Search Results

Op 23 oktober 2018 wist ze ons reeds te betoveren in de Botanique. Afeglopen donderdag deed ze dat opnieuw in de prachtige setting van De Roma. donderdag 11 april, De Roma (Borgerhout) #deromaantwerpen #marissanadler #fotoverslag #fotoreport #fotoalbum #livefotografie #concertfotos #concertfotografie

02 april 2019, La Madeleine (Brussel) Wanneer je een groep/muzikant voor een derde maal in 4 maand de tijd live aan het werk ziet, dan zou je als 'fan' kunnen bestempeld worden. Bestaat die band echter uit twee immens talentrijke en aantrekkelijke dames én zitten er verplaatsingen naar Keulen en Amsterdam tussen, dan steekt de term 'stalker' voorzichtig de kop op, niet? Megan en Rebecca van Larkin Poe hebben er net een succesvolle EU/UK club tour op zitten: 20 van de 22 shows waren uitverkocht. Eén van de (net) niet uitverkochte avonden was deze in....La Madeleine (Brussel). En toch was het een enorm succes gezien er zomaar even een kleine 500 fans kwamen opdagen, wat evenveel was als in een uitverkochte Luxor (Keulen) en méér dan in een uitverkochte Bitterzoet (Amsterdam). Proficiat dames, zoiets flikken in België is erg straf! De tevredenheid over deze turnout kon je dan ook duidelijk van de gezichten aflezen en als dank werd het publiek beloond met - nog maar eens - een schitterend optreden. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze prachtige moderne zaal vlakbij het centraal station. Meteen valt de speciale constructie achter het podium op, m.n. de trappen die aan beide zijden dat podium flankeren alsook de halve maan vorm waardoor je ook vanop de zijkant een mooi zicht op de band hebt. En als die band dan nog eens bestaat uit twee dames die perfect elke centimeter van dat podium weten te benutten en veelal het contact met hun fans opzoeken, dan hoeft enkel de klank en de setlist nog mee te zitten. Wat ook deze avond het geval was. Na hun vaste intro komen de Lovell zusjes vanuit de coulissen en zetten onder luid gejuich Summertime Sunset in, waarna het swingende Trouble In Mind volgt. En dus kunnen we wat de songs betreft kort zijn: op een kleine switch na - Black Echo komt deze keer vóór Might As Well Be Me - blijft de opbouw identiek aan deze in Amsterdam. Zoals steeds is er erg veel interactie tussen de frontvrouwen en wordt ook het publiek opnieuw sterk betrokken. Tijdens Black Betty horen we de respons uit bijna 500 kelen en de melding dat Venom & Faith dankzij de steun van hun fans op #1 in de Billboard Blues charts (V.S.) is beland, krijgt een welverdiend applaus. Dubbel en dik verdiend gezien Larkin Poe hun albums volledig in eigen beheer uitbrengt. Het is opnieuw genieten van het prachtige slidewerk van Megan in diverse nummers, van de krachtige, donkere en zwoele stem van Rebecca én van de mooie tweestemmige harmonies. Megan mag dan al haar eigen stem niet graag horen, als support voor haar jongere zus doet ze dat zéér goed. Tijdens Look Away horen we voor het eerst ook wat keyboards in de achtergrond, terwijl California King - één van mijn favorieten - ingeleid wordt door een banjo. Dat leidt dan weer tot een korte babbel: Rebecca geeft, met een vette knipoog, mee dat het tunen van haar banjo één van haar favoriete momenten tijdens hun optredens is, waarop een kort lachje van Megan. En hup, de John The Revelator neemt ons mee naar de hoogdagen van de traditionele Blues. Want ja, Larkin Poe brengen Blues, met erg veel respect voor de tradities terwijl ze er hun eigen moderne draai aan geven. Hun Roots/Blues krijgt regelmatig een serieuze scheut peper en wordt dan badass zoals in Wanted Woman/... of groovy zoals in Black Echo, met een solospot voor beide. Look Away drijft dan weer op een moderne drumbeat en tijdens het rustige Might As Well Be Me voelen we Country invloeden. Of zoals ze het zelf noemen: "A sappy ballad", nadat een fan het oudere rockende Sucker Puncher vroeg, exact het tegengestelde dus. En zo weten ze ook steeds een wending te geven aan requests vanuit het publiek en toch aan hun setlist vast te houden. Nog even vermelden dat het erg persoonlijke Mad As A Hatter subliem mooi vocaal uitdooft. Daar had ik eerder niet op gelet. Afsluiten doen ze zoals gewoonlijk met hun Robert Johnson cover, waarbij ze alle aanwezigen in hun keuken uitnodigen. Alle muzikanten mooi vooraan het podium maar zonder dat Rebecca het publiek induikt. Dat zou hier net iets te moeilijk zijn geweest gezien de fotopit tussen podium en publiek. Maar goed dat ze naar goede gewoonte haar klok (tussen haar pedals) in de gaten hield, want met de erg strikte curfew had dit laatste nummer ingekort moeten worden. Professionals zoals ze zijn, lieten ze echter de korte pauze na de reguliere set voor wat het was en konden we volop genieten van Come On In My Kitchen alvorens huiswaarts te keren. Je zou denken dat De Lovells nu huiswaarts trekken voor een welverdiende rust? Zo zit het leven van een hardwerkende muzikant echter niet in elkaar. Na enkele UK shows gaat het richting Australië en Nieuw-Zeeland, daarna volgt een korte V.S. tour waarna ze terug richting ons land trekken voor hun optreden in Vorst Nationaal op 25 juni (als special guest van ZZ Top!). Vlug even 2 festivals in Zweden en Finland erachter plakken alvorens terug richting Canada en V.S. Volgt opnieuw Scandinavië, New York (Woodstock), de Keeping The Blues Alive At Sea tocht vanuit Barcelona en tot slot enkele dates in het Verre Oosten. Om dan het najaar in te gaan. Succes en hopelijk tot binnenkort. Setlist Summertime Sunset Trouble in Mind Black Betty (Lead Belly cover) Bleach Blonde Bottle Blues Look Away Preachin' Blues (Son House cover) Freedom California King John the Revelator (traditional] cover) BLACK ECHO Might As Well Be Me Hard Time Killing Floor Blues Mad as a Hatter Run for Your Money Blue Ridge Mountains Wanted Woman / AC/DC Come On In My Kitchen (Robert Johnson cover) Fotoalbum #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #larkinpoe #lamadeleine #brussel

‘Written in the woods' Tyler Ramsey, voormalig gitarist bij Band Of Horses, houdt van de natuur: de bergen en bossen, een kabbelend beekje, de wind die door de velden ruist, ... Ver buiten het dichtstbijzijnde stadje Asheville (North Carolina) heeft hij samen met zijn vrouw en dochtertje zijn thuis gevonden. Ver verwijderd van enige afleiding en van onze consumptiemaatschappij voelt hij zich het meest creatief en helemaal op zijn gemak. Dat alles voel je doorheen zijn vierde solo album For The Morning stromen. Een verzameling van 10 van de meest rustgevende en mooie Americana nummers, waarbij vooral Country en Folk de kop opsteken en zachte Rock het geheel afrond. Denk een vroege Neil Young of zelf de Eagles (met Glenn Frey op zang). Hier en daar zelfs een streepje Jackson Browne én een toets War On Drugs, zij het dan een meer subtiele en qua zang véél minder nasale variant. Hoor ik in de licht gelaagde zang niet ook af en toe The Alan Parsons Project? Veel referenties misschien, en toch weet Ramsey er een eigen draai en geluid aan te geven. Je zou denken dat hij als gitarist hier alle registers zou open trekken, maar niets daarvan. Of hij nu de akoestische gitaar op de voorgrond plaatst (Firewood en het instrumentale zusje Darkest Clouds), kiest voor de steel versie (Breaking A Heart) of elektrisch gaat (A Dream Of Home), steeds speelt hij in functie van het nummer en legt hij zijn accenten erg subtiel. Datzelfde geldt voor de andere instrumenten, waaronder een prachtige akoestische piano in het openingsnummer en zacht kabbelende (drum)beats. Dat hij in zijn eigen studio werkt, op zijn eigen rustige tempo, dat hoor je in elk van zijn nummers. Uitermate geschikt om met je wagen de nacht in te rijden, te genieten van een glas goede Californische wijn op je front (of back) porch bij zonsondergang, of gewoon in je luie zetel bij het licht van een uitgedoofde kaars. Zorg dat je er op 23 mei bij bent, gratis en voor niets, in het salon van de AB. Toppers: White Coat, The Bottom Of The Sea, Firewood Score: 77/100 Info Releasedatum: 05 april 2019 Label: Fantasy Records Producer: - Singles: Firewood For The Morning Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Your Whole Life A Dream Of Home White Coat Breaking A Heart The Bottom Of The Sea Darkest Clouds Firewood Cheap Summer Dress Evening Country For The Morning #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum

29 maart 2019, De Roma (Antwerpen) Mijn eerste bezoek aan De Roma, een karaktervolle voormalige bioscoop, was er eentje om in te lijsten. Adia Victoria is een rasperformer die zich zowel in haar muziek als poëzie hélemaal geeft. Ze is bovendien een erg sterke en intelligente vrouw die geen blad voor de mond neemt. Dat ik haar vooraf mocht interviewen was dus mooi meegenomen. Toegegeven, het optreden zelf vond niet in de grote zaal plaats, wel in de foyer, oftewel de ruimte tussen de inkomhal en de eigenlijke zaal. Zowel Adia als ikzelf moeten onze plaats onder de groten dus nog verdienen, maar daar wordt aan gewerkt. De in Nashville residerende Victoria brengt niet zomaar liedjes, neen, ze vertelt verhalen. Verhalen die putten uit haar eigen bewogen leven als Afro-Amerikaanse in het Zuiden van de V.S. Verhalen die ras, religie, machteloosheid en onderdrukking als thema hebben. Waar ze op haar debuut Beyond The Bloodhounds nog erg scherp sneed, zowel qua geluid als tekstueel, pakt ze het op de opvolger Silences een stuk subtieler aan. Muzikaal dan toch, want haar woorden blijven direct en confronterend. Adia Victoria dompelt ons anderhalf uur onder in haar versie van de Blues. Niet dat zo kenmerkende 12-bar shuffle geluid waar wij dit genre mee associëren, wel de reeds eerder vermelde thematiek die ze uitdraagt via haar nummers en optreden. Doordat ze als het ware in de huid kruipt van een vrouw die alles beleeft, wordt je als publiek meegezogen in haar wereld. Voor de 250 aanwezigen was het intens genieten...en toch ook even stil staan bij de niet mis te verstane boodschap. Net als op Silences opent ze met Clean, een kort sfeervol nummer met een filmische grandeur. Haar gracieuze verschijning en gecontroleerde, coole manier van zingen doen meteen naar adem happen: "There is no God 'cause I went out and killed my God" sneert ze fluweelzacht. Het zijn dergelijke contrasten die haar tot één van de meest boeiende hedendaagse perfomers maken. Bring Her Back opent met een typische donkere Americana gitaarklanken (16 Horsepower, Hutterite Mile) die haar de stempel Gothic Blues opleverden. Ze vertelt over de gevaren bij het bestrijden van onderdrukking. De tekst spreekt boekdelen: "Drag her by her hair" en wat later de mokerslag "He'll let them nigger burn". De ingetogen kracht die van het podium straalt siert haar. Tijdens Pacolet Road gaan we even lekker aan het swingen en mag haar uitstekende band los gaan. Stuk voor stuk topmuzikanten: Mason Hickman (g), Jason Harris (b), Peter Eddins (k), Tim 'Knapps' Beaty (d), Chazen Singleton (sax) en Austin Earl Wilhoite (sax). Haar eerste single Dope Queen Blues opent met een click track-achtige percussie en drijft verder op stevige piano akkoorden om naar het einde toe via een saxofoon passage en een stevige drumbeat tot een climax te komen. De drums en horns blijven centraal op Different Kind Of Love dat er opnieuw vlotjes op los swingt en ook Hickman mag met de gitaaraccenten strooien. Volgt een geslaagde cover, van triphoppers Portishead: Wandering Star blijft donker maar krijgt wat meer tempo - Knapps en Harris bepalen de toon - alsook prachtige kleur dankzij de blazers van Singleton en Wilhoite. We keren dan terug in de tijd met Me And The Devil (uit haar Baby Blues EP, 2017) en een razende versie van Dead Eyes uit haar debuut. Steeds leuk om Adia de gitaar te zien om hangen en als een bezetene zien tekeer gaan. Een volgend hoogtepunt is het jazzy Heathen: "I like to do things my way or I don't do 'em at all"....we hebben het vanzelfsprekend al lang begrepen. Om één of andere reden doet Mortimer's Blues me steeds denken aan Mr. Lonely van Bobby Vinton. Is het die 60's vibe, dat duistere kantje of louter het stukje refrein? Verder hebben beide songs niets met elkaar gemeen. The City sluit de reguliere set dan op een zacht-reflecterende wijze af. De stem van Adia Victoria klinkt hier zo breekbaar dat je af en toe vreest dat ze een noot niet zal halen. Peter Eddins tekent een mooi klanktapijt uit en de horns werken af. Subliem. Verrassend - of toch niet? - krijgen we tijdens de bisronde geen Stuck In The South, maar een tweede cover, m.n. Laissez Tomber Les Filles. OK, dit is België en Adia spreekt perfect Frans. Laat ons echter niet vergeten dat we in Antwerpen zijn én SITS toch een klassieker is die niet mag ontbreken. Klein en enig minpuntje wat mij betreft die avond. Temeer Adia zichzelf tijdens Devil Is A Lie stevig herpakt en deze wrange, haakse oefening van horns en keys (die hier het snarengepluk op strings vervangen) richting een bijtend einde stuurt. Duw deze jonge vrouw vooral niet in een hokje: Blues, Gothic Blues/Americana, Punk Blues, ...whatever. Adia Victoria is vooral een intense, innemende performer met een 'stem', die muzikaal put uit een rijke schat aan tradities. Setlist Clean Bring Her Back Pacolet Road The Needle's Eye Dope Queen Blues Different Kind Of Love Wandering Star (cover Portishead) Me And The Devil Dead Eyes Nice Folks Cry Wolf Out Of Love Heathen Mortimer's Blues The City (bis) Laissez Tomber Les Filles (cover Serge Gainsbourg Devil Is A Lie Fotoalbum Interview (volgt nog) #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #adiavictoria #deroma #deromaantwerpen #interview

#StoneageCadillac

Omdat we bij Brothers in RAW graag ook onze lokale bands in de kijker zetten, een fotoverslag van het optreden van Camelrocks in De Mooie Molen, Roeselare. #Camelrocks #SupportYourLocals

Nu nog in (uitverkochte) kleinere zalen, op 25 juni in het voorprogramma van ZZ Top in Vorst Nationaal en daarna....festivals én enkel nog de middelgrote tot grote zalen. Mark our words! #fotoverslag #fotoalbum #concertfotografie #livefotografie #concertfotos #larkinpoe #lamadeleine #brussel

"Gezien de grote vraag naar tickets wordt dit concert verplaatst naar de Orangerie!" Na 8 jaar afwezigheid keren Daughters terug met een album "You Won't Get What You Want" en een tour, die op 11 april in de Botanique halt houdt. De noise-rockgroep, opgericht in 2002, stelt onder meer de excellente nieuwe singles "Satan in the Wait" en "The Reason They Hate Me" voor. Gitarist Nick Sadler zegt dat de leden nood hadden om hun bewondering voor de wereld van de film- en minimaltische muziek te uiten. Zanger Alexis Marshall noemt de nieuwe muziek dan weer een revelatie. De gewezen grindcoreband blijft zichzelf in ieder geval vernieuwen, het bewijs daarvan krijg je te zien in de Rotonde. website live at the Regent Theater 2019 Info & tickets donderag 11 april, Botanique (Brussel) Satan In The Wait #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #daughters #botanique #orangeriebotanique

Onze favoriete ex-Opeth'er is eindelijk terug met een nieuw project onder zijn eigen naam. Gekend, of niet, van King Hobo (brengen ook een nieuw album uit dit voorjaar!!), Spiritual Beggars, Candlemass en nog zoveel andere projecten gaat hij in dit nummer de Industrial/Doom richting uit. Head Without Eyes verschijnt op 10 mei via Despotz Records. Even voorstellen Per Wiberg The term heavy can be applied to many different music genres and in many different contexts. Swedish musician Per Wiberg, has made a living out of playing most things heavy the last 30+ years. A multi-instrumentalist who has played keys, bass and guitars with a number of bands and artists like Opeth, Spiritual Beggars, Candlemass as well as Clutch/Bakerton Group, Switchblade and Kamchatka to name but a mere few. ”I’ve always been, and in many respects still am a band kind of guy, so this solo venture has been a long time coming. It’s scary to not have a bunch of friends to rely on and bounce ideas off, but it’s been very healthy to step out of that comfort zone. I think it reflects a lot on the music and it’s definitely an album I needed to make. Time for a different kind of heavy.”-Per Wiberg Pile Of Nothing 'Pile Of Nothing' is the second single from the upcoming album 'Head Without Eye'. "A somewhat twisted track, dissonant and noisy as well as melodic and heavy. Originally meant to be somewhere along the ”muddy" lines of Swans meets Talk Talk and Scott Walker. There’s definitely traces of that intention but it came out way heavier than expected. Very glad that Billie Lindahl (Promise And The Monster) agreed to sing on the choruses as well. The contrast between her ethereal voice and the doom gives the song a different tone, as well as adding more weight to the rather dark lyrics. It's a cool detailed mix which works a treat in headphones I’d say, obviously played really f%%?#n' loud. Enjoy!"- Per Wiberg Head Without Eyes Head Without Eyes is the result of an urge to constantly move forward artistically. Combine this, with a lifetime of music addiction and record collecting and you’ll get an amalgam of catchy hooks and memorable melodies layered on top of trippy sounds exploring the more experimental sides of rock music. Impossible to categorize but let’s paint the scene. Imagine, if you will, having afternoon tea with Killing Joke and Van Der Graaf Generator, followed by a smokeout in the company of Hawkwind and Young Gods, while later being invited for a night cap with Talk Talk and Swans. Are you with us? There’s a dense doomy, sometimes dissonant vibe to the songs and together with the melodic parts it creates an interesting sense of dynamics. This is underlined by the surreal landscapes portrayed by the sometimes sinister lyrics.​ With 'Head Without Eyes', Per has created a new platform to write and perform music that moves between discordant to harmonic; sparse to bombastic. Also when listening to these songs, one can’t help but notice how mature it sounds for being a debut album, but then again, if you mean what you play, you can never go wrong. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #perwiberg #pileofnothing #headwithouteyes #despotzrecords

Drie nieuwe namen werden vandaag aangekondigd voor Suikerrock. Drie nieuwe namen van bij ons nog wel! We stellen ze even aan jullie voor. Zwangere Guy, en geef toe, dat bekt veel beter dan zijn echte naam Gorik Van Oudheusden, speelt losjes tweemaal een uitzinnige AB plat, en zette zich, mede via STIKSTOF netjes op de Belgische hip-hop kaart. Je kent 'm dus uit de booming Brusselse hiphopscene, scherp uit de hoek komend, maar gedrenkt in sloten humor en performend alsof hij toch binnenkort moet bevallen. Zwanger is hij gelukkig enkel van uitstekendesongs, denk maar aan het beklijvende ‘Gorik Pt. 1’ of ‘Guy Funk’ met de inmiddels niet meer zwangere Selah Sue. ‘Wie is Guy?’ heet zijn onlangs verschenen debuut. Antwoorden op deze en andere existentiële vragen op zaterdag 27 juli @ Suikerrock 2019! Scheuren en groeien, dat doen ze nog steeds bij SONS. Vorig jaar winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 en al meteen absoluut fantastisch op de Suikerrock en Werchter mainstages. Tijdens het voorbije boerenjaar vonden ze gelukkig nog wat tijd om de studio in te duiken. Dit jaar keren ze dan ook boemerangsgewijs terug, gewapend met een debuutplaat die op 18 april verschijnt. 'Family dinner' gaat die plaat heten, maar de vlag zal de lading niet dekken. SONS blijft rauwe gitaarherrie, heel aanstekelijk jong en fris verpakt en gebracht. Remember de uppercut 'Ricochet' waarmee ze de StuBru jury van hun sokken bliezen, maar ook de nieuwe single ‘Naughty’ is een lekker rammelende oorwurm. Uw gsm kan u trouwens gewoon opladen terwijl u hem in de lucht steekt tijdens het optreden van SONS. Ook Black Leather Jacket laten grauwe met grain doordrongen garagerock op je los zaterdag. Je kent ze van 'Troublemaker' waarmee ze het in 2017 tot finalist in de Nieuwe Lichting schopten, en zeker van het aanstekelijke 'Village people' waarmee ze tegenwoordig hoge ogen gooien in De Afrekening. Hun invloeden kan je zelf gaan beluisteren op een Spotify playlist die de band aanmaakte. Zoek even naar 'Spanklords by black leather' en je hebt een paar uur luisterfun. Maar invloedgewijs: denk Hives, Ty Seagall en die onvermijdelijke Black Sabbath. Suikerrock 2019 vindt plaats van vrijdag 26 juli tot en met zondag 28 juli in het centrum van Tienen. Reeds bevestigd voor het hoofdpodium op de Grote Markt: Vrijdag 26 juli Yves Paquet Tom Odell Tourist LeMC Bazart Zaterdag 27 juli Black Leather Jacket SONS Zwangere Guy Goose Zondag 28 juli Rob De Nijs Nielson Niels Destadsbader Marco Borsato #Suikerrock #tienen #sons #BlackLeatherJacket

Omdat wij van Brothers in Raw een scala aan muziekgenres omarmen, stellen we jullie graag voor aan onze Zeeuwse noorderbuur Danny Vera: roots- en bluesmuzikant die de boter haalt bij onder andere Johny Cash. Een BiR-reporter en -fotografe maakten in 2017 op Vestrock (Hulst) kennis met ’s mans werk en zagen dat het goed was. Bekijk hier nog eens dat fotoverslag! Vanaf volgende week verblijdt Danny Vera ons met zijn vlogs waarin hij een inkijk geeft in het leven van een muzikant, zijn bandleden, entourage, voor en achter de schermen … en ons zeker zal warm maken voor zijn nieuwe album dat op 3 mei uitkomt in België. Check it out! #dannyvera #vlog #roots #blues #nederland

Laat een Indie/Folk/Goth singer-songwriter samenwerken met een Punk/Hardcore icoon en je krijgt een uiterst 'spectraal' resultaat, zeker wat deze cover betreft. Fans van Lines N' Noses zetten het gegarandeerd op een lopen wanneer ze deze versie van Estranged horen. Voor fans van Marissa Nadler wordt het echter een uiterst bedwelmedne reis. Even voorstellen Droneflower is in bloom. The new collaboration between Marissa Nadler and Stephen Brodsky (Cave In, Mutoid Man), is a sprawling and expansive exercise in contrasts. It is the sound of the war between the brutal and the ethereal, the dark and the light, the past and the present, and the real and imagined. Brodsky met Nadler for the first time in 2014 at Brooklyn’s Saint Vitus Bar when he came to see her play on her July tour, and they quickly became friends. Both of them had been wanting to explore songwriting that didn’t fit into their existing projects, and they soon became energized by the prospect of working together. One of the first ideas they discussed was a horror movie soundtrack, and while Droneflower isn’t that, it is a richly cinematic album. It’s easy to imagine much of the record set to images, though it wasn’t composed that way. The first song that came together was “Dead West,” based around a beautiful acoustic guitar piece Brodsky wrote while living on Spy Pond, just outside of Nadler’s home base in Boston. By the time they started working on the song earnest, Brodsky had moved to Brooklyn. Nadler added lyrics and vocal melodies remotely, and even from a distance it was obvious there was real kismet in the collaboration. All the songs on Droneflower were recorded in home studios, and they throb with the frisson of that intimate environment. For much of the recording process, Brodsky would stop by the ramshackle studio that Nadler set up in Boston whenever he was in town visiting family. Songs like “For the Sun” were written on the spot there, lyrics and all. The lush ambient pieces “Space Ghost I” and “Space Ghost II” began as Brodsky piano compositions and were later fleshed out by additional instrumentation and Nadler’s inimitable vocals. Nadler and Brodsky also recorded two cover songs for the album — the epic Guns n’ Roses power ballad “Estranged” and Morphine’s beguiling “In Spite of Me.” Since childhood, Nadler had been transfixed by the “Estranged” video where Axl Rose swam with dolphins, and she and Brodsky breathe new life into the song here. Their take on “In Spite of Me” is invigorated by a guest appearance from Morphine saxophonist Dana Colley, who ironically didn’t play on the original recording but is indispensable on Nadler and Brodsky’s version. Bandcamp #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #droneflower #marissanadler #stephenbrodsky