Search Results

De organisatie van het M-idzomerfestival had voor de tweede festivalavond weer een mooi programma samengesteld: Hydrogen Sea, Geike, en Heather Nova. Tussen deze gevestigde waarden mochten ook nog minder bekende artiesten zich muzikaal uitleven: Anysa, een singer-songwriter uit Brussel, en Moody Mae, een Leuvense hiphopband die dus een thuismatch speelde. Hydrogen Sea, vijf mannen en vrouwen sterk (t.o.v. 2 in hun beginperiode), speelde vooral nummers van hun meest recente album Automata, en deed dat met de nodige bravoure. Aan afwisseling geen gebrek, soms ging het er ingetogen aan toe, bij een volgend nummer ging het dak er bijna af (wat niet mogelijk was, want ze speelden in de binnentuin ;-) Geike, in een ver verleden de zangeres van Hooverphonic, gaf het beste van zichzelf met haar tedere en soms ook intieme songs, die ze daarom niet minder krachtig en met de nodige overtuiging bracht. In het najaar komt haar nieuwe plaat ‘lost in time’ uit, waarvan ze nu een aantal songs, waaronder de titelsong bracht. Het publiek, talrijk opgekomen tijdens deze zonnige zomeravond, wist dit te smaken. De avond muzikaal afsluiten gebeurde door Heather Nova. De singer-songwriter met de engelenstem zong onder andere nummers uit haar meest recente album ‘Pearl’. Na 25 jaar op de planken te staan, weet ze ondertussen hoe ze een publiek kan bekoren. Iedereen in de binnentuin, die ondertussen helemaal vol stond, zag, en vooral hoorde dat het goed was. Foto's en tekst: Tom De Boeck #MidzomerLeuven #Leuven #Geike #heathernova #hydrogensea #tomdeboeck #festivals #festival #zomerfestival #hetdepot

Lamb Afsluiter op de eerste avond is Lamb. Het electro duo uit Manchester bestaande uit zangeres Lou Rhodes en producer Andy Barlow bracht in april een zevende album uit. Iets experimenteler dan de vorige schijven, maar toch bleven ze trouw aan de typische Lamb-sound. Ook deze avond was dus net iets anders dan de vorige optredens, al stonden de hits wel garant voor een uitbundige sfeer. Lou verwende ons met twee verschillende outfits, maar vooral met twee kapsels. Andy waande zich, traditiegetrouw, soms iets te veel op Tomorrowland, ach ja, dat nemen we er graag bij. Lee Fields & The Expressions Na Mvr. Warfield volgt de levende legende Lee Fields. Sinds ‘69 staat deze man al garant voor Soul, Funk en R&B van de bovenste plank, en zelfs op zijn gevorderde leeftijd beschikt hij nog steeds over enkele moves., Liv Warfield De 10de jaargang van M-Idzomer werd op gang getrapt door Liv Warfield. Gelukkig maakte deze dame jaren geleden de keuze om de 100 en 200m sprint achter haar te laten en een zangcarrière te beginnen. Straffe vrouw die het niet schuwt om een cover van Prince in haar set op te nemen. Tristan Binnen was Tristan te bewonderen. De Gentse zangeres en componiste Isolde Van Den Bulcke staat garant voor een streepje ambient pop met een donker kantje. Het was vooral genieten van haar stemklank. Foto's en tekst: Sven Togni #MidzomerLeuven #Leuven #festivals #zomerfestivals #hetdepot

Ze noemen het zelf Adventure Metal, kwestie van zich te onderscheiden van hun de andere Sonata ArcticasGloryhammers e.d.? Power/Symphonic Metal dus. Een feest in de oren van fans van fantasy lyrics, high-pitched vocals, een razend tempo, véél melodie en een dikke saus keyboards. Noem het gerust Happy Metal, want de sfeer is best vrolijk in tegenstelling tot de gangbare trend op vandaag. Het nieuwe album, getiteld Dawn of the Dragonstar, van de Zweden komt er op 16 augustus aan. Van een optreden in onze contreiën zijn we momenteel niet op de hoogte. Luister ook: Nights Of Winterlight Facebook Even voorstellen The foundation for what is now TWILIGHT FORCE was laid out in 2011, with a quest to bring back the golden age of epic symphonic power metal. By combining strong melodies with orchestral arrangements and fast tempos, TWILIGHT FORCE wanted to create an intense and memorable listening experience; immersing the audience in a magic universe filled with wonder, heroic tales and mesmerizing mythical worlds. Using their vast experience from previous musical endeavours, their classical training and technical proficiency, they started working intensely and meticulously in their studio in the heart of Sweden, the Twilight Forge. The music took shape and grew from the depths of their hearts, and the basis of the songs swiftly came into existence. Hence, the first ever adventure metal album - »Tales Of Ancient Prophecies« - saw the light of day in 2014. In the wake of their successful first release, and two glorious tours across Europe with SONATA ARCTICA and GLORYHAMMER, TWILIGHT FORCE have returned to the Forge to craft their second opus. The conquest has merely begun... #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #nuclearblast #twilightforce #dawnofthedragonstar #ilkeclissen

Josephine Zij won de publieksprijs van Humo’s Rock Rally 2018 en het is heel duidelijk dat deze dame nog hoge toppen zal scheren.The Sky is the limit zo lijkt het wel. In mei verscheen de 1ste single en na de zomer volgt de langverwachte EP. Haar stem is even breekbaar als krachtig en grijpt je bij je nekvel. Duidelijk dat ze beïnvloed is door artiesten zoals Amy Winehouse, Alabama Shakes en Selah Sue en toch vertelt ze vooral haar eigen persoonlijk verhaal met een groovy sausje erover. It It Anita In september 2018 releasten ze hun laatste plaat LAURENT waarmee ze Europa rond tourden. De band werkte voor dat album opnieuw samen met klassenbakken zoals Jason Sebastian Russo (Mercury Rev) en John Agnello (Sonic Youth, Kurt Vile, Dinosaur Jr). Het album werd met open armen ontvangen door o.a. Studio Brussel, Humo en Oor. Live maakt It It Anita dan ook nog eens het verschil met hun intense, rauwe en energieke liveshows. Het bracht hen al op de podia van Pukkelpop, Eurosonic, Rock Herk, The Great Escape en meer. Sons De winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 deden met hun vinnige garagepunk het hoofdpodium van Rock Werchter al daveren. Knallers als ‘Richochet’ en ‘Tube Spit’ vliegen je live om de oren en hun woeste cover van The Black Keys (Lonely Boy) kent iedereen wel en laat het origineel snikkend in een hoekje kruipen. Na een uitverkochte clubtournee doken ze de studio in om hun debuutalbum in te blikken. Single ‘Naughty’ staat al in elke play list en in april 2019 verschijnt het langverwachte debuut album. Dat klinkt lekker, vuil, vettig en luid. Exact wat een ‘Stoot stage’ headliner moet zijn! Whispering Sons In 2016 won de band Humo’s Rock Rally en in 2017 speelde Whispering Sons, een nog jonge postpunk groep met roots in Limburg, over heel Europa met een stevige live-reputatie als gevolg. Vorig jaar kwam het langverwachte debuutalbum, Image, uit en alle recensies waren laaiend enthousiast. Alle voorjaarsconcerten verkochten uit en de grote podia (jaja ook Rock Olmen!) zijn een logisch gevolg. Single ‘Alone’ stond weken op nummer 1 in de Afrekening van Studio Brussel en ook opvolger ‘Hollow’ belooft ongelooflijk veel goeds! Hun muziek klinkt duister, onheilspellend maar evenzeer sfeervol en energiek. Therapy? Met Therapy? halen we een absolute topact naar Olmen! Een band die live al 30 jaar hoge ogen gooit op alle rockfestivals over de hele wereld. Beste bewijs daarvan zijn onder meer hun 5 (!) passages op Rock Werchter. Hun album ‘Troublegum’ uit 1994 met hits als ‘Die Laughing’, ‘Trigger Inside’ en ‘Nowhere’ is voor vele rockliefhebbers een echte klassieker. En ‘Diane’ uit 1995 kent natuurlijk iedereen! Dat Therapy? live aan het werk zien nog altijd een must is, bewijzen de onlangs uitverkochte shows in Het Depot, Botanique en Muziekgieterij. Wij waren erbij en bleek dat de band na al die jaren duidelijk niet aan intensiteit heeft ingeboet. We zullen worden getrakteerd op een heerlijke mix van oud en nieuw werk met de garantie dat alle klassiekers de revue zullen passeren. Foto's: Wim Wilms | Teksten: Rock Olmen #festival #festivals #rockolmen #josephine #ItItAnita #sons #whisperingsons #therapy #zomerfestivals

JeanBosco Safari, David Piedfort, Ben Crabbé, Marc Rosso, Steven Mintjens Al bijna 37 jaar is John Lennon in Rock-‘n-Roll Heaven. Niemand evenaarde ooit zijn talent om met popmuziek de vinger aan de pols van de maatschappij te houden. Geen enkele popster zaaide ooit zoveel onrust, tot in het Witte Huis toe. Zijn ultieme ideaal zit in Imagine: “just a brotherhood of men”. Ga gewoon voor een wereldgemeenschap van mensen, met nothing to kill or die for. Geen bezit, geen politiek,… “and no religion too”. Hoe actueel kan iets klinken? … Reden genoeg voor een herdenking, een viering – opgebouwd rond Give Peace A Chance, All You Need Is Love, Revolution, Power To The People en al dat andere moois dat uit pen en gitaar van de ‘Working Class Hero’ vloeide tijdens beatlejaren en solocarrière. Een strijdproject met en rond Lennon. De OpperBeatle. De Superster. De Relschopper. De Vredesapostel. De Twijfelaar. De Wereldverbeteraar. Het Genie. De Working Class Hero. De Liefdesprofeet. The Walrus. De Revolutionair. De Dromer.

Het Woodstock rockfestival, oorspronkelijk aangekondigd als " An Aquarian Exposition: 3 Days of Peace & Music", vond plaats in de gemeente Bethel in de staat New York, van 15 tot 18 augustus 1969. Dit is inmiddels ruim 50 jaar geleden maar één band houdt de herinnering nog steeds levend: Woodstock Legends is een eerbetoon aan de rockklassiekers die in 1969 op dit weergaloos evenement gebracht werden door artiesten als Janis Joplin, The Band, Crosby, Stills, Nash & Young… BEZETTING : Pascale Michiels (zang), Patsy Verfaillie (zang), Filip Bollaert (gitaar + zang), Bert Verschueren (gitaar), Pieter Van Bogaert (piano + hammond orgel) , Joris Peeters (drums) Als je deze band, Woodstock Legends, nog nooit gezien of gehoord hebt, mis je de meest opwindende ervaring sinds Woodstock zelf! FOUR OF A KIND BLUES BAND 1968, in de gouden jaren van de belgische rock- en bluesscene, ontstond in Brussel tussen de vele andere bandjes ook "Four of a kind". Deze band vormde de basis van de latere Klepto(-mania) met Roger Wollaert op drums, en Wim Hombergen, gitaar en zang, en ook de latere "Burning plague" met Michael Heslop op gitaar en zang. Destijds werd de bas gespeeld door J.J.Jansen. 50 jaar later komen ze terug samen met Jan Parmentier op bas, ze brengen een stevig repertoire van, vooral, engelse rock en blues, zoals Savoy Brown, Free, Steemhammer,e.a #concerttip

Een half volle zaal met een gemiddelde leeftijd van 50 jaar, dat was het publiek voor Gloria Gaynor. Gloria Gaynor is een van de weinige zangers uit het disco-tijdperk die een Icon kunnen worden genoemd, zij het meestal voor één nummer. Maar wat een liedje! I Will Survive (VH1's "Greatest Dance Song aller tijden") is zeker monolithisch - het is 231 verschillende keren opgenomen - maar het is een tragedie dat de meeste mensen niet meer weten over de originele zanger van het nummer. Is iedereen haar versie van Never Can Say Goodbye vergeten? Maar daar staat ze dan, een enig optreden in België in 2019. De lichten doven, het publiek word stil en de 6 muzikanten betreden samen het podium, gevolgd door de backing vocals. Een ruime intro van goin’out of my head dreunt door de zaal. Daar is dan eindelijk de Diva, die intussen 70 lente’s is. Wetende dat ze jarenlang een rugprobleem had, staat ze nu perfect haar mannetje. Back on top uit haar nieuwe album Testimony is vrijwel onbekend bij het publiek, hoewel het een prachtig Soulnummer is. Het daaropvolgende nummer heeft voor velen een betekenis en zeker in de regenboog gemeenschap I am what i am. Tijdens het nummer slaan opeens de helft van de boxen uit, iets wat géén enkele artiest wil meemaken, maar het gebeurt toch. Geen idee hoe dit kan gebeuren en nog minder een idee hoe de mensen van het geluid dit zelf niet horen. Veel boe geroep uit de zaal, maar Gloria is zichzelf van géén kwaad bewust. Rustig blijft ze haar nummer brengen. De backing vocal brengt haar op de hoogte waarna ze zich verontschuldigd en het podium verlaat. De mensen van de klank proberen zo spoedig mogelijk alles terug in goeie banen te leiden maar toch blijft het meer dan een half uur duren vooraleer alles terug werkt zoals het hoort. Achteraf hoorden we dat de oorzaak bij een transfo lag, gelukkig was de hoofdtechnieker niet veraf en kon deze toch binnen een aanzienbare tijd het euvel herstellen. Gelukkig dat de trombonist op het geweldig idee gekomen was om het publiek toch de entertainen. Met zijn trombone komt hij het podium op en wringt hij zichzelf in allerhande standen waarop hij muziek blijft spelen. Het publiek gaat waarachtig uit hun dak, ongelooflijk hoe hij het klaarspeelt. Na iets meer dan een half uur is de klus geklaard en de show gaat terug van start. Gloria herneemt haar laatste nummer I never can say goodbye. Ze verontschuldigd zich nogmaals en haar uitspraak op het probleem was geweldig. ‘al deze elektronica zal nooit zo goed zijn als de mens zelf’. You’re the first, the last, my everything van Barry White vertolkt ze samen met haar mannelijke backing vocal. Een prachtig nummer, maar als je het mij vraagt is er maar één Barry White. Vanuit dit nummer zet ze terug een stapje hedendaags met een nummer uit haar nieuwste album. Talkin’ about jezus is een mix van gospel en rap. Wanneer ze de ballad Beautiful ten hore brengt word het stil in de zaal, een prachtig nummer maar haar stem brengt het nummer niet waar het hoort te zijn. We kennen het natuurlijk allemaal van Christina Aguilera. En daar maken we natuurlijk een vergelijking mee. Wat veel mensen ook niet weten is dat dit nummer ook vaak aanzien word als een protestsong. Het nummer gaat over mensen die in gevecht zitten met zichzelf, door onzekerheid, door twijfels of gewoon door zichzelf te zijn. In het nummer hoor je dat er gesproken word over mooi zijn op welke manier ook. Terwijl de maatschappij soms zegt dat de mensen anders zijn omdat ze er niet normaal uitzien of zich niet normaal gedragen. Na dit nummer moet Gloria even van het podium af. Haar stem raakt uitgeput en heeft een kleine rust nodig. Daar neemt de man met de trombone het even over en brengt het gekende nummer van Pharrel Williams, Happy. Gloria begeeft zich terug op het podium en de eerste klanken van het overbekende nummer Killing me softly with his song. Bij het oudere publiek bekend door Roberta Flack, het jongere publiek kent het eerder van The Fugees. Amazing Grace is terug een nummer uit haar laatse album. Je verwacht aan de titel een nummer die al honderden keren is herwerkt maar toch is de tekst compleet anders dus kunnen we wel spreken over een volledig nieuw nummer. Jammer genoeg brengt ze niet al haar nummer waarmee ze in de discowereld bekend is geworden. Het volgende nummer was opnieuw een medley van alweer een andere bekende dame. Een Donna Summer medley van Last dance en Macarthur park. Nummer die ten tijde van Studio 54 overbekend waren. Gloria heeft terug een rustpauze nodig waarop de backing vocals haar plaats innemen en zelf een kleine show opvoeren. Crazy in love van Beyonce krijgt een geheel andere dimensie waarop deze mensen het brengen. Prachtig gezongen, een applaus waardig. Met I will survive toont Gloria nogmaals dat ze het podium nog steeds waardig is. Het is en blijft een discoqueen die de mensen nog steeds op de been krijgt. Na het nummer spreekt ze de mensen aan en verteld hen dat ze nu al meer dan 40 jaar zingt over hoe je moet overleven in dit nummer. Dus heeft ze nu een remake gemaakt op dit nummer waarin verteld wordt hoe je overleeft. Ze brengt dus opnieuw het nummer I will survive, maar ik merk geen verschil in tekst, enkel een ander ritme. Het einde is in zicht van een bewogen maar toch zeer kort concert. Als laatste nummer heeft ze opnieuw gekozen voor géén eigen nummer. Deze keer een nummer ooit geschreven voor de discoband Chic. Het nummer Everybody dance uit het jaar 1978 is natuurlijk een nummer die iedereen doet rechtveren, je waant je precies in een mum van tijd in de bekendste discotempel die ooit bestaan heeft. Studio 54 in NY. Jammer genoeg duren mooie liedjes nooit lang en merk ik dat ik gewoon op het balkon zit van het Kursaal te Oostende. We kunnen hieruit afleiden dat Gloria Gaynor wel op leeftijd is maar zeker nog niet is afgeschreven. Ze kan nog jaren verder doen. We hebben genoten en voelden ons terug 10 tallen jaren jonger. Met dank aan Concertevents Verslaggeefster : Mieke Van den Bergh Fotograaf : Lorenzo Suvee #casinokursaal #kursaal #oostende

Stick to your Guns heeft deze week een nieuwe video gelanceerd voor 56 gelanceerd. 56 staat op hun laatste album True View, dat in 2017 uitkwam. Deze Californische band is al jaren een gekende naam binnen de hardcorescene. Voor de echte liefhebbers van het genre zal deze song te 'clean' zijn en te weinig geschreeuw bevatten, maar om je maandag niet te hard in te zetten mag dat wel eens niet? Momenteel touren ze in Amerika, maar wie weet staan ze volgende zomer terug op onze vlaamse festivalweides? Eerder waren ze al te zien om Groezrock en in de Ancienne Belgique. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #sticktoyourguns

Fotoverslag van Rockelingen op zaterdag 27 juli 2019 in Edingen met o.a. Jamez, Stavanger, Dead Letter Box, Tangled Horns, Carneia, For I am King en Cowboys & Aliens. Jamez Stavanger Dead Letter box Tangled Horns Carneia For I am King Cowboys & Aliens Foto's: Chris Bosseloo #Rockelingen #CowboysAliens #Carneia #Foriamking #tangledhorns #deadletterbox #stavanger #jamez #festival

Fotoverslag van enkele optredens dat we deze week mochten fotograferen op Boomtown. Zo waren we aanwezig bij de optredens van Graham Nash, Dez Mona en The Bony King of Nowhere. Graham Nash Dez Mona The Bony King of Nowhere #Boomtown #gent #Thebonykingofnowhere #Dezmona #grahamnash

Love 'em, hate 'em...deze Denen draaien ondertussen al 18 jaar vlotjes mee en staan op het punt het Sportpaleis uit te verkopen dit najaar. Hun stoofpotje van Heavy Metal/Groove Metal/Rockabilly/Psychobilly blijkt dus bij een breed publiek aan te slaan. Dus gaan ze op hun nieuwe Rewind, Reply, Rebound vlotjes op dat élan door. Luister ook naar: Cheapside Sloggers Last Day Under The Sun Live op 4 november in het Antwerps Sportpaleis, met Baroness en Danko Jones info & tickets website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #ilkeclissen #volbeat #rewindreplayrebound #universalmusic

dinsdag 23 juli 2019, OLT Rivierenhof (Deurne) | verslag: Sven Togni, foto's: Pink Martini (met dank aan een gecrashte mc) Gebreide handschoenen verkopen bij 35 graden Celsius, je moet het maar doen. De hier nog onbekende groep rond de Amerikaanse pianist Thomas Lauderdale zakte af naar het door muggen geplaagde Rivierenhof voor nog maar hun derde Belgische concert. Pink Martini valt moeilijk te catalogeren aangezien ze een een mix van jazz, klassiek en pop brengen met een serieuze scheut humor. Het podium staat lekker vol gepropt, Thomas zit aan een blinkende vleugelpiano vooraan het podium, maar blijft toch opvallend uit de schijnwerpers. Verder hebben we nog viool, gitaar, staande bas, drums, conga’s, trompet en trombone, maar vooral 4 verschillende zangers die elk een aantal nummers voor hun rekening nemen. Als eerste krijgen we de ravissante Storm Love op het podium, in een luchtig blauw kleedje brengt ze Amado Mio, van Doris Fisher en Allan Roberts uit de jaren ’40. Van Italiaans gaan we via het Roemeens naar het Engels en Duits met Ich Dich Liebe. Storms fantastische stem komt volledig tot zijn recht en haar presence op het podium kan je moeilijk ontgaan, een echte wervelwind, een bom energie. Atauifo Alves schreef in ’69 Tempo Perdido en de versie van Lauderdale en Love zet het Open Lucht Theater voor het eerst aan het dansen op Braziliaanse salsa. En ook Storm kan de drang niet weerstaan wat sensueelste danspasjes boven te halen. Na Donde Estas Yolando, krijgen we Jimmie Herrod als eerste gastzanger. Jimmie heeft een goddelijke stem die alle hoogtes aan kan, perfect voor Exodus. Tijd voor een traditioneel Armeens folksong dacht Thomas en ze brachten Ov Sirun Sirun, gezonden door Timothy Nishimoto, naast Storm de tweede vaste zanger van Pink Martini. Timothy is een performer in hart en nieren die al zong toen hij twee jaar was en als vijf jarige al een danswedstrijd wist te winnen. Zo komen we stilaan bij het moment waar ik vooral op zat te wachten. Thomas introduceert: “The International singing sensation, the crowd-surfing tragi-comedienne and queen of Chanson, Meow Meow” De Australische award winning cabaretière wankelt het podium op en is zwaar teleurgesteld door het povere applaus en het gebrek aan bloemen die het podium op moesten vliegen. Na een kort overleg met Thomas gaat ze terug af, iemand van de crew verdeelt snel nog wat plastiek rozen in de voorste rijen en Thomas doet zijn aankondiging nog eens over, luider applaus en bloemen en dan verwachten men dat Meow Meow tevreden is, maar nu zaagt ze dat haar twee dansers ontbreken. Die zijn er blijkbaar niet en dus worden twee mannen uit het publiek gehaald. Ze worden bevolen (soms in het Duits ‘because I found out if I speak German, men do obey’): haar benen masseren, haar microfoon vasthouden, een armstoel voor haar vormen en meer. Ondertussen brengt Meow Meow Brel’s Ne Me Quitte Pas. Een zeer gepast intermezzo in de show en een fijn voorsmaakje van hoe het in Meow Meows eigen show twee uur lang aan toe gaat. De mannen worden uit hun lijden verlost en Meow Meow brengt de titel track van Hotel Amour een album dat Thomas en Meow Meow vorig jaar samen uitbrachten. Tijd voor de commerciële mededelingen en dus komt Storm het podium op, met handschoen en een T-shirt aan, met een stapel vinyl en CDs die Thomas even aanprijst en belooft te signeren na de show. De handschoenen zouden de rest van de avond nog dienst doen om muggen te vangen op het podium. Una Note a Napoli zet het laatste deel van de show in en nadat Meow Meow sensueel Storm van het T-shirt verlost, volgen nog nummers in het Japans en Turks, Tomorrow uit de Annie musical. Als afsluiter brengen Storm en Meow Meow een duet-versie van Get Happy van Judy Garland in een dramatische versie, maar deze twee dames hebben elkaar zo hard gevonden dat de vreugde en plezier het podium afdruipen. Na een korte pauze komen enkel Thomas en violist Nicholas Crosa op het podium en neemt percussionist Miguel Bernal de microfoon voor Yo Te Quiero Sempre. Een heerlijke versie van de track uit ’57, want Bernal is zowat een levende encyclopedie als het aankomt op Cubaanse folklore. Surprise van de dag: Je ne veux pas travailler waarbij ze Isolde Lasoen op het podium vroegen om de strofes voor haar rekening te nemen, bijgestaan door Storm en Meow Meow voor het refrein. Isolde XL had het publiek al mogen opwarmen als de zon dat al niet gedaan had. Afsluiten doen ze in stijl met het Oscar genomineerd Brasil van Ary Barroso. Storm liep door het volk en vormde een lange conga lijn. Een ongelooflijke multiculturele avond waarbij de vreugde zowel op het podium als bij het publiek op de gezichten straalde. Setlist (zoals gepland): Amado Mio Pana Cand Nu Te Iubeam Ich Dich Liebe Tempo Perdido Donde Estas Yolanda Exodus Ov Sirun Sirun Askkin Bahardi Let’s Never Stop Falling In Love Ne Me Quitte Pas Hotel Amour Una Note A Napoli Zundoko Bushi He was too good to me Bitty Boppy Betty Joil Garcon Get Happy Yo Te Quiero Siempre Sympathique Brasil #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #pinkmartini #OLTRivierenhof #sventogni