2019 is tot nu toe al een bijzonder goed jaar gebleken voor de Belgische heavy rockscene. Zo werden er tot nu toe al een hele hoop goede albums op ons los gelaten en komen er nog een aantal aan waarvan wij toch hoge verwachtingen koesteren. Kindjes bij hun naam noemen is gelijk aan de anderen uitsluiten dus laat ons volstaan met de melding dat de West-Vlamingen van King Hiss er alvast een steengoed album hebben bijgesmeten. Earthquaker is de opvolger van het in 2016 verschenen Mastosaurus, een album dat toen onder de lovende kritieken werd bedolven en de band kon in het zog van grote acts op tournee in zowel binnen- als buitenland. Om maar te zeggen dat de lat voor de opvolger bijzonder hoog lag. En zijn ze er met dit nieuwe album in geslaagd diezelfde lat nog wat hoger te leggen? Reken maar van yes. Gemakkelijkheid halve steken we King Hiss wel eens in het stonerrock hokje maar dat is maar ten dele waar. King Hiss is een krak in het neerzetten van riffs die op het eerste zicht wat loom lijken maar toch wel beuken, stomen en vol schwung zitten. Bovendien bezit frontman Jan Coudron over een strotgeluid om U tegen te zeggen. Ik raad u aan om King Hiss eens live te gaan bewonderen dan zal u zelf kunnen horen dat ik niet overdrijf en zal u ook kunnen aanschouwen wat een geweldige podium présence deze man heeft. Maar dat kan u dan best doen met de songs van Earhquaker goed in uw oren geknoopt. En dat zal niet moeilijk zijn. Als geen ander slagen ze er op dit album in om songs te brengen die niet alledaags simpel klinken maar wel over een zeer grote mate van catchyness beschikken. De intro schept een chaos waarin duidelijk orde moet gesteld worden. En die orde krijgen we met het titelnummer dat drijft op een beukende riff en qua melodie doet denken aan Tomorrow Never Knows van The Beatles. De videosingle Revolt! begint wat aarzelend en experimenteel om zich vervolgens te ontpoppen tot een bijzonder melodisch nummer waarin ook een dijk van een gitaarsolo wordt neergezet. Desertsurfer valt meer met de deur in huis en is een betrekkelijk lichte song voor King Hiss. Voor een goede grap zitten onze vrienden ook nooit verlegen. GTWHR is een verwijzing naar en klinkt als Goatwhore. En aan wie of wat Kilmister een eerbetoon is zou ik u zelfs niet eens hoeven uit te leggen. Dus ga ik dat ook niet doen. Nèm. Bijzonder zwaar gaat het er aan toe op Monolith en Butcher, vooral in die tweede klinkt het alsof de slager maar blijft doorhakken met zijn ondertussen veel te botte mes. Zaaalig! De geest van Alice In Chains is nooit ver weg en komt in Vomit zelfs doodleuk even op visite maar voor mij is Black Wolf één van de beste nummers van de plaat. Coudron blaft je eerst toe en laat vervolgens zijn beste grol op ons los in een geweldige zanglijn. Sum of All Nightmares sluit dit heerlijke plaatje af. Met de slogan “I’m so fed up with the angry mob, pointing the way forward” stuurt de Jakke ons weer de wijde wereld in. Tenzij u nog eens op het ‘repeat all’ knopje drukt natuurlijk. Hetgeen wij met plezier nog eens doen. Score: 90/100 Info Release datum: 1 November 2019 Label: self-released Producer: Brent Vanneste Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Revolt! GTWHR Tracklist Critical Failure (Intro) Earthquaker Revolt! Desertsurfer Monolith GTWHR Kilmister Butcher Drop Dead, Leader Vomit Black Wolf Sum of All Nightmares #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #kinghiss #earthquaker

Doyle Bramhall II Shtevil zaterdag 02 november, Trix (Antwerpen) | Foto's: John Van de Mergel #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #johnvandemergel #doylebramhallii #shtevil #trixbar #trixclub #trixantwerpen

Dead Man Ray Mauger vrijdag 01 november, De Zwerver (Leffinge) | Foto's: Franky Vanhove #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #frankyvanhove #dezwerver #dezwerverleffinge #deadmanray #mauger

King Hiss heeft een nieuw album Earthquaker uit en daar hoort natuurlijk een releasehow bij. Ze bewijzen dat het zijn plaats verdient in de vlaamse metalscene met een nieuw sterk album en een dito show! De support werd o.a. verzorgd door Arsom en Psychonaut. Psychonaut King Hiss #kinghiss #DeKreunKortrijk #dekreun #Fotoverslag #albumreleases #newalbum #psychonaut

Zweedse koninklijke rockers weer terug naar Eindhoven! Femke Valks (foto's) en Jordi Rijnders (verslag volgt later) bevonden zich onder de eregasten. Royal Republic We zijn nog aan het nadampen van hun show eind 2017, dus het is meer dan goed nieuws dat we begin 2019 opnieuw los kunnen op tracks als ‘Tommy Gun’. De heetste rockband uit Zweden is Royal Republic, daar hoeven we niet geheimzinnig over te doen! Met frisse, puntige rocksongs zijn ze met hun debuutalbum ‘We Are The Royal’ al sinds 2010 in rap tempo de wereld aan het veroveren. Deze Zweden van Koninklijke afkomst hebben het energieke gevoel van hun landgenoten The Hives erg goed begrepen, en voegen daar zelf een punky en zelfs een funky feel aan toe. En zoals dat past bij Zweden, ze zijn zo straks als een …. Blackout Problems Openen mochten de Alternative Rockers uit München (DE) vrijdag 01 november, Effenaar (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks, Tekst: Effenaar #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #femkevalks #royalrepublic #blackoutproblems #effenaar #effenaareindhoven

Ijsland is een land vol bewonderenswaardige fenomenen. Om en bij de honderddertig vulkanen, watervallen, strong men en hakarl. Ja, hakarl is vuil, maar wel bewonderenswaardig. Niemand werkt voor zijn plezier een stuk rottende haai naar binnen. Net zoals de Eyjafjallajokull blijft de ijslandse muziekscene keer op keer unieke bands uitspuwen. Je kent allemaal wel bands zoals Sigur Ros, Bjork en The Vintage Caravan, maar deze keer is ijslandse Hardcore het exportproduct in kwestie. Hoewel het soms merkwaardig straight forward klinkt, merk je al snel dat hier meer vlees aan zit dan die schapenkoppen dat je daar in je soep krijgt. Ook al ben je niet thuis in de Hardcore scene merk je wel meteen dat hier elementen aan de pas komen dat niet standaard zijn voor het genre, zoals Black Metal blast beats en Thrash Metal beats. Deze gewaagde keuzes zorgen ervoor dat het helemaal niet klinkt als doorsnee hardcore. Trage, doom-y elementen en het gebruik die regelrechte thrash stukken zorgen voor voldoende variatie en vernieuwing binnen een geheel dat nog altijd herkenbaar klinkt. De term ‘blackened’ had ik al een paar keer zien passeren bij death metal bands zoals Behemoth, maar Blackened Hardcore had ik zelf niet bij elkaar kunnen plaatsen. Hoewel het allemaal een mix is van Hardcore, Post Hardcore, Black Metal en Thrash, zetten ze bij dit debuutalbum wel degelijk een statement neer van wat Une Misere nu eigenlijk is. Het ligt een beetje in de lijn van The Haunted en Hatesphere maar toch speciaal en eigen genoeg om een geheel ander beest op zich te zijn. Toch mag het even gezegd worden: als je het nummer Beaten aan iemand zou spelen en hen zou vragen waarop het lijkt dan zouden ze misschien wel Eyeless van Slipknot durven antwoorden. Vol met titels zoals Failures, Damages, Burdened / Suffering wordt een zwaarmoedige toon neergezet die toch vol vechtlust zit. Ik vraag mij wel af hoe goed Sermon had kunnen zijn met wat meer variatie in de vocals. De instrumentals zijn strak geschreven en zitten vol met verrassingen, maar het valt soms op hoe eentonig de zang klinkt. Buiten sommige intro’s gaat het album bijna volledig onuitputbaar door zonder één enkel rustpunt. Wat mij ook opviel toen ik het album opende was hoeveel nummers er op deze schijf stonden. Anders dan de 20 minuten lang durende plaatjes dat ik gewend ben, zitten er hier nummers bij van 1 minuut en 10 seconden, en zelfs één van 35 seconden tout court. Thrashy. Ook niet geheel onbelangrijk: de albumcover is misschien wel één van de mooiste kunstwerken dat ik al gezien heb dit jaar. Als ik het bekijk terwijl ik luister naar de intro van Overlooked / Disregarded klopt het helemaal. Een vrouw die er sereen uitziet maar toch langzaam lijkt te veranderen in een monster. Albums die qua art, sound, look en feel in dezelfde vibe lijken te zitten stralen altijd meer bedachtzaamheid uit dan anderen. Een krachtig en powerful geheel dat kan tellen als debuut. Ze stoppen gedurende heel het album niet met flexen en doen niet aan soppige verplichte balads. Leg dit op als je aan het powertrainen bent, en ook al heb je geen enkel spiertje aan je lijf, zul je je hierdoor voelen alsof je een vulkaan aan het splijten bent. Score: 78/100 Info Release datum: 1 November 2019 Label: Nuclear Blast Producer: Sky van Hoff Uitgaven: CD/LP/Digital/Cassette Website Singles Sermon Failures Damages Tracklist Sin & Guilt Overlooked/Disregarded Burdened/Suffering Fallen Eyes Beaten Grave Failures Damages Offering Spiral Voiceless #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #nuclearblast #unemisère #sermon

Een avondje met de top van de internationale black- en gothic metalscene, door de lens van Wim Wilms. Moonspell De Portugese gothic metalband Moonspell brak in het jaar 1995 door met het album 'Wolfheart'. Met het prijsnummer 'Vampiria' zorgde de band dat niet alleen (black)metalfans maar ook de alternative scene ging luisteren naar de meer Black/Dark/Gothic-muziek van Moonspell. Vanaf dan stond de band in één klap in de top van de internationale metalscene. Hoewel het geluid in de loop der jaren steeds meer af ging staan van de eerste platen en de stijl steeds meer verschoof richting Gothic, blijf de band nog steeds aan die top meedraaien. Rotting Christ In thuisland Griekenland is Rotting Christ veruit de meest succesvolle metal band. En misschien wel de langstbestaande ook. Starten deden ze in 1987 en sindsdien zetten ze zowat de hele Griekse scene naar hun hand. Hun laatste worp 'Rituals' bevat duistere cult en rituelen over het oude Griekenland en Palestina. woensdag 30 oktober 2019, Trix (Antwerpen) | Foto's: Wim Wilms, Tekst: Biebob Concerts #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #wimwilms #moonspell #rottingchrist #trix #trixantwerpen #biebobconcerts

Dat ze in Zweden potverdorie prachtige, goed in het oor liggende muziek kunnen maken weten we sinds ABBA. De Zweden vertalen hun oor voor melodie en kwaliteit echter naar de meest uiteenlopende genres via bands als The Cardigans, Roxette, First Aid Kit, Europe, The Hellacopters, Opeth, Meshuggah, etc. etc. Voeg hier gerust Lykantropi aan toe. Hun door de jaren '70 Rock en Folk beïnvloede muziek klinkt zo retro dat we dachten dat ze reeds méér dan 40 jaar actief waren. Even voorstellen Lykantropi was created in 2013 by the singer and guitarist Martin Östlund. In 2017, the band invited their listeners to their own mysterious but yet beautiful scenery when they released their self-titled debut album (Lykantropi), which contains their first hit single ‘Black Old Stone’. The debut album was met with great excitement and has been critically acclaimed from all over the world. The debut album was recorded live in the studio and mastered by Martin Konie Ehrencrona (The Oath, In Solitude, Dundertåget). In May 2019, the band released the follow-up album 'Spiritousa' that kept the spirit of their previous album and they got praised from all over the world again, there among Sweden Rock Magazine and Aftonbladet (the biggest daily newspaper in Sweden) to name a few. The album contains the mighty singles 'Wild Flowers' and 'Vestigia'. From the dark woods of Värmland, Sweden, the folk rock band Lykantropi invites their listeners to their slightly melancholic rock, delivered by enchanting female and male vocals in symbiosis that consolidates the lycanthropic touch painted by diverse, catchy melodies. The music is inspired by the 70’s rock that consists of an equal part of their embracing of nature and its force, dark as light. In today’s society the old folk tales can be thought to belong to the delusions of the past. With their enchanting riffs and beautiful harmonies Lykantropi takes us via the werewolf transformation back to the rock and folk music of the early 70’s. Sweet harmonies reminiscent of the Mamas & The Papas are layered with electric guitars and flutes into a witch’s brew. A witch brew that also can be compared to other mighty bands such as Jethro Tull, Coven and Blue Öyster Cult. In a world that can feel very far away from a cinematic American west coast with playfulness and total enthusiasm, Lykantropi is an oasis in the desert. Here the mystic of the forests meets the dusty vistas of the steppes, and occultism surrounds us with a purple smoke that takes us from east to west enveloped in Scandinavian melancholy. Vestigia is the second single of Lykantropi's critical acclaimed album 'Spirituosa' that was released earlier this year. "Vestigia deals with the feeling of disconnection. The feeling of being astray and not finding your way home in this superficial age that we live in. How our desperate search for money and success makes us lose connection with our true selves, with nature and ultimately reality." // Tomas, Lykantropi facebook #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #lykantropi #vestigia #despotzrecords

Tijd om nog een Spoil Engine op jullie los te laten. Terwijl Iris Goessens ook een wat meer melodieuze (cleane) kant van zich laat horen, komt Jeff Walker (Carcass) een stukske meebrullen. Knappe song met wat tempowissels en een verbazend 'lief' refrein. Zien we jullie ook op de release show op 16 november in Trax (Roeselare)? Even voorstellen Emerging from the 90’s Belgian underground hardcore scene, SPOIL ENGINE has been a bridge between modern technical riffing and oldschool badass grooves and breakdowns. The perfect foundation for original singer Niek Tournois who topped this off with his trademark lyrical approach; a blend of growls, screams, singing and everything in between. Always unpredicatable, yet catchy as hell. This is exactly why -right from the start back in 2004- they were launched into a promising future. Signed to Roadrunner Records, singles in national charts, radio airplay, playing the biggest metal festivals in Europe, etc. This band was fierce, they were coming for you, known for their notorious live shows. Nothing seemed to be able to stop them. But suddenly the whole thing slowly started to crumble. The bigger SPOIL ENGINE became, the more pressure some bandmembers felt. This resulted in a string of line-up changes spread over many years, and a long search for the right people to fill the gaps. That's why SPOIL ENGINE is now a female fronted metal band with Iris Goessens standing her ground as the leader of the pack. Now finally the band is back on track as a solid 4-piece, and their new studio album »Renaissance Noire« shows that their unique style survived all of the changes the band went through. As if the band was feeding on those tumultuous years, they seem reborn. They fought back, and there's no way around these 10 pure modern metal tracks. Expect the usual punchy riffs, crushing grooves and big sing-along choruses. Only this time it's harder than ever before, darker than ever before, and more diverse. Everyone went all in. "We decided to put the past behind us once and for all, and to use our anger & frustration to write the heaviest album we could possibly write. So for the past year we solely concentrated all our focus & attention on the new record. Taking a break from the road gave us the freedom to let this monster grow without any time pressure. We're finally back, and it feels damn great!" – guitarist & main songwriter Steven Sanders Known as hard-working DIY maniacs, using their individual talents to get their vision across, SPOIL ENGINE have always colaborated with top notch artists & musicians to add some additional flavor to their albums. With drummer Matthijs running his own studio and bassist Davy knowing exactly where to take the sound of this album, the band recorded everything themselves, with award-winning producer/engineer Henrik Udd (ARCHITECTS, BRING ME THE HORIZON) taking care of the mix of the album. It sounds massive, while keeping it vivid with an almost live feel. Singer Iris is a professional vocal coach in daily life and surely knows how to handle her wide range of grunts, screams, shouts and clean vocals. Still the band is honored to have special guest Jeff Walker (CARCASS) adding his personal touch to one of the songs. "The album title obviously stands for our rebirth out of the dark, and the music is a big fuck-off to all the bullshit we had to deal with. Working with people like this have resulted in a right-in-your-face sounding record. Visually, the ink illustrations totally match my philosophy behind the lyrics. The themes range from social retrospectives to fighting my personal demons." - Iris Goessens After multiple international appearances on Wacken Open Air, Graspop, Pukkelpop, Midi China, directly supporting and touring with bands such as MEGADETH, MOTORHEAD, PAPA ROACH, IN FLAMES, KILLSWITCH ENGAGE, PRONG, the band is ready to pick up where they left. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #spoilengine #renaissancenoir #arisingempire #thehallow

De carrière van Judy Blank zit flink in de lift sinds de release van haar in Amerika opgenomen folk plaat Morning Sun. De 24-jarige Utrechtse brengt nu het vervolg uit met de EP Morning After. Een live release staat gepland op 6 november in EKKO, Utrecht. De nummers op Morning After zijn rauwer, harder en snijden andere onderwerpen aan dan op Morning Sun. Het valt zelfs moeilijk onder één naam te omschrijven. Het laat zien dat Judy zich op muzikaal vlak niet makkelijk laat binden. Ondanks haar muzikale wispelturigheid laat het Amerikaanse publiek haar niet in de steek, zo werd recent bekend gemaakt dat Blanks is bevestigd voor Americana Fest. Laten we er invliegen met Oh Honey, een stevig uptempo nummer met een leuke bass sound. Alleen maar happy feelings na het horen van dit liedje. Goldmine, zacht startend en overgaand in een lekker rockend nummer. ook hier is de bass prominent aanwezig. Een leuk weetje is dat ze tijdens het schrijven van het nummer en na het opnemen van haar debuut inderdaad zonder geld zat. Judy en haar band waren geboekt om te spelen op een surf festival in Frankrijk. Ze moest haar moeder geld vragen om een busje te huren om daar te geraken. Het jazzy klinkende What It Is: "So much better in my mind" zingt ze, maar het klinkt nog zo goed in de oren. Angel In Me: "I lost touch with the angel in me", en toch klinkt ze als een engel in deze ballade. In Pretty Far is het genieten van Judy’s zang met enkel haar gitaar als begeleiding. Als afsluiter krijgen we met 1955 nog een intiem, ingetogen nummer. Deze EP met zes nummers smaakt naar meer. Het waren voor mij 6 nummers te weinig. Ik ben er zeker van dat we nog meer moois van deze creatieve duizendpoot te horen zullen krijgen. Score: 79/100 Info Release datum: 1 November 2019 Label: ProV2/Munich Records Producer: Nathan Baller Uitgaven: CD/Digital/Vinyl website Singles Oh Honey Tracklist Goldmine What It Is Oh Honey Angel In Me Pretty Far 1955 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #judyblank #morningafter

De Zweedse singer-songwriter bezit de gave een grote zaal muisstil te krijgen met slechts zijn grofkorrelige stem, een akoestische gitaar en zijn verzameling wondermooie nummers. Dat één man op een groot podium ook vidueel kan boeien, wist Sarah Junker schitterend te capteren. (de eerste beide foto's zijn van de openingsact Julie Byrne) woensdag 30 oktober, TivoliVredenburg (Utrecht) | Foto's: Sarah Junker #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #sarahjunker #thetallestmanonearth #juliebyrne #tivolivredenburg #tivolivredenburgutrecht

zondag 27 oktober , Melkweg (Amsterdam) | Foto: internet Nooit had ik zelfs maar durven dromen dat ik deze band ooit live zou kunnen zien, maar exact op mijn verjaardag startte de ticketverkoop voor de Europese tour van Ninja Sex Party. Na jaren een fan te zijn van het het duo op YouTube, was dit dan ook echt een droom die zou uitkomen. Afgelopen zondag was het zover. Na een ongezien lange wachtrij, die ervoor zorgde dat we het eerste voorprogramma gemist hadden, bereikten we eindelijk de ingang van de Melkweg. Echt waar, de rij was zo lang dat mensen aan ons kwamen vragen waarvoor we in godsnaam aan het aanschuiven waren. Zelfs de dude van TakeAway die langs kwam fietsen begon te lachen en riep “what the hell!” Anderen, die effectief bij het concert moesten zijn kwamen dan weer zeggen dan ze voor “een band” kwamen en vroegen zich af of dit wel de juiste rij was. Ja, als mensen de naam al niet durven uitspreken, zit je waarschijnlijk wel juist. Na de geweldige show van TWRP, die elk nummer opdroeg aan de ladies in de zaal, op eentje na, was het eindelijk zover! TWRP ging het podium af en kwam twee minuten later weer op om de show van NSP te ondersteunen. De lichten dimden en op het scherm vanachter begint een filmpje te spelen. De Lasersaurus Rex verteld dat hij het niet kan uitstaan dat er “awesomness” bestaat in het universum en besluit de show te boycotten. Dit verhaal was dan ook de rode draad doorheen het concert. Dan komen er twee extra schimmen het podium op. “Ze staan daar gewoon echt!”, deze woorden hoorde ik rondom me en gingen ook door mijn hoofd. Daar zijn ze dan, Danny Sexbang en Ninja Brian, in levende lijven, gewoon voor je neus op een podium! Een zot gevoel. De show startte met de intro versie van NSP Theme Song, waarin de band zichzelf dan ook voorstelt. Het nummer waarop ik echt gehoopt had te horen die avond, Cool Patrol, werd als tweede gespeeld. Als je nog nooit van NSP gehoord zou hebben, moet je dit clipje maar eens opzoeken, dan krijg je ineens een idee van welk dansje ik deed op dat moment. De show werd tussen de nummers door aangevuld met comedy, de nodige middelvingers naar het publiek van Ninja Brian en het verhaal dat steeds verder door ging. Zo stuurde de Lasersaurus een hoop robots op het concert af, die Danny dan met behulp van de band verslagen heeft. Later kwam de Lasersaurus Rex dan ook zelf het podium op gelopen en heel even leek het alsof alles fout zou gaan… maar we hebben hem met ze’n allen toch verslagen! Ja, dit was een show voor volwassenen en ja ik vond dit geweldig. Buiten hun originele nummers, speelde Ninja Seks Party ook enkele 80’s nummers uit hun Under The Covers albums. Hoogtepunten van de show (na Cool Patrol) waren voor mij Heart Boner, Release the Kraken en Danny Don’t You Know. Heart Boner is nu eenmaal zo’n mooi liedje dat je ook gewoon smelt voor de charme’s van Danny terwijl hij het zingt. En eerlijk, vooraf was ik een klein beetje sceptisch over hoe zijn stem live zou klinken. Ik had wel verwacht dat het goed zou zijn, maar was niet zeker of hij alle hoge noten zou halen zoals op de albums. Maar Jesus… wat heeft die man een stem! Hij bleef me gewoon verrassen doorheen het hele concert. Release the Kraken was ook GE-WEL-DIG, niet alleen door het nummer zelf, maar vooral omdat Brian het podium kwam opgelopen met een plushe inktvis op zijn hoofd en crocks aan zijn voeten en zo zelf de kraken werd. Alle stukjes die hij op het album zegt als kraken, kwamen nu dus ook live terug en dit was gewoonweg hilarisch. Toen de band na Starlight Brigade aankondigde dat de show er bijna opzat dacht ik, “nee, dat kan niet, dit moet echt nog veel langer duren!”. Het leek dan ook eerlijk waar alsof de band nog maar een half uur aan het spelen was, maar in werkelijkheid, was het laaste uur gewoon enorm snel voorbij gegaan. Toen Danny Don’t You Know begon kreeg ik dan ook kippenvel en ik denk niet dat ik de enige in de zaal was met dat gevoel. In het nummer zingt Danny voor zijn 13-jarige zelf en legt hij uit dat alles goed komt en dat hij geweldig is, ookal voelt het op dat moment niet zo. Het nummer is dan ook een ode aan alle nerds over de hele wereld die zichzelf altijd awkward en buitengesloten hebben gevoeld, of zich nog steeds zo voelen. Een heel persoonlijk nummer van Danny, wat vele mensen over de hele wereld geraakt heeft. Magisch om dit live te kunnen zien. Toen de band hun laatste nummer had gespeeld, bleven ze het publiek bedanken. Het feit dat een Amerikaanse band, zonder platenlabel en volledig op zichzelf in Europa kan toeren en hier zo goed ontvangen werd, deed hun duidelijk iets. Danny leek dan ook oprecht heel even gewoon niet van het podium te willen gaan. Helaas zat de show er nu echt op. Alles was veel te snel voorbij gegaan, maar was wel een onvergetelijke ervaring! Van de ongelooflijk lange wachtrij in het begin, tot de nog steeds enorm lange rij aan de merchstand achteraf, alles was top en zal me voor altijd bijblijven. Setlist NSP Theme Song (Intro Version) Cool Patrol Unicorn Wizard Bloopy Reggae Jam / One Love / Bloopy Latin Jam / Bloopy Punk Jam You Spin Me Round (Like a Record) Lasersaurus Heart Boner Release the Kraken We Built This City Starlight Brigade Danny Don't You Know Encore: The Hit #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #ilkeclissen #ninjasexparty #melkweg #melkwegamsterdam