Bij een introductie van Hitherside wordt er steeds begonnen met te vermelden dat zij een Amerikaans-Belgisch duo zijn die begonnen als een internetband. Men zou dan automatisch kunnen gaan denken dat dit wil zeggen dat zij elk aan hun kant van de oceaan aan de songs werken en de ideeën digitaal aan elkaar doorspelen. Niets is echter minder waar. Mag ik u even inleiden in het verhaal van Hitherside? Zangeres Jennifer Summer was al in ons Belgenlandje aangespoeld en ingeburgerd geraakt toen ze in 2011 via gemeenschappelijke vrienden werd voorgesteld aan muzikant en multi-instrumentalist Sam Oerlemans. Uit die ontmoeting groeide het plan om muzikaal te gaan samenwerken. Sam zorgde voor de muzikale uitwerking en speelt nagenoeg alle instrumenten in in hun huisstudio terwijl Jennifer de teksten schrijft en de zanglijnen uitwerkt. Er werd initieel geopteerd om hun nummers via het internet op de mensheid los te laten. In 2015 werd hun zelf getiteld debuutalbum in eigen beheer uitgebracht maar voor hun tweede worp vonden ze onderdak bij Painted Bass Records. Hitherside wordt omschreven als een female fronted Melodic Metal band. Female fronted is op zich echter geen genre, dat duidt er gewoon op dat je een zangeres de lead vocals laat doen. Dus dan focussen we ons maar wat meer op die Melodic Metal. Een vlag die de lading toch ook weer niet dekt zoals het zou moeten want het geluid van Hitherside is eerder een mengeling van alternatieve Rock en Metal. Die alternatieve Rock kant is vooral het werk van Jennifer wiens stem beschikt over de klaterende helderheid die daar zo kenmerkend voor is en ook over het juiste Amerikaanse accent beschikt. De Metal kant komt dan weer meer van Sam die heel veel instrumenten kan bespelen maar in hoofdzaak toch een gitarist is die zich laat beïnvloeden door grootmeesters als Devin Townsend en zijn gitaar laag durft stemmen. Die combinatie zorgt voor krachtige, melodieuze nummers die net dat tikkeltje karakter meer hebben dan vele Poprock acts. Blue Lotus telt ‘maar’ negen nummers en duurt ‘slechts’ 33 minuten en ik gebruik die termen tussen aanhalingstekens hier bewust want ik had het toch graag wat meer en wat langer gezien. Aan de andere kant, kwantiteit mag niet ten koste gaan van de kwaliteit en je kan maar beter negen goede nummers op je album zetten in plaats van een handvol goede nummers aangevuld met een aantal opvullers. Nu ja, eigenlijk staan hier ook geen negen volledig nieuwe nummers op want Insignificant Other en Asked But Not Answered stonden ook al op het debuutalbum en werden in licht gewijzigde vorm opnieuw opgenomen voor Blue Lotus. Niet dat we dat erg moeten vinden, vooral bij Insignificant Other niet. Dit blijkt het eerste nummer te zijn dat ze destijds samen schreven en het was er meteen eentje waar ze trots op mogen zijn en als hun visitekaartje mogen gebruiken. Wat krijgen we nog meer te horen op Blue Lotus? De algemene indruk is dat er op dit album iets meer in de metal richting gegaan wordt. Op opener Unsanctify Me horen we overduidelijk de laaggestemde gitaar van Oerlemans die bijna als Nü Metal klinkt. Summers stem doet, wanneer ze wat lager zingt, aan die van Shirley Manson denken. In de gitaarpartijen wordt er een goed evenwicht gezocht tussen heavy riffs en melodische kleurinvulling. Op My Prediction worden de metal riffs weggelaten en daardoor klinkt het een beetje als The Scabs meets Royal Blood. Ook mooi hier zijn de vele vocale lagen die Summer heeft opgenomen. Dat deed ze ook voor het titelnummer dat terug de heavy kant opgaat. Ik zei eerder dat Sam alle instrumenten zelf inspeelde maar op Get It Back liet hij de drumpartijen wel inspelen door zijn neef Dirk Verbeuren. Die naam zal wel enige belletjes laten rinkelen want Dirk is de huidige drummer van Megadeth en kenden we voorheen van o.a. Aborted en Soilwork. Hij laat toch een drumstijl horen die heel wat steviger klinkt en meer groovy is dan die van Sam. No offense, Sam. Ik weet dat Hitherside niet over het budget beschikt waarover ik geloof dat ze zouden moeten beschikken maar met een groter budget hadden ze allicht toch de drums in een professionele(re) ruimte kunnen gaan opnemen. Nu klinken die drums met momenten toch een beetje te dof en mechanisch. Dit is echter detailkritiek van mijn kant uit (tenslotte toch een beetje mijn job hé, kritisch zijn) en doet niets af van de kwaliteit van hun songs. Insignificant Other is zoals gezegd een heel mooi, melodisch nummer dat veel beter klinkt dan wat we tegenwoordig op de radio voorgeschoteld krijgen. Voor Honeydripper wordt er gekozen voor een bezwerende gitaartokkel en dito zanglijn. Knock ‘Em Back duwt het gaspedaal weer wat meer in. Een goeie road song zo. Ook Asked but Not Answered is zo’n herhaalde song maar gerust nog eens een derde en vierde en … keer passeren op onze draaitafel. Voorlopig, wanneer je Blue Lotus als zoekopdracht ingeeft bij Google Images krijg je voornamelijk nog afbeeldingen te zien van de bloem zelf. Daarom moeten jullie allemaal dit fijne album in huis halen zodat Hitherside megagroot wordt en de Blue Lotus albumhoes de nummer één hit wordt op Google. En neen, Sam en Jennifer hebben mij niet omgekocht of gechanteerd om dit te schrijven. Dit zijn gewoon twee hele mooie, ontroerende mensen die samen de muziek maken die in hun hart zit. En mijn hart hebben ze daarmee al veroverd, nu de rest van muziekminnend Vlaanderen en ver daarbuiten nog. Score: 85/100 Info Release datum: 28 maart 2019 Label: Painted Bass Records Producer: (naam als gekend) Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Blue Lotus Tracklist Unsanctify Me Lovely Day To Kill My Prediction Blue Lotus Get It Back Insignificant Other Honeydripper Knock ‘Em On Back Asked But Not Answered #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #hitherside #bluelotus #paintedbassrecords #justfortherecord

In 2013 won hij De Beloften; in 2014 kwam debuutalbum 'June' uit. And They Spoke In Anthems oftewel singer-songwriter Arne Leurentop was gelanceerd. Vijf jaar later bracht And They Spoke In Anthems 'Money Time' uit. The Beatles, Bob Dylan en Roy Orbison blijven inspiratiebronnen, maar deze plaat heeft meer donkere kanten: Daniel Norgren, Damien Jurado, Jeff Tweedy en Leslie Feist en Villagers worden genoemd als inspiratie. Tot op heden was And They Spoke In Anthems live een one-man-band. Daar kwam nu verandering in. Omdat Leurentop er als de dood voor is zichzelf te herhalen en omdat het geluid op 'Money Time', eenvoudigweg complexer is dan op zijn debuut cd. Live kreeg Arne hulp van Maarten Flamand (The Antler King, Elefant) en Jan Dhaene (Ansatz Der Machine). In trio klinkt And They Spoke In Anthems heel anders dan op plaat. Uitgebeend, en toch rijk van sound. (cc de Brouckere) donderdag 12 december, Club de B (Torhout) | Foto's: Franky Vanhove #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #frankyvanhove #andtheyspokeinanthems #clubdeb #clubdebtorhout

Nog maar net thuis van haar Europese tour met Francesco Turissi, en Rhiannon Giddens laat alweer van haar horen. Sxip Shirey en Rhiannon Giddens leerden elkaar in 2002 kennen toen hun toenmalige bands The Luminescent Orchestrii en The Carolina Chocolate Drops samen een EP uitbrachten, Sindsdien werken de twee geregeld eens samen. Op het derde solo album van Sxip neemt Rhiannon de zang voor haar rekening van een paar nummers, waaronder het wondermooie Woman Of Constant Sorrow. Op initiatief van Coco Karol, de vrouw van Sxip Shirey, vonden ze dat het tijd was om iets te doen voor alle kinderen van illegale immigranten die vastgehouden worden in de Verenigde Staten in verschrikkelijke omstandigheden. All Babies Must Cry is een nummer van Sxip's eerste solo plaat Sombule, en werd in 2006 ingezongen door Aimee Curl. Deze nieuwe versie is stripped down tot de heerlijke stem van Rhiannon en de tokkelende gitaar van Sxip. Even voorstellen RAICES is a nonprofit agency that promotes justice by providing free and low-cost legal services to underserved immigrant children, families, and refugees. With legal services, social programs, bond assistance, and an advocacy team focused on changing the narrative around. Immigration in this country, RAICES is operating on the national frontlines of the fight for immigration rights. You can help defend the rights of immigrants and refugees, empower individuals, families and communities, and advocate for liberty and justice by supporting RAICES. The story behind the track is, I (Sxip's wife Coco Karol) woke up one morning last summer and told Sxip we had to do something. I was ill over the evil of it all—the camps, the children in cages, families torn apart, all of it. And the beauty of Sxip Shirey is that he listened to me, looked back at me, and said YES, and then gave so much to make it happen. We decided to make a video and record Sxip’s song with Rhiannon. My thinking was initially “what could I possibly do to help?” And the answer we came up with was, why don’t we do what we know how to do: make art and use it to raise money. So thats what we did. I researched many different organizations and chose RACIES. The song itself speaks to me and the current crisis at the border in many poetic and overt ways. Within a month of deciding to do this project, Sxip and I were on a plane to Ireland to record and film and track with Rhiannon. A little known twist to the story is that our own son was conceived on this trip. Now when he cries, I go to soothe him and think “who is soothing the babies at the border?” “who is taking care of the children there?” I often cry as I nurse my, now 5 month old baby, back to sleep because I know in a much more profound way what separating families means. And as I learn more about early infant and childhood development I understand how severe and damaging the experience of separation, and inconsistent care givers and lack of touch, and play, and love, and nourishment and warmth and comfort really is. I cannot do nothing while this is happening. If this approach works we will do it again. Please donate, listen to the track, watch the video, share it, talk to me about it. Thank you. To donate: https://www.raicestexas.org/ways-to-give/donate/?ms=allbabiesmustcry beautiful cover image by SWOON @swoonhq #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #SxipShirey #rhiannongiddens #AllBabiesMustCry #RAICES

SHHT Last minute werd het Gents Shht nog ingelijfd als support act voor Fat White Family in de AB en een beter match was allicht niet te vinden. Shht omschrijft zichzelf als een "... ruimterots voor de huidige generatie. Vijf mannen in een muzikaal ruimteschip. Een moderne digitale verzameling ideeën gebracht door een band met chemische geesten en een zanger die mentaal en fysiek van het dak hangt. Ze deconstrueren de deconstructie." Fat White Family Het zevental uit London vond nog een beetje energie op het podium day Shht ongebruikt had gelaten. Het duurde exact 15 seconden voor ze deze energie lieten ontploffen en er een stevige lel op gaven. Lias Kaci Saoudi Zat meer in het publiek te springen of the crowdsurfer dan we hem op het podium zagen. Maar na dé hit uit 2014 Touch The Leather leek zijn kaars een beetje te doven. Saul Adamczewski nam twee nummers voor zijn rekening terwijl Lias backstage ging uitblazen. Na zijn terugkeer geraakte de band niet meer aan het verschroeiende tempo van het begin, maar misschien maar goed ook, want ik weet niet of het publiek zo'n tsunami anderhalf uur lang zou overleefd hebben. maandag 9 december, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Sven Togni #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #anciennebelgique #abbrussel #abconcerts #sventogni #shht #fatwhitefamily #abballroom #nikonz6

De Japanse metalband Boris rekt al ruim 25 jaar de grenzen van het genre op met hun unieke mix van doom, noise, punk, psychedelica en sludge. Moeilijk in een hokje te stoppen dus, dit powertrio, maar misschien vat de titel van een van hun beste platen (uit 2002) hun stijl het beste samen: Heavy Rocks. Support werd verzorgd door de Noorse band Årabrot mee: bezwerende noiserock met oudtestamentische doem en een stevige Nick Cave & The Bad Seeds-vibe! Boris Årabrot La Scene dinsdag 9 december, De Helling (Utrecht) | Foto's: Wim Wilms #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #wimwilms #boris #Årabrot #lascene #dehelling #dehellingutrecht

Natuurlijk wil iedereen weten hoe een Mikael Åkerfeldt solo album zou klinken zou het er ooit van komen. Wel, luister even naar deze Martin Rubashov en je voelt gewoon de mogelijke richting en sfeer. Zowel de acoustische aanpak, het stemtimbre, de folk invloeden als vanzelfsprekend de Zweedse taal ademen diezelfde zuurstof die ook de 'meester' zelf als bron zou gebruiken. Maar nu eerst: Martin Rubashov! Video illustraties: Anton Josefsson.​ Even voorstellen With the characteristic combination of folk tones, acoustic guitars and a singing voice that is both rough and fragile at the same time, Martin Rubashov paints cinematic sceneries for the listener of being a seeking wanderer in the deep forest of the Swedish forests of Hälsingland. In the distance, the sun falls through the pines that create a warm contrast against the dark trees. The ground is covered with cold muddy moss and the dew lies like unshaded smoke over lingonberry and uprooted trees. You hear the sound of something moving in the dark. Eyes are watching you vigilantly from the crowns of the trees and you can sense something or someone insidious through the light morning fog. The environment is timeless, as a world of your own imagination in a dull future dystopia, with a shimmering streak of hope twined as a golden thread in the dark web. Big trees, massive mountains and deep waters are some of the factors that frequently lure Martin Rubashov into the forest. The tangible awareness of being a small part of something bigger helps him to stay close to the feeling of what is truly and authentic. Last fall, Martin Rubashov released his latest album 'The Nature Script', where he in collaboration with the environmental organization 'Smart Klimat' planted trees in Zambia to help the critical environmental situation, give a new home to endangered animals and help prevent poverty. Now, Martin Rubashov releases his own version of the old folk song 'Hårgadansen', a tale about when the devil came to the Swedish province of Hälsingland disguised as a musician who lured the villages to their death through his music, dancing until nothing but their bones remained. Some say that they can still see the marks from the dance on top of the mountain Hårga and those who are brave enough to set foot on the mountain in the pale light of the full moon can hear the tones of the devilish music once played. Martin talks about recording Hårga: "Most of the song is recorded in the forest nearby the mountain of Hårga, something I've been wanting to do for a long time. I set up microphones so nature, with all its birds, the wind and ambiance, could have their voices heard in symbioses with my acoustic guitar. At the end of Hårga you can hear my four year old daughter taking over singing the chorus." Hårga is the first taste of Martin Rubashov's upcoming album that is planned to be released next fall. The album will be acoustic and dream-like with the sounds of nature weaved into the soundscape. Martin describes the music as "the feeling of landing on a cold but inspiring and encouraging world, inside a warm pine forest." He continues "I'll use my twelve stringed guitar a lot more and I have written the majority of the material, and even though not everything will be in Swedish I'll probably do another one. I still haven't left the forest and I'll stay here when it comes to my music. I want to widen my view more. Wander deeper into the forest. Build sounds to connect the songs and record more of nature to tie into the lyrics that take place here. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #martinrubashov #hårga #despotzrecords

maandag 16 september 2019, Het Depot (Leuven) | foto's: Peter Verstraeten Voor de volledigheid: het ging die avond om 'Glenn Hughes brings classic Deep Purple Live', m.a.w. enkel songs uit 'zijn' Mark III en Mark IV periode, aangevuld met twee andere klassiekers. Maar eerst even kort wat Phil Campbell & The Bastard Sons betreft. Goed en vol speelvreugde gebracht krijgen we zowat alle rock&roll clichés op een hoopje geserveerd. Het twee nummer heeft dezelfde aanzet als Girls Got Rythm en bij het volgende nummer horen we duidelijk de bass sound van Lemmy. Na Silver Machine wordt dan - het was te verwachten zeker - Ace Of Spades gespeeld. Het mag vanzelfsprekend simpel, daar is niets mis mee en zolang de fans zich amuseren ga je mij ook niet horen klagen. Hadden ze hier één of andere tribute band gezet, het was nog goed geweest. Het merendeel van de generaties geboren 1970 of ervoor heeft toch niets aan 'nieuwe' muziek en hoort liever alles uit 'hun tijd'. Wat Glenn Hughes betreft, je bent ervoor of niet. In alle eerlijkheid en met alle respect voor de bassist/zanger die héél wat persoonlijke én professionele ups en downs heeft gekend: ik behoor tot die tweede categorie. Dat de goede man een zéér rijk gevulde carrière heeft gekend na Deep Purple is blijkbaar niet duidelijk voor een deel van de aanwezigen: solo albums sinds 1977? Hughes/Thrall? Hughes Turner Project? Black Sabbath? Phenomena? Black Country Communion? Ik voel me bijna een GH expert, terwijl zijn Deep Purple periode écht wel aan mij voorbij is gegaan. Ik hoorde hem ooit Burn verkrachten (Live in California 1974) en het was meteen boeken dicht voor mij. Door zijn fans echter steevast The Voice Of Rock genoemd omwille van zijn ruim stembereik, toont nog maar eens aan dat smaken verschillen. Bottom line: who am I anyway! Een mixtape zorgt ervoor dat onze aandacht richting het podium wordt getrokken en met Stormbringer komt Mr. Hughes en zijn schitterende band binnen. Een beetje mak wat mij betreft en het feit dat hij binnen de 2' al staat te krijsen doet mij het ergste voor die avond vrezen. Tijdens Might Just Take Your Life staat hij zelfs, zonder enige power, te piepen (ik kan het niet beter omschrijven). Meermaals tijdens het optreden denk ik: "Luister a.u.b. naar hoe Coverdale die zangpartijen brengt...zo moet het!", maar het is nu éénmaal de avond van Hughes, dus hoogtijd dat ik me erover zet. De band is echter fenomenaal en speelt alle partijen vlekkeloos én met véél passie. Chapeau! Bij Sail Away doet hij het dan wat rustiger aan en komt die aangename en zalige soulstem naar boven. Ja, zo mag ik hem wel, al kan hij ergens halverwege het krijsen niet laten. De spacy keyboard solo van Jay Boe maakt echter alles weer goed. Hughes voelt zich trouwens beter dan ooit, dankt die hogere macht die hem zijn stem gaf en geeft die stem nu vol liefde aan zijn fans. Ik frons even de wenkbrauwen bij een dergelijk praatje, maar wanneer hij het soulvolle You Keep On Moving zo intens mooi brengt en het publiek wat laat mee kelen, dan kan ik niet anders dan mee genieten. Tommy Bolan blijft vanzelfsprekend in zijn hart en dus blijft Getting Tighter steevast deel uitmaken van elke set sinds 1976. Ook de 'wahwah' pedaal uit die periode is helemaal terug en wordt mooi gebruikt tijdens een kort duel tussen bas en gitaar (een geweldige Søren Andersen). Tijdens het bluesy middenstuk mag Jay Boe nog wat 'spelen' en afsluiten doet Hughes zelf vocaal soulvol prachtig en met een funky bass solo. Ash Sheehan kleeft er een drum solo aan want, wat dachten jullie, we zijn terug gekatapulteerd naar de jaren '70 waar dit nog kon. Mistreated is een song waar ik natuurlijk erg naar uitkijk en tegelijk het ergste bij vrees. Dit is een ultieme Coverdale song, waarbij krachtige, donkere, bluesy vocalen het nummer naar eenzame hoogten stuwen. De gitaarintro van Andersen is machtig en helemaal '70s, Hughes begint immens sterk, moet dan echter weer wat vocale spielereien uit zijn keel persen (de fans staan te kwijlen terwijl ik gruwel). Het sublieme samenspel tussen de Hammond klanken en gitaarpartijen maken alles weer goed tot....Mr. Hughes op het einde terug een potje moet krijsen. FUCK! Nu is het hek helemaal van de dam, want ook tijdens Smoke On The Water, met een stukje Lazy als intro en Georgia On My Mind als finale, louter op basis van Hammond en stem, kan hij het niet soulvol houden terwijl het nummer (GOMM) dit juist vraagt. Less is more denk ik dan. Als toegift volgt een gedreven renditie van Burn en bij Highway Star geeft Hughes de basgitaar aan (een roadie?) om zich volledig te concentreren op....het krijsen. Maar hier mag het verdorie omdat je het verwacht bij deze song én omdat Gillan het zelf niet meer kan. Top! Na bijna 2u 'classics' hou ik er toch een goed gevoel aan over en ben ik wel blij dat ik hem eens aan het werk heb gezien. Verder onthoud ik: - dat ook 50+ers krampachtig staan filmen met hun gsm - dat ik enorm veel speelplezier zag bij de band en dat elke muzikant voldoende ruimte kreeg - dat het bij de toegift precies 'past bedtime' was voor een deel van het publiek, want de zaal begon geleidelijk aan leeg te lopen - dat Richie Blackmore een glazen bol had toen hij tijdens het schrijven van Mistreated tegen jon Glenneke zei: "It's gonna be OK" En het is uiteindelijk best 'OK' gekomen voor Glenn Hughes, zij het ook niet meer dan dat. Setlist Stormbringer Might Just Take Your Life Sail Away You Keep On Moving Getting Tighter Mistreated Smoke On The Water/Georgia On My Mind encore: Burn Highway Star #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #johnvandemergel #glennhughes #classicdeeppurplelive #hetdepot #hetdepotleuven

Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, Muziekclub De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren de eerste editie van Sound Track, een gloednieuw live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan een ongezien aantal spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio.Sound Track is de opvolger van de vroegere provinciale pop- en rockconcoursen De Zes, FrappantPOP, Kampioenschap van Brussel, Limbomania, Oost.Best!, Rockvonk en Westtalent. (zie kader onderaan) Poppunt, de clubs van het Clubcircuit, AB en de Vlaamse en Brusselse jeugdhuizen slaan nu de handen in elkaar om samen een nieuwe generatie artiesten te ondersteunen in hun traject. Met Sound Track wordt een nieuwe puzzel gelegd voor een gezond bovenlokaal muziekklimaat dat doorgroeikansen geeft aan vers muzikaal talent. De 8 bands, singer-songwriters, mc’s, producers en solo-acts waar de West-Vlaamse livesector tweehonderd procent in gelooft voor de toekomst waren dit weekend te bewonderen vanop de eerste rij bij ons in De Zwerver, tijdens de finale van Sound Track, het kansenparcours voor nieuw muzikaal talent. Na afloop van de finale maakte de jury telkens drie laureaten bekend, de eer ging naar DIVIDED, RATMOSPHERE & VENTILATEUR. Deze uitverkoren bands komen terecht in Track 2020, een felbegeerd traject op maat waarin het komende jaar alles kan. (Bron: De Zwerver, Leffinge) Roni Ventilateur Pingpongclub Budget Trash Divided Sir Luke Ratmosphere zaterdag 7 december, De Zwerver (Leffinge) | Foto's: Pieter Bouckhout #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #DeZwerverLeffinge #dezwerver #Leffinge #soundtrack #supportyourlocals

Met recent nog een fontman wissel achter de kiezen stonden de mannen van OTC er als een huis in de AB. Off The Cross Arson For I Am King zondag 7 december, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Wim Wilms #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #wimwilms #offthecross #arson #foriamking #anciennebelgique #abbrussel #abclub #abconcerts

Sinds 2015 verkocht Kensington maar liefst tienmaal de Ziggo Dome uit. Met het succesalbum ‘Control’ maakte Kensington een zegetocht door het Nederlandse muzieklandschap. Met al hun successen mag Kensington zich met recht de grootste band van Nederland noemen. (Bron: Ziggo Dome) Kensington Waltzburg zaterdag 7 december, Ziggo Dome (Amsterdam) | Foto's: Sarah Junker #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #Kensington #ziggodome

De Engelse progrockband Marillion viert het dertigjarig jubileum van frontman Steve Hogarth met een unieke tour! Voor de oorsprong moeten we terug naar 2017, toen Marillion een concert gaf in de Royal Albert Hall met het strijkkwartet In Praise Of Folly, aangevuld met twee andere klassieke muzikanten. Deze show wordt door fans (en critici) beschouwd als een van hun beste concerten ooit, en de registratie haalde in diverse landen de top van de albumlijsten. Vanavond zijn deze zes klassieke muzikanten er wederom bij wanneer Marillion een selectie speelt uit de veertien albums met Hogarth! (Bron: Tivoli Vredenburg) Harry Pane Marillion zaterdag 7 december, Tivoli Vredenburg (Utrecht) | Foto's: Ashley Oomen #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #marillion #tivolivredenburgutrecht #tivolivredenburg

The Membranes In een zo goed als uitverkocht Cultureel Centrum van Hasselt krijgen we een vreemd tafereel voorgeschoteld. Jaren 70 punk uit Manchester in een wondermooie zaal vol zittende mensen. John Robb en zijn band The Membranes brengen ode aan oude zalen in Antwerpen en spreken over hun vakantie uitstapjes naar Oostenden in de jaren ’70 tussen rauwe punknummers door. In Oostende raakte hij ooit bevriend met Herr Seele en de vraag is nu of Cowboy Henk geïnspireerd is op John, of dat John zijn look kopieerde van Cowboy Henk…. Mark Lanegan Band Na een korte pauze is het dan tijd waar het publiek voor gekomen is, een man in het zwart gekleed met witte schoenen die schuchter zijn weg zoekt naar zijn microfoon tussen lichtpunten door op een duister podium. Het lijkt wel of hij net nog een pakje sigaretten gaan roken is want ik heb het gevoel dat zijn stem nog meer schuurt dan anders, heerlijk toch. Naast zijn vaste gitarist Jeff Fielder heeft Mark dit keer terug zijn Belgische vrienden opgetrommeld. Bassist Lyenn is eigenlijk ook al jaren een vaste waarde bij Mark. Hij speelde vroeger ook steevast solo in het voorprogramma. Drummer Christophe Claeys kennen we allemaal van Balthazar en Amatorski en tot slot is Aldo Struyf teruggekeerd als guitarist en toetsenist.

 Ondanks haar grote inbreng op het laatste album Somebody’s Knocking, is zijn vrouw Shelley deze keer niet van de partij. En over dat nieuwe album gesproken, de helft van de nummers van dat album passeren de revue deze avond en passen perfect tussen de oudere nummers om zo een gebalanceerde set te vormen. Hit The City is a vroeg in de set een eerste hoogtepunt, al missen we PJ Harvey toch een heel klein beetje. Mark lijkt iets beweeglijker dan voorheen op het podium te staan en spreekt zelfs het publiek sporadisch aan. Toch zeer vreemd om dit zittend te ervaren, zeker bij een rockend nummer als Stitch It Up, een eerste nummer van het nieuwe album dat ons zeer kan bekoren. En om te bewijzen hoe evenwichtig de set is volgt even later Night Flight To Kabul dat ons heerlijk aan de electro van Depeche Mode doet denken. Deepest Shade is een eerste cover, een track van zijn vriend Greg Dulli uit de tijd van The Twilight Singers, dat zich al eerder een weg vond naar het covers album van Mark, Imitations. Een schitterend rust nummer dat passend eindigt in een kleine piano solo van Aldo. Na het nieuwe Penthouse High volgt de klassieker One Hundred Days, “There is no morphine, I'm only sleeping”. Geen morphine te zien inderdaad, maar wel een stevige slok Red Bull terwijl Jeff met een solo het nummer tot een einde brengt. 
Voor Dark Disco Jag richt Christophe zich op een electrische drum en laat Lyenn zijn bass even staan om een kleine sampler in de hand te nemen om verrukkelijke drones uit te toveren. Tijdens Death Trip To Tusla verzuipt Mark voor het eerst een klein beetje in de stevige sound vooraleer hij het podium verlaat. Traditiegetrouw mag de vandaag jarige Jeff Fielder na een solo alleen het podium verlaten. Ook redelijk traditioneel komen enkel Lanegan en Fielder terug voor de eerste encore, het schitterende Bombed uit allicht zijn beste album Bubblegum. Van dit rustig nummer gaan ze direct door naar het stevige Gospel Plow, een tweede cover, al is de term cover misschien niet echt van toepassing aangezien hij het nummer zelf geschreven heeft in 1996 met oude band Screaming Trees. Van Screaming Trees, naar Hanging Tree blijkt maar een kleine stap te zijn. Dit nummer zong Mark zelf in tijdens de opnames van het album Songs for the Deaf van Queens Of The Stone Age in 2002. 
Lyenn zette een stevige bass riff in om The Killing Season in gang te zetten vooreer Aldo samples toevoegt en Mark ons laat weten waar hij voor staat “I wear my old gray over coat, I paint it merry, I paint it black”. Na een tweede voorstelling van de band verlaat Mark het podium, het viertal muzikanten maakt vakkundig en met de nodige feedback een einde aan alweer een schitterend concert. We kijken nu al uit naar de twee dagen in mei wanneer Mark de programmatie voor zijn rekening neemt in de AB40 serie en zelf Bubblegum integraal zal komen spelen. Ook in 2020 verwachten we trouwens samen met zijn memoires het 12de album van Mark Lanegan Straight Songs of Sorrow dat net als Bubbegum bol staat van de gasten. Ook het derde full album van Lyenn Adrift verschijnt zeer snel. De eerste single Until We Blend bespraken we reeds in onze Sounds sectie. Setlist Knuckles Disbelief Suspension Nocturne Hit The City Stitch It Up Burning Jacob’s Ladder Night Flight To Kabul Beehive Bleeding Muddy Water Deepest Shade (The Twilight Singers Cover) Ode to Sad Disci Gazing From The Shore
Penthouse High One Hundred Days Dark Disco Jag Name and Number Death Trip to Tulsa Bombed Gospel Plow (Screaming Trees Cover) Hanging Tree (QOTSA Cover) Killing Season vrijdag 6 december, Cultureel Centrum Hasselt | Foto's: Sven Togni #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #sventogni #nikonz6 #MarkLanegan #marklaneganband #lyenn #aldostruyf #ChristopheClaeys #CCHasselt #CChasselt