Vijf jaar. Zolang was het al geleden dat we nog eens iets gehoord hadden over The Black Keys. Zomaar uit het niets kregen we vorige week een nieuwe single op ons afgevuurd. Nadat beide frontmannen zich gefocust hebben op enkele soloprojecten zijn ze dus weer samen en brengen ze ook terug nieuwe muziek uit. Lo/Hi is meteen dansbaar en deftige bluesrock, waar The Black Keys om bekend staan. Het lijkt wel alsof ze nooit gestopt zijn. Een leuke beat en zelfs een gitaarsolo halfweg het nummer, meer moet dat voor ons niet zijn. Het is echter onduidelijk of dit nieuw nummer de voorbode is van een nieuw album. De band liet in een interview in 2018 al weten dat er sowieso nieuwe muziek en ook een nieuw album komt, maar ze zullen eerst een manier moeten bedenken om minder lang en minder weg van huis te zijn. Redelijk vaag volgens mij, maar als het nieuwe album de stijl van dit nummer zou volgen, kunnen we dit alleen maar aanmoedigen. #TheBlackKeys #Sounds

Tussen 2007 en 2017 maakte hij het mooie weer als lead guitarist / zanger bij Band Of Horses. Met For The Morning (5 april op Fantasy Records) brengt de singer/songwriter uit Asheville, North Carolina reeds zijn vierde solo album uit. Zijn fingerpicking op dit nummer is uitstekend, zo ook de Americana sfeer die de song uitstraalt. Voor die fluweelzachte stem moet je zijn natuurlijk. Je kan hem GRATIS aan het werk zien op 23 mei in de AB (salon). Even voorstellen Inspired by the lush, deep green and stunning landscape of his home in the mountains outside of Asheville, NC, Ramsey threads rock, country and folk into a rich, new branch of American roots music all his own on For The Morning. Listen to the absorbing, wistful lead track, A Dream of Home HERE. This album came about in the midst of a lot of change,” explains Ramsey. “The birth of my daughter, a move to the country, and the steady realization that I needed to switch the road I was on in my life as a musician and songwriter. I tried to express and balance images of life as a constantly traveling and touring musician with the more connected life I live at home and the time I spend hiking in the mountains where I live.” For the Morning, written and produced by Ramsey, connects the listener to this setting with dexterous guitar fingerpicking and radiant acoustic piano; affecting pedal steel and gorgeous languid vocals. Ramsey, along with engineer Kevin Ratterman (My Morning Jacket, Ray LaMontagne, Joan Shelley, Strand of Oaks) and Seth Kauffman of Floating Action (and touring musician for Jim James, Ray LaMontagne) recorded a clutch of Ramsey demos at La La Land studios in Louisville, KY. For The Morning is complemented by spots from several guest musicians, including Joan Shelley, Thad Cockrell, and Molly Parden who sing harmony on various tracks, the pedal steel player Russ Paul, Nathan Salsburg and Gareth Liddiard from The Drones on guitar. A Dream of Home, one of the album’s many standouts, was written on a day off during a Horses tour. Ramsey holed himself up in a hotel room outside of Nashville and began writing about that familiar tug of greener grass, wondering if every musician’s dream of touring the world to play for huge audiences was actually all it was cracked up to be. The absorbing centerpiece Breaking A Heart glows with sublime piano chords and beautiful guitar playing while Ramsey’s pristine vocals are left hanging in the air like mist. Elsewhere Evening Country is an updated, country music version of the song Evening Kitchen he wrote for the Band of Horses’ Grammy-nominated album Infinite Arms that swings with delicate harmonies and pedal steel. (Fantasy Records) #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #tylerramsey #forthemorning #firewood #fantasyrecords

‘Back To The Very Roots’ We schrijven 1988. Na hun debuut EP en twee sterke albums maken de 5 Heavy/Power Metal'ers het zichzelf alsook hun klonen zowat compleet onmogelijk nog beter te doen: ze laten Operation: Mindcrime op de wereld los, waarmee ze zowel door de pers als het publiek met lof overladen worden. En ja, we kunnen wel stellen dat het sindsdien geleidelijk aan bergaf ging, met het vertrek van songsmid Chris DeGarmo én uiteindelijk een pijnlijke vechtscheiding met zanger Geoff Tate als gevolg. Wilton, Jackson en Rockenfield winnen uiteindelijk het gevecht om de naam en trekken Todd La Torre aan om achter de mic plaats te nemen. Queensrÿche klinkt vocaal alsof er niets is gewijzigd en mist enkel de fantastische pen van DeGarmo. Dat is nog steeds te merken op Queensrÿche (2013) en Condition Hüman (2015), maar toch al een stuk minder op The Verdict. Het lijkt alsof de heren elkaar gevonden hebben. Geen poespas en pogingen om een volgende conceptalbum te pennen, wel terug naar de basis met een reeks best goede Metal songs in de traditie van The Warning en Rage For Order. Wat mij betreft had The Verdict gerust de opvolger van die twee albums kunnen zijn en hadden de heren het zich (misschien) een stuk makkelijker gemaakt. Nummers als Man The Machine en Blood of the Levant moeten niet onderdoen voor de krakers uit de jaren '80. Datzelfde geldt voor de twee meer rustige en erg melodieuze songs Light-Years - met een erg sterke ritmesectie - en Dark Reverie. Bijna kon ik hetzelfde zeggen over Inside Out en Bent, maar het refrein verprutst het aanwezige potentieel. Iets wat we kennen vanop hun albums uit de jaren '90, t.t.z. de soms erg lullige/belachelijke refreintjes. Je voelt ook dat na Dark Reverie de goede ideeën op zijn en het album kabbelt dan maar wat voort met nummers die op z'n best middelmatig kunnen worden genoemd, songs die iedereen vlug zal vergeten. Neemt niet weg dat The Verdict een zeer goede start heeft genomen en ik mede hierdoor uitkijk naar hun optreden op het Alcatraz Festival begin augustus. Hoogtijd, gezien ik hen sinds 19 oktober 1984, als opener voor Dio in Vorst Nationaal, nooit meer aan het werk heb gezien. Toppers: Man The Machine, Light-Years, Dark Reverie Score: 72/100 Info Releasedatum: 01 maart 2019 Label: Century Media Records Producer: Chris 'Zeuss' Harris Singles: Man The Machine Dark Reverie Blood of the Levant Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Blood of the Levant Man The Machine Light-Years Inside Out Propaganda Fashion Dark Reverie Bent Inner Unrest Launder the Conscience Portrait #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #queensrÿche #theverdict #centurymediarecords

Toegegeven, we hebben het niet zo voor popmuziek, toch niet van het platte, overgeprduceerde soort. Echt talent laat zich echter niet in hokjes duwen en wanneer we dat authentiek talent ook voelen, dan schenken we er héél graag aandacht aan. Bij deze dus de fantastische Minke. Even voorstellen Today, British musician Minke has released her debut EP titled The Tearoom [This Fiction], the 7-track collection of songs includes the previously released and critically acclaimed Gold Angel, Maybe 25, Something Better and Too Late, plus 3 additional, unheard tracks Another Me, Frantic Love and her latest single Bite The Bullet. Each song chronicling “two years of living in and outside of London, moving to Los Angeles, and going through two breakups.” “It was a time of upheaval,” she says. “When I listened back to the EP, I didn’t realize how much I was writing about relationships—as well as just being heartbroken. To me, the word ‘Tearoom’ looked like ‘Tear Room’. There are many angles to it. It speaks to the sadness. I’m also British, so the name works on that level.” Available now on all digital platforms, Following her breakout anthem Gold Angel which earned the support of Apple’s Zane Lowe & Beats 1, Spotify’s New Music Friday, Pop Rising Playlist, and hit No.1 on Hype Machine, thus paving the way for her follow-up single Something Better, a beautiful ballad that rises from stark piano towards a gospel-inspired chorus with all of the harmonies performed personally by Leah. It culminates on the heavenly refrain, “Show me that there’s something bigger.” “It comes from the crazy time we’re living in and hoping for better, but the situation is dressed up as a relationship,” she exclaims. Elsewhere, the eighties-inspired Too Late highlights her dynamic range over a danceable beat. The tense Another Me doubles as what she describes as “a Peter Gabriel moment” and nods to formative progressive influences. Then, there’s the seismic Frantic Love. The track’s Pink Floyd-style expanse spotlights impressive fretwork on a hummable solo, reaffirming how “important musicianship is to me,” as she says. “Songwriting is my therapy. It’s what I’ve done since I first picked up a guitar when I was eleven. It’s the only thing that makes me feel better, so it’s what I do. When people listen to the Tearoom, I hope they get whatever they need from it. It could be reassurance or someone to identify with. That’s what makes me happy. It’s all I can do.” (High Rise PR) #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #minke #goldangel #tearoom #newep

Nadat eerder deze week het droevige nieuws kwam van Keith Flint, lid van The Podigy, zag Suikerrock een mooie headliner wegvallen. De organisatie zal hun best doen om een waardige vervanger te vinden. Dan maar een pak nieuwe namen aankondigen. Op vrijdag krijgen we Tom Odell en Bazart en op zondag krijgen we naast de eerder aangekondigde Niels Destadsbader en Marco Borsato, nu ook Rob de Nijs en Nielson. Tom Odell, de Britse singer-songwriter en pianovirtuoos, bracht eind vorig jaar zijn volledig zelf geschreven en geproduceerd derde album ‘Jubilee Road’ uit. Niet dat hij nog iets te bewijzen heeft, want sinds zijn debuut in 2013 gingen de platen van de jonge blonde god zomaar even 1,8 miljoen keer over de toonbank. ‘Another love’ werd een waanzinnige hit en opvolgers ‘Can’t I Pretend’, ‘Hold Me’, ‘Wrong Crowd’ en ‘Magnetised’ maakten van de nu 27 jarige Brit een sensatie. Grote podia inpakken, gewapend met slechts een piano en een gouden strot: het is alleen de groten gegeven. Tom Odell draait er echter zijn hand niet voor om, en treedt daarmee in de voetsporen van zijn grote voorbeelden Elton John en Billy Joel. Bazart is al lang sant in eigen land en hoeft zich absoluut niet meer te bevestigen, maar hey, ze deden dat toch! Hun tweede album ‘2’ is er, en singles 'Grip (omarm me)' en 'Onder Ons' met Eefje de Visser liegen er alvast niet om. Laten we gerust spreken van een nieuwe voltreffer. Verwacht scheepsladingen zilveren -en bij 'Goud' uiteraard gouden- confetti over de Tiense Grote Markt. Bazart is immers sfeer, en geladenheid, en gouden songs, maar dat weet u reeds. De band die sportpaleizen en de grootste festivalweides van het land moeiteloos uit hun dak laat gaan, zal ook nu weer gensters slaan op Suikerrock. Rob De Nijs is een icoon, een legende, één van de meest succesvolle artiesten van Nederland en Vlaanderen. Vorig jaar vierde hij zijn 75ste verjaardag, en volgend jaar staat hij een ‘whopping’ 60 jaar op de planken! Resultaat: een eindeloze reeks hits, die in het collectieve geheugen van elke Vlaming en Nederlander geprent zijn: ‘Malle Babbe’, ‘Het werd zomer’, ‘Het ritme van de regen’, ‘Zondag’, ‘Hou me vast’, ‘Banger hart’ om er maar enkele te noemen. Aan stoppen denkt deze éminence grise nog lang niet, en u aan meezingen waarschijnlijk ook niet op zondag 28 juli. Nielson brak in het najaar van 2014 door in Vlaanderen met zijn megahit ‘Sexy als ik dans’. Eind vorig jaar verscheen zijn derde album, ‘Diamant’. Zijn nieuwe sound klinkt anders, voelt anders en ís anders: elektronisch, volwassen en internationaal. Het is een weerspiegeling van wie Nielson is geworden, sinds ‘De Beste Singer-Songwriter’ in 2012 zijn leven op zijn kop zette. Nielson brak door met ritmische, energieke en opgewekte nederpop, maar zes jaar later is het tijd voor het volgende hoofdstuk. Single ‘Ijskoud’ staat op dit moment al 18 weken in de Ultratop, en is niet weg te slaan van de Vlaamse radiostations. Een mooi reeksje namen als je het ons vraagt, reden genoeg om die tickets voor Suikerrock te bestellen! #Suikerrock #Bazart

Dat er een nieuw album zat aan te komen en dat ze in augustus zowaar tweemaal op Pukkelpop staan, wisten we al een tijdje. Deze week losten ze echter ook hun nieuwe single You Had your soul with you. Hun nieuw album, dat I Am Easy to Find zal heten, komt uit op 17 mei. Voor dat nieuwe album (alsook in deze nieuwe song), laat The National zich bijstaan door verschillende vrouwen. Een aantal namen zijn Sharon Van Etten, Brooklyn Youth Chorus, Lisa Hannigan, Mina Tindle, Kate Stables en Gail Ann Dorsey. Deze laatste krijgen we ook al te horen in dit nieuwe nummer. In You had your soul with you krijgen we meteen de herkenbare sound te horen waar The National bekend voor staat. De song is (zoals zoveel liedjes van hen), eerder dromerig en zweverig. Dit laatste wordt nog benadrukt door de stem van Gail Ann Dorsey (ex-bandlid van David Bowie). Gecombineerd met de tevens typerende drumbeat, krijgen we een boeiend en dynamisch nummer dat ons al doet verlangen naar hun nieuwe album dat in mei uitkomt. Met dat album komt er ook een kortfilm van 22 minuten uit, die de muziek uit het album zal ondersteunen. We mogen het echter niet zien als een lange videoclip, maar volgens de band moeten we het nieuwe album en de kortfilm zien als "twee speels vijandige zusters die maar wat graag van elkaar stelen". Veel om naar uit te kijken dus, zeker ook naar hun dubbelconcert op Pukkelpop dit jaar, naar aanleiding van het 20-jarig bestaan van de groep. #Thenational #Sounds #Pukkelpop

Het begon met een mooi drietal, MAZ, The Young'uns, Mile Twelve en TURFU. Daar werden begin vorige maand twee toppers van eigen bodem aan toegevoegd met Jasper Steverlinck en Black Box Revelation. Deze week gaan ze verder op dat elan met nieuwe namen als SX, Novastar, Ibeyi, Mooneye, Wannes Cappelle & broeder Dieleman & Frans Grapperhaus, The Eskies en 'Ndiaz. Binnenkort volgen er nog meer namen! Dranouter gaat dit jaar door op 2,3 en 4 augustus 2019. #Dranouter #FestivalDranouter

EXCUSES! We hebben een fantastisch album aan ons laten voorbij gaan, m.n. Lotus van deze Zweedse Progressive Metal'ers. Om het goed te maken, hierbij hun laatste video alsook een introductie voor wie deze band nog niet kent. Even voorstellen Initially formed in 2004, it was in May 2010 that the formation of Soen was officially announced. Funding member drummer Martin Lopez describes Soen’s music as “melodic, heavy and intricate”. The group’s first song, Fraccions, was released in October 2010 and their debut album, Cognitive, was released on 15 February 2012 receiving positive critical reception. Since Lopez and Joel Ekelöf formed the group, Soen have never shied away from exploration and analysis of self or society, both as musicians and expressionists. 2012’s Cognitive beat a firmly heavy, progressive metal path, before 2014’s Tellurian saw Soen start to stride freely into their own power and unique visions. Their third offering, Lykaia, was a conceptual journey exploring earthier places.Soen’s fourth album, Lotus is another journey using a different set of perspectives. The album was released on February 1st 2019 via Silver Lining Music. Produced by David Castillo and Iñaki Marconi at Ghostward Studios and Studio 6 between July and October 2018, Lotus contains dissertations on modern society such as ‘Rival‘, ‘Covenant‘ and ‘Martyrs‘ that are fraught with poetic, finitely designed confusion and chaos. Specific meanings, however, remain at once deeply personal and wholly universal. Soen will be bringing Lotus on the road with them as they tour Europe starting in March 2019, which will herald an exciting new chapter of skin-shedding, soul-searching and self-realizing Soenjourns for all who dare to commit to the ride. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #soen #lotus #covenant

Zeven lange jaar was het wachten op de 3de solo plaat van Dresden Dolls zangeres en piano slayer, Amanda “Fucking” Palmer, of kortweg AFP. De release datum is ook keurig uitgekozen: de Wereld Vrouwen Dag. 7 jaren, waarin Amanda trouwde, een kind kreeg en een bestseller schreef, een plaat opnam met haar vader en eentje met Edward Ka-Spel van The Legendary Pink Dots, maar vooral heel veel bleef optreden, waaronder een aantal Dresden Dolls reünies, steeds rond Halloween. Nadat ze voor Theater is Evil een band rond haar vormde, haar Grand Theft Orchestra, doet ze het nu echt weer helemaal solo. Op het eerste zicht een enorm gevulde schijf met 20 tracks, maar al snel wordt duidelijk dat er 10 korte instrumentale intermezzo’s zijn van GTO’s Jherek Bischoff, een virtuoos componist die stukjes uit de nummers van AFP heeft uitgewerkt tot orkestrale korte pareltjes met titels uit de lyrics van songs op dit album. Jherek bleef met Amanda Palmer samenwerken nadat het Grand Theft Orchestra project beëindigd werd. Samen brachten ze nog EPs uit ter ere van Prince en David Bowie en maakten ze een sterke cover van Pink Floyd’s Mother waarvan de opbrengst ging naar een opvangcentrum in Griekenland waar een grote fan van Amanda werkt en die Amanda er uitnodigde. En toch is het album 74 minuten. Alle ‘echte’ nummers zijn immers tussen de 5 en 11 minuten lang. Het is allicht het meest persoonlijke album van AFP tot op heden, en dat wil veel zeggen, want persoonlijk werk is een handelsmerk van Amanda. The Ride trekt de vergelijking met een rollercoaster, het leven is een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten. Drowning in The Sound is een eerste hoogtepunt, al is het misschien iets te overproduced. Producer van dienst is - net als bij Sharon Van Etten - John Congleton. Het nummer werd een jaar geleden al via Patreon op de fans losgelaten en heeft tijdens de studio-opnames in LA nog een hele transformatie gemaakt. The Thing About Things dateert al van 2013, van voor ze haar Patreon community opstartte nu 4 jaar geleden. Judy Blume is dan weer een ode aan de schrijfster uit de jaren ‘70 die net als Amanda de controversie niet schuwde en (voor de tijd) gewaagde topic ter sprake bracht. Bigger on the Inside is allicht het oudste nummer op het album en ontstond in de controverse rond ene gedicht dat ze schreef aan Dzhoktar Tsarnaev, een van de Boston Marathon Bombers in 2013. Ik herinner me nog dat ze het al wenend speelde op de Billy Bragg Radical Roundup, een kleiner podium op Glastonbury gecureerd door Billy Bragg zelf, op Glastonbury 2013. Het is tevens 1 van de 2 ukelele songs op de plaat. Machete handelt dan weer over het verlies van haar trouwste vriend en buurman Anthony een psycholoog met wie ze uren kon praten. Zijn wapenarsenaal was een doorn in haar oog en als oplossing liet hij haar alles na in zijn erfenis na een lange strijd met kanker. Voicemail For Jill is het recentste nummer, een voicemail die AFP stuurt naar een kennis in Boston net voordat Jill een abortus gaat laten uitvoeren. Haar steunbetuiging met de melding dat niemand Jill een feestje zal geven, maar dat ze weet wat ze doormaakt (aangezien ze zelf een abortus had op haar 17e). Onnodig te zeggen dat ze weer bakken kritiek van de Pro-Life gemeenschap te verwerken kreeg. Kritiek die AFP via Twitter steeds weer tracht om te buigen in een constructieve dialoog. A Mothers Confession, vertelt het verhaal van de beginperiode als moeder. 3 jaar geleden kreeg ze met haar man, de fantasy schrijver Neil Gaiman een zoon Anthony (naar haar overleden buurman). Van een val van de luiertafel over het vergeten betalen van een kleinigheid in een tankstation tot een ontmoeting met een onbekende tijdens een borstvoedingsmoment. Op het einde van het nummer zingt een koortje van Patreon-vrijwilligers “At least the baby didn’t die”. Look Mommy No Hands doet ons eraan herinneren dat we allemaal onze moeder nodig hebben want ‘how careless we are when we are young’. Afsluiten doet ze met Death Thing, dat ondanks de titel toch een luchtige vorm van aanvaarding is van het onvermijdbare. En ondanks dat Amanda zich op dit album amper cryptisch naar iets verwijst, maar alles direct noemt, is er hier toch een voelbare verwijzing naar haar miskraan van een dik jaar geleden. Muzikaal is dit album misschien niet haar sterkste werk en haar cabaret-punk jaren bij de Dresden Dolls hebben van haar nooit een toonvaste zangeres gemaakt, toch is dit een heerlijke werkstuk, vooral doordat het tekstueel een meesterwerk is. Aan sommige teksten en opsommingen lijkt nooit een einde te komen en dat hoeft ook niet. Nadat haar vorige album er vooral kwam door een waanzinnige Kickstartercampagne waarbij ze 1.2 miljoen dollar wist te verzamelen (7 jaar later nog steeds het meeste ooit, meer dan het dubbel van nummer 2), werd dit album vooral in de laatste 4 jaar gemaakt met steun van haar Patreon gemeenschap. Die is momenteel ruim 15.000 zielen groot en ondersteunen haar financieel bij elk nummer, elke video of andere artistieke creatie. Score: 82/100 Info Releasedatum: 8 maart 2019 Label: 8ft Records Producer: John Congleton Single: Voicemail For Jill Drowning In The Sound Uitgaven: 2xLP, CD met of zonder artbook, Patreon download website Tracklist: All the Things The Ride Congratulations Drowning in the Sound Hold on Tight, Darling The Thing About Things Life's Such a Bitch Isn't It Judy Blume Feeding the Dark Bigger on the Inside There Will Be No Intermission Machete You Know the Statistics Voicemail for Jill You'd Think I'd Shot Their Children A Mother's Confession They're Saying Not to Panic Look Mummy, No Hands Intermission Is Relative Death Thing #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #amandapalmer #therewillbenointermission

27 februari 2019, Trix (Antwerpen) Trix is toch een fantastische zaal voor kleinere mensen en reviewers hoor. Net als bij de 013 (Tilburg) gaat het vanaf halverwege trapsgewijs de hoogte in, en kan je dus ook achteraan nog perfect alles zien. Tot er zich een kerel van 1m95 met zijn (minstens) 2m grote buddy, weliswaar één trede lager, pal voor m'n neus posteert. Dan hoef je niet eens te klagen over gsm's die de lucht in worden gehouden, waarvan die avond trouwens écht geen last. Mijn tweede punt van ergernis op concerten had ik natuurlijk wat aan mezelf te danken door in het verlengde van de uitgang te staan: geen minuut ging er voorbij zonder dat iemand om drank moest. Afwachten dus hoe het gesteld zou zijn met de 'Nederlandse ziekte', en jawel, we waren nog niet goed vertrokken of het was van dat: een Waals trio rechts van me taterde er lustig op los, achter me kon een West-Vlaamse trien geen seconde haar snater houden en links van me deden twee West-Vlaamse kerels net hetzelfde...tot ik vriendelijk vroeg of ze hun gesprek niet aan de bar konden verder zetten, en ze mijn vraag ook respecteerden. Weet dan dat die sympathieke mannen op het podium geregeld rustige passages inbouwen en het vooral op die momenten erg storend werkt. Maar goed, het optreden dus. Het publiek opwarmen deden 4 Canadese houthakkers die op lead guitar een kruising van Bobbejaan Schoepen (outfit) en Rick Nielsen (kuren) in hun midden hadden. Hun Retro/Blues/Southern Rock kon het reeds talrijk opgekomen publiek erg bekoren. We hoorden een mix van Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers en CCR. Om 21u12 start de intro voor Rival Sons: we horen de wind door de bomen waaien, vogeltjes fluiten, het gehijg van een hond dat stilaan overgaat in gegrom en de hartslag die versnelt...tegen een immense backdrop die het skelet van het verwilderde beest weergeeft. Drie minuten later knalt Back In The Woods door de speakers en zijn we vertrokken voor een avond uitstekende (classic) rock&roll. Het geluid is top waardoor we van elke nuance kunnen genieten: van het fuzzy gitaargeluid van Scott Holiday, de pompende bass van Dave Beste, de mokerslagen van Mike Miley én die geweldige strot van Jay Buchanan. Enkel de keyboards staan letterlijk en figuurlijk op de achtergrond. Het moet als muzikant soms frustrerend zijn, denk ik wanneer ik pas bij Pressure and Time een héél klein beetje beweging in het publiek ontdek. Daar sta je dan voor een uitverkochte zaal 'fans', je geeft je volledig en staat buitenaards goed te musiceren...en je krijgt zelden tot geen feedback tijdens je nummers. Maar goed, na het fantastische Too Bad (één van mijn favs op Feral Roots) vertelt Buchanan ons dat er tijdens deze tour 'iets' fantastisch gebeurt en dat 'iets' is het label SOLD OUT bij elk optreden. Je merkt dat het hem toch iets doet, na al die jaren knokken. Als dikke merci krijgen we dan het bloedmooie Jordan, gevolgd door Feral Roots (ik hoor nadien iemand vertellen dat hij dit een saai nummer vindt, terwijl het voor mezelf een topper is)! Torture volgt, niet meteen op het lijstje van mijn favorieten, maar de handjes in het publiek gaan de lucht in en de 'whohoohooos' worden vlot meegezongen. Het valt me op dat Hollow Bones compleet wordt overgeslaan en daar kan ik toch niet goed bij. Ze hadden hier gerust Thundering Voices, of een stuk of vier andere nummers van deze schijf kunnen spelen die een beter/interessanter zijn, om maar even een klein minpunt die avond op te noemen. Wat volgt maakt echter alles goed en de komende 6 songs zijn dan ook stuk voor stuk toppers. Om er maar twee (nieuwe) uit te pikken: All Directions is machtig en The End Of Forever, met een Miley die zich volledig uitleeft, dikke fun. We gaan er exact 2 minuten uit en dan wordt Shooting Stars semi-akoestisch en met driestemmige zang ingezet. De versie op FR kan me écht niet bekoren, maar hoe het hier gebracht wordt is het wat mij betreft beter. Ik mist vooral het gospel koortje niet. Het nummer kent veel bijval en wordt gegarandeerd een publieksfavoriet. Keep On Swinging blijft een vet partynummer en is de ultieme afsluiter van een Rival Sons set. Dit is nog maar mijn derde RS optreden maar zeker niet mijn laatste. Zolang de heren beresterke albums afleveren en dergelijke liveshows brengen, mogen ze mij telkens opnieuw verwachten tussen een steeds verder groeiend aantal fans. Setlist Back In The Woods Sugar On The Bone Pressure and Time Electric Man Too Bad Jordan Feral Roots Torture Face of Light / Sacred Tongue Imperial Joy Open My Eyes All Directions End of Forever Do Your Worst (bis) Shooting Stars Keep On Swinging Fotoalbum #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #rivalsons #trix #TrixAntwerpen

Mag het terug wat steviger? Traditionele Doom Metal, uit de school van Black Sabbath maar met een scheut psychedelica uit de Grunge periode (denk de latere Soundgarden albums). Je kan het allemaal live meemaken op zondag 17 maart in de AB Club. Even voorstellen Eternal Return, the fourth full length from Richmond, Virginia's heavy psychedelic quartet WINDHAND represents a new era for the group, a chrysalis moment that takes them to new and unforeseen heights. Across nine songs and 63 minutes, Eternal Return is an infectious display of songcraft cloaked in alluring atmosphere, molten fuzz, eerie psychedelia and ethereal vocals. The album was once again produced by Jack Endino (Nirvana, Soundgarden) with vivid artwork by Arik Roper (Sleep, High on Fire). Equally informed by heavy, fuzzed-out psych along with the iconic grunge / alternative groups of the 90s, WINDHAND have crafted a record brilliant in scope, powerful in execution, and perfect for an era of increasingly blurry yet still heavy borders. #TheBlackKeys #Sounds #windhand #firsttodie #newvideo #newsingle #relapse #newreleases #newrelease #sounds

Na zes edities in het Bouckenborgh Park te Merksem verhuist dit erg sympathieke festival dit jaar naar een nieuwe uitvalsbasis, m.n. het Fort van Merksem. Doel van de organisatoren: de bezoeker aan een democratische prijs een staalkaart bieden van de hedendaagse harde muziek: van Death en Black Metal over Metalcore en Hard Rock tot zelfs Punk. Dat de focus dan nog eens vooral op de Belgische scene ligt, kunnen wij enkel maar toejuichen ('5x Belgisch Beton', iemand?). De voorverkoop van de Early Bird tickets gaan ondertussen hard! €30 voor een combi ticket, dat is goedkoper dan een dag ticket wanneer alle namen bekend zijn. Koop nu dus je ticket en bespaar! Praktische info datum: 31/0/ - 01/06 lokatie: Fort van Merksem website Meewerken? Meewerken aan het coolste festival van Antwerpen? Schrijf je dan nu HIER in en maak deel uit van de Antwerp Metal Fest 2019 crew! #antwerpmetalfest #fortvanmerksem #deathmetal #blackmetal #metalcore #hardrock #punk #supportyourlocals #5xbelgischbeton