andere sociale media. 
 Een zacht en romantisch album is het geworden al doet de openingszin ons heel anders vermoeden. “Goddamn manchild/You fucked me so good that I almost said ‘I love you’ ” en later in hetzelfde nummer komt de gekende humor van Lana aan het woord, “Why wait for the best when I could have you?”. Productioneel blijft Del Rey ontzettend sterk, met oa Jack Antonoff en Rick Nowels als medeproducers, zijn de arrangementen indrukwekkend. Misschien op het eerste zicht minder imponerend aangezien het lijkt of er minder gebeurd, maar de lagen blijven bijna ontelbaar, violen, cellos, vibrafonen, noem het maar op. Maar de basis blijft toch piano en gitaar.
 Doin’ Time is een cover van Sublime, een Ska-Punk band uit California, waarvan Lana een melancholische donkere versie brengt zonder af te wijken van de funky beat van het origineel. Hiermee herdenkt ze het tragische einde van Bradley Nowell die op 28 jarige leeftijd overleed in een hotel na een heroïne overdosis.
 The Greatest is misschien juist dat, de beste song die Lana ooit schreef, over de bosbranden in California en de sarcastische zin “the culture is lit and I’ve had a ball”. 
Het is allemaal net iets eenvoudiger, helemaal rond haar gebouwd in tegenstelling tot Lust For Life dat vol stond met guest appearances. De lichte reverb op haar stem doet me denken aan Hope Sandoval uit haar Mazzy Star tijd. Gelukkig is dit donkere lied niet het einde van de plaat en volgen er nog drie tracks die het einde verzachten. Ze laat ons wel achter met de lijn “Don’t ask if I’m happy, you know that I’m not, But at best you can see I’m not sad.” Ook opvallend de verschillende manieren waarop de titels geschreven zijn. Sommige song zijn in “title case” andere in “sentence case” en hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it all is helemaal zonder hoofdletters geschreven. En natuurlijk het uitroepteken in de naam van het album. Lana Del Rey heeft het populistische deze keer volledig achter haar gelaten om volledig haar ding te kunnen doen. Of alle fans daar even blij mee zijn is een andere vraag. Zij die Lana kennen en begrijpen allicht wel, de grote massa allicht net iets minder. (Sven Togni) NME "The way she balances and embodies them on this well-rounded record is nothing short of stunning" 5/5 Guardian Music "Del Rey goes back to her well of swooning melodies, twanging guitars, Twin Peaks-ish Americana and cinematic ballads about women in love with ne’er-do-wells" 3/5 Time Magazine "Is Lana Del Rey's Darkest—And Greatest—Album Yet" Score: 84/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Polydor, Interscope Producers: Jack Antonoff - Lana Del Rey - Rick Nowels - Andrew Watt - Happy Perez Uitgaven: CD / Vinyl / Exclusive 2xVinyl by Urban Outfitters / Digital Singles Mariners Apartment Complex Venice Bitch Hope Is a Dangerous Thing for a Woman Like Me to Have – but I Have It Doin' Time Fuck It, I Love You Tracklist 1 Norman fucking Rockwell 2 Mariners Apartment Complex 3 Venice Bitch 4 Fuck it I love you 5 Doin' Time 6 Love song 7 Cinnamon Girl 8 How to disappear 9 California Lyrics 10 The Next Best American Record 11The greatest 12 Bartender 13 Happiness is a butterfly 14 ​hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but i have it #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #lanadelrey #NormanFuckingRockwell #INterscope #Polydor #NFR

“In our cells, our minds, our politics and our species, humans are self-destructing…It is an instinctive inward response to a world of increasing outward violence, greed, and oppression.” - Margaret Chardiet aka Pharmakon. "Pharmakon" komt uit het oud Grieks en staat in filosofische milieus voor eens samenstelling van drie betekenissen: remedie, vergif en zondebok. De New Yorks Margaret Chardiet released met Devour reeds haar vierde album. Na Abandon, Bestial Burden en Contact ziet de hoes er voor het eerst braafjes uit. Margaret die bijt in een plastic hoofd. En dat vertegenwoordigt direct al het concept van dit nieuwe album. Zelf-kannibalisme die symbool staat voor de destructieve natuur van de mensheid, en laat ons eerlijk zijn een belangrijk thema dat we dit jaar terugvinden in heel wat albums. 5 tracks zowaar, die live in de studio zijn opgenomen in slechts 2 opnames, Side A en Side B, want eigenlijk moet je dit album dus wel op vinyl kopen. Als gevolg hiervan is de download 7 tracks groot. Hierdoor kan je kiezen om de tracks zoals op de vinyl te beluisteren, Side A en Side B, of toch de 5 nummers individueel. Margaret heeft voor deze opnametechniek gekozen om zo meer de energie en wildheid van haar live performances vast te leggen. Op Roadburn kregen we in april al een voorsmaakje daarvan. Vanaf de eerste noot grijpt Side A je aandacht om die niet meer los te laten. Wat direct opvalt is dat er nog meer effecten op de stem zitten op dit album, geen rauw en puur geschreeuw met distortion meer. Homeostasis is ook opvallend kort voor een Pharmakon track, amper een dikke 4 minuten. Ondanks het zelfmoordthema op afsluiter Self-Regulating System van de A-kant is Side B opvallend donkerder dan de eerste kant. Zwaardere drones, trager tempo, noise van de hoogste kwaliteit. Pristine Panic / Cheek by Jowl is een adembenemende afsluiter van dit album. Als je het eindresultaat hoort, dan begrijp je ook waarom een Pharmakon optreden slechts 25 tot 35 minuten duurt en Margaret daarna volledig uitgeput in een hoekje gaat zitten of liggen. Devour verkent alweer nieuwe uithoeken van de muzikale wereld met stevigere electronische aspecten en de meest losgeslagen vocals tot op heden. Als één van de grondleggers van de moderne industrial en power electronica heeft ze met dit album alweer de regels verlegd. Sterk werk van een sterke vrouw. Resident Advisor "An uncompromising portrayal of despair from the noise artist" 4/5 Pure Grain Audio "If you’re not into it, then “Spit It Out.” But know that we will judge you." Loud And Quiet "it’s a stunning evocation and confrontation of a somatic experience of the times we live in" 9/10 Treblezine "The brash and violent sound of Devour is appropriate to our times in a way that many other albums simply are not."(Album of the week) Score: 87/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Sacred Bones Producers: Margaret Chardiet Uitgaven: CD / Vinyl / Digital Singles Spit It Out Tracklist 01 Homeostasis 02 Spit It Out 03 Self-Regulating System 04 Deprivation 05 Pristine Panic / Cheek by Jowl #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #pharmakon #devour #sacredbones

Dit jaar mochten we met Brothers in RAW voor het derde jaar op rij huisfotograaf zijn op het lokale Plectrumfestival in Ichtegem. Op beide dagen waren er twee fotografen van ons aanwezig. Een selectie van beide fotografen leek ons niet voldoende, vandaar dat we een verslag per persoon gemaakt hebben. Zo zien jullie het festival door het oog of door de lens van beide fotografen. Dit is het fotoverslag door de lens van Michel. Plectrumfestival op zaterdag met Liquid Therapy, Violent Mood Swings, Doe Maar Na, Mother, Letz Zeppelin, Hedonist en Pearl Jamming. Liquid Therapy Violent Mood Swings Doe Maar Na Mother Letz Zeppelin Hedonist Pearl Jamming #Plectrumfestival #zomerfestival

Ik keek al een tijdje uit naar het nieuwe (intussen al zevende) kindje van Visions Of Atlantis. Dat de traditionele CD’s intussen via mp3 naar streaming herboren zijn, kon mijn pret nauwelijks bederven toen ik de stream in mijn bus vond. De quote “Not all those who wander are lost” van auteur J.R.R Tolkien beschrijft het globale gedacht achter het concept van dit album. Opener Release My Symphony is een trip die je ineens midden de wereld van symfonische metal zwiert. Bij momenten intens, dan weer breekbaar, maar telkens een perfecte harmonie van keyboard, vocalen en melodie. Zoals je in een sprookje kan ontwaken, zo start Heroes Of The Dawn. Een catchy melodie die de sterkte van de liefde zo mooi omschrijft, maar het verhaal eindigt jammer genoeg niet even positief. De erg sterke ballade Nothing Lasts Forever komt met een fragiele intro op gang. Vocaliste Clémentine Delauney zet op de klanken van piano de inzet en wanneer de rest van de band erbij komt, evolueert het nummer naar een open middenstuk. Als het nummer wat kracht gewonnen heeft, staat vocalist Michele Guaitoli haar bij. Beiden zijn aan elkaar gewaagd en matchen perfect. De mannelijke vocalen vormen een uitgekiemde balans, waar een scheurende snarenplukker gebruik maakt om het nummer dat extra duwtje te geven. Melodieuze riffs in een uptempo liggen aan de basis van A Journey To Remember, terug met de beide vocalisten die een duel uitvechten met enkel winnaars. Het super catchy refrein blijft hangen. De hoogte die Clémentine zo vlot haalt wordt in A Life Of Our Own flink in de kijker gezet. Opnieuw die melodieën, die soms tegen het cliché durven aanleunen, maar de perfectie zo sterk benaderen dat je nauwelijks kan geloven dat we na dit nummer quasi in de helft van het album beland zijn. Met wat progressieve invloeden en een knipoogje naar Serenity dwarrelt To The Universe je oren binnen. Zoals eerder zet Clémentine Into The Light met pianobegeleiding in. De kracht van de eenvoud bloeit volledig open en zorgt voor kippenvel. In de spurt naar de eindmeet vervoegt gitarist Christian Douscha zich met een gitaarsolo, waardoor het nummer wat punch krijgt. Nummers als The Silent Scream en The Siren & The Sailor zijn opnieuw een voorbeeld van het hoge niveau dat Vision Of Atlantis intussen bereikt heeft. Bij het beluisteren zit de knipoog naar Nightwish nooit ver weg en het is duidelijk dat ze album na album hun idolen muzikaal naderen. De kracht van de eenvoud is een sterke troef die ook in de titeltrack uitgespeeld wordt. De puurheid van Clémentine’s stem wordt met enkel piano als begeleiding duidelijk onderstreept. Afsluiten met een oorwormpje, we hadden het niet anders kunnen inbeelden. Cliché, maar het werkt. At The End Of The World gaat nog een laatste keer voluit. Het lijkt erop dat de vele line-up wissels geen windeieren gelegd hebben maar beetje bij beetje aan de weg getimmerd hebben om de band hun hedendaagse klasse en uitstraling te geven. Het is niet uitgesloten dat je de komende dagen met nekpijn zal doorbrengen. Dikke pluim voor de vocalisten, die op zich erg goed presteren, maar samen meer dan hun som van beiden zijn. Het album is een mooi voorbeeld hoe sterkte, eenvoud en breekbaarheid tot sterke nummers resulteren. Score: 89/100 Info Releasedatum: 30/08/2019 Label: Napalm Records Producer: Uitgaven: (CD/LP/Digital) Facebook Singles: Heroes Of The Dawn A Journey To Remember Nothing Lasts Forever Tracklist: 01 Release My Symphony 7:04 02 Heroes Of The Dawn 4:31 03 Nothing Lasts Forever 3:42 04 A Journey To Remember 4:06 05 A Life Of Our Own 4:31 06 To The Universe 4:11 07 Into The Light 4:29 08 The Silent Scream 3:59 09 The Siren & The Sailor 4:42 10 Wanderers 3:32 11 At The End Of The World 3:36 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #andymaelstaf #visionsofatlantis #wanderers #napalmrecords

Om het met de legendarische woorden van Rik De Saedeleer te zeggen; “Daar is ‘m, daar is ‘m!” 13 jaar wachten, met veel vraagtekens over het hoe en waarom, want geruchten bleven de ronde doen, jaar na jaar. Maar nu is het zover, Fear Inoculum heet de vijfde worp van Tool. We hadden ‘m vroeger verwacht toen de band in 2015 aankondigde dat de juridische problemen achter de rug waren. Het concept blijft onveranderd, neem één gitaar, één bass, misschien wel de beste drummer ter wereld, Danny Carey, en laat ze in de studio een arsenaal heerlijke instrumentals schrijven. Alles wordt nog steeds old skool analoog opgenomen op een two inch tape recorder om dan digitaal gemixt te worden. Eens die klaar zijn, haal je Maynard James Keenan uit zijn wijngaard en laat je hem er wat tekst op verzinnen en deze met zijn unieke stem én zangwijze alles omtoveren in de meest heerlijke songs. En misschien omdat ze zo lang aan het instrumentale aspect van het album gewerkt hebben, verdwijnt Maynard iets meer op achtergrond op dit album, ondanks de schitterende teksten en misschien wel de beste performance van de wijnboer. Maynard maakt er trouwens ook een punt van aanwezig te zijjn voor de pluk, het persen en het op flessen trekken. Studiowerk en touring wordt zorgvuldig omheen deze periodes gesheduled. Opener en titeltrack Fear Inoculum bespraken we hier al eerder. Pneuma is al even Tool als Fear Inoculum, met weliswaar mogelijks de beste basslijn van Justin Chancelor, en dus is het wachten op Invincible om een iets andere klank te horen, éen die meer aanleunt bij het werk op Schism. Een opvallend rustig nummer waarvan je verwacht dat het gaat openbarsten, maar de Tool houdt alles netjes onder controle. Tool moet zichzelf ook niet opnieuw uitvinden, daarvoor is hun klank te uniek, maar ze weten alles toch weer net iets te verfijnen. Descending begint met een overweldigende klank van de oceaan, gecreëerd door long time friend Lustmord, legendarische Dark Ambient muzikant uit Wales, om dan via een fragiele baslijn Maynard te horen en er de gitaar van Adam Jones aan toe te voegen. Adam die nu ook weer het visuele aspect in handen heeft genomen. 10.000 Days won immers in 2007 een Grammy voor “best recording package” en dus kon Tool dit keer niet anders dan nog steviger uitpakken. De limited edition CD versie komt in een driedelige verpakking en wanneer je de twee flappen opendoet verschijn er een 4 inch HD-scherm en begint er een video te spelen. Ingebouwde speaker en batterij, drie knopjes die oplichten om het volume te regelen en de video te pauzeren. Daarnaast een 36-pagina tellend boekje met artwork, credits en teksten en een download-code voor MP3s indien je de CD zelf niet zou kunnen omzetten, of als je het volledige werkstuk wilt aanhoren. Danny Carey speelde even met het idee om het hele album als één enkel track te creëren en daar blijven drie intermezzo’s van over die enkel de digitale download hebben gehaald. In Culling Voices horen we voor het eerst een zeer breekbare Maynard James Keenan, die in de 13 jaar tussen de albums heel wat albums gemaakt heeft met A Perfect Circle en Puscifer. Chocolate Chip Trip is het buitenbeentje van het album, slechts een dikke 4 minuten, en daarmee ineens het enige nummer onder de 10 minuten gebleven, een drumsolo zowaar van Danny Carey waarop hij wat samples loslaat en waar Justin Chancellor bijna onhoorbaar een bizarre basslijn doorjaagt. En zo komen we bij het zevende en laatste nummer van Fear Inoculum. "7", het centrale werkthema van het album. 7 tracks, die samen netjes binnen de maximale capaciteit van 80 minuten van een CD blijven. De gitaar en bass riffs zijn hoofdzakelijk geschreven in de septuple meter, die vaak voorkomt in folkmuziek uit de Balkan, maar ongewoon is in de prog rock, al past Tool al lang niet meer in één hokje. 7empest is DE track van het album, en spijtig genoeg komt er na net geen 16 minuten een einde aan dit werkstuk. Misschien wel het beste Tool nummer ooit, Maynard haalt zwaar uit alsof hij zich terug in het Undertow tijdperk bevindt. We konden het gelukkig live al bewonderen op Werchter. Soms schieten woorden te kort, dus mijn enige tip, luister zelf, naar wat mogelijk het album van het jaar is. Hopelijk is het niet wachten tot in 2032 voor het volgende Tool album. (Sven Togni) Louder Sound "an enigma inside Pandora’s box" Wall Of Sound "This album is the only high you will ever need' 10/10 Consequence of Sound "Tool Prove the Wait Was Worth It on the Epic Fear Inoculum" NME "at times, a languid and blissful work – one that will richly reward future listens. They are the 'feeling person's' metal band" 5/5 Kerrang! "This is the most intricate and densely-layered album Tool have yet made" 5/5 Score: 91/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Tool Disswectional / Volcano / RCA Producers: Tool Uitgaven: CD / Limited Edition CD BOX / Digital Singles Fear Inoculum Tracklist CD versie 1. Fear Inoculum 2. Pneuma 3. Invincible 4. Descending 5. Culling Voices 6. Chocolate Chip Trip 7. 7empest Digitale versie 1. Fear Inoculum 2. Pneuma 3. Litanie contre la Peur 4. Invincible 5. Legion Inoculant 6. Descending 7. Culling Voices 8. Chocolate Chip Trip 9. 7empest 10. Mockingbeat #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #tool #FearInoculum #rca #MaynardJameKeenan #JustinChancellor #DannyCarey #AdamJones #albumvanhetjaar