En hupla, ook King Hiss trapt af met een eerste single die een regelrechte djoef op je muile is. Horen we hier Thrash Metal invloeden? Het is bijna alsof Anthrax, ten tijde van Neil Turbin, door je speakers knalt: een razend tempo, een gezonde scheut aggressie en ook hier de juiste dosering melodie zodat het nummer zich vlot in je gehoor nestelt. Gaat het nieuwe album Earthquaker (ik moet bij deze titel steeds aan Earth Rocker van Clutch denken, of Earthshaker van Y&T) volledig die richting uit of wordt het eerder een aanvulling op hun Stoner/Groove Metal? Het antwoord krijgen we op 1 november te horen. Hun release show vindt plaats in De Kreun op 1 november! Even voorstellen In the vicinity of Flanders Fields, the Belgian big bang is a well-known phenomenon. It occurred during a thunderous night when H8000 legend Joost Noyelle, vocalist Jan Coudron and rhythm section Dominiek Hoet & Jason Bernard decided to join forces. Wayward sons only a mother could embrace. Their goal? Write earth shaking songs with a nasty attitude. And conquer the world. Against all trends, with headstrong ways.KING HISS was born. King of voracious riffs with vicious fangs and a bad breath ...We’re talking 2011. 2016. Five years later and things have moved at breath-taking speed for KING HISS. You must have lived under a rock if you missed themat work. Sold-out clubs? Check! Festivals, both big and small? Check! Features in all the relevant magazines, off- and online? Check! Their previous records SNAKESKIN (EP) and full-length debut SADLANDS - including a collaboration with Dave Collins (QOTSA, Black Sabbath, MötleyCrüe, etc.) - received overwhelming positive reviews. Bothnationally and internationally. But the stage is the natural habitat for these loud Vikings of the Low Countries. That’s where they’re at their best. Singer Coudron grabs every opportunity to exorcise his many demons, as if it’s his last performance ever. Right by his side, Joost Noyelle (Congress, Liar, Man’s Ruin) can rightly be called a modest living legend. Providing 6-string riff tornadoes, with melody and aggression in equal doses. Rhythm section Dominiek ‘Visioene’ Hoet (bass) & Jason Bernard (drums) complete KING HISS as the musical version of a painting by Hieronymus Bosch. Rougher than Ragnar’s beard and tighter than a duck’s ass, that’s what you’ll remember about the four gents on stage. For their previous creation, MASTOSAURUS, KING HISS went into the Oceanside Studio with producer/drummer ACE ZEC (Death Before Disco, Customs & Nailpin). The right person to entrust their 10 songs full of ‘grit’ to tape. No compromises, no pulling punches. 10 times TKO, causing maximum damage. The songs were then mixed in Austin, USA by MACHINE, known for his solid work for Clutch, Crobot, Fall Out Boy, Lamb Of God & We Came As Romans amongst others. The mastering was done by PAUL LOGUS (NY, USA) no less. You probably know him for his previous work for Anthrax, Clutch, Steel Panther and our very own Diablo Blvd. With the new album EARTHQUAKER, the band remains in Belgium, stating there is enough talent present to deliver a bomb. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #kinghiss #revolt #earthquaker

Amper bekomen van de mokerslagen van gisteren door The Soft Moon en Raketkanon stranden we in de namiddag terug in Leffinge voor een tweede dag vol muzikale ontdekkingen. We worden meteen wakker geblazen dankzij The Blinders. Ouderwetse rock/punk met présence, meer moet dat niet zijn. We horen invloeden van Queens of the Stone Age en Arctic Monkeys, de zanger doet ons dankzij zijn make-up zelfs een beetje aan Alice Cooper denken. Muzikaal zit het allemaal goed strak bij deze Britten uit Manchester, een mooie opener als je het mij vraagt. We gaan richting de kapel om volgens velen “één van de grootste talenten uit de Belgische urban scene” te aanschouwen. Ze mag dan zelfs air-time op Stubru vergaard hebben en als actrice bekend zijn uit “Black”, ons kan ze niet overtuigen. Het feit dat we geen liefhebbers zijn van het genre kan hier natuurlijk ook mee te maken hebben. Opnieuw naar de zaal dan maar voor Bill Ryder Jones. Deze gitarist heeft nog bij The Coral gespeeld, maar is sinds 2011 al bezig aan een solo-carrière. Sterke gitaren zorgen voor de rocksound, een vleugje indie en sterke songs, dat is het recept van zijn optreden. Alvorens we tot rust komen in de kerk voor het duyster-programma passeren we nog even langs Satanique samba trio in de kapel. Een trio, ondanks het feit dat ze met vijf zijn brengt zeer experimentele muziek dat niet meteen voor iedereen toegankelijk is. Even wilden we hun muziek omschrijven als “Braziliaans getjingtjangel”, maar dat zou afdoen aan hun kunnen. Erg lang blijven we echter niet hangen, want ondertussen begint de kerk al aardig vol te stromen voor het duyster-programma. We waren niet vroeg genoeg om Mirek Coutigny aan het werk te zien in de zaal, maar wilden zijn livesessie in de kerk toch niet missen. Hij wisselt zijn akoestische piano af met elektrische instrumenten wat voor een leuke mix zorgt. We blijven even hangen op de tonen van de plaatjes die Ayco en Eppo voor ons selecteren. Tot rust komen in de kerk en wegdromen, meer moet dat opnieuw niet zijn voor ons. We blijven zitten tot na de livesessie van Toman. Dit is de Belgische duyster band bij uitstek. Hun muziek past perfect in de stijl van het programma en het feit dat ze ‘ontdekt’ zijn in Leffinge (Winnaars van Verse Vis in 2003), maakt de combinatie compleet. Niet meteen het soort muziek die je in een kerk verwacht, maar ze komt er wel zeer mooi tot zijn recht. Het eerste hoogtepunt van de dag is een feit. We moeten ons vervolgens echt inspannen om van die stoel te geraken en niet de hele avond in de kerk te blijven hangen, maar er valt immers nog veel anders te ontdekken vandaag. We worden opnieuw in de zaal wakker geschreeuwd door de mannen van Crows. De leadzanger lijkt wel kwaad op alles en iedereen en schreeuwt de zaal op een hoopje. Ze brengen hun platen uit onder hetzelfde label als Idles (de ontdekking van een vorige editie van Leffingeleuren!), wij zien alvast de gelijkenissen. Een sterk optreden van een band die gewoon hier was om alles kapot te spelen en zijn energie over te brengen op het publiek! Na een uitgebreide drank en eetpauze waar er lustig werd bijgepraat met vrienden die we toevallig tegengekomen zijn pikken we draad weer op in de kerk. Daar was het de beurt aan Marissa Nadler. We zagen haar reeds aan het werk eerder dit jaar in De Roma en keken dan ook uit naar dit optreden. Haar prachtige stem en dromerige muziek klinken prachtig in de kerk. De natuurlijke galm van deze ruimte geeft haar stem nog dat tikkeltje meer, we worden opnieuw weggeblazen door het talent van deze vrouw! Het is altijd moeilijk als je veel verwacht van een concert, want dan kan het natuurlijk enkel maar tegenzitten, maar niets is minder waar, dit was ongetwijfeld het tweede hoogtepunt van vandaag. Een volgende set die we uitgekozen hadden vandaag was die van Steve Gunn in de zaal. Je hoort al snel dat deze man een unieke stem heeft en een deftig stukje gitaar kan spelen. Desondanks klinken veel van zijn nummers hetzelfde en kan zijn volledige set ons niet meteen boeien. Naar het einde toe werd het een pak boeiender dankzij enkele gitaarsolo’s en zat er meer schwung in hun set. Jammer van de trage inleiding, want ik vrees dat er veel mensen hierdoor afgehaakt zijn en zo het slot gemist hebben. Op aanraden van vrienden gaan we verder met The Germans in de kapel. Dit blijken gewoon vlamingen te zijn en maken duidelijk een pak plezier op het podium. Zeer vreemde en experimentele pop zou ik hun muziek omschrijven. Veel elektronische invloeden en vreemde klanken worden ons vol overtuiging gebracht. Opnieuw zo goed als geen frontlicht in deze tent/kapel, het is dan toch een jammere trend geworden blijkbaar. Leuk voor de sfeer en de artiesten, maar onze fotograaf wordt er niet blij van. Na enkele nummers hebben we door dat dit absoluut niks voor ons is en verlaten we dan ook de kapel. Kunnen we vandaag na de vele ups en downs toch nog in schoonheid afsluiten? Oh ja, want net als gisteren staat er een stroomstoot van eigen bodem klaar om de zaal plat te spelen. Het drietal van Brutus brengt waarvoor ze gekend zijn. Een brok rauwe energie en drumspel, aangevuld met de vocale overgave van Stefanie Mannaerts. Ongelofelijk hoe ze zo enthousiast kan drummen en terwijl zingen. Een mix van rock, hardcore en zoveel meer, maar maar toch die typische sound waarvoor ze gekend zijn. Voor het eerst viel me op dat er naast het geschreeuw en de voortrazende drums en bassen ook een derde gitaar voor melodie zorgde. Iets wat hun set zeker ten goede kwam en onze complimenten voor de geluidsmannen om dit zo goed uit te laten komen. Zo kunnen we deze zaterdag mooi afsluiten en toch met een voldaan gevoel terug huiswaarts gaan, na een sterk optreden van Brutus. Tekst en foto's: Lies Decramer en Pieter Bouckhout #leffingeleuren #Leffinge #zomerfestival #festivalverslag #brutus #marissanadler

Een mooie warme zomer hadden we de voorbije maanden op weervlak. Op festivalvlak kan een zomer pas afgesloten worden in Leffinge. Traditioneel het laatste festival waar we onze drukke festivalzomer mee afsluiten. Al enkele jaren trekken ze in Leffinge de kaart van “ontdekkingsfestival rond de kerktoren”. Gezien het succes van vorige edities is dat ook dit jaar niet anders. Op vrijdag is het al bijna 20u wanneer we Leffinge binnenrijden. Volgens velen hebben we al 1 van de beste bands van de avond (Peuk) gemist. Na een drukke werkweek op tijd ergens geraken is echter dikwijls een hele opgave. Beginnen doen we dit jaar met de Britse groep Squid. Een bizarre naam met veel tentakels, lees invloeden uit verschillende genres. Gaande van Rock of punk tot elektro tot funk. Qua setting doen ze ons denken aan Sons, ware het niet dat ze een volledig andere sound hebben. Britten met een “Je m’en fou”-mentaliteit. Doe vooral voorts jullie eigen zin jongens, goed bezig. Een mooie opener van dit weekend. Vervolgens gaan we richting de Zwerver, waar een vijftal rockers nogal statisch rock’n roll brengen. De sfeer zit goed maar om de een of andere reden worden we er niet warm van The Warlocks. Al snel gaan we dan ook terug wat sfeer opsnuiven rond de kerktoren. Daar mogen dit jaar de jongens van Highkick Wizzard het Busker street podium openen. Vorig jaar wonnen ze nog “De zwaarste editie van Verse Vis” en dat is meteen al veelbelovend. Vraag is of ze dat kunnen waarmaken. Trash metal op Leffingeleuren, van lokaal talent nog wel. Het kan aan het genre liggen, maar ons kan deze band meer bekoren dan wat we eerder zagen in de zaal. Aan de zang/scream van de zanger kan misschien hier en daar nog wat gewerkt worden, maar als ze nog wat groeien mogen zij wat ons betreft tijdens 1 van de volgende edities gerust op een groter podium plaatsnemen. De volgende band waarvoor we afzakken naar de Kapel, wat net als andere jaren een mooi aangeklede tent is, heet Yin Yin. Ze brengen een genre dat ze zelf hebben uitgevonden, “Thaichedelic”. Deze Nederlandse band kent veel oosterse invloeden, naast een mix van Psych en funk. Enkele veelbelovende eerste nummers, maar dan vraagt plots 1 van de bandleden om alle frontlight te doven. Nu zijn er enkel nog silhouetten te zien en heeft onze fotograaf ook meteen gedaan voor dit concert. We blijven nog even hangen maar gaan dan alvast een plaatsje zoeken in de zaal voor de eerste echte headliner van de avond, The Soft Moon. In de aanloop naar leffingeleuren kon een podcast beluisteren waar met verschillende gasten een voorbeschouwing geplaatst werd voor het festival. Zo was er een aflevering met o.a. Fenne Kuppens van Whispering Sons, wie we later dit weekend nog aan het werk zullen zien. Fenne gaf aan dat The Soft Moon steeds een groot voorbeeld en inspiratiebron geweest is voor de band. Van vorige concerten van Whispering Sons viel het ons al op dat Fenne soms volledig opgaat in haar muziek en als het ware in een soort van trance kan verkeren op het podium. Iets wat bij deze band duidelijk terugkeer, ze nemen het publiek volledig mee in deze opzwepende trance. Een zeer donkere setting, (die trouwens een dikke 10 minuten te laat begon), maar ze slagen erin het publiek volledig op te nemen in hun verhaal. Terecht een eerste topper van de avond. De energie die van het podium spat is enorm en dat werkt zeer aanstekelijk bij het publiek. Op weg naar een welkom, verfrissend pintje onder de kerktoren belanden we bij de tweede band die vanavond op het Busker street podium speelt. De nieuwste telg van de Oostendse rock ’n roll scene brengt garage, punk, rock, kortom alles waar luide gitaren aan te pas komen. Net als de vorige band krijgen we hier een band die volgend jaar misschien wel een plaatsje verdiend in de kapel of de zaal. Voor we ons naar de zaal begeven voor de mokerslag van de avond die ongetwijfeld zal komen dankzij Raketkanon, gaan we nog even luisteren naar de synthpop van de mannen van Lust For Youth. Opnieuw moeten alle frontlights gedoofd worden (hopelijk geen trend voor de rest van het weekend!) en wordt er nogal veel rook op het podium gespoten. Als stiekeme fan van groepen zoals Depeche Mode, wilden we deze toch een kans geven. Spijtig genoeg konden ze ons niet overtuigen, net als de rest van Leffinge, want de tent stond niet eens halfvol. Aangekomen in de zwerver bleek meteen duidelijk waar al dat volk plots heen was. Het was drummen voor Raketkanon. Eerder deze maand kondigde de vierkoppige Gentse band aan dat ze er na een tiental jaar mee stoppen. Eind februari kan je in de Vooruit hun laatste concert gaan bekijken, maar een passage op Leffingeleuren kan ook tellen als waardig afscheid. De aangekondigde mokerslag bleef niet uit en deze band doet zijn livereputatie alle eer aan. Ook al zijn we niet zo’n fan van postmetal, de screams van de zanger blijven verbazen en we blijven met plezier tot het einde plakken. Het dak gaat er net niet af, maar toch een waardige afsluiter van een eerste avond Leffingeleuren. Tekst en Foto's: Lies Decramer en Pieter Bouckhout #leffingeleuren #Leffinge #DeZwerverLeffinge

De Engels-Pakistaanse Natasha Khan, die ondertussen in LA woont, dacht na haar conceptalbum The Bride (2016) de muziekindustrie vaarwel te zeggen. Maar kijk daar is dan het vijfde album van Bat For Lashes. Een album met een wel zeer vreemd ontstaan. Khan, die veelvoudig Mercury prijs genomineerd is, was eigenlijk aan het werken aan de soundtrack voor een film, tot de film niet meer kwam en ze besloot de nummers uit te brengen als een nieuw album. Inspiratie vond ze bij film uit de jaren ’80 en muziek als Cindie Lauper en Bananarama. Als gevolg krijgen we een zeer fris en luchtig album, dat echt wel de feel van de jaren ’80 terug brengt. Het blijft zoals de popmuziek uit die jaren vaak wat zweverig, en trekt misschien iets te weinig de aandacht. Lost Girls is een duidelijke referentie naar de filmklassieker The Lost boys. Kids in the Dark opent het album met een zware beat en fladderende synths om Natasha’s zachte stem te begeleiden. The Hunger zou perfect passen bij Stranger Things terwijl Feel for You dan weer eerder doet denken aan Prince zijn Batdance. Het instrumentale Vampires combineert een gitaar met typische Cure-flanger met een Sade saxofoon. Afsluiter Mountains zou de film allicht romantisch naar het einde kunnen begeleiden. Natasha hoopt trouwens nog steeds dat de film er ooit nog zal komen. (Sven Togni) Rolling Stone “Bat for Lashes Finds Beauty in a Burning World on ‘Lost Girls’ “ 3.5/5 Guardian Music “the everyday supernatural” 3/5 NME “…a widescreen reimagining of her trademark danceable sound, though the underlying menace remains” 4/5 Pitchfork “a synth-pop love letter to the ’80s sci-fi and fantasy films of her youth” 7.2/10 Score: 71/100 Release Datum: 13 September 2019 Label: AWAL Producers: Bat For Lashes, Charles Scott IV Uitgaven: Vinyl, CD, Download Website Singles: Kids in the Dark The Hunger Tracklist 01 Kids in the Dark 02 The Hunger 03 Feel for You 04 Desert Man 05 Jasmine 06 Vampires 07 So Good 08 Safe Tonight 09 Peach Sky 10 Mountains #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #batforlashes #lostgirls #awalrecordings

Gooooooooooooooooooood morning! De wereld is naar de kloten, tijd voor een revolutie! Het is nog niet anders geweest sinds ik in 1978 mijn eerste plaatje draaide en het thema blijft, zeker in Metal, steeds maar terugkomen...wegens nog steeds relevant natuurlijk. Geen erg temeer de lyrics uit een fantastische strot komen en het nummer zo'n uitstekende groove kent dat het dansbaar wordt. Full steam ahead, aggressief als fuck en toch erg melodieus. Als deze opstand een voorbode is van wat we op het nieuwe album Renaissance Noire (release 15 november via Arising Empire) mogen verwachten, dan maakt Spoil Engine (opnieuw) een statement van internationaal niveau. Zien we jullie ook op de release show op 16 november in Trax (Roeselare)? PS: Female fronted, backed or flanked...who gives a fuck! Drop the marketing talk: Spoil Engine is a Metal band that consist of very talented 'musicians', period! Even voorstellen Emerging from the 90’s Belgian underground hardcore scene, SPOIL ENGINE has been a bridge between modern technical riffing and oldschool badass grooves and breakdowns. The perfect foundation for original singer Niek Tournois who topped this off with his trademark lyrical approach; a blend of growls, screams, singing and everything in between. Always unpredicatable, yet catchy as hell. This is exactly why -right from the start back in 2004- they were launched into a promising future. Signed to Roadrunner Records, singles in national charts, radio airplay, playing the biggest metal festivals in Europe, etc. This band was fierce, they were coming for you, known for their notorious live shows. Nothing seemed to be able to stop them. But suddenly the whole thing slowly started to crumble. The bigger SPOIL ENGINE became, the more pressure some bandmembers felt. This resulted in a string of line-up changes spread over many years, and a long search for the right people to fill the gaps. That's why SPOIL ENGINE is now a female fronted metal band with Iris Goessens standing her ground as the leader of the pack. Now finally the band is back on track as a solid 4-piece, and their new studio album »Renaissance Noire« shows that their unique style survived all of the changes the band went through. As if the band was feeding on those tumultuous years, they seem reborn. They fought back, and there's no way around these 10 pure modern metal tracks. Expect the usual punchy riffs, crushing grooves and big sing-along choruses. Only this time it's harder than ever before, darker than ever before, and more diverse. Everyone went all in. "We decided to put the past behind us once and for all, and to use our anger & frustration to write the heaviest album we could possibly write. So for the past year we solely concentrated all our focus & attention on the new record. Taking a break from the road gave us the freedom to let this monster grow without any time pressure. We're finally back, and it feels damn great!" – guitarist & main songwriter Steven Sanders Known as hard-working DIY maniacs, using their individual talents to get their vision across, SPOIL ENGINE have always colaborated with top notch artists & musicians to add some additional flavor to their albums. With drummer Matthijs running his own studio and bassist Davy knowing exactly where to take the sound of this album, the band recorded everything themselves, with award-winning producer/engineer Henrik Udd (ARCHITECTS, BRING ME THE HORIZON) taking care of the mix of the album. It sounds massive, while keeping it vivid with an almost live feel. Singer Iris is a professional vocal coach in daily life and surely knows how to handle her wide range of grunts, screams, shouts and clean vocals. Still the band is honored to have special guest Jeff Walker (CARCASS) adding his personal touch to one of the songs. "The album title obviously stands for our rebirth out of the dark, and the music is a big fuck-off to all the bullshit we had to deal with. Working with people like this have resulted in a right-in-your-face sounding record. Visually, the ink illustrations totally match my philosophy behind the lyrics. The themes range from social retrospectives to fighting my personal demons." - Iris Goessens After multiple international appearances on Wacken Open Air, Graspop, Pukkelpop, Midi China, directly supporting and touring with bands such as MEGADETH, MOTORHEAD, PAPA ROACH, IN FLAMES, KILLSWITCH ENGAGE, PRONG, the band is ready to pick up where they left. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #spoilengine #riot #renaissancenoir #arisingempire

2004 was het jaar waarin we onverwacht de reünie van de Pixies mochten meemaken. Eerlijk als ze waren kreeg de tour de naam “Sell Out Tour”. Kim Deal wilde echter niet meewerken aan nieuwe muziek en toen ze in 2013 de deur achter haar dichttrok, was dit het teken voor Frank Black, Joey Santiago en David Lovering om de studio op te zoeken. Interim bassiste Kim Schattenkirk werd bedankt voor de liveshows en Paz Lenchantin, de Argentijnse die we oa kennen van A Perfect Circle en Queens of the Stone Age, verscheen plots in de studio voor de opnames van Indie Cindy, de eerste CD van de Pixies sinds Trompe Le Monde uit 1991. Een succes werd het niet en ook opvolger Head Carrier werd dat niet. Maar nu met Beneath The Eyrie horen we voor het eerst terug stukjes van de echte Pixies. Referenties naar dood en surfen refereren gelukkig weer naar de beginperiodes van Come On Pelgrim en Surfer Rosa. Bassiste Paz, heeft haar plaats eindelijk gevonden in de band en haar backing vocals passen nu misschien zelfs beter bij de stem van Black Francis dan deze van Kim Deal dat ooit deed, maar de baslijnen, hoe mooi ze ook zijn, vormen nog steeds geen song binnen de song zoals enkel Mrs. Deal dat kon. Opvallend is dat het album voorafgegaan werd door een 12-delige podcast serie over de opnames. Daarin komen we bijvoorbeeld te weten dat de band dit album aanschouwt als hun Blair Witch project. Centrale thema’s van het album zijn dood en echtscheiding. Eveneens opvallend is dat producer Tom Dalgety, die we kennen van Ghost en Royal Blood, de eerste twee singles, Catfish Kate en On Graveyard Hill volledig ontleed in youtube videos op het kanaal van de band. On Graveyard Hill begint vanuit een wondermooie baslijn en zou zo passen op Trompe Le Monde. Die andere single, Catfish Kate, gaat over een familie legende van een vrouw die gevecht aangaat op leven en dood met een meerval. En Los Surfers Muertos doen ons enkel tekstueel dromen van Surfer Rosa, misschien vooral door de Spaanse titel, terwijl het stevige St Nazaire ons voor het eerst muzikaal even doet terugdenken aan de beginperiode. Het enige dat doorheen de jaren een constante is, zijn de gitaarsolos van Joey Santiago, die de fans direct zullen herkennen. Silver Bullet is een overblijfsel van de Head Carrier sessies, en wie de Pixies wat kent weet dat ze wel vaker overschotjes van opnames bewaren voor later. De track past alvast beter op dit album dan het zou gedaan hebben op Head Carrier, maar je blijft voelen dat de track gewoon niet aan de verwachtingen voldeed. Dead Horizon is eerder een lied dat we aan een kampvuur gaan horen, maar de vlam gaat snel uit terwijl het album aan zijn einde is gekomen. Voor het eerst zien we terug echt potentieel in het viertal, maar de Pixies die 30 nummers speelden in een set van 80 minuten, die gaan we allicht nooit meer terug zien. De opnames vonden overigens plaats in Dreamland Recordings in Woodstock, NY, en het was daar dat tijdens een rustmoment drummer/goochelaar David Lovering een arendsnest (een 'eyrie') zag en de titel tot stand kwam. (Sven Togni) Guardian Music “gothy, theatrical alt-rock fables and tall tales” 3/5 RifRafmusic “Pixies lurch forward on Beneath the Eyrie” Irish Times “Moving into new wild ways” 4/5 Score: 73/100 Release Datum: 13 September 2019 Label: Pixies Recording (BMG) Producer Tom Dalgety Uitgaven: Vinyl, CD, Download Website Singles: Catfish Cate On Graveyard Hill Tracklist: 01. In the Arms of Mrs. Mark of Cain 02. On Graveyard Hill 03. Catfish Kate 04. This Is My Fate 05. Ready for Love 06. Silver Bullet 07. Long Rider 08. Los Surfers Muertos 09. St. Nazaire 10. Bird of Prey 11. Daniel Boone 12. Death Horizon #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #pixies #beneaththeeyrie #bmg #pixiesrecording

Vrijdag de 13e, volle maan, bestaat er een betere dag voor Chelsea Wolfe om haar nieuwste album op haar fans los te laten? Ik vraag me zo stilaan wel af er onderlinge afspraken zijn in de muziek industrie. Na een zware zomer, met iets vreemdere releases als Unheilig, Lingua Ignota en Pharmakon, is september gevuld met opvallend rustige albums. Na Iggy Pop en Lana Del Rey, verrast Chelsea Wolfe ons nu met een zo goed als akoestisch album. Nu ja, verrassen is veel gezegd, want het werd al enige tijd zo aangekondigd en de drie singles die voorafgingen waren al zeer duidelijk. Het zesde album alweer van Chelsea Wolfe en de kern van haar hele repertoire is zeer gelijklopend. Chelsea koos er dit keer voor om niet naar een of andere studio met reputatie af te zakken, maar ging DIY met haar vaste partner in crime Ben Chisholm. Jess Gowrie kwam langs om wat drums in te spelen en Ezra Buchla stond in voor de strijkers. Geen zware drones, heftige distortions, donkere bassen of bombastische drums. Geen delays op de stem en dus geen plaats om zwaktes te verbergen. Eigenlijk is dit een zeer moeilijke oefening, want als je alles uiteen haalt en enkel de essentiële delen overhoudt, dan kan je makkelijk door de mand vallen. Maar dat gebeurt hier duidelijk niet, Birth of Violence is een meesterwerk waarop Chelsea haar talent als songwriter, meer dan ooit, laat schitteren. De songs beginnen veelal vanuit haar akoestische gitaar en eigenzinnige stem. De eerste track, The Mother Road, is een ode aan Route 66, en 8 jaar van druk toeren. Dat ze na al die tijd nood had aan rust en bezinning wordt gedurende het hele album duidelijk. De meeste songs ontstonden “on the road”, en dus zocht Chelsea een thuis, om ze te kunnen opnemen. Die thuis vond ze in de bergen van het noorden van California, waar ze haar thuisstudio installeerde. Zelf omschrijft ze de songs als “een intern ontwaken van vrouwelijke energie, een verbinding met de moederlijke geest van de aarde en een uitdagende houding tegen de destructieve en controlerende krachten van een hebzuchtig en vijandig patriarchaat.” De drone, gothic en doom klanken verdwijnen in de achtergrond en maken plaats voor een folk sound. Het klinkt allemaal zeer etherisch, terwijl het toch heerlijk donker en aards blijft. Met Deranged From Rock & Roll getuigt ze het ruwere werk niet volledig achter haar hebben gelaten en is een moment om ons uit de dromerige cinematografische sfeer te schudden zodat we alert de rest van het album kunnen aanhoren. Met Highway gaan we nog een laatste keer de weg op voor The Storm passeert, met niet veel meer dan regen en onweer. (Sven Togni) Consequence of Sound: “Chelsea Wolfe Presents an Ethereal Experience on Birth of Violence” RifRafMagazine: “Chelsea Wolfe reinterprets her roots on Birth of Violence” Score: 84/100 Release Datum: 13 September 2019 Label: Sargent House Producer: Chelsea Wolfe/Ben Chisholm Uitgaven: Vinyl, CD, Download Website Singles: The Mother Road Be All Things Deranged For Rock & Roll Tracklist: 01 The Mother Road 02 American Darkness 03 Birth of Violence 04 Deranged for Rock & Roll 05 Be All Things 06 Erde 07 When Anger Turns to Honey 08 Dirt Universe 09 Little Grave 10 Preface to a Dream Play 11 Highway #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #sventogni #chelseawolf #birthofviolence #sargenthouse

woensdag 4 september 2019, Het Depot (Leuven) | foto: internet Bry O’Reilly, Bribry voor de oldschool fans, wist afgelopen woensdag een honderd tal mensen te charmeren in Het Depot. De jonge Ierse singer/songwriter is al actief sinds 2012 maar bracht pas in 2016 zijn debuut album uit waarna hij op tour ging in Europa met de jongens uit Twenty One Pilots. Nu, drie jaar later, hoopte Bry nog wat mensen bijeen te krijgen voor hij een break neemt van het touren. Niet getreurd, er zal nog muziek worden uitgebracht maar het touren wordt even on hold geplaatst. De avond ging van start met Dave Giles. Om eerlijk te zijn was ik niet van plan erg in te gaan op het voorprogramma, maar als deze een indruk achterlaat op je, heb je nu eenmaal geen keuze. Dave Giles is alles wat een artiest moet zijn. Hij heeft een sterke stem waarmee hij goede songs zingt. Hij weet op zijn eentje het publiek te vermaken met de nodige anekdotes, maar belangrijker nog: met zijn persoonlijkheid. Zo maakte hij tijdens de show duidelijk dat hij nog andere passies heeft naast muziek: thee en de ruimtevaart. Hij verkocht zelf zijn eigen thee als merchandise! En wat verkocht dit als zoete broodjes. Ook de ruimtevaart was duidelijk belangrijk doorheen zijn set, hij zong er zelf een liedje over. Dave Giles is een echte space nerd, of zoals hij het zelf zegt: een snerd. Een fantastisch voorprogramma dat perfect wist hoe hij het publiek moest opwarmen. Na Giles was het de beurt aan… Nog eens Giles? Een beetje verwarring. Maar naast Bry en zijn gitaar, betrad ook Giles opnieuw het podium met zijn gitaar. De twee verzorgden samen de main act, met in de hoofdrol Bry. Wie Bry al eerder aan het werk zag, weet wat hij kan verwachten. Een rustige show met kerstverlichting om toch die punten voor sfeer binnen te halen (maar eigenlijk gewoon omdat Bry gek is op kerst). Verder passeren er geen verrassingen tijdens de show: Bry staat met een open hemd, maakt grapjes tussendoor en weet het publiek te betoveren met zijn toch wel depressievere songs. Om het (ongeveer) met zijn eigen woorden te zeggen: "This is an acoustic tour so that means that my sad and depressing songs are going to be even more sad and depressing". Middenin de show is het tijd om het publiek te laten beslissen over het lot van de liedjes. De zanger neemt maar liefst twee requests en speelt met veel plezier Your Life Over Mine en Astronauts (hiermee was Dave Giles heel blij). Tijdens de set zijn ook twee covers te horen: Ho Hey van The Lumineers en Can’t Help Falling In Love van Elvis Presley. Hoewel deze covers heel leuk werden uitgevoerd, vond ik de keuze om covers in de show te verwerken minder. Oké, één cover om je volledige publiek mee te krijgen, maar twee? Kom op Bry, je hebt zelf een hoop liedjes waarmee je kan uitpakken. De show werd zoals gewoonlijk afgesloten met Bry die zich mengde in het publiek met zijn gitaar. Geen microfoon, geen back up. Het laatste liedje staat in het teken van Bry en zijn fans. Met Disarm sluit hij een mooie avond af in Leuven. #concertreview #concertverslag #liveshow #concert #liveconcert #liveoptreden #mauivindevogel #bry #hetdepot #leuven

Onze fotograaf Chris was dit jaar huisfotofgraaf op Blender Undercover, een tweedags alternatief rockfestival in Aalst. Op vrijdag waren er o.a. optredens van Solitude Within, My Dilligence, Black Tartans, Bark, Your Highness en Red Zebra. Op zaterdag waren er o.a. optredens van Welcome to Holyland, Wildheart, Amortisseur, Dyscordia en Evil Invaders, Solitude Within My Dilligence Black Tartans Bark Your Highness Red Zebra Welcome to Holyland Wildheart Amortisseur Dyscordia Evil Invaders #fotverslag #Blenderundercover #aalst #solitudewithin #evilinvaders #dyscordia #redzebra

De heren van Sonata Arctica hebben in hun voorbije 23 jaar al een tiental studio albums uitgebracht. Doe daar nog een aantal EP’s en live-/verzamelalbums bij en we mogen gerust spreken van een actieve band. Hun doorbraak kwam al vlug met hun eerste albums, waar ze met een melodieuze vorm van power metal geschiedenis schreven. Intussen is de band een stuk geëvolueerd. Per nieuw album worden vaak nieuwe ideeën uitgewerkt. Ook hier is dat het geval. We vertrekken voor een nieuwe reis, vertrekken vanuit het koude Finland, maar waar we belanden is ook deze keer de vraag. Met de rustige intro van Message From The Sun ontwaken we uit het koude Finse landschap, waarna de catchy opener losbarst. Het is altijd tof om direct bij de keel gegrepen te worden. Ook Whirlwind is zo’n melodieus nummer, bomvol keyboards, dat fris aanvoelt voor een wervelwind. Midden in het nummer is er een stop waar het nummer op zoek lijkt te gaan naar zichzelf. Als een feniks herrijst het nummer, al had ik een wervelwind wel iets onstuimiger voorgesteld. Een strakke riff zorgt voor een kil ritme dat spartaans aangehouden wordt. Maar geef toe, met een titel Cold kan dat ook niet anders. Ook hier een break in het midden, gevolgd door veel melodie en overgoten met een gierende gitaarsolo. Storm The Armada is een bass-gericht nummer, maar kon me maar matig boeien. Ook The Last Of The Lambs had ik anders verwacht. Na de geladen intro krijgen we een traag nummer. Er lijkt een opbouw van spanning, maar er komt geen climax. Een trage drum begeleidt de keyboardklanken, waarover Kakko zacht zijn verhaal brengt. Deze break in het album zorgt voor een rustpauze, waar een ballad meer gepast het ritme slechts tijdelijk had teruggeschroefd. Who Failed The Most moet het album terug op gang trekken. Melodie en Tony’s immers prachtige vocalen laten je gelukkig terug ontdooien. Al doet het nummer hiervoor goed zijn best, ik blijf nog wat half bevroren zitten. Dat lukt een stuk beter bij Ismo's Got Good Reactors, dat erg bombastisch van start gaat. De hemelse vocalen gaan over in vurig gitaarwerk. Een krachtig stuk, bol van melodische virtuositeit, toont aan dat Sonata Arctica ook zonder leadzang prachtige nummers kan maken. De oosterse sfeer voelt ook vernieuwend aan, iets waar Sonata Arctica nooit verlegen voor was. Ook hier is die zoektocht om zichzelf opnieuw uit te vinden goed voelbaar en komt verfrissend over. Het lijkt er even op dat ook Demons Cage instrumentaal zal worden, tot Tony plots invalt. Het nummer kent dankzij de keyboardklanken een dramatische ondertoon. De progressieve gitaarriffs klinken agressief maar de heldere toetsen zorgen toch voor een vrolijk kantje. Ook hier veel variatie in tempo, waar rustige momenten me maar matig boeien, maar de bollende stukken wel vetjes klinken. Er zit een mooie dualiteit in A Little Less Understanding: een negatief klinkende riff met opgewekte keys. Toch komt het nummer dankzij de vocalen vrij aangenaam over. The Raven Still Flies With You is een track waar wel wat in geëxperimenteerd wordt, me echter niet kon overtuigen wegens te rustig. Tijdens die dikke zeven minuten heb ik enkele keren de skip-knop opgezocht maar net niet ingedrukt. De hekkensluiter is opnieuw een traag nummer. The Garden is rustig, heel erg rustig. Zeker om een album af te sluiten waar er al een pak minder energie in zit dan hun voorgangers Terwijl het album van start gaat met een aantal uptempo tracks verschuift het tempo naar beneden. Het valt op dat meerdere nummers die rustigere trend bevatten en daardoor valt het ganse album wat op door zijn afwezigheid van energie. Al ben ik fan van de band sinds jaren, moet ik toegeven dat ik wat meer verwacht had. Het is duidelijk dat de band wat zoekt naar vernieuwing. Als trouwe fan is dat niet altijd even leuk, maar feit is wel dat de albums geen kopieën zijn van de vorige zoals vele bands hun eerste CD tot vervelends toe uitmelken. Score: 75/100 Info Releasedatum: 06/09/2019 Label: Nuclear Blast Producer: Uitgaven: (CD/LP/Digital) Website Singles: A Little Less Understanding Cold Who Failed The Most Tracklist: 1. Message From The Sun 2. Whirlwind 3. Cold 4. Storm The Armada 5. The Last Of The Lambs 6. Who Failed The Most 7. Ismo's Got Good Reactors 8. Demon's Cage 9. A Little Less Understanding 10. The Raven Still Flies With You 11. The Garden #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #andymaelstaf #talviyö #nuclearblast

50 jaar gelden bracht Iggy Pop met zijn Stooges I Wanna Be A Dog uit, allicht zijn gekendste song én album tot op vandaag. Nu is er al het 18e solo album van de inmiddels 72-jarige mijnheer Pop, getiteld Free. Allicht vond hij zijn laatste album, Post Pop Depression, te normaal, want eerder deze zomer liet Iggy al weten dat het stemmetje in hem liet weten “you need some weird shit”. En weird shit dat werd het ook, en dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn. Mogelijk dacht hij tijdens de opnames aan het overlijden van zijn vriend David Bowie met wie hij in de jaren 70 veel samenwerkte en werd het daardoor ietwat jazzy met hier en daar wat koperblazers? De gitaren verdwijnen meer in de achtergrond dan ooit tevoren, terwijl de bass prominent aanwezig is en synths en drums de sound vervolledigen. De heerlijke soundscapes van de altijd impressionante Sarah Lipstate (beter gekend als Noveller) verdienen misschien meer aandacht. De trompet van Leron Thomas krijgt die aandacht dan misschien weer iets te veel. James Bond is hypnotiserend met een zeer repetitieve, maar de aandacht grijpende baslijn en een grommend stemmetje. Dirty Sanchez, hoe kan het ook anders met zo’n titel, voelt dan weer eerder Mexicaans aan en gaat over de porno-industrie. “Sluts” rijmt natuurlijk als geen ander met “Butts” en “online porn drives me Nuts”. Het album leunt bij momenten eerder aan bij een spoken word album met muzikale begeleiding, want tot echt zingen komt Iggy amper. Op Do Not Go Gentle Into That Good Night leest hij dan een gedicht van Dylan Thomas voor. We Are The People is dan weer een gedicht van die andere goede vriend die de wereld verlaten heeft, Lou Reed, uit de jaren ‘70. Closer The Dawn is dan wel weer zeer origineel en een schitterend einde “If all else fails, it’s good to smile in the dark”... Weird shit zoals aangekondigd, maar allicht niet wat de grote massa van Pop verwachten zou. (Sven Togni) Rolling Stone “Iggy Pop finds a new swagger on Free” 3,5/5 NME “a contemplative and liberating collection that unshackles him from his past” 4/5 Guardian Music “a man of too many parts” 2/5 Info Release date: 6 september 2019 Label: Thousand Mile inc Uitgave: CD, Vinyl, Download Website Singles Free James Bond Sonali Tracklist 0. Free 0. Love Missing 0. Sonali 0. James Bond 0. Dirty Sanchez 0. Glow In The Dark 0. Page 0. We Are The People 0. Do Not Go Gently Into That Good Night 0. The Dawn #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #iggypop #free #thousandmileinc

Ook de tweede single van het nieuwe album Birth Of Violence - uit vrijdag 13 september via Sargent House - klinkt zéér filmisch en...donker natuurlijk. Meteen wordt ook duidelijk dat het geen volledig akoestisch album wordt en dat we interessante soundscapes en héél wat 'electronica' te horen zullen krijgen, zij het dan niet de immense, verpletterende geluidmuur nog kenmerkend voor Hiss Spun. Luister ook naar de nieuwste single Be All Things én het eerder verschenen Night of the Vampire. CW verduidelijkt "The overarching theme of both the song and video is connection. To me, the video Karlos created is an expression of freedom: beautiful humans being themselves, responding to the call of the lyric “won’t you dance?” It began as a sort of homage to a scene in the Paul Thomas Anderson film Magnolia, where the characters are singing along to the Aimee Mann song “Wise Up,” but I wanted our version to be explored through the lens of The Tarot. I’ve been reading tarot cards for myself for many years, and researching the symbolic expressions of the cards for this video made me want to dive even deeper. To represent that, I played both The Fool and The High Priestess cards in the video, to embody both the beginning of the journey, and the realization that the sacred knowledge I was seeking was inside me all along. We cast friends to play a few other tarot archetypes, and Karlos’ idea was to bring the symbols and signifiers into the contemporary; deconstructed, and made everyday - “the magical and the unexceptional.” I loved that. At the same time, we really wanted to challenge the binary of the traditional tarot cards, and give them more diversity, which is something important that many cool artists and witches are doing. I’m such a fan of Karlos Rene Ayala as a writer, director, documentarian, & friend, and have looked forward to making a video with him for a long time. " website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #chelseawolfe #sargenthouse #americandarkness