vrijdag 25 oktober 2019, Trix Club (Antwerpen) | Foto's: Sven Togni Man Of Moon verzorgt een perfecte warm-up voor wat een hete avond beloofd in de Club van Trix. Het Schotse duo start met de iets ruigere nummer maar evolueert doorheen hun set van psychedelische rock naar iets meer toegankelijke en dansbare nummers. Het verbaasd ons dan ook niet dat Twilight Sad hen voor de tweede keer mee op tour neemt. Even wanen we ons weer bij de secret warm-up gig van The Sisters of Mercy in Trix eerder deze maand. Rook, veel rook, heel veel rook en overheersende lichten van achter het podium die een heerlijks sfeer verzorgen maar een nachtmerrie zijn voor elke fotograaf. We zien vaak niet veel meer dan silhouetten. De klank zit niet perfect maar dat blijkt elke optreden zeer moeilijkte zijn in die zaal, maar ze hebben hard gewerkt tijdens de soundcheck om het toch aangenaam te laten klinken. Zanger James Graham zwalpt soms onbeholpen over het podium. Een vreemd contrast met zijn verschijning op grote festivals en zalen rondom de wereld. Hij lijkt nerveuzer en tegelijk enthousiaster om voor zo’n klein publiek te spelen en vooral zo dicht op de fans te staan. Deze zomer speelden ze nog concerten voor meer dan 60.000 mensen als voorprogramma van The Cure, met wie ze al jaren op tour zijn. Zo passeerden ze ook op Werchter en speelden ze 3 jaar geleden in een uitverkocht Sportpaleis, net om de hoek van Trix. En toch is de opkomst iets te mager. Misschien zit het optreden ven de Psychodelic Furs in de AB daar voor iets tussen. Het populaire VTr passeert al snel in de set en al snel wordt duidelijk, zoals veracht, dat de set vooral zal bestaan uit nummer van het nieuwe album. Voor Sunday Day13 kruipt bassist Johnny Docherty achter een extra synthesizer en nemen gitarist Andy MacFarlane en drummer Sebastien Schultz een korte break. Met Girl Chewing Gum openen Twilight Sad terug alle registers. Videogrammes blijkt live al even populair en indrukwekkend als op CD waarna ze met Cold Days terug even de akoustische tour op gaan. De avond zit er bijna op als ze traditioneel Keep Your Warm van Frightened Rabbit inzetten, ter nagedachtenis van vriend Scott Hutchinson. Voor het eerst legt James een volledig ander gevoel in zijn stem. Hij blijkt live zeker niet de beste zanger, maar pakt toch het publiek helemaal in. Eindigt doen ze op een waar hoogtepunt And She Would Darken The Memory van hun debuutplaat uit 2007. Zij die er niet waren hadden ongelijk. Setlist [10 Good Reasons For Modern Drugs] VTr Let/s Get Lost Last January The Arbor Reflection of the Television I’m Not Here [Missing Face] Sunday Day13 There’s a Girl in the Corner Girl Chewing Gum Videograms Cold Days from the Birdhouse The Wrong Car Keep Yourself Warm (Frightened Rabbit) And She Would Darken the Memory #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #concertverslag #sventogni #twilightsad #manofmoon #schotland #postpunk

Liefhebbers van extreme metal mogen donderdag 31 oktober met een uitroepteken in hun agenda markeren. Beide zalen van Doornroosje staan deze avond in het teken van een goddeloze hoogmis van formaat. Het duistere en verwoestende hoofdgerecht deze avond is: Mayhem met daarnaast Gaahls WYRD, GosT en eerder aangekondigde Deströyer 666, Dead Congregation, Nocturnal Graves en Inconcessus Lux Lucis. Info & tickets donderdag 31 oktober 2019, Doornroosje (Nijmegen) (tekst: Doornroosje) #news #nieuws #venues #zalen #concerttip #liveconcert #concerten #concert #fortarock #doornroosje #doornroosjenijmegen #mayhem #gaahlswyrd #gost #deströyer666

Dynamo staat 3 november weer in het teken van poppunk tijdens de derde editie van Mildtfest. Dit jaar met Real Friends, Boston Manor, Grayscale, Belmont, Modern Error, The Positives, Mountains To Move, The Spvrk, Mayleaf en Bony Macaroni. De line-up wordt nog verder aangevuld! Poppunk fans verenigd u! Op de affiche: o.a. Real Friends, Boston Manor, Grayscale, Belmont, The Positives, Mountains To Move e.a. Info & tickets zondag 3 november 2019, Dynamo (Eindhoven) (tekst: Dynamo) #news #nieuws #venues #zalen #concerttip #liveconcert #concerten #concert #mildtfest2019 #dynamo #dynamoeindhoven #dynamorock #bostonmanor #realfriends #grayscale #mountainstomove

In januari van dit jaar verscheen al de EP Micro van Jinjer. Dat kleinood kwam bij mij wel binnen als een redelijk splinterbommetje. Korte tijd later mocht ik ook live met deze heren en dame uit Oekraïne kennis maken toen ze mochten opwarmen voor Amorphis en Soilwork in zaal Trix in Antwerpen. En die kennismaking was ook behoorlijk impressionant moet ik bekennen. De mannelijke leden van Jinjer zijn alle 3 topmuzikanten die hun instrumenten perfect beheersen. Maar de grootste troef van deze band is toch de furieuze en flamboyante frontvrouw Tatiana Shmaylyuk (ik ga haar familienaam slechts één keer voluit typen, u zal mij vast en zeker begrijpen en vergeven). We gaan daar niet flauw over doen, La Tatiana is een bijzonder mooie verschijning om naar te kijken maar ze heeft grotere troeven dan dat in handen. De laatste jaren komen we weliswaar steeds meer dames tegen die geweldig kunnen grunten, alsook die de afwisseling tussen cleane zang en grunten kunnen maken. Tatiana is echter tot nu toe de enige die ik live deze afwisseling binnen dezelfde frase heen en weer terug heb weten doen. Pretty impressive I must say. Nu is er het full album Macro en volgens de band zelf moeten we de twee releases zien als een dubbelelpee. Inderdaad, Macro ligt qua sound perfect in het verlengde van zijn voorganger. Een sound waarin de band de grenzen van de metalcore in alle richtingen verbuigt, uitrekt en in een knoop weet te leggen. Furieuze stukken vol progressieve wendingen worden afgewisseld met rustige, bijzonder harmonieuze en clean gezongen passages. Regelmatig wordt er ook een totaal ander muziekgenre in het geheel gemengd zoals ska in Judgement (& Punishment), soul en jazz (Home Back). On the Top is de perfecte opener. In dik vijf minuten toont Jinjer hier aan waar het voor staat en waartoe ze allemaal in staat zijn. Beukende bas, gitaar en drums en Tatiana die zowel de demonen uit haar lijf schreeuwt als zich liefkozend in je oorschelp nestelt. De teksten zijn ook van haar hand en daarin gaat ze hoorbaar op zoek naar de nodige diepgang. De single/video Judgement (& Punishment) is nog zo’n zalige track. Na een furieuze intro volgt een megarelaxte ska vibe. In de video speelt La Tatiana een soort van moderne heks die mannen tot miniaturen omvormt om in haar kast te verzamelen maar op een gegeven moment een koekje van haar eigen medicijn krijgt. Retrospection doet het omgekeerde van de voorgaande nummers, het begint behoorlijk zacht met Tatiana die in het Oekraïens zingt en laat daarna de hel losbarsten. Pausing Death doet alles behalve z’n titel eer aan. In Noah vertelt Tatiana het bekende verhaal van de ark maar dan met een minder goede afloop. Home Back springt muzikaal zoveel kanten op dat je er je aandacht een beetje moet bijhouden. Het refrein is echter zodanig zacht en harmonieus bovenop dit geweld gedrapeerd, een combinatie die op papier niet goed gaat lijken te komen maar dat dan toch wel doet. Het afsluitende lainereP is een beetje een vreemd bijtend eendje. Op het creepy gevoel dat deze ambient-achtige track uitstraalt zou je met gemak een hele horrorfilm kunnen baseren. Jinjer is momenteel heel erg hot in metalland en dat is geheel terecht. Op het moment van publicatie is de band volop aan een headliner tournee door Europa bezig. Op 28 november komen ze daarbij langs in zaal Zappa (Kavka) in Antwerpen. Het zaakje daar was op een mum van tijd uitverkocht. Gelukkig kan u Macro nog heel lang op endless repeat blijven beluisteren. Score: 90/100 Info Release datum: 25 oktober 2019 Label: Napalm Records Producer: (naam als gekend) Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Judgement (& Punishment) On the Top Pit of Consciousness Tracklist On the Top Pit of Consciousness Judgement (& Punishment) Retrospection Pausing Death Noah Home Back The Prophecy lainnereP #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #napalmrecords #jinjer

dinsdag 22 oktober 2019, Kavka (Antwerpen) | foto's: Fien Engels Ein-de-lijk opnieuw een headline show van Boston Manor in België. De band is intussen al sterk gegroeid en heeft nu twee studio albums op zijn naam staan. Na hun debuut album Be Nothing in 2016, werden de verwachtingen van zowel fans als critici vorig jaar ingelost met Welcome to the Neighbourhood. In hun 6-jarig bestaan wisten de Britse jongens al snel een plaats in de Pop Punk wereld te veroveren én te behouden. Ook in België is Boston Manor graag gezien. Begin dit jaar mochten ze het voorprogramma van Good Charlotte in de AB verzorgen en ook op Graspop kregen ze een plaatsje op de affiche. Eén ding kan ik je al vertellen: hun stop in Antwerpen ging niet onopgemerkt voorbij. Mountains To Move gaf het startschot. De jongens, afkomstig uit de Noorderkempen, hebben in eigen land al een uitgebreide fan basis opgebouwd. Helaas was dat waarschijnlijk niet de voornaamste reden van de grote opkomst zo vroeg op de avond. Mountains To Move stopt er namelijk mee en dit was hun laatste show in Antwerpen. Het pijnlijke (maar al gekende) nieuws hield hen echter niet tegen om het beste van zichzelf te geven. Het publiek daarentegen was nog niet helemaal wakker en verder dan enkele kleine bewegingen ter plaatse kwamen de meeste niet. De aanwezigen waren opgewarmd en daar draait het uiteindelijk om. Modern Error mocht als volgende het podium betreden. Ik had zelf nog nooit van deze Britse band gehoord en ik betwijfel dat ik ze na deze show zal opzoeken. Het enthousiasme was er maar verder viel er niet veel te bespeuren. Hier en daar een fan die mee was met wat de band probeerde te bereiken, maar het merendeel van het publiek vond er weinig aan. De band leek trouwens ook niet helemaal in de line-up van die avond te passen. Next, please. Een goed gevulde zaal was helemaal klaar voor Boston Manor. De band begon met hun nieuwste single Liquid en viel meteen goed in de smaak. Met Lead Feet werd de avond pas echt op gang getrokken. Zowel het publiek als de band konden rekenen op een geweldige avond. Een mix van oude en nieuwe songs kwam aanbod. Ook tijdens de ‘rustigere’ liedjes werd er gretig gedanst, zoals zanger Henry Cox aanraadde. Halfweg de set werd de Kavka getrakteerd op een primeur: Boston Manor speelde voor het eerst Digital Ghost live. Zoals het hoort op een Pop Punk show, waren ook de nodige moshpits en crowdsufers aanwezig tijdens de hele set. De avond werd afgesloten met Halo, hoe kon het ook anders. Geen encore voor de band want ‘they suck’ om het met Cox’s eigen woorden te zeggen, en let’s face it: ze hebben gelijk. Het moge duidelijk zijn dat het Belgische publiek Boston Manor had gemist. Dat ze maar snel terug komen! Setlist Liquid Lead Feet England’s Dreaming Funeral Party Flowers In Your Dustbin Digital Ghost Bad Machine FY1 - Stick Up Burn You Up Tunnel Vision Hate You Laika Halo #concertreview #concertverslag #liveshow #concert #liveconcert #liveoptreden #mauivindevogel #kavka #kavkaantwerpen #kavkaoudaan #fienengels #bostonmanor #mountainstomove #modernerror

Edenbridge is het soort band dat net als genregenoten Sirenia en Visions of Atlantis een positie in het metal landschap inneemt die zowel een zegen als een vloek is. Ruim twintig jaar reeds staan ze garant voor degelijke Symphonic Power Metal met goed uitgewerkte songs die mee evolueren met de tijdsgeest en techniek, waarmee ze zich van een trouwe fan schare hebben weten te verzekeren. Desondanks blijven ze toch steken in de subtop, onder de grote namen als Nightwish, Epica e.d. En in het geval van Edenbridge specifiek dragen ze toch ook al heel lang (en toch wel ten onrechte als u het ons vraagt, maar evengoed wanneer u het ons niet vraagt) het etiket van 'Nightwish Light' met zich mee. Sommige pestkoppen durven ook wel eens ‘Nightwish van den Aldi’ zeggen, de vlegels. Met dit nieuwe album, Dynamind, zitten onze Oostenrijkse vrienden al aan album nummer 10 intussen en dat mogen we gerust toch wel een jubileum noemen, of niet soms? De twee bandleden die al die jaren en albums lang al het muzikale roer van de band stevig in handen houden zijn zangeres Sabine Edelsbacher en multi -instrumentalist Lanvall, die ook de meeste albums van de band producet. Het is net de stem van Edelsbacher waarmee Edenbridge zich wat van de rest van het koren kan onderscheiden. Ze is geen hoge sopraan en zingt niet op de klassiek geschoolde wijze. Haar stemgeluid lijkt eerder gebaseerd op Poprock en doet wat denken aan Fleetwood Mac’s Christine McVie. Aan de andere kant zal je haar daardoor nooit betrappen op van die magistrale, hoge uithalen of je met een hoe-doet-ze-het-verdomme gevoel opzadelen. Neen, gewoon degelijke vocale kwaliteit, niets minder, niets meer. Op dit nieuwe album hebben Lanvall en Edenbacher er bewust voor gekozen om de symfonische orkestratie wat meer te beperken en de rockinstrumenten prominenter naar voor te laten treden. Dat is zeker geen slechte keuze gebleken. De nummers klinken daardoor wat meer gestript en zoiets laat zien dat Edenbridge echt wel degelijke songs weet te schrijven die niet al te veel tierlantijntjes of toeters en bellen nodig hebben om goed over te komen. Op Dynamind ook geen vergezochte intro, neen, The Memory Hunter valt onmiddellijk met de deur in uw huis; een ferme riff, een dun laagje synths, een stevig tempo en een melodieuze zanglijn, alstublieft. De keuze om Live and Let Go als eerste single uit te brengen vind ik eerlijk gezegd een beetje vreemd. Het is zeker geen slecht nummer maar klinkt als het meest stereotiepe uit heel het album en blijft niet echt hangen. Ook de videoclip oogt behoorlijk cliché. Neen, hiermee gaan ze het verschil toch niet maken. Where Oceans Collide is dan weer een rechttoe rechtaan stamper met een bijzonder goed gevonden zanglijn. Wij zijn dan weer bijzonder te vinden in de tweede single van het album, On the Other Side. Dat heeft een heel folky toets meegekregen. De main riff wordt zelfs bepaald door een mandoline en iets dat er voor mij uitziet als een soort middeleeuwse xylofoon met snaren. Wie de naam van het instrument in kwestie kent mag het ons altijd laten weten. Het zorgt in elk geval mee voor een bijzonder leuk, catchy nummer. All Our Yesterdays draait niet uit tot de obligate ballad die je aan de hand van de intro zou vermoeden. Het lijkt eerder op een soort van ingehouden woede met die hakkende gitaarriff en het stotende orgel. Dit nummer leunt ook het meest aan bij het vorige album. Met diezelfde bombast wordt ook wel gespeeld op The Edge of Your World. Tauerngold mag u, nadat u het één keer hebt beluisterd, bij de volgende draaibeurten gerust skippen, u zal er niet veel aan missen. Bijzonder aangenaam om te horen is echter wel What Dreams May Come, met een intro die heel veel invloeden vertoont van de analoge synth geluiden zoals we die kennen van Mike Oldfield en Vangelis. Waar Edenbridge normaalgezien hun albums afsluit met een lange, epische track krijgen we die nu op de voorlaatste plaats. En het is ook deze keer weer een juweeltje geworden. Zo’n track van dik twaalf minuten waarbij je pas na minuten door hebt dat je eigenlijk nog steeds naar hetzelfde nummer aan het luisteren bent. Met een dikke pluim voor de koortjes die volledig opgebouwd lijken uit de stem van La Sabine. De echte afsluiter en tevens het titelnummer is een vrij korte song die doet denken aan Bijou of Who Wants To Live Forever van Queen; een mooie zanglijn over een sober instrumentarium, gevolgd door een sobere, ‘whalende’ gitaar. Bijzonder mooi. Edenbridge is er met Dynamind in geslaagd om bijzonder aangenaam album af te leveren waarop ze zeker niet in herhaling vallen van zichzelf en behoorlijk goed de clichés weten te omzeilen. Of dit voldoende is om een breder publiek te bereiken weet ik niet. Ik vrees zo’n beetje dat de band in die subtop zal blijven zitten. Aan ons zal het echter niet gelegen hebben. Score: 80/100 Info Release datum: 25 oktober 2019 Label: SPV /STEAMHAMMER Producer: Lanvall Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Live and Let Go On the Other Side Tracklist The Memory Hunter Live and Let Go Where Oceans Collide On The Other Side All Our Yesterdays The Edge of Your World Tauerngold What Dreams May Come The Last of His Kind Dynamind #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #edenbridge #dynamind #spvsteamhammer #spv #steamhammer

Frankenstein, een nieuw nummer waarmee Editors deze zomer elk festival dat ze speelden afsloten, is zowaar de openingstrack van een Best Of... Bijna 15 jaar zijn Editors al bezig en dus is het misschien wel eens tijd voor een verzamelaar. Papillon kan dan natuurlijk niet ontbreken, de klassieker bij uitstek, toch in België waar Editors nog iets groter zijn dan elders. Papillon is trouwens hun laatste single die in de Britse hitparades opdook. Munich is één van de oudste nummers en verscheen op hun debutalbum The Back Room, in mijn ogen nog steeds het beste album van de band. Toen reeds werd hen een grote toekomst voorspelt als de opvolgers van U2. Ondanks alle successen hebben ze toch nog niet die status bereikt. Sugar toont direct het verschil in sound tussen het album The Weight Of Your Love en hun debuutplaat. Iets te gepolijst, ondanks misschien wel één van de beste basslijnen van de band en een subliem einde. Hallelujah komt uit hun laatste album, een album waar de band toch weer terug naar hun origine ging. Persoonlijk vind ik dit één van de beste tracks van de latere albums, de zachte strofes die afgewisseld worden met het bombastische, zwaar gesamplede refrein. En weer helemaal terug naar An End Has A Start van het gelijknamige tweede album, dat bijna hun debuutplaat kon evenaren. Tweede nieuwkomer Upside Down, een stevig en bijna stereotyp Editors song, dat heerlijk schommelt tussen rustig en energetisch. Maar het is wel duidelijk waarom Frankenstein en Black Gold eerder uitgebracht werden als singles. Van een nieuwe song naar Bullets uit het debuut van de band en dan hoor je toch hoe zowel de sound van de band als de stem van zanger Tom Smith geëvolueerd zijn. En toch, het rauwere van 15 jaar geleden brengt zoveel mooie herinneringen boven zoals hun eerste passage op Pukkelpop in het zog van Franz Ferdinand. Twee songs van In Dream zorgen voor een rustig intermezzo, maar spreken toch minder aan. Zelfs de inbreng van Slowdive zangeres Rachel Goswell kan Ocean Of Night niet uit het slop trekken. Tijd dan maar voor op papier hun grootste hit Smoker Outside The Hospital Doors van hun tweede album. De track is al even pakkend als de titel. A Ton Of Love kan al evenmin overtuigen en is een bewijs dat de band toch twee mindere albums op hun palmares heeft, want dit hoort niet direct thuis op mijn versie van een Best Of van Editors. Of het verlies van gitarist Chris Urbanowicz hier een grote rol in speelde zal altijd een vraag blijven. Magazine maakt wel weer veel goed, en is het zoveelste bewijs dat Editors zich met hun laatste album herpakt hebben. Via het heerlijk dansbare The Racing Rats komen we bij de laatste nieuwe song en titel track Back Gold. Een zeer atypische track voor de band die bij een eerste aanhoren pijn doet aan de oren maar al snel went al zou het toch eerder een schitterende track zijn voor een middelmatige Duitse of Zweedse elektroband. De jury is er nog niet helemaal uit of dit nummer binnen paar jaar nog relevant gaat zijn in de discographie van de band. Afsluiten doen ze met No Sound But The Wind, de rustige piano song uit het laatste album, een herwerkte versie van de soundtrack van Twilight Saga uit 2010. Voor een Best Of album mis ik toch Blood en All Sparks en in mindere mate Push Your Head Towards The Sky. De keuzes lijken me eerder een evenwichtsoefening geweest te zijn om een mooie verdeling te zoeken uit alle albums, dan een Greatest Hits collectie. Bij de Deluxe uitvoering krijg je er trouwens nog 8 tracks bovenop uit de zogenaamde Distance: The Acoustic Sessions. Songs die aangekleed zijn met piano en strijkers, heerlijk naakt en fragiel. Als fervent aanhanger van de cello zijn deze nummers een mooie toevoeging. De aanwezigheid van bv. Blood maakt de afwezigheid van de song op de Best Of voor een groot stuk goed. Sommige van de akoestische versies zijn wel een eind verwijderd van het origineel, soms werkt dit schitterend andere keren is het toch even wennen. Oordeel zelf! Score: 79/100 Info Release datum: 25 oktober 2019 Label: Kitchenware / PIAS Producer: oa Leo Abrahams, Flood en Editors Uitgaven: CD, 2CD, 2LP, Lim. Edition White Vinyl 2LP boxset, Download website Singles: Zowat elk nummer, bekijk hier hun YouTube kanaal Tracklist: 1. Frankenstein 2. Papillon 3. Munich 4. Sugar 5. Hallelujah (So Low) 6. An End Has A Start 7. Upside Down 8. Bullets 9. Ocean Of Night 10. No Harm 11. Smokers Outside Hospital Doors 12.A Ton Of Love 13. Magazine 14. The Racing Rats 15. Black Gold 16. No Sound But The Wind #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #sventogni #editors #blackgold #bestof

Baroeg en Rotown slaan de handen in elkaar en dat hebben ze tot in Savannah (Ga.) gehoord. Wim Wilms trok richting Rotterdam en kwam terug met dit fotoverslag. Demon Eyes Baroness donderdag 24 oktober 2019, Maassilo (Rotterdam) | Foto's: Wim Wilms #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #wimwilms #baroness #demoneyes #maassilorotterdam #baroeg #baroegrotterdam #rotown #rotwnrotterdam

Het eerste studio album in 5 jaar. Met de soundtrack Western Stars slaat Bruce een nieuwe weg in. De legendarische singer-songwriter behandelt in deze documentaire thema’s als liefde, verlies, eenzaamheid, familie en de tijd die nu eenmaal onverbiddelijk verder gaat. De film roept het beeld op van het Amerikaanse Westen, en vertelt met archiefbeelden, muziek en Bruce Springsteen’s persoonlijke visie van het verhaal van Western Stars. De film ging in première tijdens het Toronto internationaal filmfestival. De liedjes van de film zijn gemaakt door Springsteen en Ron Aniello, gemixed door Bob Clearmountain en mastered door Bob Ludwig. Behalve het iconische nummer van Glen Campbell, namelijk Rhinestone Cowboy. Hierbij wordt hij gesteund door een band en een volledig orkest. Laat ik starten met één van mijn favoriete nummers van het album, There Goes My Miracle, voor mij een totaal andere sound dan ik gewoon ben van Bruce. Kijk naar wat je gedaan hebt, hartzeer, liefde maar toch krijg ik een happy feeling na het horen van dit liedje door de mooi stem en klanken. Tucson Train, een prachtig samenspel van Bruce en de strijkers zonder afbreuk te doen aan alle andere muzikanten natuurlijk. Hello Sunshine, deze song ademt de blues uit, luisteren en genieten. Iedereen die vele kilometers in zijn voertuig aflegt zal tijdens dit nummer meermaals gebruik maken van de rewind knop. Het gevoel van een lange tocht door de woestijn met een truck bekruipt me tijdens het luisteren. Rhinestone Cowboy, met het orkest erbij wordt het allemaal grootser, indrukwekkender, een geslaagde versie van dit mooie liedje. Chasin’ Wild Horses, je kan niet van alles wegrennen voor altijd, je kan zeker niet van jezelf wegrennen. Een ballade over het metaforisch jagen op wilde paarden. Ook het zachte Moonligh Motel weet te bekoren met een intieme Bruce. "A good song takes on more meaning as the years pass by" (Bruce Springsteen). Wel met deze liedjes en teksten zal dit zeker het geval zijn. Al is het iets anders, ik kan niet anders dan dit album die Bruce Springsteen met ons deelt te belonen met een mooie score, al zullen sommige diehard fans liever een rockende Bruce met de E-street band horen. Score: 82/100 Info Release datum: 25/10/2019 Label: Columbia Records Producer: Bruce Springsteen and Ron Aniello Uitgaven: CD/Digital/LP/Limited Edition LP/Exclusive Colored LP Website Singles Tucson Train Sundown Western Stars Tracklist Hitch Hikin’ The Wayfarer Tucson Train Western Stars Sleepy Joe’s Café Drive Fast (The Stuntman) Chasin’ Wild Horses Sundown Somewhere North of Nashville Stones There Goes My Miracle Hello Sunshine Moonlight Motel Rhinestone Cowboy #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #brucespringsteen #westernstarts #columbiarecords

Ruim 35 jaar na de oprichting van De Dijk zijn er maar weinig muziekminnende Nederlanders die deze band niet kennen. De Dijk is in al die jaren geëvolueerd van een rammelende Nederpopband begin jaren tachtig tot de stomende rock,- en soulmachine van nu. Ymkje Veenstra was er voor ons bij tijdens het feestje in Doornrrosje. donderdag 24 oktober, Doornroosje (Nijmegen) | Foto's: Ymkje Veenstra #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #ymkjeveenstra #dedijk #doornroosjenijmegen #doornroosje

Beeld je in dat je staat op een verlaten strand in Japan met een grijze lucht, wapperende haren en golven zo wild als een Slayer moshpit. Natuur maar toch grijs. Rustgevend om naar te kijken vanop een afstand maar toch overweldigend en onvoorspelbaar als de oceaan. Joggen in de regen, een warm soort donkerheid. Dat is het gevoel dat dit album afgeeft. Neige heeft niet overdreven toen hij zei dat dit album misschien wel het zwaarste Alcest album ooit is. Denk Oiseaux de Proie maar dan een heel album lang. Neige en Winterhalter zijn als peanut butter en jelly en zitten duidelijk op dezelfde wavelength. Dit zorgt voor muzikale pret-explosies in mijn oren. Je hoort de zorg en aandacht dat in de gitaarmelodieën gestoken is. Neem de delay en reverb weg en het klinkt nog altijd als een degelijke riff. Ik denk dat dit album nog altijd het makkelijkst te beschrijven is als post-rock. Neige gebruikt screams en blast beats als details. Net genoeg om het geheel up te spicen, maar niet teveel om het geheel te overladen. Hun eerste uitgebrachte single Protection leek eerst wat braafjes voor hun doen maar het is het soort muziek dat je een paar keer moet luisteren voordat je ermee weg bent. Elke keer hoor je nieuwe details en accenten waardoor het replay-gehalte erg hoog ligt. Initieel wordt je er niet door weggeblazen maar hoe meer je luistert, hoe meer je ontdekt. Toch gaf het tweede uitgebrachte nummer Sapphire een instant klik. Dit nummer is geschreven in de zelf uitgevonden brabbeltaal van Neige, die hij ook gebruikt in Deliverance en Untouched. Het betekent helemaal niks en hierdoor betekent het simultaan ook alles dat je maar wilt dat het betekent. Het nummer L'Ile Des Morts - dat ook negen minuten lang is - heeft zo'n kwaadaardige titel dat je al een voorgevoel krijgt over hoe het nummer gaat zijn. Toch klinkt het niet evil. Spiritueel en melancholisch zijn termen die er beter bij passen. Toen Neige jong was had hij visioenen naar een andere planeet. Hij is er altijd van uit gegaan dat dit normaal was, maar toen hij er iemand over vertelde merkte hij dat dit niet zo was. Zo onder de indruk van deze dromen ging hij op zoek naar allerlei manieren om dit weer te geven in muziek. Voor dit soort zaken hebben we een gebrek aan woordenschat, dus het is een logische oplossing om het gevoel te illustreren met geluid. Elk album bezit dat soort magie, die 'otherworldly' vibe die toch telkens weer op een geheel andere manier gebracht wordt. Le Miroir is een kunstwerk en bezit een paar samples dat in synthwave zouden kunnen thuishoren. Toch klinkt alles onmiskenbaar als Alcest. Dit album gaat waarschijnlijk een doorbraak brengen naar een nog grotere fanbase aangezien het grotendeels klinkt als makkelijk luisterbare postrock, maar tegelijkertijd ook veel magische, Alcest-specifieke eigenschappen bezit. Voor mensen die houden van IJslandse landschappen en in touch zijn met hun emoties. Neem je tijd, zet je in die schommelstoel met uitzicht op een regenachtig landschap of cityscape, staar naar het voorbijgaand verkeer vanuit een warme omgeving. Spiritual Instinct is het perfecte album om je hierbij te vergezellen. Score 92/100 Info Release datum: 25 oktober 2019 Label: Nuclear Blast Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Protection Sapphire Tracklist Les Jardins De Minuit Protection Sapphire L’Ile Des Morts Le Miroir Spiritual Instinct #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #alcest #spiritualinstinct #nuclearblast

Hoeveel muzikanten heb je nodig om een geniaal album te maken? Volgens Michael Gira blijkt het antwoord 32 te zijn. Swans 3.0 is misschien wel een éénmalig versie van Swans, want de enige constante, oprichter Michael Gira, liet weten dat de band vanaf nu met wisselende bezetting zal voortgezet worden. Muzikanten voor Leaving Meaning zijn naast Gira zelf, Larry Mullins van Nick Cave’s Bad Seeds, Yoyo Röhm van Mick Harvey en Kristof Hahn, oudgediende bij Swans en Gira’s band Angels of Light. De opnames gebeurden in hoofdzaak in Berlijn en dus is het voor de hand liggend dat het merendeel van de gastmuzikanten Europeanen zijn. Gira koos hen omdat hij fan is van hun werk en hun gezelschap zeer op prijs stelt. Nadat Gira de vorige versie van Swans na 3 geniale shows in Brooklyn vaarwel zei (zoek zeker even naar de documentaire “Where Does a Body End", die de band de laatste jaren volgde.”) was het even onduidelijk wat er met de band zou gebeuren. Maar nu is er dus het eerste nieuwe dubbelalbum. Twaalf nummers die samen een dikke 90 minuten innemen en dus (traditioneel) verspreid staan over 2 CDs. Sereen wordt het album ingezet met Hums en onverwacht rustig nummer maar naar Swans normen vooral kort nummer., een ideale sfeerszetter zeg maar. Anneline een nummer dat ons direct in de sfeer van Angels of Light doet belanden. De begeesterende stem van Gira werkt hypnotiserend zoals steeds. The Hanging Man is dan weer een typisch Swans nummer, dat van de eerste tot de 11e minuut blijft boeien. Voor het eerst gaat het tempo de hoogte in. De baslijn draagt dit nummer terwijl Gira bijna in trance zijn teksten schreeuwt. Amnesia werd al gespeeld tijdens de afscheidshows in Warsaw, de legendarische zaal in de Poolse wijk van New York. Textueel een pareltje met de fantastische zin “The President’s mouth is a whore”. De Zweedse gezusters Von Hausswolff zorgen samen met mevrouw Gira voor ondersteundende vocals. Bijna genadeloos gaat het over in titeltrack Leaving Meaning. Het eerste van twee nummers waar het Australische jazz trio The Necks op meespelen. Rustig maar tevens heerlijk enerverend en pas het tweede nummer dat maar blijft duren zonder te gaan vervelen, iets waar Gira een meester in is. Live worden de nummers vaak nog meer uitgerokken en zo kan een show van 2 uur toch maar 5 nummers bevatten. Sunfucker is daar nog zo’n voorbeeld van, en voor mij allicht het sterkste nummer van het album. “Why am I on this Earth?” wel ik zou zeggen om van deze muziek te kunnen genieten. De backing vocals van de Von Hausswolffs is hier zowaar nog beter en is eigenlijk meer dan een ondersteunend onderdeel. 
Cathedral of Heaven brengt ons weer naar het solowerk en de Angels of Lights-era. The Nub, het tweede nummer met The Necks is zeer theatraal en speciaal geschreven voor Baby Dee die nochtans onlangs haar afscheid had aangekondigd. It’s Coming It’s Real is het laatste nummer met de dames Von Hausswolff die met hun stem je meeslepen naar een hoogtepunt terwijl ze je heerlijk half in slaap wiegen. Het 15e album van de band die in 1982 in de ondergrond van New York ontstond en samen groot werd met Sonic Youth. Ruim 35 jaar is de post-punk band al inspiratie voor talloze bands rond heel de wereld. Bestel maar snel tickets voor het optreden in de AB in Brussel! Score: 84/100 Info Release Datum: 25 oktober 2019 Label: Young God Records Producer: Michael Gira Uitgaven: Download, 2x CD, 2x Vinyl website Singles: It’s Coming It’s Real The Hanging Man Tracklist: Disc 1 1. Hums 2. Annaline 3. The Hanging Man 4. Amnesia 5. Leaving Meaning 6. Sunfucker Disc 2 7. Cathedrals of Heaven 8. The Nub 9. It's Coming It's Real 10. Some New Things (CD/DIGITAL ONLY) 11. What Is This? 12. My Phantom Limb #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #sventogni #swans #younggodsrecords #leavingmeaning #ab #michaelgira