Search Results

Monster Magnet, De Kreun, Kortrijk, 26 januari 2019 Monster Magnet, genoemd naar het favoriete speelgoed van zanger en gitarist Dave Wyndorf, viert zijn 30e verjaardag dit jaar, en gaat op tour met het nieuwe album “Mindfucker”. Dave is ondertussen de enige overblijver van originele bezetting. Tussen 2004 en 2016 speelde Monster Magnet 4 maal in de AB, maar dit jaar werd gekozen voor 3 shows in wat kleinere zalen. Vandaag Kortrijk, zondag St-Niklaas en maandag Hasselt. Openingsact is het Britse ‘Puppy’. Een Brits power-trio dat zich adverteert als “Black Sabbat meets Nirvana’ en dan zijn de verwachtingen onmiddellijk zeer hoog. Hun album is de dag voor het optreden gereleased en luistert naar de naam “The Goat” waarmee ze hopelijk naar een geit refereren en niet de afkorting (Greatest Of All Time). We krijgen een stevige mix van metal, grunge en alt-rock voorgeschoteld met verrassend speelse wendingen. Het schaarse publiek krijgen ze echter nooit op de hand en bij momenten ben ik volledig mee met hun idee, maar even later vervallen ze dan weer in alle clichés van de slechtst denkbare jaren 80 poedelrockband. Potentieel genoeg maar allicht ontbreekt nog wat maturiteit en overheerst het gevoel dat ze hun gewoon willen amuseren. En dan is het wachten op Monster Magnet, en dat duurt toch snel een kwartiertje langer dan geafficheerd. Maar de Kreun kreunt ondertussen onder het volk en mag fier het bordje ‘Sold Out’ op de deur hangen. Vanaf de eerste noot wordt duidelijk dat het vijftal de fans willen bekoren met ouder werk. Open doen ze met “Dopes to Infinity” van het gelijknamige album uit ’95, hun grote doorbraak plaat, en dus zit de sfeer er meteen stevig in met als gevolg headbanging tot op de achterste rijen. Met “Rocket Freak” volgt een song van het nieuwe album en dat voel je direct in de zaal, het publiek staat wat gereserveerd bij.
 Even naadloos als in de jaren ‘90 gaan ze van de ene song naar het volgende. “Crop Circle”, van het “Powertrip” album uit ’98 wordt duidelijk meer gesmaakt. Nooit hebben we het gevoel in een kleine zaal te staan en dat is toch opmerkelijk. Na het iets minder gesmaakte “Radiation Day” volgt een eerste kleine pauze, waarbij Dave het publiek toespreekt en de nieuwe CD tracht te verkopen terwijl de gitaristen en bassist letterlijk aanschuiven voor een ander instrument alvorens “Melt” aan te vatten, het eerste nummer dat wat rustiger begint en mooi opbouwt naar een stevig hoogtepunt. “Look to Your Orb for the Warning” is het tweede van vier nummers uit “Dopes to Infinity” van de avond en ik zie enkel gelukkige mensen rond me. “Ego, The Living Planet” is zo goed als instrumentaal en vloeit door naar “When The Hammer Comes Down”, en het lijkt wel of het publiek zo in de sfeer opgaat dat ze niet direct doorhebben dat het een tweede, en laatste, nieuwe song is. “Negasonic Teenage Warhead” zorgt voor een eerste echt hoogtepunt, het nummer werd dan ook steevast gespeeld op MTV in de tweede helft van de jaren ’90. De rustige opbouw naar “Space Lord” geeft Dave de kans het publiek nog eens aan te spreken, en hij vraagt aan de 500 aanwezige om tijdens het nummer na de woorden ‘Space Lord’ luidkeels ‘Mother F*cker’ te scanderen, en zo gebeurd dan ook, 500 kelen en allicht 250 smartphones vullen de zaal. Na een iets te lange onderbreken komt iedereen buiten Dave weer het podium op om het instrumentale “CNN War Theme” te spelen. Gevolgd door het oudste nummer van de avond, “Dinosaur Vacume”. En afsluiten doen ze geheel in stijl met “Powertrip”, het derde nummer uit de gelijknamige CD, en de woorden die iedereen mee scandeert “I'm never gonna work another day in my life”. Wedden dat de meerderheid maandag toch gaat werken? Setllist Dopes to Infinity Rocket Freak Crop Circle Radiation Day Melt Look to Your Orb for the Warning Ego, the Living Planet When the Hammer Comes Down Negasonic Teenage Warhead Space Lord CNN War Theme Dinosaur Vacume Powertrip (STV) #Monstermagnet #dekreun #DeKreunKortrijk

‘The real saviours of rock music’ Tien jaar zijn ze ondertussen actief en met Feral Roots laten ze hun zesde officiële full album op de wereld los. Met Hollow Bones (2016) en vooral The Great Western Valkyrie (2014) hebben Buchanan, Holiday, Miley en Beste echte mijlpalen in de geschiedenis van stevige rockmuziek afgeleverd en dat heeft erkenning gebracht: eindelijk zag een 'major' (Atlantic/Warner Music) het potentieel en tekende het immens talentrijke viertal. Nu nog het grote publiek overtuigen. In ons landje beweegt er i.i.g. al wat, gezien hun optreden in Trix op 27 februari ondertussen helemaal is uitverkocht! Kunnen de mannen rond wereldzanger Jay Buchanan hun vorige twee albums toppen? Neen, daarvoor waren die voorgangers net iets té sterk en was TGWV te verrassend bij momenten. Wil dat zeggen dat Feral Roots een mindere plaat is geworden? Hell no!! Rival Sons zijn op vandaag niet in staat mindere nummers te schrijven, laat staan een minder album uit te brengen. Laat me even toelichten De eerste vier nummers zijn wat mij betreft 13 in een dozijn rocksongs. Zo van die nummers waar je spontaan het ritme meeklapt/-stampt en je de refreintjes - de whohooohooo's en ahahaaa's incluis - vlot meezingt. Zij het dan een stuk boven de middelmaat getild door die fantastische stem en het krachtige, gevarieerde drumwerk van Mike Miley, die me doorheen alle nummers misschien wel het meest verrast. Want van Buchanan weten we ondertussen dat hij een bijna niet te evenaren strot heeft die zowat alles aan kan. Mijn oren spitsen vanaf het titelnummer dat een rustige, akoestische opbouw kent en dan epische proporties aanneemt. Too Bad is een ijzersterk classic rock nummer, m.a.w. een scheut blues, héél veel soul en headbangen maar. Stood By Me zou zo door Jagger en Richards kunnen gepend zijn: een zalige rock shuffle. Ik weet echter niet goed wat ik met Imperial Joy aan moet: de song kent een leuke start, maar de zang in het refrein...hmmmm...die ligt me niet. Anyway, met All Directions volgt nog een klepper: een rustige aanzet die refereert naar Led Zeppelin om dan aan te leunen bij Pink Floyd, met opnieuw die soul infusie zo eigen aan Rival Sons. The End Of Forever had dè verrassing hier kunnen zijn, hadden ze hun poging om 'industrial' te gaan verder doorgedreven. Nu blijft het wat steken op een leuke poging met een knipoog naar NIN. Miley schittert opnieuw met zijn drumwerk dat hij weeft rond een repetitief synth loopje. Toch een beetje een gemiste kans voor Buchanan en Holiday om hier een stap verder in te gaan, maar desondanks een sterke song. Shooting Stars krijgen als afsluiter is wat mij betreft een kampvuurliedje met een gospel koortje. De veelzijdigheid van Jay Buchanan wordt echter nog maar eens duidelijk: wat kan die kerel onaards mooi zingen. Feral Roots mag dan misschien de beide voorgangers niet toppen, het blijft een sterk album van één van de beste rockbands van het afgelopen decennium, period! Toppers: Feral Roots, Too Bad, Stood By Me, All Directions Score: 81/100 Info Releasedatum: 25 januari 2019 Label: Warner Music Belgium Producer: Dave Cobb Singles: Do Your Worst Back In The Woods Feral Roots Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Do Your Worst Sugar On The Bone Back In The Woods Look Away Feral Roots Too Bad Stood By Me Imperial Joy All Directions The End Of Forever Shooting Stars #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #rivalsons #feralroots #warnermusicbelgium

Ze zeggen vaak dat je beter nooit je helden ontmoet, maar voor The Twilight Sad was het allicht het beste wat hen ooit overkwam. In 2016 kende plots iedereen The Twilight Sad nadat ze de hele VS toerden als support van hun grote helden, The Cure. Mede dankzij de grotere bekendheid versierden ze een deal bij Rock Action, het Schotse label van Mogwai, ook al zo’n grote Cure aanhangers. Misschien had de drummer beter nooit Robert Smith en co ontmoet, want Mark Devine stapte begin 2018 uit de band. Dit is ondertussen al het vijde album van de Schotten, een meer toegankelijker album dan het vorige en de invloeden van The Cure en Mogwai zijn duidelijk merkbaar. Zoals de bandnaam al doet vermoeden blijft de muziek heerlijk duister en treurig, maar het album is vooral directer. Post-Punk van de bovenste plank. Geen cryptische teksten deze keer, maar duidelijke verwijzingen naar de dood van vriend Scott Hutchison, frontman van Frightened Rabbits, maar ook liefde, twijfel en angst zijn weerkerende thema's. Ook weer van de partij zijn de vele herhalingen in de lyrics. Dezelfde zin of lichte variaties op eenzelfde zin wordt in bijna elk nummer gebruikt. Opener 10 Good Reasons for Modern Drugs zet meteen de toon en gaat direct de concurrentie aan met het betere werk van Editors. The Arbor is een eerste hoogtepunt, een song met Cocteau Twins-achtige synths en een baslijn uit de Cure’s gloriedagen van Disintegration (Robert Smith wordt ook vermeld als musical assistance op het album). VTr is misschien wel de track die de band en het hele album beschrijft, vol verandering en hoop en verdriet. Sunday Day13 is een aangenaam rustpunt na een stevig eerste deel van het album. Girl Chewing Gum is een buitenbeentje met een eerder industrial gevoel, doordrenkt met zelfmoordgevoelens. Afsluiter Videograms doet dan weer denken aan Joy Division door de overheerlijke baslijn. Of dit schitterende album binnen 10 jaar aanzien zal worden als een echte klassieker hangt misschien vooral af van James Graham. Hij zingt fier met een heerlijk Schotse accent en hopelijk gaat dat na verloop van tijd niet vervelen. Bij het vorige album was ik nog niet echt overtuigd geraakt, maar dit album trekt me volledig over de streep. Drowned in Sound: “As of now, The Twilight Sad are basically untouchable.” 10/10 The Guardian: “epic, impassioned post-punk” 4/5 sterren Irish Times:”The Twilight Sad merit a place in the upper echelons in the pantheon of Scottish pop.” 4/5 sterren NME: “It’s a full-bodied and inescapable mood-piece, and a visceral account of their victory in the fight to exist.” 4/5 sterren Toppers: The Arbor, Girl Chewing Gum, Videograms Score: 91/100 Info Releasedatum: 18 januari 2019 Label: Rock Action Records Producer: Andy McFarlane Singles: Videograms Uitgaven: 2xLP, CD, 2xLP Lim. Edition Blauw website Tracklist: [10 Good Reasons for Modern Drugs] Shooting Dennis Hopper Shooting The Arbor VTr Sunday Day13 I'm Not Here [missing face] Auge/Maschine Keep It All to Myself Girl Chewing Gum Let/s Get Lost #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #twilightsad #ItWontBeLikeThisAllTheTime

Ze won de Sabam for culture publieksprijs tijdens Humo's Rock Rally vorig jaar en staat deze week in onze rubriek, Josephine! #Photooftheweek

De line-up van het 38e CACTUSFESTIVAL in Brugge krijgt stilaan vorm. Eerst was er de bevestiging van OSCAR AND THE WOLF als headliner voor de eerste festivaldag op vrijdag 5 juli. Ondertussen bevestigde ook BLOC PARTY als headlinervoor zaterdag 6 juli, met een concert in het kader van hun 'Silent Alarm'-Tour, waarbij ze hun legendarische debuut integraal zullen brengen. Onder meer BAND OF HORSES, NENEH CHERRY en ALDOUS HARDING zullen dan weer van de partij zijn op zondag 7 juli. Alle vier de nieuw bevestigde namen komen voor een exclusief festivalconcert naar het Brugse Minnewaterpark. Cactusfestival 2019 gaat door in Brugge van 5 tot 7 juli 2019. #Cactusfestival #Cactus #blocparty

‘There's darkness in life and beauty in death’ Swallow The Sun leerde ik pas met Emerald Forest... (2011) kennen. Ik vond dit Finse 'Melodic Death/Doom Metal' zestal steeds muzikaal sterk, maar om één of andere reden bleef er zelden iets hangen, vond ik hun nummers wel heel erg 'mooi' maar ook weer een beetje saai. Het contrastrijke drieluik Songs Of The North doorbrak dat gevoel en dus keek ik uit naar dit nieuwe werk. Drie luisterbeurten ver en alweer datzelfde gevoel: aan de basis zéér sterke composities en van een zéér hoog muzikaal niveau...en toch spookt die gruwelijke omschrijving 'saai' weer door mijn hoofd. Tot ik me meer in de achtergrond verdiep en met een krop in de keel opnieuw aan het luisteren sla. Pas nu kan ik alles naar waarde schatten én een terechte plaats geven. Ik luister ik met héél andere oren. Ik raad dan ook iedereen aan even het tragische verhaal van Juha Raivio (g) en zijn recent overleden levensgezellin Aleah Stanbridge (ze hadden samen ook het schitterende project Trees Of Eternity) erop na te slaan. Op dit achtste album verwerkt Juha zijn verlies door terug te keren vanuit de schaduw waarin hij zich teruggetrokken had. Via elk woord dat hij schrijft, via elke noot die hij componeert/speelt probeert hij terug het licht in zijn leven te zien. Je voelt in ieder nummer zowel de pijn, de wanhoop, het verdriet, de woede...maar ook een stukje hoop en het terug op de rails zetten van zijn leven. De songs zijn niet 'saai', wel intens mooi. De zang van Mikko Kotamäki is in de rustige passage niet 'vlak' (mijn eerder gevoel) maar net héél sereen en ingetogen. Sporadisch laat hij de woede (van Juha) eruit via screams. De grunts worden hier tot een absoluut minimum herleidt, als voorzichtige accenten die refereren naar de periode van duisternis waaruit Juha is getreden. Een dikke pluim aan Mikko om de gevoelens zo schitterend te kanaliseren. De nieuwe aanwinsten Juho Räihä (g,v) en Jaani Peuhu (k,v) zorgen trouwens voor een extra vocale dimensie met hun backings. De titel van het album zijn woorden geschreven door Aleah en komen uit het nummer Broken Mirror (Trees Of Eternity). Voor wie zich de immense pijn van verlies kan inbeelden, moet het geheel van de 8 verhalen die Raivio geschreven en gecomponeerd heeft een diepe indruk nalaten. Ik wordt er in ieder geval héél erg stil bij, soms erg geëmotioneerd zelfs. “Every word and note I wrote, I wrote for Aleah,” says Raivio from his home in Jyväskylä, Finland.“And about my own battle since she passed. The album title, When A Shadow Is Forced into the Light,comes from Aleah’s own words, ‘When a shadow is forced into the light.’ That was exactly what Ineeded to do. To push myself out from the shadows. I’ve been pretty much a hermit in the woods for two and a half years. Gathering my life to write this album. That’s also why the subject is verypersonal and therefore hard for me to talk about. I’d rather leave it all to the music and words onWhen A Shadow Is Forced into the Light to tell the story. It’s all there.” (Juha Raivio) Toppers: Firelights, Upon The Water Score: 83/100 Info Releasedatum: 25 januari 2019 Label: Century Media Records Singles: Upon The Water Firelights Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: When A Shadow Is Forced Into The Light The Crimson Crown Firelights Upon The Water Stone Wings Clouds On Your Side Here On The Black Earth Never Left Lumina Aurea (EP) Om alles te kaderen kunnen we vanzelfsprekend niet om dit uitstekend (filmisch) meesterwerk heen. Voorafgaand aan de release van When A Shadow... verscheen Lumina Aurea, oftewel een stuk afscheid nemen. Ik probeer het zelf niet te omschrijven en plaats hier dus de woorden van Juha zelf. Bekijk ook zeker de kortfilm! “‘Lumina Aurea’ is a song I would never want to write in my life, It is an open, bleeding black wound from the last two and half years of my life. But I had to write it out. I could not backdown from it. The way I wrote and recorded Lumina Aurea was so rough emotionally and physically that I think I will never talk about it public. I know this road will go on forever as a part of me, but I have also made a peace with it—that I will never have peace with it. And that the life and the journey here must still go on for a while for those of us remaining. I knew that if I would go any deeper on that road with the album as I did with Lumina Aurea the path would not end well. So, I quickly realized that instead I will write an album that will manifest loud and clear that after all,‘Love is always stronger than death.’ I wanted to find that angle for When A Shadow Is Forced intot he Light. This album is like a weapon for myself. A burning light, a burning torch. Victorious and proud.” Nog even wat de covers van beide releases betreft, deze geven het verhaal op verschillende niveaus weer en werden gecreëerd door de Russische kunstenaar Liga Klavina (Lumina Aurea) en de Franse kunstenaar Fursy Teyssier (When A Shadow...). #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #swallowthesun #whenashadowisforcedintothelight #luminaaurea

Een mix van Progressive Rock met Folk Rock en 'female fronted'...de alarmbellen in mijn hoofd gingen als vanzelf af! Maar goed dat ik (bijna) alles een kans geef, want deze Zwitsers brengen hun Progressive Folkrock zéér interessant en voegen daar nog eens erg leuke 'animated videos' aan toe. The Spell verschijnt op 22 maart via Nuclear Blast. Ik kan er spijtig genoeg op 2 april in De Helling (Utrecht) niet bij zijn. Even voorstellen Cellar Darling formed in the summer of 2016 out of the split of Switzerland’s most successful metal act to date, the chart-topping Eluveitie. The trio consisting of Anna Murphy (vocals, hurdy-gurdy), Merlin Sutter (drums) and Ivo Henzi (guitars & bass) therefore already looks back on a decade of touring the world, in 45+ countries on 6 continents. The winners of the 2014 Swiss Music Award as ‘best live act’ have experienced much together, forming a bond that can overcome any adversity. After the split with their former band in June 2016, the trio knew that their musical journey was far from over and instantly began working on their own songs. What quickly developed was a unique and fresh combination of grand and heavy riffs, powerful drumming and a unique voice, with the signature folky, earthy tones of the hurdy gurdy, confidently fusing heavy alternative and progressive rock with strong folk influences and poetic lyrical tales, creating what you may very well call a New Wave Of Folk Rock. Cellar Darling’s second full-length »The Spell« weaves a dark fairytale for the modern era, told through heavy yet intricate, progressive folk rock, enchanting visual art and utterly immersive storytelling. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #cellardarling #insomnia #thespell #nuclearblast

Rock/Blues/Alternative uit Gütersloh (DE) of all places....als dat maar goed komt! En ja, The Picturebooks doen dat verre van slecht, zij het verre van origineel/wereldschokkend. We zijn er echter van overtuigd dat héél wat van onze volgers de nieuwe worp The Hands Of Time (release 8 maart via Century Media Records) een warm hart zullen toedragen. En op 30 april in De Zwerver staan te genieten van een lekkere pot rock & roll. Toch? Even voorstellen Die Band gründete sich im Jahre 2009 und bestand zunächst aus dem Sänger und Gitarristen Fynn Grabke, dem Bassisten Tim Bohlmann und dem Schlagzeuger Philipp Mirtschink. Noch im Gründungsjahr wurde die Band vom in Berlin ansässigen label Noisolution unter Vertrag genommen, die dann das Debütalbum List of People to Kill veröffentlichte. Nach Konzerten im Vorprogramm von The (International) Noise Conspiracy, Taking Back Sunday oder Millencollin. Ein Jahr später folgte das zweite Werk Artificial Tears. Die Band spielte beim Reeperbahn Festival, dem Omas Teich Festival und beim Olgas Rock. Kurze Zeit später stieg Bassist Tim Bohlmann aus, da er sich ein anderes Leben vorstellte. Fynn Grabke und Philipp Mirtschink entschlossen sich als Duo weiterzumachen. Anschließend reisten die beiden Musiker durch die USA und ließen sich zu einer musikalischen Kurskorrektur inspirieren. 2012 spielte die Band beim Greenville Festival. Das dritte Studioalbum Imaginary Horse erschien im Jahre 2014. Die Picturebooks beim Riot Fest und ein Jahr später bei den Festivals Rockavaria und Rock im Revier. Die Picturebooks wurden daraufhin vom deutschen Plattenlabel Another Century unter Vertrag genommen, die im Jahre 2017 das viertes Studioalbum Home Is a Heartache veröffentlichte. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #thepicturebooks #thehandsoftime #electricnights #centurymediarecords

We blijven in de Blues/Rock sfeer met een nieuwe van 'gouwe ouwe' Robin Trower. Tide of Confusion is de voorbode van het album Coming Closer To The Day. Verschijningsdatum is 22 maart. Trower neemt op de drums na alle instrumenten, alsook de vocals, voor zijn rekening. Even voorstellen Robin Trower (born Robin Leonard Trower, 9 March 1945, Catford, South East London, England) is an English rock guitarist who achieved success with Procol Harum during the 1960s, and then again as the bandleader of his own power trio. Trower grew up in the seaside resort of Southend-on-Sea, Essex. In 1962, Trower formed a group that became The Paramounts, later including fellow Southend High School pupil Gary Brooker. The Paramounts disbanded in 1966 to pursue individual projects. During this time, Trower created a local three-piece band called 'The Jam' - not to be confused with the later group with Paul Weller. Trower then joined Brooker's new band Procol Harum in 1967, with whom he remained until 1972. Before launching his own eponymous band, he joined singer Frankie Miller, bass player James Dewar, and former Jethro Tull drummer Clive Bunker to form the short-lived combo Jude. This outfit did not record and soon split up.Trower retained as his bassist Dewar, who took on lead vocals as well, and recruited drummer Reg Isidore (later replaced by Bill Lordan) to form the Robin Trower Band in 1973. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #robintrower #newalbum #comingclosertotheday

Zoveel sterke muzikanten/bands, zoveel sterke releases...en dan is het normaal dat er zo nu en dan eentje bijna aan de aandacht ontsnapt. Op 25 januari verschijnt het debut album van deze Blues Alt Noir muzikant. Op zondag 7 april kan je hem in Bar Mirwaar (Gent) live aan het werk zien. Even voorstellen John J Presley - an English gent with a penchant for fuzz. "Music needs a new dark lord..." Phil Taggart, BBC Radio 1 "An oasis of calm amongst the torrent of noise." The Times" If Bukowski was to join a band of our time I think it’d be this one. The vocals remind you of Tom Waits or Johnny Cash, while the guitars have the same drive, as Jack White’s or the Black Keys do, only much dirtier. Plus there is a very strong folk element to it, which makes it just that much more intriguing and a bit poetic, whilst never losing its energy. The kind of music you imagine Jack White would cream his pants over." MusicNTing Blog #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #johnjpresley #riders #asthenightdrawsin #acidblues #dirtybluesrock #swamprock

Hun laatste cd (Wonderful, Wonderful) leek mij nog relatief recent, maar tot mijn eigen verbazing moest ik vaststellen dat deze toch al weer dateert van begin 2017. Het album en hun resem klassiekers (Mr. Brightside, Somebody told me, Human, ...) waren vorig jaar wel genoeg om zowel het sportpaleis uit te verkopen alsde weide van Rock Werchter plat te spelen. Qua sound is Land of the free een echte ballad, zoals er wel meer te horen waren op dat laatste album. het is bovendien een rasechte protest song tegen de huidige Amerikaanse machthebbers. De videoclip is ook zeker eens het bekijken waard en werd geregisseerd door Spike Lee. In de clip zie je beelden van vluchtelingen aan de Amerikaans-Mexicaanse grens. Brandon Flowers over de song. “It started in my mind, around when the Sandy Hook shooting happened and as a father how that affected me and then it just started stacking up. It was things like Eric Garner, Trayvon Martin, things like what’s happening at the wall. This stuff didn’t seem to be in harmony with the values that I believe my country was founded on.” “I would start the song and then I would put it away and say ‘I’m not the guy to do this. I feel inadequate, someone is gonna write this song’ and then it just piled up with Las Vegas, Orlando, Parkland . It just kept coming and I just thought , ‘I have to get this out’.” #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #TheKillers

Bekend van Rival Sons en als één van de beste stemmen in Rock van het afgelopen decennium. Zijn hart ligt echter bij het 'troubadour' zijn en dat komt op dit nummer tot uiting. Ons is het allemaal om het even, zolang Jay Buchanan maar liedjes pent én zingt. Puur genieten. Fingers crossed dat hij ooit zijn solowerk uitbrengt. Even voorstellen Born into a family of musicians, including a mother who sang in church, Jay Buchanan didn’t ‘discover’ music in a sudden, Damascene revelation. Practically from birth he was immersed in old blues, folk, funk and soul, much of which would eventually feed into his own music with Rival Sons. In retrospect he agrees that everything he’s listened to has influenced him. “And that includes the music that I can’t stand,” the singer says, “all the shitty pop music, it’s all informed who I am as an artist.” #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #jaybuchanan #feelbetter