De Engelse trip-hop band Lamb zakte voor de tweede keer dit jaar af naar België. De Roma is de locatie voor de afsluiter van hun tour rond het nieuwe album The Secret of Letting Go.

 Al snel word duidelijk dat Lamb meer gemaakt is om in wondermooie zalen als deze te spelen dan op festivals zoals M-Idzomer in Leuven. 

De muziek komt nog meer tot zijn recht, de lichtshow is nog verder uitgewerkt, de rook blijft perfect hangen en ook hun violaspeler is nu van de partij. Het licht-concept is redelijk origineel met kleins spotjes vlak bij de muzikanten naast elegant ogende gloeilampen. Toch opvallend dat zowat het hele nieuwe album aan bod komt. Slecht twee van de elf nummers worden niet gebracht. Alle elf worden ze in het hoofdgedeelte van het concert verwerkt naast amper 3 oudere nummers. Merge dateert van hun debuutplaat uit 1996 en vormt na Deep Delirium een tweede rustpunt voor zangeres Lou Rhodes. Andy Barlow draagt tijdens deze twee tracks de show bijna volledig, en ja, het hoort nu eenmaal bij een show van Lamb, hij waant zich de beste DJ van de wereld, springt rond over het podium en gaat zelfs wat handjes uitdelen bij het publiek. Of het licht beschamend is of eerder charmant, daar heeft ieder zowat zijn eigen mening over, maar van mijn part mag hij het toch achterwege laten. Hij stelt ook even de band voor en bedankt iedereen een eerste keer voor een fantastische tour. Bij haar eerste terugkeer op het podium brengt Lou zeer ingetogen één van hun grootste hits, Gabriel. Een waar hoogtepunt met een schitterend a capella einde. Bulletproof vormt direct een groot contrast met zware beat en ditto samples. De nasale stem van Lou klinkt perfect in de mix. Silence in Between is wederom een geniaal rustpunt na het tweede intermezzo van Andy en voor het eerst kunnen we echt genieten van de viola die uit de mix naar boven komt. 
Voor de afsluiter One Hand Clapping vraagt Lou de hulp van de zaal om voor backing vocals te zorgen. Ze werkt dit wondermooi uit zonder dat het een storend effect heeft, want vaak kan gebeuren wanneer muzikanten dit soort zaken willen. De zaal gaat volledig mee en het klinkt nog echt mooi ook. Eerste bis-nummer Angelica is weer een moment voor Andy, hij stuurt de band perfect aan bij de overgangen tussen de rustige piano stukken en stevigere delen. Lou verschijnt op het podium met een Cleopatra kleedje voor het aangrijpende As Satellites Go By. Het zo rustige nummer ontploft naar het einde toe in om dan weer a capella neergelegd te worden. Wat me op dit moment op valt is dat er bijzonder weinig telefoons de lucht in steken tijdens dit optreden, dat zouden we wel vaker willen zien. Na Backspace Unwind is het tijd om af te sluiten met twee klassiekers. Eerst krijgen we Gorecki en de traditie wil dat Andy dan even tussen Lou en vaste bassist Jon Thorne staan om op een drum te komen slaan, natuurlijk met de nodige show. Lou bedankt nog even de volledige crew voor de ganse tour, van tour manager tot de kleinste assistente. Afsluiter is hun grootste hit uit 1996 Trans Fatty Acid. Lou neemt een gitaar in de hand en de scene wordt overgoten met een zee van wit licht. Een schitterend einde van een geslaagde optreden en tour. En dat ze blij zijn dat het allemaal voorbij is bewijst de setlist waar als laatste nummer met de hand bij geschreven staat “We Go Home”. SETLIST Phosphorus Armegeddon Waits We Fall In Love Illumina Imperial Matters The Secret of Letting Go Deep Delirium Gabriel Bulletproof Merge The Silence in Between One Hand Clapping Angelica As Satellites Go By Backspace Unwind Gorecki Trans Fatty Acid We Go Home donderdag 5 december | Foto's: Sven Togni #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #sventogni #nikonz6 #lamb #deroma #deromaantwerpen #140db

In onze nieuwe rubriek Just For The Record laten onze recensenten albums aan bod komen die ze om één of andere reden niet hebben kunnen bespreken, maar die toch té sterk zijn om ze zomaar te laten liggen. Releases 2019 welteverstaan. Tiny Legs Tim is het alter ego van de Belgische blueszanger Tim De Graeve. De liefde voor Blues kreeg Tim mee dankzij de platencollectie van zijn vader. Hij begon pas op zijn 29ste aan zijn muzikale carrière, want door een leverziekte spendeerde hij veel tijd in ziekenhuizen. Zijn debuut One Man Blues kwam uit in 2011. Met Elsewhere Bound zijn we reeds toe aan zijn vijfde album. Tim blijft vernieuwing zoeken en mengt folk, blues en roots prachtig door elkaar. Ditmaal dan ook nog gesteund door een geweldig spelende band. Alle liedjes werden geschreven door Tiny Legs Tim. Guitar and Vocals, Tiny Legs Tim – Blues Harp, Steven Troch – Piano, Luk Vermeir – Baritone Sax, Tom Callens – Tenor Sax, Marc De Maeseneer – Trumpet, Marie-Anne Standaert and Yves Fernandes – Bass and Double Bass, Filip Vandebril – Percussion, Amel Serra Garcia – Drums, Frederik Van den Berghe. Ook het zeer knappe artwork van het album verdiend een vermelding. Jannes de Schrijver levert met deze hoes een mooi kunstwerkje af. De clip Elsewhere Bound waarvan je de link terug kan vinden op deze pagina is gedraaid in Bar Venetië in Borgerhout, de clip baadt in een sfeer van ouderwetse gezelligheid. Het album start zeer sterk met het goed in de oren klinkende titelnummer. Goede blazerspartijen, aangevuld met pianopartijen en gitaarsolo’s en afgewerkt met de ritmische stem van Tiny Legs Tim. Stevig aanvoelende blues krijgen we dan weer te horen in de nummers Don’t Be Sorry en The Lovin Kind. Damn dit is talent uit België al zou je denken dat zijn roots in Amerika liggen met deze sounds. "Can I win your love once more" is de vraag die Tim zich stelt in het nummer The Game. Eenzaam en verloren probeert hij de liefde van zijn leven terug te winnen. Met Still In Love kunnen we genieten van mooie gitaarsolo’s en al luisterend nadenken of de liefde voor eeuwig is. Als afsluiter van het album serveert TLT ons I Ain’t Ready, een kwetsbaar liedje waar gezocht wordt naar onvoorwaardelijke liefde, een liefde die alle gebreken doet vervagen. Dit jaar zag ik Tim live aan het werk op het festival Bouger Bouger in Ichtegem. En meteen werd ik muzikaal ingepakt door onze Gentse vriend. Zeker meer dan de moeite waard om live aan het werk te zien. Dit kan zeker nog dit jaar en ook volgend jaar staan heel wat optredens op het programma. Een kleine greep uit het aanbod, Missy Sippy acoustic Blues Jam in Gent 18 december, CC De Steiger in Menen op 13 maart 2020. Alle tourdates zijn terug te vinden op de website. B.B. King had Tiny Legs Tim in gedachte toen hij zei : "The beautifull thing about learning is nobody can take it away from you." Inderdaad Tim blijft leren, vernieuwen en groeien. Score: 82/100 Info Release datum: 1 februari 2019 Label: News P – Sing My Title R Uitgaven: CD/Digital/LP Website Singles Elsewhere Bound Tracklist Elsewhere Bound One More Chance Still In Love In The Morning Nowhere My Home The Lovin’ Kind Don’t Be Sorry The Game New Place I Ain’t Ready #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #justfortherecord #vincentwillems #tinylegstim

Op dit nieuwe album zal ook weer drummer Pat McClain te horen zijn. McClain maakte deel uit van de band tussen 1991 en 1995 en vertrok vervolgens naar Machine Head.Voor de jongste generatie thrash fans: Sacred Reich komt uit Phoenix, Arizona, opgericht in 1985 en maakte deel uit van de tweede golf Amerikaanse thrash bands, samen met generatie -en genre genoten als Testament, Death Angel, Destruction en Dark Angel. Sacred Reich bracht een aantal klassieke en geëngageerde albums uit, zoals de legendarische EP 'Surf Nicaragua' en 'The American Way'. (Bron: De Cacaofabriek) Sacred Reich Night Demon zaterdag 7 december, De Cacaofabriek (Helmond) | Foto's: Corinne Jansen #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #nightdemon #decacaofabriek #decacaofabriekhelmond #sacredreich

Joepie een nieuw live album van Nightwish! Maar tegelijkertijd … Oh, neen, alwéér een nieuw live album van Nightwish. Om maar te zeggen dat zoiets zelfs bij de fans tegenstrijdige gevoelens kan oproepen. Want Nightwish is live natuurlijk steevast van het beste dat er is maar aan de andere kant, ze hebben sinds 2012 zowat de beste zangeres ter wereld (Floor Jansen) in hun gelederen maar we hebben tot nu toe nog maar één studio album met Floor gekregen (Endless Forms Most Beautiful uit 2015), terwijl deze Decades: Live In Buenos Aires na Showtime, Storytime (2013) en Vehicle of Spirit (2016) nu toch al de derde live CD/DVD/BluRay is met haar als zangeres. Nogmaals, er is niets mis met Nightwish live maar dit begint toch wel een heel klein beetje naar geldklopperij te ruiken. Nightwish is anno 2019 dan ook wel uitgegroeid van het stelletje tieners dat in 1996 rond een kampvuur besloot een band op te richten naar een act van wereldformaat waarachter natuurlijk ook goed uitgekiende marketingstrategie schuil gaat. Laten we daar echter even aan proberen voorbij te gaan en doen alsof u de vorige twee dvd’s niet in huis heeft. Dan wordt deze Live in Buenos Aires wel een prachtige registratie van een band die absoluut de Top is. Het optreden kaderde in de Decades wereldtournee die er kwam na het verschijnen van Decades (An Archive of Song 1996-2015). Een compilatie die een compleet overzicht gaf van hoe Nightwish in twintig jaar geëvolueerd was. Ook dit live album grasduint doorheen alle reeds verschenen Nightwish albums en laat naast de blauwgespeelde klassiekers als Wish I Had an Angel, Nemo of Ghost Love Score ook minder evidente juweeltjes als Gethesemane, Elvenpath en The Carpenter horen. Misschien is de aanschaf van het volledige pakket (inclusief het beeldmateriaal bedoel ik dan) nog het meeste de moeite waard want Nightwish live horen is één zaak, de fantastische lightshow, formidable visuals en bovenal het uitzinnige Argentijnse publiek er bij krijgen maakt de taart compleet. Wie de shows in onze contreien (Lotto Arena Antwerpen, Ziggo Dome Amsterdam of zelfs Duitsland, Frankrijk of het VK) gezien heeft weet al ongeveer wat ie kan verwachten. De opbouw was in Zuid-Amerika niet veel anders, zelfs de outfits van de bandleden is min of meer dezelfde. Zoals al vermeld, het Argentijnse publiek was waanzinnig gek die bewuste avond, zoals we dat bijna altijd van hen gewend zijn. Maar het is mooi om te horen en ook te zien hoe de Nightwish leden van die energie genieten en die op hun beurt ook weer omzetten in een muzikale performance van jewelste. Wanneer ik Floor Jansen en Marco Hietala live samen bezig zie krijg ik daar continue kiekenvlees van, wel, tijdens het beluisteren van deze CD kreeg ik vaak hetzelfde gevoel. Dus aan zij die zitten te kniezen dat al die live albums enkel maar dienen om de fans het geld uit hun zakken te kloppen wil ik meegeven dat niemand ons verplicht om die ook effectief te kopen maar dat wanneer je deze Decades: Live In Buenos Aires niet in huis haalt je wel een geweldig live album misloopt. En soms moet je al eens kiezen voor gekende en vertrouwde kwaliteit. Score: 80/100 Info Release datum: 6 december 2019 Label: Nuclear Blast Producer: (naam als gekend) Uitgaven: Blu-Ray + 2CD / Earbook / 2CD / Vinyl in all kind of colours Website Singles Élan Devil & The Deep Dark Ocean Slaying The Dreamer Tracklist Swanheart End of All Hope Wish I Had An Angel 10th Man Down Come Cover Me Gethsemane Élan Sacrament of Wilderness Deep Silent Complete Dead Boy’s Poem Elvenjig Elvenpath I Want My Tears Back Amaranth The Carpenter The Kinslayer Devil & the Deep Blue Ocean Nemo Slaying The Dreamer The Greatest Show on Earth Ghost Love Score #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #nightwish #nuclearblast

Eind 2018 bracht SX hun derde album ‘Eros’ uit voorafgegaan door de opvallende single ‘Desire’. SX is nog steeds het duo Stefanie Callebaut en Benjamin Desmet die in 2011 als een komeet naar het popfirmament schoten na de release van hun eerste single ‘Black Video’. De band bracht de platen ‘Arche’ (’12) en ‘Alphabet’ (’16) uit en tourde in wisselende bezettingen doorheen Europa, o.a. als support act voor Yeasayer. HUMO gaf ‘Eros’ vier sterren en schreef “Met feeërieke klanken en een stem die tegelijk koel en dromerig klinkt, bouwen zij een muzikaal altaar voor De Liefde. Op hun derde worp lijken elk bliepje, elke sfeer en elke kreet te kloppen. Het is een bij wijlen magische trip, altijd. Dit is een plaat die bij elke luisterbeurt groeit, waardoor ze tegen het einde van de week mijn huis niet meer binnen kan. Wereldklasse.” (Bron: De Zwerver) vrijdag 6 december, De Zwerver (Leffinge) | Foto's: Maarten Geukens #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #SX #DeZwerverLeffinge #dezwerver #Leffinge #maartengeukens

Marillion keert terug naar De Vereeniging met een uitgebreide bezetting van muzikanten - met het In Praise of Folly String Quartet, plus Sam Morris op hoorn en Emma Halnan op fluit.In december 2017 speelde Marillion een uitverkochte show in The Royal Albert Hall, het snelst verkopende concert in de carrière van de band. Het concert werd door zowel de fans als de critici geprezen als 'een van de beste concerten in de geschiedenis van Marillion'. De opname van de show "All One Tonight" is sindsdien uitgebracht op DVD, Blu-Ray, CD en vinyl en stond in 5 landen bovenaan de hitlijsten. Marillion zal nummers spelen uit hun carrière van 14 albums met Steve Hogarth, die in 2019 het 30e jaar van zijn toetreding tot de band viert. (Bron: De Vereeniging/MOJO) Marillion Harry Pane vrijdag 6 december, De Vereeniging Concertzaal (Nijmegen) | Foto's: Femke Valks #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #marillion #devereeniging #nijmegen

In onze nieuwe rubriek Just For The Record laten onze recensenten albums aan bod komen die ze om één of andere reden niet hebben kunnen bespreken, maar die toch té sterk zijn om ze zomaar te laten liggen. Releases 2019 welteverstaan. De Amerikaanse singer/songwriter Tyler weet op geniale wijze traditionele countrymuziek modern te laten klinken. Met zijn rauwe door whisky gesmeerde stemgeluid zorgt Tyler dat hij in de nieuwe generatie van country grootheden terecht komt. In 2011 kwam zijn debuutalbum Bottles & Bibles uit. In 2017 kwam zijn tweede album uit, Pergatory. De plaat werd geproduceerd door zijn vriend en collega Sturgill Simpson en betekende zijn doorbraak. Nu is het tijd om uit te pakken met Country Squire, zijn derde album. Het eerste nummer Country Squire. En neen, we bedoelen niet het Ford model Country Squire uit 1969, maar een mooi lied die wacht op de linedancers onder ons om je eens volledig te laten gaan. Ever Lovin’ Hand is lekker swingende bluegrass waar de rauwe stem van Tyler mooi het harde/eenzame leven op de weg vertaalt in een swingend nummer. Een mooie ballade is Piece Of Mind, waar de werkman het licht tracht te vinden in de duisternis, terwijl hij terugkijkt op zijn leven. House Fire schenkt je dan weer pure old time country vibes. In de bijhorende videoclip kan je genieten van een prachtige choreografie waar velen jaloers op zullen zijn. Damn sexy! Matthew is een liedje over zijn schoonbroer en is één van de weinige nummers op dit album dat meer een bluegrass sound heeft. De viool en de mandoline brengen dit nummer volledig tot leven. Creekers dan: Tyler tovert met muzieknoten het portret van een eenzame alcoholverslaafde in een klein stadje. Prachtig gesteund door piano en viool. Terwijl we dan weer een melodieuze song te horen krijgen met Gemini. Een kort maar krachtig nummer. All Your’n, een tijdloos liefdesliedje die menig country liefhebber op zijn huwelijksreceptie zal laten klinken uit de boxen. Een prachtig liedje maar zeker even krachtig is de bijhorende videoclip. Psychedelisch, animatie, liefde dit alles in een geestverruimende clip die je toch zeker één keer gezien moet hebben. Childers zegt over dit album dat hij hoopt dat de mensen uit de streek waar hij opgroeide er iets van zichzelf in terug vinden. En voor alle anderen, dat ze een idee krijgen van het leven van een Kentucky boy. "Americana ain’t no part of nothing". En Tyler zegt dit niet alleen, maar met dit album bewijst hij ook dat Americana ruim en groots is. Score: 81/100 Info Release datum: 2 Augustus 2019 Label: Hickman Holler Records/RCA Uitgaven: CD/Digital/2LP Website Singles All Your’n House Fire Tracklist Country Squire Bus Route Creeker Gemini House Fire Ever Lovin’Hand Peace Of Mind All Your’n Matthew #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #justfortherecord #tylerchilders #vincentwillems

Zondag 1 december, De Kreun (Kortrijk) Het lui varken in mij haat sport, maar metal hitjes lokken mij keer op keer uit mijn kot. Dat werd op deze avond nog maar eens bewezen. Niet alleen wordt de Kreun bloedheet, maar powermetal met synthesisers roepen een soort innerlijk seventies groovebeest op in mensen. Dit keer was het Battle Beast dat ettelijke calorieën hebben doen opgaan in rook. Kortrijk is een geweldige stad voor muziek dat niet alleen het beste metal festival van België host, maar waar ook uiterst memorabele concert gebeurtenissen plaatsvinden. De opening act bestond uit de band Cyhra, een zweedse band met ex-leden van Amaranthe en In Flames. Waar de muziek tekort kwam in complexiteit, voldeed het in overvloed aan catchiness. De lyrics bezitten een duidelijke focus op het emotionele en de innerlijke psyche, wat op de aanwezige ballads extra duidelijk overgebracht werd. Deze band doet waarschijnlijk menig tienerhart sneller slaan. Ze openden met Letter To Myself, een nummer met een leuke flow die meteen de toon zette voor de rest van het optreden. De crash van de drummer stak misschien wel een meter boven de rest van de drum uit waardoor hij zijn arm moest strekken elke keer dat hij erop wou slaan. Het toffe eraan was dat die crash bijna klonk als een elektronisch effect, wat dan weer goed afgestemd was op hun algemene sound, dat vooral moderne melodic rock was. Er werd wat gezeverd tussen de nummers en je merkte dat de groepsdynamiek wel snor zat tussen deze gasten. Veel bands nemen tegenwoordig ook een moment om te praten over de zwaardere zaken in het leven, zoals depressie en angststoornissen. Hoewel dit alleen maar te promoten valt, voelde dit hier wat geforceerd en slecht getimed aan. Grapje hier, grapje daar, DEPRESSIE. De huisvaders die vanaf de start al met een afkeurende blik stonden te loeren knepen plotseling nog harder in hun bekertje bier. Toch mag het gezegd worden dat deze muzikanten er echt wel iets van kunnen. Een aanrader voor fans van Eclipse en H.E.A.T. Maar TOEN was het tijd voor Battle Beast. Betoverd door zangeres Noora moet ik tot mijn spijt bekennen dat zij alle aandacht heeft gestolen. Zelfs als ze op de achtergrond stond te cheeren om haar gitaristen in de spotlight te zetten, was ze nog steeds een waar plezier om te aanschouwen. Die vrouw straalt zoveel zelfvertrouwen en charisma uit, en dan heb ik het nog niet eens over haar stem gehad. Wanneer ze de zanglijn 'SHE'S A BLACK NINJAAAA' uit haar lijf stuwt heb je het gevoel aangevallen geweest te zijn door een windstoot van 10 beaufort. Dit zijn het soort zaken waar woorden zoals 'adembenemend' voor zijn uitgevonden. Temidden van de show lastten ze een disco break in met een rijdend drumpad karretje dat de heerlijkste jaren zeventig drumsounds bevatte. Een intermezzo dat de serieusheid van de show immens naar beneden bracht. Sloten alcohol werden binnen gekapt op dat kleine podium, en het is tot op dit moment nog altijd niet te bevatten hoe de gitaarsolo's zo consistent zijn gebleven. Als encore speelden ze No More Hollywood Endings, wat een mooie flow bezit en wat evenwicht bracht tussen de brute kracht van de andere nummers. King for a Day mocht ook niet tekortschieten en is een perfect voorbeeld van hoe goed de symbiose tussen het synthesizers geluid en de gitaar distortion werkt. Als je hierop kon blijven stilstaan dan moet je wel letterlijk en figuurlijk van hout gemaakt zijn. Een paar outfit wissels later was dit feest spijtig genoeg gedaan. Hoe graag we ook wouden geloven dat het zaterdagavond was, was het al zondag en dropen we met pijnlijke kuitspieren de kreun uit om verslagen maar voldaan ons zacht bed in te kruipen. Wie aanwezig was en nog niet genoeg had van Battle Beast zal blij zijn te vernemen dat ze nog eens naar België komen op 5 februari. Ze delen het podium met niemand minder dan goeie oude Hammerfall, wat niet anders kan zijn dan een sublieme avond. Vergeet jezelf niet te soigneren met wat krachtvoer voor aanvang, want bij deze powercombo het zal nodig zijn. Setlist: Unbroken Familiar Hell Straight to the Heart Black Ninja Endless Summer I Wish Raise Your Fists The Golden Horde Out of Control The Hero Bastard Son of Odin Eden Verslag: Goedele Godfroid #concertreview #concertverslag #liveshow #liveconcert #concert #liveperformance #dekreun #DeKreunKortrijk #battlebeast #cyhra #goedelegodfroid #pieter

Fan van melodic death metal? Wel, dan heb ik goed nieuws voor je! Volgende week, op vrijdag de 13e, staat Insomnium in de Trix. Heb je hen dit jaar al gespot op graspop, maar was je teleurgesteld door het geluid? Wel, ik als grote fan ook. Nu speelt de band in een indoor zaal en ik kan je vertellen dat dit een enorm verschil is, in de positieve zin uiteraard. Geef hen dus zeker die kans om je omver te blazen! Als voorprogramma brengen ze The Black Dahlia Murder met zich mee. Website Tickets & info vrijdag 13 december 2019, Trix (Antwerpen) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #liveperformance #liveconcert #ilkeclissen #trix #trixantwerpen #biebobconcerts #insomnium

In onze nieuwe rubriek Just For The Record laten onze recensenten albums aan bod komen die ze om één of andere reden niet hebben kunnen bespreken, maar die toch té sterk zijn om ze zomaar te laten liggen. Releases 2019 welteverstaan. Als ik terugblik op het afgelopen jaar, is er één album dat er voor mij echt uitspringt. Aangezien deze nog niet heeft mogen uitblinken op onze website, geef ik hem nu maar al te graag de kans om jullie omver te blazen. Je hebt de titel vast wel gelezen, Brain Invaders van Zebrahead is het album waar ik het over heb. Vanaf de eerste keer luisteren was ik al volledig verkocht en dit is ook een van de weinige albums die ik gewoonweg niet beu geluisterd kan geraken. Zebrahead is zo een van die bands waar ik ondertussen al bijna tien jaar fan van ben. De klassiekers als Hello Tomorrow en Rescue Me zitten dan ook nog vers in mijn geheugen, maar dit album vind ik persoonlijk hun beste werk tot nu toe. Vanaf de eerste noten van When Both Sides Suck, We’re All Winners voel je de kracht van deze plaat en merk je dat hun nummers net iets agressiever zijn dan voorheen. Persoonlijk kan ik dit zeker appreciëren. Hoewel alle tracks echt goed zijn, is er eentje wat er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt, All My Friends Are Nobodies. Ondanks wat de titel laat uitschijnen is dit een nummer over opkomen voor je vrienden en andere “misfits” die vreemd bekeken worden door andere mensen. De track begint al met geweldige riffs en dan wordt het alleen maar beter. De tekst is dan ook machtig en het ritme en de melodie van het refrein maken het geheel af. Topnummer, mijn punkhartje gaat er sneller van slaan. Ik kan er gewoon naar blijven luisteren, zelfs nu nog. Andere nummers die nog net dat ietsje meer hebben zijn We’re Not Alright, Do Your Worst en Ichi, Ni, San, Shi. Deze laatste is het stevigste nummer van het album, je voelt enorm veel energie, wat me sterk aantrekt. Maar eerlijk gezegd hebben gewoon bijna alle nummers zoveel energie, gewoon net iets minder woede. Ik zou kunnen doorgaan, elk nummer van Brain Invaders bespreken en steeds zeer goede commentaar geven, maar ik denk dat jullie het wel ongeveer snappen nu. Zebrahead heeft me volledig omver geblazen met hun laatste album waarop stuk voor stuk topnummers staan. Ik ben dan ook enorm blij dat ik hun met alcohol overgoten concert in Dynamo heb kunnen bijwonen en er een verslag van mocht schrijven! Nu, ik kan zeker wel begrijpen dat Zebrahead niet voor iedereen weggelegd is. Maar als de muziek van Sum41 je wel kan smaken, zou ik dit album zeker een kans geven, je zal er geen spijt van krijgen! Score: 92/100 Info: Releasedatum: 08/03/2019 Label: Avex Entertainment, MFZB Producers: Paul Miner Uitgaven: CD/EP/Digital Website Singles All My Friends Are Nobodies We’re Not Alright Tracklist When Both Sides Suck, We're All Winners I Won't Let You Down All My Friends Are Nobodies We're Not Alright You Don't Know Anything About Me Chasing the Sun Party on the Dancefloor Do Your Worst All Die Young Up in Smoke Ichi, Ni, San, Shi Take a Deep Breath (And Go Fuck Yourself) Better Living Through Chemistry Bullet on the Brain #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #zebrahead #braininvaders #mfzbrecords #justfortherecord #ilkeclissen

Baroeg Rotterdam maakte deze week bekend dat Suicide Commando op zaterdag 12 september 2020 op Baroeg Open Air gaat spelen. De Belgische industrial band stond in 2006 ook op het festival, zij het dan in het Spinozapark. Het Belgische Suicide Commando is een oude bekende van Baroeg Open Air. Op de allereerste editie vierden Johan van Roy en zijn band de 25e verjaardag van Baroeg. Dit memorabele optreden zijn de programmeurs van de Electronic Stage niet vergeten, dus vonden zij het tijd om de grootmeester van de dark electro weer de tent in te lokken. Daar was overigens niet veel overtuigingskracht voor nodig, want de band heeft er maar wat zin in om hun hits als ‘See You In Hell’, ‘Hellraiser’ en ‘Bind, Torture, Kill’ op hun Nederlandse fans af te vuren. website Tickets Bezoekers t/m 12 jaar hebben gratis entree. Zaterdag 12 september 2020, Zuiderpark, Rotterdam, 12.00 – 23.00 uur Fotoverslag Suicide Commando, Magasin 4 (Brussel) #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #johnvandemergel #nederland #baroegrotterdam #baroeg #baroegopenair #boa2020 #suicidecommando

zaterdag 30 november, Ancienne Belgique (Brussel) Voor wie vaker een bezoek brengt aan de Ancienne Belgique is het af en toe wel eens leuk om een kleinschaliger concertje mee te pikken in de Club in plaats van in de hoofdzaal. De sfeer is er al meteen wat knusser, de outillage voor zowel het geluid als de belichting is er even oerdegelijk als beneden en mensen hoeven minder ver door een geïrriteerde massa te waggelen als ze een of ander brouwsel willen scoren aan de bar. Een perfecte setting voor een optreden waar heel wat muziekliefhebbers al even naar uitkeken. Wallace Vanborn is terug van weggeweest en om hun wederkeren niet alleen te moeten vieren hebben ze Black Leather Jacket uit het Antwerpse meegebracht. Een band die vinkjes zet achter alle criteria om fatsoenlijke Garage Rock te brengen, van de typische cleane Fender-klank en eenvoudige maar energieke ritmes tot meezingers van refreinen. Garage Rock insinueert dat muzikanten te onervaren en te slordig spelen om ergens anders op te treden dan achter hun eigen oprit maar dat kon van de Jackets niet gezegd worden. Ze gaven aan een bekend gegeven, dat soms deed denken aan The Vines of The Hives een persoonlijke twist en dat werd naarmate het optreden vorderde alsmaar duidelijker. Het hele optreden combineerde een jaren stillekes-vibe met jeugdig enthousiasme en een dergelijk concert kan je niet beter afsluiten dan in het midden van de laatste outro je gitaarband over de hals te heffen en het met geveinsd je-m'en-foutisme af te bollen. Een toch wel grappige exit. Black Leather Jacket bracht zonder er veel doeken om te winden een aangename en luchtige inleiding van de avond. Willekeurig glansde er in het midden van het podium, ergens tussen de drums en het voorste microstatief een appel. Eigenaardig want tussen flesjes water, pinten en aan de vloer geplakte setlists of bekabeling tref je niet vaak een gezonde snack aan. Na dit ondoorgrondelijk enigma weg te wuiven en te besluiten dat die mannen van Wallace Vanborn nu eenmaal gezonde knapen konden zijn ging de aandacht onverdeeld naar Sylvester Vanborm en zijn 2 kompanen. Mensen die de band niet kennen zouden zich vragen kunnen stellen bij de naam, die klinkt als een eigennaam en mensen die weten dat Vanborm effectief de achternaam van een lid is zouden zich kunnen vergissen door aan te nemen dat het over de zanger/gitarist gaat. Sylvester Vanborm is weldegelijk de drummer, die samen met de gitaristen, in positie voor de uiterst linker en rechter monitor, de centrale plaats op het podium en zo ook het merendeel van de spotlight opeiste. Iets wat hem absoluut gegund is want naast zijn centrale plek op het toneel was het voornamelijk zijn enthousiasme en manier van spelen dat hem meermaals in het centrum van de belangstelling plaatste. Die fenomenale presence was natuurlijk ook merkbaar bij de 2 andere podiumbeesten, Ian Clement en Dries Hoof, die in plaats van stokken, snaren ter hand namen. Het zelfvertrouwen dat ze uitstraalden en het gemak waarmee ze hun nummers brachten maakte nog maar eens duidelijk dat Wallace Vanborn toch al een aanzienlijke tijd een gevestigde waarde is in het Belgische muzieklandschap. 2 redenen lagen aan de basis van de hoge verwachtingen die ze met gemak inlosten. Enerzijds is er hun reputatie een sterke live-band te zijn, een reputatie waar ze nu al 10 jaar aan bouwen, anderzijds is er het feit dat de wereld al een tijdje niets meer van het trio gehoord of gezien heeft. Deze hibernatie hebben ze afgerond met A Scalp For The Tribe, een overwegend kalmere maar toch veelzijdige plaat die de essentie van Wallace Vanborn mooi samenvat en waar ze gelukkig een grote brok van hebben voorgesteld aan een publiek dat al lang niet meer overtuigd moest worden. Er is ruimte voor nuances, rust en kriebelend dansbare grooves, maar net voordat dit te lang dreigt te duren, wordt er nog eens stevig op de overdrive pedaal gestampt. Dat de wereld klein is en Belgische muzikanten dikwijls deel uit maken van dezelfde families, kliekjes en vriendenkringen is nog maar eens gebleken toen de gast van de avond uitgenodigd werd en met slangachtige bewegingen in de spots kwam geschoven. Alles viel mooi op z’n plaats toen niemand minder dan Lara Chedraoui, zangeres van Intergalactic Lovers, na de hele tijd te hebben staan dansen in de backstage, zomaar de mysterieuze appel van de grond raapte, wat een soort egg shaker in appelvorm bleek te zijn, en de harmonieën in het refrein van Mastering Ascension samen met Ian meezong. ‘’Soms kom je eens iemand tegen in de studio en vraag je om een stukje mee te zingen.’’ luidde de anekdote en hoewel de samenwerking gerust voor wat additionele nummers had mogen doorgetrokken worden bracht zij al een serieuze meerwaarde in Mastering Ascension. Wanneer er al een reeks nummers van verschillende albums achter de kiezen waren zetten ze in met From A To Yellow. Met z’n onmiskenbare Desert Sessions-vibe niet voor niets het meest gekende nummer van hun laatste album, aangezien het klinkt als een instant hit. De koppigaards die tegen dan nog niet aan het dansen waren konden zich niet langer bedwingen toen de riff van Cougars heen en weer gleed en begonnen zonder een greintje schroom mee van links naar rechts te schuifelen. Feestelijke sfeer was er in overvloed en door af te sluiten met een stevig stoner-beeldhouwwerk als Cowboy Panda’s Revenge verzekerde Wallace Vanborn dat de boog gespannen bleef tot de laatste seconde. Ze zijn volledig terug en voor wie A Scalp For The Tribe nog niet beluisterd heeft is het zeker en vast een dikke aanrader! Setlist : #concertreview #concertverslag #liveshow #liveconcert #concert #liveperformance #nicocluckers #anciennebelgique #abbrussel #abconcerts #abclub #wallacevanborn