Onlangs nog een leuke discussie over muziek met twee jeugdvrienden waarmee ik enkele keren per jaar richting een concert trek. "Er verschijnt tegenwoordig geen goede muziek meer en er zijn geen goede nieuwe muzikanten/bands meer, toch niet zoals in onze tijd." Daar ben ik het vanzelfsprekend hélemaal oneens mee, maar ik besef vanwaar dat gevoel komt. Enerzijds staan de meeste van mijn generatiegenoten, al dan niet onbewust, niet meer open voor nieuwe muziek/muzikanten. Ze volgen gewoon de nieuwe releases niet meer en dat is, deels, begrijpelijk: probeer maar eens tussen het bos de bomen te zien. Anderzijds kleven ze vast aan die enkele groten uit het verleden en spuwen de playlists van de gekende streamingdiensten vooral een veelheid aan varianten hierop uit...en die kunnen vanzelfsprekend niet tippen aan de 'meesters'. Zelf ontdek ik bijna maandelijks een nieuwe muzikant/band waarvan ik denk: "Damn, dit is héél straf." In die categorie viel eind vorig jaar de jonge Zweedse Helga. Haar EP Nebulous trok van bij de eerste klanken van de lead single Battle Song mijn aandacht. De tweede song die een video kreeg is het muzikaal en visueel intense Haunted: een klein meesterwerk! Haar unieke mix van Rock/Metal/Folk/Dark Pop/Nu-Goth/Classical met een zeer donkere ondertoon roept de sfeer op van natuurelementen die de éne keer woest tekeer gaan en op andere momenten rustgevend werken. En dan is er nu de opvolger The Autumn Lament die naadloos aansluit bij de weg die Helga is ingeslagen en tegelijk het niveau een stuk opkrikt. De nieuwe EP is beklemmend, beklijvend, betoverend én bevrijdend. De muziek is als een storm die zich ontketent, als woeste golven die tegen een rotskust beuken, als een hevige wind die op een ijskoude najaarsnacht door hoge boomtoppen raast. Maar ook als een onweer dat ergens héél in de verte blijft hangen, de golven die zich terugtrekken en de wind die zachtjes gaat liggen. Je voelt steeds die dreiging die je in haar greep houdt en gepaard gaat met een fascinatie en daaropvolgende rust die over je neer daalt. Mörker is zo'n storm, een wervelwind aan ritmes, een eb én een vloed. De etherische stem en chants van Helga zweven boven de tribal aandoende drums en in reverb gedrenkte gitaren. Telkens wanneer je denkt dat het nummer is afgelopen, pikt een ritmewissel de draad weer op en klinken de gitaren plots door de oude Black Sabbath geïnspireerd. Het gaat zo maar door tot er na 5'34" toch een einde aan dit prachtstuk komt en ik enkel naar méér verlang. Into The Light en Prophecy brengen dan het soort rust dat je ervaart wanneer de storm is overgewaaid, maar nog niet helemaal voorbij lijkt. Een ontspannend gevoel overheerst en toch blijft daar ergens die intensiteit nog aanwezig, het gevoel dat die dreiging elk moment kan terugkomen, dat de golven toch weer hard zullen beuken. Helga zingt hier ontdaan van galm en laat horen dat ze over een best goede stem beschikt die ook zonder extra lagen kan boeien. Ik heb geen idee wat ik met Worlds Apart aan moet, ik voel dat nummer gewoon niet. Een vreemde eend in de bijt of ligt het gewoon aan mij? Sleep Well, Rest Well sluit de EP bloedmooi af. De titel spreekt in feite boekdelen: de storm is weldegelijk gaan liggen, de golven hebben zich teruggetrokken en de wind is nog slechts een zacht briesje. Het nummer is een dromerige, door klassieke muziek beïnvloede afsluiter. Violen worden aan het klankpallet toegevoegd en scheppen halfweg een wat barokke sfeer. Even zwelt het geheel wat aan en nemen de gitaren over tot de laatste adem teder wordt uitgeblazen. Prachtig! Helga was voor mij dè ontdekking van 2018 en de jongedame bevestigd hier met glans. Score: 87/100 Info Release datum: 20 september 2019 Label: Icons Creating Evil Art Producer: - Uitgaven: Digital only Facebook Singles Mörker Tracklist Mörker Into The Light Prophecy Worlds Apart Sleep Well, Rest In Peace #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #johnvandemergel #helga #theautumnlament #iconscreatingevilart

Een héél weekend Amenra in al haar artistieke glorie, dat mag Amsterdam beleven van vrijdag 27/09 tot zondag 29/09. We geven op basis van de verkregen info mee wat je zoal kan verwachten...en dat is héél wat! Vrijdag 27 september De Beeldenstorm Speciaal voor The Building of The Free Church stelt Colin H. Van Eeckhout een tentoonstelling samen met werken van verschillende kunstenaars die zich laten inspireren door dezelfde thematieken als de band Amenra, en elkaar wederzijds inspireren. Onder andere werk van Arjen Kunnen, Maarten Kinet, Kristoffer John Mondy, Aline Gorsen, Philippe Lantoine, Jan Opdekamp, Stefaan Temmerman en Christophe Mencke zal te zien zijn in de Brakke Grond. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets This Kind of Bird Flies Backwards Dansvoorstelling door danseres en choreografe Natalia Pieczuro met live muziek door Colin H. van Eeckhout (Amenra, CHVE), Bjørn Lescouhier (Regression) en Mathieu Vandekerckhove (Amenra, Syndrome).Een duistere danssolo geïnspireerd op verhalen van levenslustige mensen en niet bang zijn om met vallen en opstaan hun doel te bereiken. Mensen die openstaan voor de kracht van meeslepende gevoelens in extreme situaties. Een ontmoeting tussen choreografe en danseres Natalia Pieczuro en muzikanten Colin H. Van Eeckhout, Mathieu Vandekerckhove en Bjørn Lescouhier. Een gitzwarte, meeslepende performance. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets A Night by Colin H. Van Eeckhout Een met muziek gevulde avond in de sfeervolle Rode Zaal van de Brakke Grond gecureerd door Amenra frontman Colin H. Van Eeckhout. Bevriende bands en gelijkgezinden van Amenra zullen het podium betreden. Op het affiche staan broeder Dieleman, Lingua Ignota en Onmens. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets Zaterdag 28 september De Beeldenstorm zie vrijdag 27 september Info & Tickets Ain't Done Much Healing In zijn theatrale ritueel toont acteur en theatermaker Peter Seynaeve de kracht van suggestie en verbeelding. Ain't done much healing openbaart de sluimerende poëzie die aanwezig is in de dingen die ons omringen. Door subtiele ingrepen, onverwachte combinaties en rituele handelingen wekt hij objecten uit onze dagelijkse context tot leven. In een intieme en exclusieve setting voor vijftien mensen ontstaat zo een ontroerend verhaal over verlies en loslaten. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets The Building of the Free Church De muzikale intensiteit van Amenra te beleven in de schitterende setting van Paradiso. Bovendien het exclusieve optreden van Amenra in Nederland, n.a.v. het 20-jarige bestaan. Op de affiche van de grote zaal staan Alcest en Lingua Ignota. In de kleine zaal kan je Treha Sektori, Bossk en Year of the Cobra ontdekken. Lokatie: Paradiso Info & Tickets The Pain of Others Is pijn deelbaar? Kan je letterlijk meevoelen met een ander? Met The Pain of Others vraagt filosoof en theatermaker Peter Aers ons minstens een gegronde poging te doen. Met zijn gespreksperformance creëert Aers eigenzinnig werk op de grens tussen theater, participatie en reflectie. Met een open en nieuwsgierige blik organiseert hij oefeningen in spreken, waarbij de dialoog met mensen centraal staat. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets Zondag 29 september De Beeldenstorm zie vrijdag 27 september Info & Tickets Het Ochtendgloren: brunch en terugblik Barbara Raes (Beyond the Spoken, werkplaats voor niet-erkend verlies) en Colin H. Van Eeckhout (frontman Amenra) blikken samen met kunstenaars, curatoren en partners in het programma terug op het festival. Met hen en het publiek praten zij, onder het genot van een uitgebreide brunch over manieren en vormen om rouw, verlies en pijn te verbeelden. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets Ain't Done Much Healing In zijn theatrale ritueel toont acteur en theatermaker Peter Seynaeve de kracht van suggestie en verbeelding. Ain't done much healing openbaart de sluimerende poëzie die aanwezig is in de dingen die ons omringen. Door subtiele ingrepen, onverwachte combinaties en rituele handelingen wekt hij objecten uit onze dagelijkse context tot leven. In een intieme en exclusieve setting voor vijftien mensen ontstaat zo een ontroerend verhaal over verlies en loslaten. Lokatie: De Brakke GrondI Info & Tickets The Pain of Others Is pijn deelbaar? Kan je letterlijk meevoelen met een ander? Met The Pain of Others vraagt filosoof en theatermaker Peter Aers ons minstens een gegronde poging te doen. Met zijn gespreksperformance creëert Aers eigenzinnig werk op de grens tussen theater, participatie en reflectie. Met een open en nieuwsgierige blik organiseert hij oefeningen in spreken, waarbij de dialoog met mensen centraal staat. Lokatie: De Brakke Grond Info & Tickets Kijk HIER voor een totaaloverzicht van het weekend, alles netjes op één pagina gebundeld #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #nederland #amenra #thebuildingofthefreechurch #debrakkegrond #paradiso #ParadisoAmsterdam #amsterdam #linguaignota #alcest #broederdieleman #onmens

Hate Me (Sometimes) is Stand Atlantic hun eerste single sinds de release van hun debut album Skinny Dipping in oktober vorig jaar. Er werd ook meteen een video uitgebracht die vol zit met felle roze en groene kleuren, alsook gezichtsverf, dozen op hoofden en bizar kleine handen van zangeres Bonnie Fraser. Voor wie zangeres Bonnie Fraser (en dan vooral haar karakter) kent, zal het extraatje aan het begin van liedje niet verrassend zijn: je hoort haar namelijk heel random ‘spaghetti’ zeggen. Jokes aside, het liedje smaakt zeker naar meer en we hopen dat dit de aanleiding is naar een volgende stap in de carrière van de Australische band. Even voorstellen Stand Atlantic are an Australian pop punk band from Sydney, formed in 2014. The band consists of vocalist/guitarist Bonnie Fraser, guitarist David Potter, bassist Miki Rich, and drummer Jonno Panichi. Stand Atlantic gained prominence in the Australian music scene with the release of their demo EP, A Place Apart in 2015. The band signed with Rude Records in 2017 and released a new single, 'Coffee at Midnight', that landed them positive reviews. They released an EP, Sidewinder, in September 2017. Their debut album, Skinny Dipping, was released in October 2018. On 4 September 2018, Stand Atlantic announced a new single, "Lavender Bones", would premiere on Triple J later that night. A debut record was teased and Triple J appeared to post the album's name, Skinny Dipping. Stand Atlantic announced that they had signed to Hopeless Records on 5 September 2018 and that their debut album, Skinny Dipping, would be released in October 2018. On the 2nd of October, Stand Atlantic released "Lost My Cool", the second single from their debut album. Stand Atlantic released "Skinny Dipping", the title track and third single on 23 October. It premiered on BBC Radio 1. Skinny Dipping was released October 26 & debuted at #17 on the iTunes charts. On 5 July 2019, Stand Atlantic officially announced Miki Rich as a permanent member of the band, after he had been touring with them since 2017. (wikipedia) website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #mauivindevogel #standatlantic #hatemesometimes #hopelessrecords

Blink-182 is terug met hun achtste album, dat de titel NINE draagt. Het is de opvolger van California dat inmiddels alweer uit 2016 stamt. Voor diegenen die de laatste jaren in een soort winterslaap zijn beland en het nieuws van de Pop-Punk wereld hebben gemist: co-frontman Tom DeLonge maakt niet langer deel uit van het bekende trio. Op het nieuwe album horen we dan ook Mark Hoppus zijn stem en basgitaar, drummer Travis Barker en zanger/gitarist Matt Skiba. De jongens tonen met NINE een duidelijke evolutie. De oldschool fans herinneren zich ongetwijfeld nog liedjes zoals Blow Job en Fuck a Dog. Hun vierde studio album kreeg ook de naam Take Off Your Pants and Jacket, een humoristische remake van de zin take off your pants and jack it. Met NINE wordt er voor meer mature content gekozen. Het grootste deel van het album focust dan ook op de donkere kant van de hedendaagse wereld (denk maar aan politieke events), alsook op Hoppus’ zijn problemen met depressie. Met de begintonen van The First Time toont Blink-182 meteen aan dat ze terug zijn. Je herkent van in het begin de Pop-Punk en Rock vibes die alomtegenwoordig waren op hun self-titled album. Ze gaan sterk verder met Happy Days, waar de sombere songteksten voor het eerst prominent aan bod komen en dit gaat verder met Heaven. Om tijd te besparen: dit gaat basically het hele album zo door. Met Darkside verdwijnt de Pop-Punk wat naar de achtergrond en horen we even een andere kant Blink-182, waarbij naast de melodie ook de tekst aangemoedigd wordt. Gelukkig kan ook deze ons bekoren. Blame It On My Youth begint met tonen die aan alien life doen denken maar slaat al snel over op een goeie drum. Met Generational Divide schakelen we een versnelling hoger. Een kort liedje met een hoog energiegehalte. Een perfecte tune om een circle pit op te doen. Bij Run Away horen we Hip Hop invloeden terugkomen en zo zijn we alweer bij de helft van het album aangekomen. We gaan verder met Black Rain, waar het geweld van de gitaren en drums in eerste instantie uitblijft. De overgang naar hun gebruikelijke instrumenten is dan wel wat minder, helaas. Met I Really Wish I Hated You komt hun tiener zelve weer even naar boven en horen we teksten die doen denken aan het gebroken hart van een tiener. We herkennen Blink-182 hier vooral door de tekst, eerder dan door de melodie. Pin the Grenade en No Heart To Speak Of zijn twee nummers die zeker hun plaatst verdienen op dit album: goed uitgevoerde en catchy songs. Ransom is weer een kortere song want ook deze moeten er uiteraard tussen zitten op Blink-182 albums. Een goeie song die traag start en tijdens het refrein al snel oppikt. Een energiek tussenstuk, zoals we dat gewoon zijn van deze jongens. De eerste tonen van On Some Emo Shit krijgen je ook helemaal in de mood voor oldschool Blink en sluit perfect aan bij het eerste liedje van dit album. Bij Hungerover You keren de Hip Hop beats weer erg terug en daarna zijn we alweer aanbeland bij het laatste liedje. Het album eindigt op een trieste noot met Remember To Forget Me. Een triest en traag liedje, maar ook een zeer mooie afsluiter van een geslaagd album. Niet veel bands doen het hun na maar Blink-182 slaagt er na acht albums nog steeds in een sterke prestatie neer te zetten. Kort samengevat bestaat het nieuwe album uit diepere en donkere teksten gecombineerd met veel drumwerk. We horen de klassieke Pop-Punk en Rock vibes terugkomen maar er wordt ook geëxperimenteerd met Hip Hop sounds. De band is net terug van touren dus we hopen op de aankondiging van een Europese tournee binnenkort! Score: 75/100 Info Release datum: 20 september 2019 Label: Columbia Records Producer: John Feldmann and others Uitgaven: CD/Vinyl Website Singles Darkside I Really Wish I Hated You Blame It On My Youth Happy Days Tracklist The First Time Happy Days Heaven Darkside Blame It On My Youth Generational Divide Run Away Black Rain I Really Wish I Hated You Pin the Grenade No Heart to Speak Of Random On Some Emo Shit Hungover You Remember to Forget Me #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #mauivindevogel #blink182 #nine #sonymusicbelgium #columbiarecords

Phil Campbell & The Bastard Sons Glenn Hughes maandag 16 september, Het Depot (Leuven) | Foto's: Peter Verstraeten #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #philcampbellthebastardsons #glennhughes #deeppurplemkiiimkiv #peterverstraeten

dinsdag 17 september 2019, JC Bouckenborgh (Antwerpen) | foto's: Femke Valks Dinsdag kon je in JC Bouckenborgh terecht voor een stevige dosis Post-Hardcore. Een gezellig jeugd centrum waar steeds meer kleinere bands hun weg naartoe vinden, waaronder dus ook de Britse Acres. De jongens brachten in 2017 hun eerste EP In Sickness And Health uit en eerder dit jaar was het tijd voor hun eerste album. Deze kreeg de titel Lonely World en ging overal over eerlijkheid en moeilijkere thema’s zoals depressie en allerlei emoties. Bij een nieuw album hoort uiteraard een promotour en dat was hier niet anders. Antwerpen kon de Lonely World UK & EU Tour 2019 afsluiten vooraleer de band naar de UK trok. Initieel zouden Tripsitter en Parting Gift het voorprogramma verzorgen maar de eerste werd begin september vervangen door Captives. De last minute vervanging bleek een goede keuze te zijn. De jongens in Captives weten wat ze moeten doen en hoe ze het moeten doen. Het groepje is afkomstig uit Leeds en liet meteen een goede indruk na hun eerste keer in Antwerpen. Helaas ging de show van start met slechts een 15-tal mensen in het publiek en ook tijdens hun set werd dit publiek amper aangevuld. Jammer, want Captives bracht goede muziek waarin de gasten zich wel konden vinden. Gelukkig laten ze weten dat ze snel terug zullen zijn. Daarna was het de beurt aan Parting Gift. Ik denk dat iedereen nog wat hoopte op wat extra binnensijpelend volk, maar het mocht niet zijn. We gingen met dezelfde bende verder. De zanger kondigde meteen al aan dat het een instrumentale set zou worden. Ik dacht eerst dat ik dit mis had begrepen, maar toen bij het tweede liedje nog steeds geen gezang te horen was, bleken mijn oren mij toch niet in de steek te hebben gelaten. Koos Parting Gift hiermee voor de juiste tactiek? Niet bepaald. Deze aanpak sloeg niet echt aan bij het publiek en ik heb ook geen idee waarom ze voor een instrumentale set kozen. Misschien hadden Captives en Parting Gift beter van plaats gewisseld. Rond 21u was hét moment dan eindelijk aangebroken: Acres! Ook al was het maar voor een 20-tal man, de jongens gaven het beste van zichzelf. De set werd gestart met Deathbed, de eerste track van hun nieuwe album. Verder worden nog enkele liedjes van hun nieuwe album gespeeld, waaronder Lonely World en Talking In Your Sleep. Ook de fans die er al wat langer bij zijn, worden getrakteerd op enkele songs van In Sickness And Health. Het meest verrassende nummer dat deze avond werd gespeeld, was toch wel Write Home, dat intussen al 6 jaar oud is. Way, way back in the old days. Het was duidelijk geen gekend lied onder het publiek, maar niettemin zeker wel geliefd. De iets hardere screams van zanger Ben Lumber vielen alleszins in de smaak. Je zou denken dat onder het weinige volk wel wat echte fans zitten, toch? Dat was niet meteen het geval hier. De meesten kenden de teksten niet, of mompelden wat mee en van fel meezingen was al zeker geen sprake. Het is jammer dat een band als Acres de kans niet kreeg in Antwerpen om alles te tonen wat zij in hun mars hebben. Zeker na het uitbrengen van een sterk debuut album. Het had een heerlijke show kunnen worden, mits er meer interactie was (komende van de kant van het publiek dan). Het draaide uiteindelijk uit op een rustige show waarbij iedereen mooi mee knikte. Een fijne avond, maar niet wat ik ervan verwachtte. Setlist Deathbed Medicine Miles Apart Write Home Lullaby Lonely World Talking In Your Sleep Unwelcome In Sickness & Health #concertreview #concertverslag #liveshow #concert #liveconcert #liveoptreden #mauivindevogel #acres #jcbouckenborgh

Wanneer ik de naam Monolord hoor zie ik direct een kerel in een donkere vintage outfit dat een flying-V hanteert dat lager gestemd is dan de stem van Morgan Freeman moest hij al 100 jaar roken. Wie het geluid van Monolord kent en regelmatig beluistert zal alvast niet teleurgesteld zijn om te beseffen dat dit album hun goeie oude sound behouden heeft. Het is een album om je na een lange werkdag neer te zetten met een goeie IPA, doods voor je uit te staren en te accepteren dat je dag best kut was, maar dat nu wel alles oke is. Op de albumcover staat een uil die langs achter belicht is, waar ook nog eens een ruimteschip uit vliegt. Hoewel dat heel erg random klinkt, is het ook heel erg mooi. Blauw en oranje is nu eenmaal de best werkende kleurcombinatie, maar de manier waarop alles in beeld is gebracht zegt veel over het album. De donkere achtergrond en het serieuzere font zetten een toon die hoorbaar is doorheen alle zes nummers. Met een mooie kalmerende intro start het nummer Larvae. In goeie oude Monolord fashion begint een stuk later het gruizelige basgeluid dat mij al talloze keren omver heeft geblazen zoals bij het nummer Empress Rising al die jaren terug. Het klinkt niet vrolijk. Het klinkt somber, traag maar troostend. Het album bezit drie nummers die elk 10 minuten duren, naast andere iets kortere nummers. Niets is onder de vijf minuten lang, maar dat is ook het mooie aan dit genre. Het dwingt je om tijd te nemen. Geen easy access pop songs die makkelijk te verteren zijn, nee, gij daar gaat nu even een moment nemen om te reflecteren. Skywards start met een riffje dat hariger is dan de ballen van Chewbacca. Het nummer neemt even tijd om te ontplooien, en na een minuut of vijf start het begin van het einde met een mooi atmosferisch stuk. Heel het album zit in deze zelfde melancholische vibe, er is geen enkel nummer dat er niet bij past. De vocals van Thomas Jäger sieren het genre, maar soms hoefde het zelfs helemaal niet. Hun riffs zijn vaak al genoeg atmosfeer en soms breken de vocals de emotie een klein beetje af omdat ze zo statisch zijn. Volledig instrumentaal gaan is hun stijl niet, maar sommige nummers hadden nog sterker geweest moesten ze dat wel zijn. Dat valt vooral op in het nummer No Comfort. Na 5 minuten zijn er geen bijna vocals meer en dat laat je toe om veel meer in de sfeer te geraken. Fans van Briqueville en Miava zullen mij wel verstaan. Monolord heeft zichzelf niet heruitgevonden. Er is niets te vinden in dit album dat ze niet al eerder gedaan hebben. Zijn er spetters bij zoals Rust en Empress Rising? Nee. Is het album de moeite waard? Ja. Het is gewoon een andere belevenis. Een somberder hoofdstuk in een avonturenverhaal. Een uur lang durende regenstorm tijdens een zes uur lange rit. Mooi, als je jezelf toelaat om ervan te genieten. Score: 78/100 Info Release datum: 20 September 2019 Label: Relapse Records Producer: - Uitgaven: CD/LP/Digital/Cassette website Singles The Last Leaf The Bastard Son Tracklist The Bastard Son The Last Leaf Larvae Skywards Alone Together No Comfort #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #monolord #nocomfort #relapserecords

Voor de derde dag op rij zakken we af naar het gezellige Leffinge, voor een dag vol muzikale ontdekkingen rond de kerktoren. Beginnen doen we met Jordan Mackampa, een sympathieke Engelsman met Congolese roots. Zijn sympathie blijkt vooral uit zijn bindteksten, zo vertelt hij dat het lang geleden is dat ze nog een aan deze kant van de plas mochten spelen en ze hier eigenlijk alleen komen voor onze wafels. Zijn stem doet wat denken aan die van Michael Kiwanuka en heeft vooral een ontwapenend effect. We wanen ons even in onze zetel voor een ‘lazy Sunday afternoon’ met deze chille muziek. Vervolgens worden we volledig wakker geschud in de kapel door de mannen van Civic. Gewoon rechtdoor knallen en blijven gaan, dat is alles waarvoor deze mannen naar hier gekomen zijn. Deze Australiërs spelen aan een hoog tempo het ene na het andere nummer tot de set plots volledig stilvalt omdat de gitarist een snaar gebroken heeft. Een backup gitaar of een roadie die alles kan vervangen hadden ze niet meegenomen, dus dan maar even wachten tot hij het kon vervangen. Na deze pauze gaan ze gewoon door aan hetzelfde elan, maar toch jammer dat er zo’n lange pauze in hun set zat. Hierna gaan we terug naar de zaal voor Bedouine. Ze werd aangekondigd als een dromerige trip terug in de tijd en dat is te merken aan haar kledij en setting. Ze krijgt de zaal zo stil, dat je zelfs de spiegels van de fotografen kan horen afgaan. Nice and quiet is de titel van één van haar eerste nummers, het liedje beschrijft perfect de sfeer op dat moment in de zaal. Ze doet ons qua stemgeluid een beetje denken aan Katie Melua, in onze contreien enkel bekend van het wondermooie Nine Million bicycles. Na een drank en lunchpauze zakken we snel terug af naar de zaal voor een waar dansfeestje met De Staat. Dansbare Rock ’n Roll, dat is wat ze brengen. Een beetje vreemd dat ze hier in Leffinge zo vroeg op de avond geprogrammeerd staan, terwijl ze toch al hoofdpodia op Lowlands of zelfs Rock Werchter plat speelden. Zowel de band als het publiek laten dit niet aan hun hart komen en amuseren zich te pletter. Stilstaan is gewoon niet mogelijk op deze muziek. Misschien wel het beste concert van dit jaar op Leffingeleuren?! Nicklas Paschburg laten we na een liedje of twee aan ons voorbij gaan. Totaal ons ding niet, zeker niet na zo’n energiek feestje met De Staat. Nog wat genieten van die laatste zon dan maar en terug naar de zaal afzakken voor de volgende band. The Mystery lights is een Amerikaanse rockband die hier in Leffinge zijn meest recente plaat Too Much Tension komt voorstellen en promoten. Een donkere setting met veel rook doet hun naam (Mystery Lights) alle eer aan. De titelsong Too Much Tension doet ons iets teveel denken aan Jump on it van The Sugarhill gang. Maak gerust zelf eens de vergelijking, eens je het gehoord hebt kan je het niet meer uit je hoofd krijgen. We blijven met plezier in datzelfde genre plakken bij Frankie & The Witch Fingers. Opnieuw aan energie totaal geen gebrek bij deze mannen. Heel opzwepende garagerock, rechtstreeks uit een garage ergens in LA. De nummers razen voorbij als een ontspoorde trein die niet van plan is om zomaar te stoppen. Dan rest ons enkel nog de afsluiter van een weekendje Leffingeleuren. Die eer valt dit jaar aan Whispering Sons. Je moet deze zomer wel op een andere planeet geleefd hebben om ze niet al eens live gezien te hebben. Ze brengen een zeer sterke set en Fenne is duidelijk ‘in form’. Ze gaat opnieuw volledig op in haar muziek en zingt vanuit een uitgesproken woede of kwaadheid, dat zich uit in een energie-uitbarsting op het podium. Die energie zorgt er mede voor dat ze toch wel een sterke set neerzetten, een waardige afsluiter van eigen bodem! Dan volgt de bittere ernst dat het ondertussen al laat begint te worden en dat dat leuke festival, dat laatste zomerfestival er alweer op zit dit jaar. Daarmee is de festivalzomer in schoonheid afgesloten en kunnen we alvast niet wachten tot het weer juni is en we er weer kunnen invliegen. #Leffinge #DeZwerverLeffinge #leffinge #whisperingsons

Na hun debuut album in 2009 brengt deze Britse blues-rock band met Smarthphone Rabbit Hole hun 4de cd uit. De broertjes Clifford zullen hun loyale schare fans zeker weten te bekoren met hun nieuwe sounds. En niet enkel de fans! Zanger/guitarist Aled Clifford zorgt weer voor stevig gitaarwerk en met een rauwe engelenstem weet hij elk nummer van een ziel te voorzien. Bij Right Time en Ball & Chain bewijzen ze alweer dat rauw ook zacht kan zijn, meteen de zachtste klanken van de cd. Ball & Chain mag dan het laatste nummer zijn op de cd, het neemt me mee op een dromerige muzikale wolk en laat me verlangen naar meer. Ook jongere broer Brenning Clifford laat weer al zijn talent los op de drums en is dan ook prominent in de songs aanwezig. Everybody Says Hi het openings nummer brengt je meteen in de sfeer van wat nog allemaal komen moet met een zeer catchy sound. Met Smartphone Rabbit Hole en The Fear gaan ze er net nog even steviger tegen aan dan bij de overige nummers. De energie van ZZ Top is toch wel aanwezig in deze twee nummers. De Clifford broers hebben met dit album een sterke prestatie neergezet. Bij geen enkel nummer heb ik de fast forward knop nodig, enkel de rewind knop om alles nog vele malen opnieuw te beluisteren. Zoals Dirty Harry zei “Go ahead, make my day”, wel met dit album maakten ze alvast mijn dag goed!! Score: 85/100 Info Release datum: 20 September 2019 Label: Giddy Kipper Records Producer: Tim Hamill en HFS Uitgaven: CD/Digital Website Singles Everybody Says Hi High Shoulders Everywhere Tracklist Everybody Says Hi High Shoulders Everywhere Firing Line Damn Right I Mean It Right Time Quick As A Hiccup Same Boat Different Sail Smartphone Rabbit Hole The Fear Ball And Chain #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #henrysfuneralshoe #smartphonerabbithole #giddykipperrecords

Momenteel luisteren we zowat doorlopend naar het nieuwe album Jaime dat vrijdag 20 september verschijnt (Columbia Records). Mevr. Howard put - ook los van Alabama Shakes - uit het diepste van haar ziel en Amerikaanse 'roots' (muziek). De Soul uit de jaren 60 is alomtegenwoordig en alles wordt gekruid met een fikse portie Funk. Het zou Brittany Howard niet zijn indien er toch niet overal een ruw kantje aan zit. Puur genieten! Een woordje uitleg I wrote this record as a process of healing. Every song, I confront something within me or beyond me. Things that are hard or impossible to change, words and music to describe what I’m not good at conveying to those I love, or a name that hurts to be said: Jaime. I dedicated the title of this record to my sister who passed away as a teenager. She was a musician too. I did this so her name would no longer bring me memories of sadness and as a way to thank her for passing on to me everything she loved: music, art, creativity. But, the record is not about her. It’s about me. It’s not as veiled as work I have done before. I’m pretty candid about myself and who I am and what I believe. Which, is why I needed to do it on my own. I wrote and arranged a lot of these songs on my laptop using Logic. Shawn Everett helped me make them worthy of listening to and players like Nate Smith, Robert Glasper, Zac Cockrell, Lloyd Buchanan, Lavinia Meijer, Paul Horton, Rob Moose and Larry Goldings provided the musicianship that was needed to share them with you. Some songs on this record are years old that were just sitting on my laptop, forgotten, waiting to come to life. Some of them I wrote in a tiny green house in Topanga, CA during a heatwave. I was inspired by traveling across the United States. I saw many beautiful things and many heartbreaking things: poverty, loneliness, discouraged people, empty and poor towns. And of course the great swathes of natural, untouched lands. Huge pink mountains, seemingly endless lakes, soaring redwoods and yellow plains that stretch for thousands of acres. There were these long moments of silence in the car when I could sit and reflect. I wondered what it was I wanted for myself next. I suppose all I want is to help others feel a bit better about being. All I can offer are my own stories in hopes of not only being seen and understood, but also to learn to love my own self as if it were an act of resistance. Resisting that annoying voice that exists in all of our heads that says we aren’t good enough, talented enough, beautiful enough, thin enough, rich enough or successful enough. The voice that amplifies when we turn on our TVs or scroll on our phones. It’s empowering to me to see someone be unapologetically themselves when they don’t fit within those images. That’s what I want for myself next and that’s why I share with you, “Jaime”. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #brittanyhoward #jaime #columbiarecords #sonymusicbelgium

We lieten de jonge Zweedse Dark Folk/Nu Goth artieste Helga reeds enkele malen aan bod komen en waren steeds onder de indruk van haar nummers. Met deze Mörker (Zweeds voor donker) blaast ze ons echter helemaal uit onze sokken. Tribal-esque vocals, opzwepende drums en aan Grunge refererende gitaren vormen een soliede basis voor diverse tempo-/sfeer wissels en zelfs invloeden uit Folk en klassieke muziek. Telkens wanneer je denkt dat het nummer is afgelopen, wordt opnieuw aan je arm gerukt en wordt je verder in haar wereld gezogen. Vrijdag 20 september verschijnt haar tweede EP The Autumn Lament (via Icons Creating Evil Art), waarmee Helga gegarandeerd dè revelatie van 2018-2019 wordt. Helga over haar nieuwe muziek: "...a musical translation of my inner and physical world. I personally love reverb-drenched music and sounds, drawing inspiration from my dream world, the misty forests, and Swedish folk music.” Luister ook naar Haunted Even voorstellen After jumping around between different musical projects, Helga decided to go solo in late 2016 pursuing a career as a singer-songwriter. Anxious to release the melodies that had been stuck in her head for months, she self-released a demo EP in October 2016 that would later lead to various musical collaborations in the rock and metal world. Life happened in 2017, but that didn’t stop her from crafting riffs and writing songs. By the beginning of 2018 she started recording an EP with musicians across the globe. Landing her first record deal in May, Helga’s first single ‘Battle Song’ was released in August, following a second single ‘In The Wilderness’ in November, and an EP ‘Nebulous’ released in December. Helga is exploring her musical universe. You’ll never know what you’ll hear next. facebook #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #helga #iconscreatingevilart #nugoth #metal #darkpop #mörker #theautumnlament

Op 30/11/2019 organiseert Jeugdhuis Pluto opnieuw het Metal Fest, een kleinschalig maar vooral heel erg aangenaam festival voor en door jongeren en hen die zich blijvend jong voelen aan een schappelijke prijs. Het Pluto Fest heeft ook voor deze editie voor een indrukwekkende line-up gezorgd. Fans van het genre krijgen er opeenvolgend spetterende optredens te zien van verschillende groepen. We stellen ze graag even aan jullie voor. Tyrant’s Kall (Death/Doom/Heavy Metal): De opener van het festival baseert zich op de fantastische literatuur van Howard Philips Lovecraft en kanaliseert deze door middel van hun zware en boeiende muziek. Balance of Terror (Brutal Death Metal/Grindcore): Zoals de meeste Brutal Death-bands, is de muziek snel, agressief en fel, dus de term "terreur" wordt gemakkelijk uit de muziek gehaald. Het sleutelwoord hier is "evenwicht". Ontploffingen, grooves, met soms zelfs een vleugje slam, schreeuwende vocalen, keelzang (soms tot het uiterste), old school, progressief, alles is aanwezig ! Nightqueen (Symphonic Power Metal): Nightqueen is een symfonische power metal band uit Genk, België. Hoewel hun muziek vrij uniek is, hoor je enkele invloeden van bands als Iron Maiden en Helloween. De band biedt een energieke volledige show in alle aspecten. Om de nieuwe line-up te horen, luister naar de CD "Seduction" of de clips op YouTube (Seduce me, Wall of sor-row), of bekijk het Nightqueen Facebook-account. Beluister het verschil. Saille (Black Metal): Black Metal-gezelschap SAILLE, bestaande uit leden uit BE, NL en FR draait al bijna een decennium mee en heeft al een behoorlijke stempel achtergelaten in de donkere kant van de metal scene. Saille graaft telkens dieper in het donker, zowel live als in de studio; een formule die steeds meer navolging krijgt van de moderne, extreme metalliefhebber. Black Tartans (Celtic Punk Rock): Een op hol geslagen trein tot stilstand brengen is waarschijnlijk eenvoudiger dan de voormalige groepsleden van the Black Tartan Clan te overtuigen om een punt achter hun muzikaal avontuur te zetten. Nadat eind 2017 enkele veranderingen in de line-up wat stof deden opwaaien, hebben de kiltdragers de gelederen terug versterkt en hun naam veranderd naar “Black Tartans”. En kracht schuilt in de aantallen: de nieuwe line-up bestaat nu uit 7 leden met een ruime ervaring, zowel live als in de studio. Op muzikaal vlak blijft de groep een energieke mix brengen van doedelzak, banjo, punkrock en Keltische invloeden, met als voornaamste invloeden Dropkick Murphys, Pipes and Pints, Real McKenzies en anderen. Warrant (Power/Speed Metal): Warrant is een metalband die begin jaren tachtig zijn muzikale carrière begon in Düsseldorf. In 1984 en 1985 bracht de band 2 succesvolle albums uit onder het toenmalige Metal label "Noise Records". Beide albums worden nu beschouwd als cultklassiekers. De band is zich steeds muzikaal blijven ontwikkelen, Warrant blijft een songgerichte zonder "nonsens" . Dit komt ook tot uiting in het feit dat Warrant als een trio blijft werken. Het tweede PLUTO FEST gaat door op 30/11/2019 in zaal Amb8 – Lange Ambachtstraat 45 te Oosterzele. Tickets zijn vanaf nu te koop via www.jeugdhuis-pluto.be of be.ticketgang.eu/Pluto aan een milde 18 Euro. Aan de kassa betaal je 20 Euro.