Search Results

Vorig weekend ging onze fotograaf nog eens lokaal talent ondersteunen. Deze maal trokken we naar Deerlijk waar twee lokale bands die avond het beste van zichzelf gaven tijdens Croqrock. De sympathieke mannen van Café des Sports openden de avond met enkele van hun nieuwe nummers die in 2018 gelanceerd werden op hun eerste EP ‘Ongeveer’. Vanuit de alledaagse tragiek én vrolijkheid komen toegankelijke nummers voort over onderwerpen waar we allemaal wel eens mee te maken hebben, of het nu gaat om een luie zondag of het verlies van iemand. Na deze Deerlijkse toppers komt Et Encore, een folkrockband die haar strepen al verdiende doorheen haar jarenlange carrière. In 2018 komen ze met een gloednieuw album ‘Welcome Home’.

Foto's: BIR/Trees Rommelaere #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #rivalsons #trix #TrixAntwerpen #biebobconcerts #warnermusicbelgium

Op zaterdag 2 maart brengen Bishop Gunn het geluid van het diepe Zuiden der Verenigde Staten naar Antwerpen en jij kan erbij zijn! Zin in een avondje vette Southern Rock/Blues/Soul gebracht door een stel jonge wolven? Neem dan deel & WIN 1 duoticket Hoe maak je kans? 1) Like onze Facebook pagina 2) Like en share het bericht van onze wedstrijd op je tijdlijn en andere sociale media met de hashtag #WINbishopgunn. 3) Stuur jullie antwoord op onderstaande vragen via een privébericht aan onze Facebook pagina vóór vrijdag 01/03 (20u). De gelukkige winnaar wordt nog diezelfde avond per e-mail verwittigd. Vergeet dus zeker niet, naast je volledige naam, ook je e-mail adres én gsm nummer op te geven. Welk gehucht in de V.S. is de thuishaven van Bishop Gunn? Schiftingsvraag: hoeveel juiste antwoorden zullen we ontvangen tegen vrijdagavond 01/03 (20u)? Info & tickets zaterdag 03 maart 2019, Trix, Antwerpen, tickets website muziek *Medewerkers van Brothers In Raw, alsook hun familieleden, kunnen vanzelfsprekend niet deelnemen. We rekeken ook op jullie eerlijkheid in deze. photos by Anthony Scarlati #blues #concert #liveshow #win #wedstrijd #bishopgunn #southernrock #soul #natchez #trix #TrixAntwerpen

Sam & Julia maken frisse, hedendaagse Americana met een eigen twist. Op hun debuut EP So Far, So Good laat het duo duidelijk horen dat ze een unieke sound te pakken hebben. Hun verschillende stemmen die bijzonder goed samengaan, rijke gitaarlijnen en verhalende songs maken van So Far, So Good een bijzonder debuut. De EP komt op 22 februari uit via I Love My Label, het nieuwe platenlabel van Tim Knol. So Far, So Good is een tijdreis door de afgelopen vier jaar waarin Sam van Ommen en Julia Schellekens veel liedjes hebben geschreven en samen hebben opgetreden. Ze putten uit elkaars ervaringen en sparden met muzikale ideeën en teksten om zo uiteindelijk altijd tot de beste uitkomst te komen. Sam & Julia beschrijven in hun teksten herkenbare situaties die ze allebei of los van elkaar meemaakten; het eeuwige onbegrip tussen man en vrouw, scheidende ouders, een goochelend broertje en diverse gebroken harten. De eerste single Come Cry gaat over volwassen worden en de hobbels die je tegenkomt onderweg. Het is een troostliedje waarin Julia aan Sam laat weten dat het oké is om te huilen en je kwetsbaarheid te tonen. Come Cry is meer dan 340.000 keer gestreamd op Spotify. Two Track Station is een goudeerlijk liedje over hoe het is om tussen twee scheidende ouders in te leven. Afsluiter van de EP is A Widow’s Lullaby; het eerste liedje dat Sam & Julia samen schreven. Toen Sam & Julia op zoek gingen naar een producer van de EP, kwamen ze al snel uit bij Tim Knol, die net was begonnen met bandjes produceren in zijn Mi5 Studio in Hoorn. Julia vertelt: “Bij de kennismaking was er meteen een klik. Hij is sindsdien een soort mentor voor ons geweest, niet alleen op creatief gebied maar ook op zakelijk gebied. Toen de EP klaar was besloot Tim om ons als eerste band uit te brengen op zijn nieuwe label, I Love My Label, wat voor ons een grote eer en steun in de rug is!” So Far, So Good is gemixt door Jeroen Tenty, o.a. bekend van de band ‘Beans & Fatback’. Sam & Julia zullen dit voorjaar het voorprogramma verzorgen van Judy Blank en een serie huiskamerconcerten doen om de release van So Far, So Good te vieren. Hou hun website in de gaten voor alle informatie. (Jessica De Wal, It's All Happening) #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #samjulia #comecry #sofar #sogood

In afwachting van de release van haar tweede album A Broken Heart Is An Open Heart (dd. 15 maart) kunnen we genieten van een nieuwe video bij de reeds eerder uitgebrachte song Not Enough. Wat we uit ons interview met de innemende Zweedse leerden, is dat deze clip deel uitmaakt van een tweeluik. Het vervolg mogen we binnenkort verwachten. Hopelijk volgen ook snel enkele optredens in de buurt, naast haar stek op Roadburn op 13 april. Een woordje uitleg bij de video "This video signifies letting go," says Lemón of the clip. "In contradiction to the lyrics, in the video I actually leave. I get help from some higher powers and find myself in a completely new situation, open for real love." The closing sunset sequence showcases this situation beautifully, as the new couple gaze tenderly at one another amid the soft glow of twilight. She continues, "We recorded [the song] in California and there was a beautiful feeling that day that I really think we captured." #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #louiselemón #notenough

Het tiende album alweer van dit Japanse kwartet, hoewel we er liever een paar vergeten. Het is niet duidelijk of ze met de titel zelf willen aangeven dat de laatste paar album beter nooit verschenen waren, maar goed, ze komen eigenlijk van ‘Nergens’ maar zij eindelijk ‘Weer Hier’. Beginjaren 2000 waren de hoogdagen van de Post Rock en die werd (in het gitaar gedeelte van dit genre) gedomineerd door Mogwai, Explosions In The Sky en Mono (JP). Mogwai is tot heden de grote exponent, Explosions gingen na het drama in Pukkelpop (ze waren de laatste band die hun set hadden afgewerkt voor de storm) zich even richten op soundtracks, en Mono die gingen dan weer experimenteren met albums als The Last Damn, Rays of Darkness en Requiem for Hell. En aangezien het nog degelijke For My Parents al een collaboratie was met het Wordless Music Orcherstra, is dit dus hun eerste echte album in 10 jaar. Het viertal uit Tokio bestaat ondertussen al 20 jaar en voor het eerst is er een nieuw lid. Na het vertrek van drummer Yasunori Takada, werd Dahm Majuri Cipolla aangeworven, meteen het eerste niet Japanse lid van de band. De opener is een zeer korte en heel stille track, meer een intro dan een echte song. Daarna barst de CD uit zoals een ouderwets Mono album. Intense muziek die van muzikale soundscape groeien naar dynamische hoogtepunten die de emoties van vreugde en verdriet van guitarist Takaakira Goto uitdrukken. De orchestrale begeleiding zorgt op dit album voor een geslaagde ondersteuning. Op Nowhere Now Here horen we meer de invloeden van Beethoven, Morricone en Gorecki, waar we vroeger toch eerder Sonic Youth en My Bloody Valentine herkenden. in Parting neemt de piano bijvoorbeeld een ongekende hoofdrol op. Zowaar kunnen we voor het eerst echt genieten van de de stem van bassiste Tamaki Kunishi op Breathe waarbij we tevens even op adem kunnen komen na After You Comes The Flood. Mono had al eerder met haar stem ge-experimenteerd, maar dat was toen minder geslaagd tijdens een periode die we liever vergeten. Toch blijft ze vooral de dame achter de magistrale basslijnen. Funeral Song kan al direct op de playlist van mijn begrafenis komen. Op Far And Further keert het gevoel alsof de gitaar met naalden bespeeld wordt van weleer terug, en zorgt de baslijn voor een kalmerende invloed. Heel opvallend is dat deze keer gekozen is voor kortere nummer, als je songs van 5 tot 8 minuten zo kan noemen. Enkel de titel track Nowhere, Now Here overschrijdt de kaap van de 10 minuten. Ik herinner me Palmless Prayer waar geen enkel nummer korter was dan 12 minuten. Sinds 2004 zit Steve Albini als producer achter hun albums, die veelal nog analoog gaat werken in zijn Electrical Audio Chicago studio. De man achter Big Black en Shellac weet als geen ander hoe een gitaar moet klinken. Steve is ook de man die door Kurt Cobain werd gevraagd om In Utero te produceren omdat Kurt zo’n fan was van het werk van Albini voor The Pixies en The Breeders. En als je vindt Mono op CD of vinyl al schitterend klinkt, dan stel ik voor dat je ze zeker eens live aan het werk moet zien. Jaarlijks spelen ze een 150 tal shows en voor het eerst in een decennium heb ik alvast weer zin om ze nogmaals te gaan bekijken. Bij voorkeur te beluisteren met het volume helemaal open! Echoes and Dust: ”A triumphant, beautiful, affecting, tragic but glorious collection from one of the world’s finest instrumental bands.” Score: 86/100 Info Releasedatum: 25 januari 2019 Label: Temporary Residence Limited Producer: Steve Albini Single: Breathe Uitgaven: 2xLP, CD website Tracklist: God Bless After You Comes The Flood Breathe Nowhere, Now Here Far and Further Sorrow Parting Meet Us Where The Night Ends Funeral Song Vanishing, Vanishing Maybe #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #mono #temporaryresidencelimited #nowherenowhere

‘Songwriting over navel-gazing’ Progressieve Rock/Metal, ik heb er steeds een dubbel gevoel bij. De complexe songstructuren waarbij je zoveel mogelijk ideeën in één nummer propt, de immens lange duur, het etaleren van de technische kwaliteiten van de muzikanten...het leidt al snel tot een arty-farty sfeertje dat enkel door een select elitair clubje geapprecieerd kan worden. ELP, Yes, de vroege Genesis, King Crimson, Pink Floyd, Jethro Tull - om even de meest gekende en meest invloedrijke bands in het genre te noemen - kan je vanzelfsprekend niet verwijten geen goede nummers geschreven te hebben, toch gingen ze stuk voor stuk ook al eens zwaar uit de bocht. Dream Theater dan, daar heb ik ook nooit iets mee gehad. Ik deed wat pogingen tijdens de beginjaren (When Dream And Day Unite en Images & Words) maar het wilde niet lukken en dus schoof ik hen maar opzij. Waarmee ik de fans wil duidelijk maken: ik ken DT dus eigenlijk qua muziek niet. Blijkt dat ze met The Astonishing voor héél wat fans 'zwaar uit de bocht zijn gegaan' terwijl het voor anderen (dat selecte clubje?) puur genieten was. Waarom hier dan aandacht schenken aan Distance Over Time? Wel, DT blijft een sterke 'brand' wanneer het op Prog Metal aankomt, zolang bands de focus leggen op songs i.p.v. technisch kunnen hou ik wel van het genre én...ik vind het artwork ronduit schitterend. Genoeg triggers dus voor een luisterbeurt en een - zo objectief mogelijk - oordeel. Blijkt dat DT deels terug richting de beginjaren zijn gegaan en meer de focus leggen op het schrijven van goede nummers. Nummers die op 3 na een stuk onder de 7' blijven, best compact dus voor hun doen, en erg melodieus aandoen. Soms zelfs iets té melodieus naar mijn zin. Bij o.a. het refrein van Untethered Angel krijg ik een hoog Eurovisie Songfestival gevoel (Dana International?). Ook Fall Into The Light en S2N zijn in hetzelfde bedje ziek: best goede tracks die wat mij betreft kopje onder gaan tijdens de flutrefreintjes. Ik ben ook nooit fan geweest van James LaBrie met zijn fijne, lichte stem. Tijdens de langere nummers FITL, At Wit's End en Pale Blue Dot gaan Petrucci (g) en Rudess (k) bovendien zwaar aan het 'noedelen' en raken ze me helemaal kwijt. Dit in tegenstelling tot de meer compacte nummers als Paralyzed en Viper King met hun stevige riffs, het bloedmooie Barstool Warrior waar Petrucci dan wel erg gevoelvol gaat soleren of Room 137 dat bewijst dat een complexe song vol breaks en tempowissels geen +10' hoeft te duren en het soleren uiterst functioneel kan zijn. Schitterend retro refrein trouwens! Het dubbel gevoel blijft dus ook na meermaals luisteren. Neemt niet weg dat Dream Theater een topper in het genre is met héél straffe muzikanten die sterke nummers weten te schrijven, ook al voel ik het niet steeds. Toppers: Paralyzed, Barstool Warrior Score: 75/100 Info Releasedatum: 22 februari 2019 Label: InsideOut Music Producer: - Singles: Untethered Angel Fall Into The Light Paralyzed Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Untethered Angel Paralyzed Fall Into The Light Barstool Warrior Room 137 S2N At Wit's End Out Of Reach Pale Blue Dot Viper King #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #dreamtheater #distanceovertime #insideoutmusic

Een MUST voor wie de MKII lineup - hun meest commerciële én succesvolle bezetting dus - aan het werk wil zien. Jaja, the voice zelf ontbreekt natuurlijk en die komt ook nooit meer terug, maar geen betere vervanger dan Arnel Pineda. Op de wat bizarre uitspraak hier en daar na, zingt hij de klassiekers zoals enkel Steve Perry dit (in een ver verleden dan) kon. Op 29 maart verschijnt deze integrale live registratie van hun twee commercieel meest succesvolle albums Escape en Frontiers - samen goed voor 8 top 40 singles en +20 miljoen verkochte exemplaren - op DVD, Blu-ray, DVD/2CD en Blu-ray/2CD. Even voorstellen Yeah right! ;-) Live In Japan 2017: Escape + Frontiers DVD 1. Don't Stop Believin' Intro 2. Don't Stop Believin' 3. Stone In Love 4. Who's Crying Now 5. Keep On Runnin' 6. Still They Ride 7. Escape 8. Lay It Down 9. Dead Or Alive 10. Neal Schon Guitar Solo 11. Mother, Father 12. Jonathan Cain Piano Solo 13. Open Arms 14. Separate Ways Intro 15. Separate Ways (Worlds Apart) 16. Send Her My Love 17. Chain Reaction 18. After The Fall 19. Faithfully 20. Edge Of The Blade 21. Steve Smith Drum Solo 22. Back Talk 23. Frontiers 24. Rubicon 25. La Raza del Sol 26. Lovin', Touchin', Squeezin' #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #journey #liveinJapan2017 #escape #frontiers

‘Why wait for the new Tool?’ Ze steken de bewondering voor de meesters niet onder stoelen of banken, de Brit en drie Finnen. Van de ritmische drumpassages over de pompende baslijnen en gitaarsound tot de zangpassages: "In afwachting van het nieuwe Tool album schreven we maar zelf die nummers die we willen horen!". Duidelijk. Wheel is echter méér dan een kloon, ook al komen ze bij momenten erg dicht bij die grens die je beter niet overschrijdt. Bij Vultures en Where The Pieces Lie horen we de zware deprimerende riffs eigen aan Alice In Chains. Skeletons laat dan weer erg filmisch aandoende sferen horen die we kennen van bij Long Distance Calling. In de epische meesterwerkjes Wheel, Tyrant en Lacking voegen ze dan alle stukjes van de complexe puzzel samen. Ook al tikken deze songs elk tegen/over de 10', op geen enkele moment vervelen ze. De opbouw is telkens tot in de puntjes verzorgd met rustige passages die als stilte voor de storm dienen. Voor je het beseft zijn die 10' voorbij en druk je op de repeat knop. Waar ikzelf immens kan van genieten is het drumwerk van Santeri Saksala. Man wat speelt die jongen gevarieerd en ritmisch Met zijn speelstijl eist hij in elk nummer een prominente rol op, alsof hij telkens aan het soleren gaat maar toch ten dienste van de song stelt. Na een concert van 90' moeten zijn armen eraf hangen, denk ik dan. Moving Backwards eis je vrijdag bij je platenboer op. Dit uitstekende debuut volgt op de beide eerder verschenen EP's The Path en The Devide en is een must voor fans van eerder genoemde bands. Wheel hebben meteen de lat erg hoog gelegd voor hun idolen die maar beter serieus uit hun pijp komen. Spijtig genoeg (nog) niet op Belgische podia, wel in onze buurlanden als opener voor de Zweedse Art-Rockers Soen (met ex-Opeth drummer Martin Lopez). “Life is like a wheel. Sooner or later, it always come around to where you started again.” – Stephen King Toppers: Vultures, Wheel, Tyrant, Lacking Score: 84/100 Info Releasedatum: 22 februari 2019 Label: Odyssey Music Network Producer: - Singles: Vultures Where the Pieces Lie Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Vultures Wheel Tyrant Up The Chain Skeletons Where the Pieces Lie Lacking #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #wheel #movingbackwards

11 februari 2019, Botanique Rotonde (Brussel) De (bijna) wekelijkse trip naar mijn platenboer zorgt regelmatig mee voor leuke ontdekkingen, vooral wat steengoede 'nieuwe' livebands betreft. Ik had nl. nog nooit van The Revivalists gehoord, ook al zijn deze veelzijdige (alternative) rockers uit New Orleans reeds sinds 2007 actief en hebben ze met Take Good Care in 2018 hun 4° full album uitgebracht. Maar liefst 8 muzikanten brengen héél erg catchy (alternative/roots) rock met veel soul, funk en zelfs pop invloeden. Noem het gerust een meer toegankelijke (of minder pretentieuze?) Dave Matthews Band. Erg radiovriendelijk en op en top Amerikaans. Wat meteen ook inhoudt dat onze gerespecteerde nationale pers hiervan moet gruwelen. Voor hen is dit waarschijnlijk zo fake/plastic als wat. Zij waren er echter niet bij, wel een goed gevulde Rotonde waarvan zeker 50% deels dronken Noord-Amerikanen die zich compleet lieten gaan. Héél kort iets over het sympathieke Gentse duo The Antler King. Hun 'catchy indiepop met prachtige vocale harmonieën en kruimels psychedelica' (dixit HUMO) klonk mooi, was echter een complete miscast als opwarmer voor wat zou volgen. Van zodra de 8 fuifnummers uit NOLA het podium betraden was je de Belgen meteen vergeten. Toch wel een beetje spijtig. It Was A Sin zet nog voorzichtig in met een sleutelrol voor de prachtige stem van David Shaw en Ed Williams op een nog jankende pedal steel. Geleidelijk aan bouwt het nummer op en krijgt licht epische proporties, voortgestuwd door de twee drummers Andrew Campanelli en PJ Howard. Wanneer voor het slot podiumbeest/saxofonist Rob Ingraham en keyboarder/trompettist Michael Giradot elk aan een zijde van het podium op een platform hun longen uitblazen, gaat het publiek volledig los. Van een entrée gesproken. Het erg funky Criminal sluit naadloos aan en doet de temperatuur stijgen. Nu mogen Zack Feinberg (g) en George Gekas (b) schitteren. Ongelooflijk wat een power de twee drummers opnieuw brengen en hoe Ingraham en Williams schitterende accenten blijven leggen. Oh No toont vervolgens hun meer stevige/roots zijde. Ik begrijp dat deze klasbakken, na 7 jaar onafgebroken 'underground' aan hun reputatie te hebben gewerkt, de afgelopen drie jaar voor uitverkochte headline tours zorgen, waaronder een uitverkochte Red Rocks verschijning. En met Wish I Knew You een gouden #1 single te pakken hebben. Verre van 'overnight succes' zoals het al eens genoemd wordt. Shaw heeft naast een sterke stem ook een podiumprésence die je van een frontman verwacht. Hij bespeelt zijn publiek én speelt ermee, duikt geregeld tussen de fans en laat hen af en toe stukjes meebleiren. Of dat geapprecieerd wordt? De stralende gezichten spreken boekdelen en stilstaan zien we de fans ook niet veel. Wat me verder opvalt, is dat Williams zijn pedal steel niet enkel traditioneel laat janken, hij tovert er regelmatig erg leuke moderne tunes uit en steelt hiermee geregeld de show. Dat zijn college buddy's - zo zat als een ei - pal voor zijn neus geposteerd staan, had hij dan misschien liever niet gehad: "Why are you guys so in my face?", al lachend. Na een subliem eerste kwart worden de songs naar mijn gevoel dan net iets te poppy, tot we met Catching Fireflies weer de goede (funky, soulvolle) rock richting uitgaan en er met Some People Say en Hate To Love You twee prachtige ballads volgen. De Meiden smelten. Hun reguliere set afsluiten doen ze met hun grootste hits, toegegeven ook wel poppy, maar die songs liggen zo goed in het oor dat ik er wel van kan genieten. Bedoeling was het feestje nog even te laten doorgaan met een dubbele bisronde van 3+1 nummer. Dat was echter zonder de strikte curfew van de Belgische zalen, alsook misschien slecht time management van de band, gerekend. Twee nummers vallen af, gelukkig niet een prachtige versie van Have A Cigar. Ik heb opnieuw een schitterende avond beleefd in wat voor mij één van mijn favoriete concertzalen aan het worden is. Bij deze ook mijn dank aan de klank- en lichtman. Setlist It Was A Sin Criminal Oh No When I'm With You You and I Change Next to You Catching Fireflies Some People Say Hate to Love You All My Friends Wish I Knew You (bis) Future Have a Cigar (cover Pink Floyd) Fotoalbum #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #therevivalists #botanique #rotondebotanique #brussels

‘America, American, Americana’ Als er één muziekstijl oertypisch (Noord-)Amerikaans is, dan is het wel Americana. Nu ja, een stijl kan je het misschien niet noemen, eerder een melting pot van stijlen, m.n. authentieke Country, Folk, Blues, zelfs een scheut Heartland Rock. Wanneer we een omschrijving moeten vinden voor de 15 nummers die Ryan Bingham op zijn nieuwe werk aan ons presenteert, dan is het op en top Americana. Ik hou steeds mijn hart vast wanneer een album méér dan 12 songs bevat. Ik weet gewoon dat er dan van die opvullertjes tussen zitten of dat het allemaal wat saai begint te worden. Liever 8 à 10 kleppers wat mij betreft. Bingham pakt het echter schitterend aan door enorm te variëren en een bloemlezing te brengen van wat Americana doorheen de geschiedenis heeft betekent. We horen (al dan niet sompige) Blues stompers zoals Jingle and Go, Goddamn Blues en Hot House. Lover Girl, Beautiful and Kind en Wolves zijn dan weer Country/Folk ballads waar ofwel de pedal steel jankt of Bingham zichzelf begeleidt op akoestische gitaar. Tom Petty is ook nooit ver weg en wordt geëerd in nummers als What Would I've Become, Blue, Stones en Blues Lady. O.a. in die laatste song steekt ook Bob Dylan even de kop op. Thematisch snijdt Bingham de harde politieke realiteit in zijn land aan en hoe o.a. hijzelf hiermee om gaat. Dan mag het misschien verrassen dat het een 'love song' is geworden en alles vrij upbeat klinkt. Ryan heeft zich echter al van in zijn jeugd aan moeilijke omstandigheden moeten aanpassen, heeft zijn eigen demonen bestreden en weet zich ondertussen aan te passen aan verschillende omstandigheden en culturen. En wij mogen nu genieten van hoe hij al deze ervaringen heeft omgezet in een collectie prachtsongs. Hoor het hem allemaal zelf vertellen op 6 mei in de Ancienne Belgique. Toppers: Beautiful and Kind, Wolves, Hot House, Stones, Blues Lady Score: 77/100 Info Releasedatum: 22 februari 2019 Label: Axster Bingham Records Producer: RB en Charlie Sexton Singles: Wolves Jingle and Go Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Jingle and Go Nothin' Holds Me Down Pontiac Lover Girl Beautiful and Kind Situation Station Got Damn Blues Time for My Mind What Would I've Become Wolves Blue Hot House Stones America Blues Lady #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #ryanbingham #americanlovesong #axsterbinghamrecords

Foto's: BIR/Sven Togni #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #therevivalists #botanique #rotondebotanique #brussels