Search Results

Begon op 10-jarige leeftijd, nam in 2014 deel aan het dertiende seizoen van American Idol (en is dus meteen voor bepaalde 'muziekliefhebbers' verbrand) en bracht dit najaar zijn EP Carnival uit. Het nummer, die stem en zijn gitaarsound spraken me aan en dus deel ik dit graag met jullie. website #newmusic #newsong #bristonmaroney #undermyskin #ep #carnival #sounds

Altijd het hart op de tong, dead honest...en een stem die zalft, raast en scheurt. Ooit was ik fan, zag haar tussen mei 2004 en juli 2006 zo'n 15x live aan het werk (enkel The Delta Saints toppen dit aantal). Maar dan ging het ergens fout: lag het aan de songs die me niet meer raakten, of de stem die ik beu werd,...of een combinatie van beide? Leave The Light On (2003) was het laatste album dat me kon bekoren en sindsdien ben ik haar kwijt. Op 4 mei van dit jaar kende deze fantastische zangeres een hoogtepunt in haar carrière. Gedurende 2u30' pakt ze de historische locatie die de Royal Albert Hall is. Vanaf 30 november ligt de weergave van dit memorabel optreden bij je platenboer, op Blu-Ray/DVD/2CD/3LP bij je lokale platenboer via de Mascot Label Group. website #newmusic #newsong #bethhart #royalalberthall #macotlabelgroup #dvd #bluray #cd #sounds

Tja, ik heb nu eenmaal een boontje - of zeg maar serieuze BOON - voor deze Zweedse singer/songwriter. Haar debuut Purge kwam reeds aan bod bij ons en in 2019 wordt de opvolger verwacht. We kunnen jullie nu een tweede nieuw nummer voorstellen, na het eerder verschenen Cross. Like what you hear? Beleef het allemaal live op 13 december in l'Aéronef (Lille) waar ze het voorprogramma van Sòlstafir verzorgt. website #newmusic #newsong #louiselemón #notenough #cross #iconscreatingevilart #laéronef #laéroneflille #sounds

Hoe je het dak eraf moet blazen moet je deze jonge Ijslanders niet leren. Het enthousiasme en de energie waarmee The Vintage Caravan doorheen hun set stormde afgelopen vrijdag was zo aanstekelijk dat bijna niemand in het publiek er stil bij kon blijven staan. Nog een voorbeeld van hoe fun rock&roll kan/moet zijn. #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #brussel #abclub #anciennebelgique #thevintagecaravan #ijsland #iceland #nuclearblast

Navarone is een rockband uit Nijmegen/Amsterdam (NL). Hun debuut uit 2012 werd gemixed door niemand minder dan Vance Powell. Nieuw werk verscheen dit jaar in de vorm van een EP getiteld Loud & Clear. De band opende afgelopen vrijdag voor The Vintage Caravan, en staat garant voor energieke rock&roll met krachtige vocals. #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #brussel #abclub #anciennebelgique #navarone #nederland

Zevendertig jaar na hun passage in de Brugse Stadsschouwburg heb ik het geluk om mijn all-time favourite 80s band voor de tweede keer mee te maken. Echo and the Bunnymen, zondag 4 november in de Antwerpse Roma. Er zijn zo van die data die maandenlang door je hoofd spoken en je nieuwsgierigheid aanvuren. Verleidelijk dus om vooraf de gespecialiseerde pers door te nemen, de hulp van YouTube in te roepen en met stijgende verbazing te grasduinen in de reviews van lovers en haters over de voorbije concerten. Een maand geleden kwam de groep aanzetten met een compilatiealbum The Stars, The Ocean & The Moon. Een hele resem nummers uit vervlogen tijden werden voorzien van ‘strings and things’ zoals frontman McCulloch het verwoordt. De band heeft de songs gestript en in een nieuw, eigentijds jasje gestoken. Het resultaat mag er best zijn, boeiend en easy listening. Verrassend eigenlijk hoe de houdbaarheid van dit genre nog lang niet overschreden is. De groep van weleer is ondertussen afgeslankt tot frontman Ian McCulloch en vaste gitarist Will Sergeant, aangevuld met muzikanten, die zich met verve van hun taak kwijten, maar verder helaas nobele onbekenden blijven. De Roma verraste vriend en vijand door de benedenzaal vol te proppen met aaneengehaakte stoelen. Even slikken. Wat een gedoe en geharrewar om hier een ongenummerd plaatsje te bemachtigen. En dat terwijl Arne Leurentops van And They Spoke In Anthems zijn voorprogramma doet. Omstreeks 21 u nadert het uur van de waarheid. Bij de aanzet met Going Up en Bedbugs and Ballyhoo zijn er nog geen kreetjes van herkenbaarheid te horen. Het is serieus schrikken van de stem van de 59-jarige McCulloch, getekend door slijtage en ‘slecht onderhoud’, vermoed ik; naar adem happend, beangstigend laag, uithalend, enfin … zoekend. Voor de overwegend leeftijdgenoten lijkt dit het uitgelezen moment om hun Fb-pagina of de Sporzawebsite te checken en aan drankbevoorrading te doen. En dan plots is er Rescue. Het vuur slaat min of meer in de pan. De toon is gezet en voor mij mag het feestje stilaan beginnen. De hitkraan (nu ja, overdrijven mag, hoop ik) met Never stop, All that jazz en Over the Wall vult de zaal. Ook de trage nummers Zimbo en Rust kunnen mij absoluut bekoren. Ondertussen heeft onze MC het publiek voor het eerst toegesproken met de vier woorden “Glad to be back”. Die blijheid is niet meteen afleesbaar, maar dat verwacht niemand van een gekwelde ziel. En dan, out of the blue nodigt hij het publiek aan om recht te staan. McCulloch staat niet bekend om zijn breedsprakigheid en innemende bindteksten, maar dat is nu toch ferm gesproken, zie! Het publiek beweegt, applaudisseert eindelijk hoorbaar. En dan volgt zowaar een verzoeknummer: het legendarisch Villiers terrace schalt door de boxen. Mijn favoriete nummer hult de zaal in een psychedelische, tripachtige sfeer. Het gitaarwerk is subliem, de toetsenman geeft het beste van zichzelf, de ritmes switchen en Ian McCulloch brengt de begeestering over. Een interessante poging in die richting is ook de overgang van Nothing Lasts Forever naar Lou Reed’s Walk on the Wild Side. Weg apathisch beleefdheidsapplaus, leve het meezingmomentje en de melodieuze klanken van Seven Seas en Bring on the Dancing Horses. De zaal gaat langzaam over in meedein-modus, de smartphones gaan de lucht in en het enthousiasme zwelt aan. De opzwepende intro van The Cutter is top, de volumeknop gaat open en de climax is nabij. Wow! Net als je denkt dat de band het podium zal verlaten, wordt The Killing Moon ingezet. Als bisnummer pik ik nog Lips like Sugar mee om me daarna met gezwinde tred en brede smile naar Antwerpen-Centraal te reppen, gedragen door dat gelukzalige gevoel van het toch maar mooi live te hebben meegemaakt. Was het een legendarisch concert? Loepzuiver? Nee, ik dacht het niet. Was het verrassend, nee, niet echt. Kunnen ze hierop nog enkele jaren voortborduren? Graag! De setlist stemde in grote lijnen overeen met hun laatste album, maar dan zonder de strings and things. Ze zouden nochtans niet hebben misstaan in deze een en al nostalgie ademende cultuurtempel. #EchoThebunnymen #DeRoma

‘Strap in and get ready for a very wild ride!’ Toen ik jong was (back in the '80s) kon je niets gekker bedenken dan tijdens de plaatselijke kermis op de 'rups' te gaan. In een attractiepark koos je dan voor één of andere achtbaan (rollercoaster). Het equivalent op vandaag zou dan iets zijn als de G-Force/Breakdance en de X2 en Takabisha. Niet enkel de razende snelheid doet je naar adem happen, maar ook de vele en bruuske richting wissels én...vooral de combinatie van beide. Knettergek, adembenemend, verrassend, waanzinnig! En zo kan je het best dit debuut van dit Noors/Amerikaans/Grieks viertal beschrijven. Wanneer leden van The Dillinger Escape Plan, Extol en Sea+Air botsen, ontstaat een uniek geluid dat als een thrash-fusion tour de force wordt omschreven. Een carnaval aan contrasten resulteert in uiterst boeiende muziek met een onconventionele toets. Hou je goed vast voor je eraan begint, want deze rit is te gek voor woorden. Interstellar Islands trok als eerste single meteen mijn aandacht: de vele tempowissels, variatie tussen losgeslagen razernij en iets rustigere passages, de manier waarop Eleni Zafiriadou wisselt tussen screams en lieflijke, soms klagende zang (Caro Tanghe van Oathbreaker is nooit veraf)...ik was meteen verkocht en verlangde naar méér. Drie nummers lang wordt datzelfde stramien aangehouden alvorens we met Fine Lines een 'rustpunt' kennen, zij het dan eentje van net geen twee sublieme minuten. Meteen wordt het gaspedaal echter serieus ingedrukt, ook al blijven de tempowissels behouden en wordt je dus van hot naar her gerukt, tot in het extreme toe bij Spellbinder. Vastklemmen is de boodschap. Even ontstressen dan om geleidelijk aan terug richting die prettig gestoorde waanzinnigheid te schakelen, ook al ligt het tempo bij bv. Succumb To Sorrow niet meer zo hoog. Wanneer Distant Call abrupt afbreekt na net geen 3', druk ik tegen beter weten op de 'repeat' knop. Net als destijds op de kermis, wanneer de attractiebedienaar je vraagt of je 'nog eens wil', en je eigenlijk gewoon eruit wil. Toch roep je luidkeels 'JAAAAAA.....' en ben je vertrokken voor een volgende wilde rit, in de hoop dat je maag het nog even uithoudt. Toppers: Interstellar Islands, Fine Lines, Succumb To Sorrow, Distant Call Score: 81/100 Info Releasedatum: 16 november 2018 Label: Indie Recordings Producer: Singles: Interstellar Islands Heavy Yoke Fine Lines Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Interstellar Islands Heart Of Stone Heavy Yoke Fine Lines Lost In The Ether Spellbinder Programmed To Distress Eternal Echo Iniquitous Spiritual Praxis Succumb To Sorrow Distant Call #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #azusa #heavyyoke #indierecordings #oslonorway #philadelphiausa #dramagreece #trashmetal #metal #fusionmetal

Tweede 'single' uit hun zesde full album Feral Roots dat op 25 januari op de wereld losgelaten wordt. Als we mogen afgaan op de twee reeds uitgebrachte songs, dan keren deze Rival Sons terug naar hun beginperiode, t.t.z. iets meer focus op rechttoe-rechtaan rock&roll nummers met vette blues invloeden. Dat na twee uitstekende releases die een iets breder spectrum toonden. Om het even wat mij betreft, want dit viertal slaagt er gewoonweg niet in om mindere/middelmatige nummers te schrijven. En dan hebben ze nog die wereldzanger genaamd Jay Buchanan in hun rangen. website #newmusic #newsong #backinthewoods #rivalsons #warnermusicbelgium #sounds

‘Badass Bandit Bottle Blues ’ Venom & Faith is het vierde album van de Lovell zussen Megan en Rebecca uit Nashville. Volgend op de release afgelopen vrijdag steken de afstammelingen van Edgar Allen Poe de grote plas over voor een korte Europese headline tour in navolging van hun erg succesvolle gastoptredens voor Keith Urban doorheen Noord-Amerika. Venom & Faith staat vol traditionele roots en blues, gebracht met een rebelse rock&roll attitude en met véél respect voor het muzikale erfgoed. Eigen composities wisselen af met twee covers en traditionals. Laat het duidelijk zijn dat die eigen nummers in niets moeten onder doen voor de rest. Van de clappin', stompin' opener Sometimes, incluis blazers en een brass band, over het laidback Honey Honey met een zalige baslijn, tot gedreven rootsrocker California King en pure blues in Hard Times...worden we verwend met nummers die gedrenkt zijn in zuiderse 'swampy' passie, zij het dan met een hedendaags sausje overgoten. Wat te denken van de moderne beats (drum samples) onder Fly Like An Eagle en vleugje 'pop' in Ain't Gonna Cry. Of het slidewerk van gastmuzikant/goede vriend Tyler Bryant op Mississippi? Niet dat Megan die support nodig heeft, want de 'blonde' kan er zelf serieus wat van. Kers op de taart is de doorleefde, wat donkere stem van Rebecca die prachtig gesteund wordt door de backings van Megan. Wat ze me ook 'vertelt', ik geloof elk woord en smelt telkens opnieuw weg. Toch ook even vermelden dat Megan en Rebecca alle 'instrumenten' - ook het open en toe slaan van lades en deuren, het stampen op houten vloeren - zelf inspelen, op die reeds vermelde slide passages van meneer Bryant. Waar hun vorige album Peach een hommage was aan hun Georgia roots, willen ze met Venom & Faith een zuiders gotisch beeld oproepen dat alludeetd aan de dualiteit binnen hun kunstvorm. Wat mij betreft slagen ze daar wonderwel in en hoop ik hen op 25 november in een uitverkocht Luxor (Keulen) te mogen bewonderen. Live ervaring deden de dames trouwens op als backing band van Elvis Costello en Conor Oberst, als support van Gary Clark Jr. én door het constante toeren doorheen de V.S. Ondertussen is Larkin Poe een geoliede machine on stage en spat hun 'outlaw' mentaliteit van elk podium. Trouwens ook niet weg te slaan van social media, waar ze hun fans trakteren op véél muziek: eigen songs, covers, collaboraties met andere muzikanten, passages als straatmuzikanten,....het kan niet op. Misschien wel een voorbeeld van hoe je als hardwerkend muzikant op vandaag zelf promotie voert en je bekendheid opdrijft? Toppers: Sometimes, Honey Honey, Calfornia King, Ain't Gonna Cry Score: 88/100 Info Releasedatum: 9 november 2018 Label: Tricki-Woo Records Producer: Larkin Poe + Roger Alan Nichols Singles: Bleach Blonde Bottle Blues Sometimes Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Sometimes Bleach Blonde Bottle Blues Honey Honey Mississippi (ft. Tyler Bryant) California King Blue Ridge Mountains Fly Like An Eagle Ain't Gonna Cry Hard Time Killing Floor Blues Good And Gone #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #rockmusic #bluesrock #rock #larkinpoe #venomfaith #roots #traditionals

Wanneer leden van The Dillinger Escape Plan, Extol en Sea+Air botsen, ontstaat een uniek geluid dat als een thrash-fusion tour de force wordt omschreven. Een carnaval aan contrasten resulteert in uiterst boeiende muziek met een onconventionele toets. website #newmusic #newsong #azusa #finelines #interstellarislands #indierecordings

RG*MC XXL Jeugdhuis Comma bestaat 25 jaar, en dat moet gevierd worden. De festiviteiten beslaan héél de maand november en gingen van start met een event van de Rock Gothic and Metal Club. Die wisten zomaar even Lacuna Coil als headliner te strikken voor een avond vol beenharde rockmuziek. Ik mocht erbij zijn en keerde terug met enkele nieuwe impressies. Maar eerst even dit, ter duiding van wat hierna volgt: 1. Ik ben ook maar ik, een nietig stofje in dit oneindig lijkende universum, m.a.w. hecht vooral niet teveel belang aan mijn mening en blijf je eigen gevoel volgen, want enkel dat laatste telt. 2. Ik heb nog nooit één noot muziek kunnen spelen/schrijven en kan ook niet zingen. Ik ben dus zeker geen gefrustreerde ex-muzikant die plots denkt iets 'zinnigs' te kunnen/moeten schrijven over...muziek/muzikanten. Ik gooi er maar uit wat in me opkomt, puur op gevoel. 3. Ik heb enorm veel respect voor elke muzikant, wars van het genre dat hij/zij brengt. Wat vanzelfsprekend niet wil zeggen dat ik alles graag hoor. Ik probeer wel steeds positief/constructief te blijven, want wat is het nut van negatieve commentaren? In dat laatste geval, beter zwijgen. De optredens Stonemule Een festival - van eender welke grootteorde - openen is een erg ondankbare job, ook al is je thuisbasis niet zover verwijderd van waar je speelt. De hardcore, sludge, post, metal, stoner, en doom outfit uit Koksijde wist toch zo'n 100 geïnteresseerden voor het podium te lokken én hield hun aandacht gedurende de volle 30 minuten vast. Dit dankzij een retestrakke, potige set waarbij ik zo af en toe een dosis Down meende te herkennen, een referentie die wat mij betreft als een dikke pluim mag beschouwd worden. De leadzang kon me iets minder bekoren, en aan de songs kan nog gesleuteld worden. De basis zit echter al goed, en dat is toch al héél wat. Vague View Thuismatch voor deze 5 'dudes' uit Brugge die toch al zo'n 250 man konden doen samentroepen en doorheen hun set raasden als een roedel jonge wolven. De screams van Dondi Welvaert, de gitaarriffs, de pompende baslijnen en strakke drumpartijen werden compromisloos de zaal in geslingerd en zo héél voorzichtig gingen de eerste rijen al even mee in het geweld. Bizar dat plots de geur van stoofvlees met frieten doorheen Het Entrepot zweefde. Zou Lacuna Coil zijn gearriveerd en getrakteerd op oerdegelijke Belgische kost? Net als Stonemule voordien vroeg Dondi het publiek of ze klaar waren voor Carneia, Spoil Engine en de Italiaanse 'groten'. Beide malen werd het Duitse Aeverium echter 'vergeten'?! Aeverium De eerste niet-Belgische band deze avond en de eerste die Gothic Metal brengt. Dat dit genre mijn ding niet is, is absoluut geen geheim. Er gaat wat mij betreft véél teveel bombast/pathos mee gepaard en teveel theater. Dat op enkele meters van me een goed ogende deerne met ravenzwart haar plots dat haar van het hoofd plukte om een t-shirt wissel door te voeren - en een blondine met shouderlange haren bleek te zijn - hielp zeker niet mijn mening bij te stellen. Ook de songs, inclusief duo zang, aan vrouwelijke zijde vanzelfsprekend richting 'opera' gaand, slaagden er niet in het zo goed als onmogelijke te bewerkstelligen. Anderzijds moet ik toegeven dat het niveau, zeker wat podiumprésence en performance betreft, toch wel een stuk de hoogte in ging. Zanger 'Chubby' wist verdorie goed hoe hij het publiek moest meekrijgen. Als een volwaardige 'Sergio', buik inclusief, deed hij de ondertussen zowat 450 aanwezigen knielen, de lucht in veren, de vuisten pompen én regelmatige lachen,....kortom, alle trucen van de foor werden toegepast én lukten ook. De diehard fan op het balkon was misschien niet altijd even alert, maar hij werd regelmatig betrokken bij het aankondigen van de songs, en ging toch wel net bij zijn favoriet Break Out even de mist in, tot groot jolijt van het publiek. De muziek mag dan mijn ding niet zijn, op mijn sympathie kunnen onze Oosterburen zeker rekenen. Carneia Wat een power, wat een stem, wat een 'geluid'....Carneia ging om 20u40 aan de slag en deed me meteen naar adem happen. Het niveau van de songs en het musiceren schoot een héél stuk de hoogte in. Ik hoorde muzikaal een kruising tussen een iets minder complexe Tool en een minder agressieve Meshuggah, intens ritmisch en dynamisch. Ik hoorde een zanger die het beste van de jonge Klaus Meine - neenee, niet deze van kwelers als Winds Of Change, maar van kleppers als Steamrock Fever - combineerde met de ruwe power van een Franky Desmedt-Vandamme én dan nog eens stevig kan grunten. Chapeau op alle vlak! Of ze nu Alter Ego, Black Mess of White Collar de zaal in vuurden, elke song stond als een huis en getuigde van grote klasse. Misschien iets té groot, want wat frontman Jan Coudron ook probeerde, in het publiek was weinig beweging te krijgen. Of stond iedereen gewoon intens te genieten? Ik mag het hopen, want dat verdienen deze topmuzikanten. Ik heb meteen mijn cd collectie aangevuld aan de merch stand, en mij zien ze zeker nog terug op een volgend concert...hopelijk ergens als headliner. setlist Spoil Engine Het was even wachten tot de 'stagehand' de enorme backdrop juist opgehangen kreeg voor mijn eerste kennismaking met de Belgisch/Nederlandse Spoil Engine. Het Entrepot was nu goed gevuld met zo'n 750 aanwezigen. Ik werd eerst lekker op het verkeerde been gezet door de 'electro/dance'-achtige intro tot Doomed To Die knalhard uit de speakers knalde en juffrouw Goessens haar keelgat openzette. Holy cow, wat was me dat zeg, zo'n strot voor zo'n frêle jongedame? Niet enkel leek ze met het meeste gemak diverse grunts en screams uit haar longen te persen, ook haar podiumprésence evenaarde die van een ervaren rot. Terwijl de schitterende band rond haar het tempo steeds meer leek op te drijven, dirigeerde de charismatische frontvrouw geregeld een moshpit. Iris gaf de voorzet en het publiek kopte maar al te graag binnen. Eindelijk volop ambiance in de keet. Héél even kon ik ook genieten van wat cleane zang tijdens Hollow Crown en Stormsleeper, en daar hoop ik in de toekomst meer van te horen. Die afwisseling komt wat mij betreft de dynamiek ten goede, temeer Iris Goessens ook 'clean' méér dan haar mannetje staat. Nog even een dikke Fuck You richting DT tijdens Disconnect, om dan in razende vaart af te sluiten met gouwe ouwe Fitting The Pieces. Ik had het gevoel alsof er een wervelwind door het Entrepot was geraasd en net de boel overeind had gelaten. Vlug naar de merch stand om ook van deze 'jongens' een cd (+ t-shirt) aan te schaffen. Ook Spoil Engine staat op mijn lijstje voor een volgend concert (als headliner?). setlist Lacuna Coil 23u30 was het ondertussen toen La Forza Italia het podium bestormde. Laat het me kort houden: voor de fans moet dit om vingers en duimen bij af te likken zijn geweest. Een setlist bomvol kleppers, de geverfde tronies, Andrea Ferro die de vocalen deelt met La Scabbia - passend getooid in een bloedrood gewaad -, musiceren en acteren op hoog niveau,... en toch doet het me allemaal bitter weinig. Ik zal waarschijnlijk de enige zijn geweest met dit gevoel, te zien aan de reacties van het publiek. setlist #live #liveshow #concert #hetentrepot #brugge #jeugdhuiscomma #lacunacoil #spoilengine #carneia #liveconcert #averium #vagueview #concertverslag #concertreview #rgmcxxl

Nog geen plannen voor de laatste zaterdag van deze maand? Misschien hebben wij dan wel een leuke tip voor jullie. Op 24 november kan je in CC Zomerloos, Gistel naar Intergalactic Lovers. Ze komen naar aanleiding van de 15e verjaardag van CC Zomerloos het beste van zichzelf geven. We zagen ze eerder deze zomer al aan het werk op Dranouter en waren toen terecht helemaal weg van deze band. Voor Intergalactic lovers ook meteen het moment om hun nieuwe single Coast to Coast voor te stellen aan het West-Vlaamse publiek. Maak je op voor een avondje catchy popmuziek op de tonen van de stem van Lara Chedraoui! Info en tickets: cultuur@gistel.be #concerttip #IntergalacticLovers #Zomerloos