Toen Jake E, voormalig zanger van Amaranthe, in 2017 zijn band verliet, richtte hij samen met gitarist Jesper Strömblad de Zweedse metalband Cyhra op. De line-up bestaat verder uit gitarist Euge Valovirta en drummer Alex Landenburg, die sinds april 2019 ook bij Kamelot actief is. Kort na hun start bracht de band al een eerste album Letters To Myself uit. We mogen met de opvolger No Halos in Hell een album verwachten dat verder gaat waar zijn voorganger stopte: stevig en vrij dynamisch, niet zomaar in één genre vast te pinnen met veel melodie. Dat uit zich meteen in de opener Out Of My Life, die veel kracht en energie uitstraalt maar tevens gedoseerd is. De cleane vocalen zijn erg goed en het ontbreken van grunts is een positief punt. Het titelnummer is iets minder energiek, maar melodieuzer en bezit een krachtige melancholische lang uitgestreken vocale lijn. Ook hier is opnieuw sterk gitaarwerk te bespeuren. In het midtempo Battle From Within merken we Jake E's groei als tekstschrijver. Het nummer gaat over de zelfmoord van zijn broer. Een zelfzekere vocalist weet zich in in de kijker te zingen in het vlotte midtempo I Am The One. De fris klinkende gitaarsolo op het einde van dit radio-waardige nummer weet die trend nog te verlengen. Benieuwd of ze dit nummer ook live brengen. Op eenzelfde tempo gaat ook Bye Bye Forever verder, met oog voor melodie en ritme. Op het einde krijgen we nog een verrassend akoestisch gitaar intermezzo, dat Spaans aanvoelt. Dreams Gone Wrong begint als een ballad, maar ontploft in een uptempo meezinger. Probeer de melodie maar eens uit je hoofd te krijgen, die melodie nestelt zich tussen je oren voor een lange tijd. Met Lost In Time vinden we echter wel een ballad terug, waar een piano een erg overtuigende vocale lijn probeert bij te houden. Telkens Jake E vocaal weet uit te halen, is puur genieten. Hij werkte voor dit nummer samen met de Amerikaanse songwriter/toetsenist Mark Mangold, gekend van zijn werk bij Michael Bolton en Cher. Terug ter orde met Kings Tonight, dat dankzij een dubbele basdrum stevig doorgaat. Ook I Had Your Back kent het klappen van de zweep, al is die een stuk progressiever. De dualiteit, van een sprankelend keyboard die de agressieve gitaarriffs tekeer gaat, is knap. Het tempo valt plots naar de helft, waardoor de keys duidelijk de bovenhand halen. Echter, een scheurend gitaarspel laat de bal terug naar de andere kant rollen. Jake slaagt er naar het einde toe de beide partijen terug te verzoenen. Zwaar en geladen met een sperwerk aan drum mokerslagen, met snedig snarenverweer van Euge Valovirta en Jesper Strömblad, dat is hoe we best Blood Brothers omschrijven. Een lekker stukje agressieve speedmetal in het begin van Hit Me wordt gebroken door de vocale intrede in het nummer, dat samen met keyboard het nummer een stuk opentrekt. De agressiviteit hervat in het refrein door de gitaren, maar dankzij de stukken ertussen werd een relatieve rust ingebouwd. Echter naar het einde toe gaan alle registers open en moet iedereen eraan geloven. Erg goed nummer! Man Of Eternal Rain bevat een dubbel ritmepatroon. Het is enerzijds melodieus en anderzijds progressief met agressieve stukken. Veel variatie dus en dat werkt op het gemoed. Deze afsluiter bevat nagenoeg alles wat we in het album terugvinden: snelheid, agressiviteit, ingetogen momenten, passie en gedrevenheid maar vooral veel vakwerk, zowel van de uitmuntende vocalist, de solerende gitarist als van de ultra snelle drummer. Deze tweede passage van Cyhra is gewoonweg schitterend te noemen. Enerzijds geen verrassing, gezien de achtergrond van de muzikanten, maar elke match moet natuurlijk gespeeld worden voor men die kan beoordelen. Nog even vertellen dat Jake E de nummers schreef en meehielp met Jacob Hansen aan de productie van dit album. Hier enkel positieve opmerkingen, het is uitkijken waar we de heren eens live aan het werk kunnen zien. Score: 85/100 Info Release datum: 15/11/2019 Label: Nuclear Blast Records Producer: Jake E Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Battle From Within Tracklist: Out Of My Life No Halos In Hell Battle From Within I Am The One Bye Bye Forever Dreams Gone Wrong Lost In Time Kings Tonight I Had Your Back Blood Brothers Hit Me Man Of Eternal Rain #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #andymaelstaf #cyhra #nohalosinhell #nuclearblast

De zomer mag dan wel voorbij zijn, dat wil niet zeggen dat er geen festivals meer georganiseerd worden. Op zondag 3 november vond in Dynamo (Eindhoven) de derde editie van Mildtfest plaats. Bezoekers konden rekenen op een namiddag die volledig in het teken stond van Poppunk. Eén van de leukste dingen aan Mildtfest is trouwens het goedkope prijskaartje. Voor slechts 24 euro geniet je een hele middag van bekende en minder bekende bands, fijn toch? Bony Macaroni De Nederlandse Bony Macaroni mocht de spits afbijten in de basement en de sfeer zat er meteen in. Het is duidelijk dat deze groep plezier voorop plaatst. Ze amuseren zich duidelijk op het podium terwijl ze leuke Poppunk brengen, voornamelijk in het Nederlands. De zaal lijkt vooral bij het laatste liedje de smaak echt te pakken te hebben. The Spvark Op de mainstage mocht The Spvrk openen, een driekoppig bandje uit Breda. Ze gaan intussen al een vijftal jaar mee. De vocals worden gebalanceerd door een zanger én een zangeres. Hoewel de liedjes zeker energiek zijn, waren de hoge tonen van de zangeres niet helemaal mijn ding. Ik kon mij beter in haar gezang vinden bij rustige songs. Het publiek, waartussen duidelijk een hoop kennissen en vrienden van de groep zaten, leek zich prima te vermaken. Mayleaf Back to the basement voor Mayleaf. Deze groep bestaat uit leden van vroegere bands en is ook afkomstig van Nederlandse bodem. Mildtfest kreeg de primeur te pakken voor hun eerste optreden! Ze brengen een leuke set van alternatieve Grunge/Rock muziek en zangeres Ilah lijkt een geboren podiumbeest. Mountains To Move Ook België krijgt een plaatsje op de affiche met Mountains To Move. Een dankbare punkrockband die helaas aan zijn laatste shows bezig is. Ze verzorgden eerder al het voorprogramma van Boston Manor in Antwerpen op deze tour en ook hier zetten ze een mooie prestatie neer. The Positives De laatste Nederlandse groep op het programma is The Positives. Ze hebben hun naam duidelijk verdient: de jongens brengen meteen een positieve sfeer in de zaal. Net zoals Bony Macaroni staat amusement hier centraal. De groep wordt dan ook heel goed onthaald in de kleine basement. Grayscale Dan is het de beurt aan Grayscale. Zoals verwacht kunnen deze jongens op veel bijval van het publiek rekenen. Helaas zaten hier ook een hoop fangirls tussen die waarschijnlijk vooral voor zanger Collin aanwezig waren. Het geschreeuw in plaats van gezang zorgde dan ook voor frustrerende situaties en een mislukte moshpit hier en daar kon natuurlijk niet ontbreken. Gelukkig was het optreden zelf wél de moeite. Na mijn slechte ervaring met Modern Error in Antwerpen, besloot ik tijdens deze set een bezoekje te brengen aan Taco Bell. Boston Manor Met een gevulde maag keer ik terug voor Boston Manor. De verwachtingen van het publiek worden rijkelijk ingevuld. De verwachtingen van crowdsurfers helaas niet. Het was verschrikkelijk om te zien hoeveel falende crowdsufers er te zien waren. Zanger Henry meldde naar het einde van de show wel dat de crowdsurfers een stuk beter waren geworden doorheen de set. Belmont De basement was goed vol voor Belmont, een krachtige band uit Chicago. Ze zijn momenteel op hun eerste tour in Europa, waar ze duidelijk al goed voet aan wal hebben gezet. De zaal barst meteen los en geniet met volle teugen van het optreden. To be fair: de zanger heeft een aparte stem, en je bent ervoor of je bent er niet voor. Real Friends De headline deze editie is Real friends. Tijdens de allereerste editie van Mildtfest mocht deze band nog een optreden in de basement voorzien. Intussen groeiden ze immens veel en sloten ze het festival af met een energieke set gevuld met oude en nieuwe songs. Hoewel zanger Dan er wat ziekjes uit ziet, slaagt de hele band er toch in om het beste van zichzelf te geven en de hele zaal mee te krijgen. Het werd uiteindelijk een fijne avond met wat minpuntjes, waarbij vooral de fangirls roet in het eten gooiden. Hoe dan ook kijk ik zeker en vast uit naar de volgende editie van Mildtfest. Ik blijf dit Poppunk idee een zeer leuk initiatief vinden van Dynamo! Fotoverslag, pt1: de Basement Fotoverslag, pt2: de Mainstage zondag 03 november, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #mauivindevogel #mildtfest2019 #mildtfest #dynamoeindhoven #dynamorock #mildthard #dynamo #bonymacaroni #thespvrk #mayleaf #mountainstomove #thepositives #grayscale #bostonmanor #belmont #realfriends

ALBUM RELEASE SHOW: Renaissance Noir Spoil Engine voorstellen, hoeft dat nog? Check het live optreden op Wacken van 2018, check de nieuwe songs die we reeds hebben gefeatured en ga dan gewoon zaterdag mee een feestje bouwen in Roeselare, period! The Hallow R!OT Website Info & tickets zaterdag 16 november, Trax (Roeselare) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #liveperformance #liveconcert #albumreleaseshow #spoilengine #trax #traxroeselare #renaissancenoir

Een aanstekelijke, razende drive, een repetitieve riff, sterk vervormde synths én...een verdomd leuke video erbij. Als dit live overeind blijft, dan gaat het dak er gegarandeerd af. De vier 'stropkes' zouden riffs uit hun mouw schudden die Millionare vergeten zijn te schrijven alsook refreinen waar QOTSA nog moeten op komen. De lat even zéér hoog gelegd voor hun tweede album Heavenly Creatures dat op 5 february zal verschijnen. Weet dat dit genoteerd is, beste Stereosat! Even voorstellen So what do ‘Kenji Minogue’, ‘Vive La Fête’, ‘Absynthe Minded’ and ‘Pink Room’ could possibly have in common? Not even one damn bollock! It all started back in 2013 as a studio project of songwriter Tom Van Dorpe (Chrome Yellow) and soundwizard/engineer Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded) in Ghent, Belgium. Soon after, the amps were fully cranked and they began to perform live, together with guitarist David Van Glabeke (Kenji Minogue) and drummer David Van Belleghem (Delavega). Over the years, they became an abrasive yet atmospheric rock band with many shows to follow. In 2018, their style changed the second keyboardist Maarten De Meyer (Vive La Fête) and drummer Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves) took over, to a more agressive sound with catchy hooks, weird pitchshifting and twisted subs. Downtuned guitars sounding like synths, synths sounding like guitars, whammy’s fully greased… in other words: Bollocks, big hairy bollocks! Stereoseat proves that guitar music is not only still relevant in 2019, but can also be innovative. Throughout the years, the band has won considerable recognition, due to their tight as fuck, energetic live shows. They have the reputation of being the most exciting rock band you never heard of. Their first record, bombed instantly a cult album, ‘Safety Car Crash’, has been released at the end of 2015 and all songs were unmistakably Stereoseat. Now, they’ve upped their game and a second album, ‘Heavenly Creatures’, will hit the nightlights on february 5, 2020. The new album includes riffs ‘Millionaire’ forgot to write and choruses ‘QOTSA’ has yet to come up with, and the likes of ‘Porcupine Tree’ and ‘Girls Against Boys’ also arguably filtered through their songwriting proces. But let’s just stick to bollocks. Big bollocks! Facebook #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #stereosat #sluthead #heavenlycreatures

Van beide artiesten kende ik persoonlijk niet zo heel veel van hun repertoire en had ze nog niet eerder aan het werk gezien. Dit weerhield mij niet van een aangename avond in een knusse sfeer. De enthousiaste reacties van het publiek bevestigden alleszins mijn gevoel. Catbug Catbug startte de avond voor een reeds half volgelopen zaal. De zelfverklaarde boerin en zangeres laat het publiek vooral luisteren naar haar betekenisvolle teksten. Met enkel haar gitaar & vele hoge noten nam ze velen mee in haar verhalen. Zonder al te veel interactie met het publiek sloot ze haar set af, een mooie opwarmer voor wat nog komen zou. Stef Kamil Carlens Ondertussen was de zaal al goed volgelopen voor de main-act van de avond. Stef Kamil Carlens, die in de jaren 90 bekend raakte als bassist bij dEUS, nam het publiek vanaf het eerste nummer meteen op zijn hand. De muzikale duizendpoot, geflankeerd door zijn zeer complementaire bandleden, gaf van de eerste tot de laatste seconde het beste van zichzelf. Af en toe een grappige interactie met het publiek maakte het plaatje compleet. Als leuk extra'tje werden ook nummers van zowel Zita Swoon als van Moondog Jr. gespeeld, 2 bands waar SKC ook als frontman speelde. zondag 10 november, Cactus Muziekcentrum (Brugge) | Foto's: Annelore Lanckriet, Tekst: Stijn Degrande #stefkamilCarlens #cactus

The Vintage Caravan Als ze er staan, dan staan ze er ook echt. Deze drie jonge gasten springen en dansen van het begin tot het einde als onuitputbare duracel konijnen. Alledrie brengen ze evenveel show en de focus is gelijk verdeeld over de drie muzikanten. Naast het feit dat ze hun nummers samen schrijven, lijken ze ook gewoon enorm veel plezier te hebben in alles dat ze doen met de band en dat werkt bijzonder aanstekelijk. Hun woodstock uiterlijk gecombineerd met de energetische blues infused rock en roll kloppen als een bus. Hitjes zoals Crazy Horses en Expand your mind blijven keer op keer genieten. Ze hebben niets gespeeld dat ze niet gespeeld hadden tijdens hun zaalshow in de AB Club vorig jaar, maar de show was een pak korter aangezien ze deze keer het voorprogramma waren. Toch was het verschil in enthousiasme van het publiek merkbaar. Buiten een paar langharige enthousiastelingen links en rechts, leek de eerste rij simpelweg niet te bewegen. Misschien was het te vroeg of moest het publiek nog in de mood geraken. Misschien zijn prog fans gewoon minder te vinden voor dit genre. Genoeg redenen waar het aan gelegen kon hebben, maar allesinds niet aan de kwaliteit van hun liveshows. Hoe goed ze ook mogen klinken op hun album, ze klinken altijd nog een pak explosiever en zwaarder live. Keywords zijn hier: Pure vintage fun en onuitputbaar enthousiasme. Setlist: Reflections Crazy Horses Set Your Sights Babylon Innerverse On the Run Expand Your Mind Midnight Meditation Opeth ‘T’is precies de intro van stranger things’ hoor ik iemand zeggen wanneer de Garden of Early Delights afspeelt. De eerste track op hun jongste album -een interlude- klinkt inderdaad wat synth wave-y. Een zwerm oude een nieuwe Opeth fans kwamen samen voor de In Cauda Venunum tour. Ze gingen van start met twee nummers van het nieuwe album, en kozen daarna telkens 1 nummer van 8 andere albums. In plaats van de gebruikelijke In My Time of Need en Ghost Of Perdition, kozen ze voor minder voor de hand liggende nummers. Dit was geweldig voor de fans die hen al hadden gezien op Alcatraz en dus niet nog eens dezelfde show op korte tijd moesten zien. 'In spanish speaking countries, they call me Miguelito. In other speaking countries they call me ... God'. De zaal barstte in lachen uit. Als er iets is waar Akerfeld goed in is, is het entertainen. Of dat nu met muziek is of met bindtekst. Moesten er ooit tickets zijn van een comedy show gebracht door deze man, zou ik ze instant kopen. Naast een beetje lachen met de gekke grunts en holbewonergeluiden die uit het publiek kwamen, heeft hij duidelijk ook een gezonde dosis zelfspot. Zo bekende hij dat hij helemaal niet tegen belgisch bier kan en liever geld uitgeeft aan platen van 200 euro. Bij The Lotus Eater legde hij uit dat dit nummer zo moeilijk was om te zingen, maar o zo leuk. Ze speelden een hoop nummers dat ze heel lang niet gespeeld hadden. Ook had hij tegelijkertijd een beetje een missie om van haters van sommige nummers te bekeren tot liefhebbers. Op hun vakmanschap is niks aan te merken. Opeth bestaat uit 5 fantastische muzikanten. In tegenstelling tot the Vintage Caravan lijkt de focus hier wel meer te liggen bij Akerfeld zelf, aangezien hij het brein is achter de band. Buiten Akerfeld en Magnusson zag je de andere drie zelfs bijna niet zitten achter hun muur van rook. Ook niet onbelangrijk: er leek heel veel tijd gestoken te zijn in hun lichtshow. Mikael legde uit dat hij en zijn crew enorm veel materiaal meesleurden elk optreden, omdat hij wilt dat het driedubbel en dik in orde is. Wees gerust Miguelito, die efforts zijn niet onopgemerkt. Het mag gezegd worden: AB blijft één van de beste concert venues in Belgie. De aangename indeling van de zaal, het eten en de impeccable sound engineering zijn een absolute meerwaarde. Het duurde niet lang eer Akerfeld doorhad dat Brussel een geweldige plaats om LP’s te shoppen en zware belgische bieren uit te proberen. De combo van bands was misschien niet voor de hand liggend, maar pastten verrassend goed bij elkaar. Het was een avond vol topkwaliteit op alle vlakken. Setlist: Svekets Prins The Leper Affinity Hjärtat Vet Vad Handen Gör Reverie/Harlequin Forest Nepenthe Moon Above, Sun Below Hope Leaves The Lotus Eater Allting Tar Slut (Encore): Sorceress Deliverance woensdag 06 november, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: John Van de Mergel #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #goedelegodfroid #opeth #thevintagecaravan #anciennebelgique #abbrussel #ab

Kat Riggins & Blues Revival "De instrumentale intro van Blues Revival serveert slechts een heel klein voorproefje van het spektakel dat het 100-koppige publiek te wachten staat. Een Amerikaanse zangeres, klein van postuur, neemt vanaf haar eerste ademteug het poppodium van de Cultuurfabriek over en laat alle superlatieven die er over geschreven of verteld gaan worden tekortschieten. Dit wordt zo’n concert van ‘je had erbij moeten zijn’, dat gevoel is alom aanwezig. Kat maakt dit met het ‘Blues is my business, and business is good’ maar al te graag duidelijk. Haar, door levenservaring en zware whisky gevormde, stem heeft de perfecte soul, en heerlijke rauwe randje dat echte blues verdient. Je speelt geen blues, je bent het! De sympathieke en bijzonder humoristische dame gooit er net zo makkelijk een door persoonlijk leed gedragen ballade uit als, nou ja laten we het netjes houden, een 18+ ode aan de liefde. Ook het weidse gevoel van de drassige Everglades in haar thuisstaat Florida is nooit ver weg. Als een magneet trekt ze de aanwezigen steeds dichter bij het podium waarbij haar charisma iedereen betovert, met niet alleen haar stem maar ook haar bewegingen. Een toegift, waar Kat zo maar even een pure rock n roll kant laat zien, is een meer dan perfecte afsluiter." (Martijn Welzen) The Ragtime Rumours "The Ragtime Rumours vormen met hun mix van blues, jazz, rock en bovenal ragtime een heerlijke warm-up. Altijd vol passie en lol laten de Limburgers de temperatuur al behoorlijk stijgen." (Martijn Welzen) zondag 10 november, ECI Cultuurfabriek (Roermond) | Foto's: Jack Kok #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #concertfotograaf #fotoreportage #JackKok #katrigginsbluesrevival #theragtimerumours #ecicultuurfabriek #ecicultuurfabriekroermond

Het door Bad Brains, Public Enemy, N.W.A., Body Count en Fishbone uitgestippelde pad volgend, vuurt dit trio uit Ingelwood (Ca) knarsende gitaren, beats vanuit de culturele onderbuik en brutale maten op je af. Dit vertaalde zich ook in Kavka Zappa in een snoeharde kruising tussen Hip-Hop, Punk en activisme. "Rhymes and riffs incite more change than bullets and bombs ever could." zondag 11 november, Kavka Zappa (Antwerpen) | Foto's: Fien Engels #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #concertfotograaf #fotoreportage #fienengels #kavka #kavkaantwerpen #kavkazappa #fever333

De hardcorepunkrock-brigade rond de ex-frontman van Gallows staat voor drie dingen: retestrak, loeiluid en krankzinnig. Met de Rattlesnakes aan zijn zijde staat de man nog steeds voor 200% garant voor rauwe razernij en kolkende massa's aan moshpits. Sander Naert begaf zich in de pit!. dinsdag 05 november, TivoliVredenburg (Utrecht) | Foto's: Ymkje Veenstra #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #sandernaert #frankcartertherattlesnakes #trix #trixantwerpen

Carvin Jones, 'The King of the String' werd verkozen tot één van de 50 beste Blues gitaristen ooit door het Guitarist Magazine. Carvin kreeg eerbetoon van BB King, Buddy Guy and deed het voorprogramma voor Carlos Santana, Jeff Beck, Gary Moore, John Mayall, Albert Collins, Johnny Winter, Jimmy Vaughan en meer Blues Rock legendes wereldwijd. Belgische Blues fanaten weten waar ze op 13 november moeten zijn! Info & tickets woensdag 13 november 2019, Snuffel Hostel (Brugge) Even voorstellen World renowned blues/rock icon Carvin Jones, voted one of the greatest blues guitarist of all time by Guitarist magazine. - Eric Clapton quote "Carvin Jones is a young cat out of Phoenix who I think is the next up-and-coming blues player." - " one of the best guitarists in the world " London Surrey News Carvin has released 4 LP's - What You Need (1999), The Carvinator (2008) and Victory is Mine (2014) and his new album release What a Good Day (2018). He has played countless festivals, made numerous television appearances and has received praise and recognition from some of the top artists in the blues world. He has pleased music fans worldwide with his high energy show and electrifying guitar style. He has shared the stage and toured with legends including BB King, Santana, Jeff Beck, Albert King, Albert Collins, The Animals, REO Speedwagon, Jimmy Vaughan, Double Trouble and many more. Carvin himself has performed with Joe Cocker and the Fabulous Thunderbirds. Carvin even performed in Iraq and Kuwait in 2011. Prior to the current incarnation of the band, Carvin has a long 25 year history of success worldwide. The band currently averages around 330 live performances a year and have performed in 37 countries on 3 continents in 24 months. The band has been well received by critics and fans alike. From 2013-2016 the band appeared at several major blues and music festivals including Cerdanyola Blues Festival (Barcelona, Spain), Grollo Intl Blues Fest (Grollo, Netherlands), Otwock Blues festival (Warsaw, Poland), International Jazz Festival (Kraljevo, Serbia), Con Alma de Blues Festival (Buenos Aires Argentina), Sisak Blues Festival (Sisak, Croatia) and In Wires Festival (Uzice, Serbia). In September 2016 they appeared on the late night show Radio 3 on RTVE National Television in Spain which drew 20 million viewers. On June 23, they performed their biggest show to date in Valladolid, Spain. 60,000 were in attendance for Carvin's 50th Birthday show. 2017 was another very busy year for Carvin and the band. They toured United States, Canada, United Kingdom, Belgium, Netherlands, France, Spain, Germany, Czech Republic, Slovakia and Italy. 2018 proved to be an epic year as the band had sold out tours in Canada, Spain, England, Scotland, Germany and Belgium in addition to completing their first ever American Hard Rock Cafe tour summer 2018! They performed at exclusive Hard Rock Cafe locations in prominent American cities such as Boston, Nashville, Pittsburgh, Denver, Seattle, Indianapolis, Tampa, Phoenix and Anchorage. Carvin's new LP , "What a Good Day" was released early in January 2018 with a limited release of 11 tracks that will be performed on select tour dates in Phoenix, AZ, Chicago, IL, Belgrade, Serbia, Paris, France, Moscow, Russia, Iceland, Helsinki, Finland, Montreal, Canada, Reykjavik, Iceland and Rome, Italy. Select tracks will also be featured on the upcoming television drama series 'Scrutiny', which features Carvin's debut acting roll! 2019 is also proving to be another spectacular year for Carvin as he is scheduled to make numerous highly anticipated performances in the following countries and cities: Argentina, Brazil, Chile, Ireland in addition to several cities in the UK (Germany, England, Belgium). American cities include Canton, Cleveland, Dallas, Houston, San Francisco, Minneapolis, Seattle, Prescott, Sedona, Philadelphia, New York and Taos just to name a few! All stay tuned.... 2019 already proving to be ROCKIN! website Euro Tour Promo #news #nieuws #venues #zalen #concerttip #liveconcert #concerten #concert #carvinjonesband #snuffelhostel #snuffelhostelbrugge

Weet u nog waar u was en wat u deed op 22 januari 2018? Geen nood, ik weet het ook niet meer hoor (wat u deed op 22.01.18 bedoel ik dan). Wat ik wel nog weet is dat we die dag via allerhande sociale en andere media het bericht binnen kregen dat die van Slayer aankondigden dat ze er mee gingen ophouden. Nog één grote, lange afscheidstournee en dan zouden ze op metalpensioen gaan. Ik ga niet beweren dat het nieuws als een donderslag bij heldere hemel kwam maar ik werd er toch even stil van moet ik zeggen. Mag ik u even meenemen naar een belangrijke jeugdherinnering van mijzelf? Eind jaren tachtig, ik zal een jaar of 14-15 zijn geweest en ik had mijzelf net als rocker ge-out. Maar ik spreek dan wel over de hardrock die op dat moment ook in de hitparade stond. Bands als Bon Jovi, Europe en andere van die shampoorockers, als u begrijpt wat ik bedoel. Totdat de oudere broer van een klasgenootje ons daar dik mee begon uit te lachen. Hij zou ons wel eens kennis laten maken met èchte metal. En dus kreeg ik van hem een cassette met daarop Master of Puppets van Metallica op de ene kant en Reign In Blood van Slayer op de andere kant. Ik verloor op slag mijn ziel aan Thrash Metal (en volgens mijn oma ook aan de Duivel) en de posters van Bon Jovi en co werden ritueel verbrand. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat die eerste kennismaking met Slayer mij wat verward achter liet. Het klonk gevaarlijk, ruig, spannend maar ik werd er tegelijkertijd ook doodsbang van. Dit was op dat moment het hardste wat ik ooit gehoord had en met Tommy Aray die gilde, krijste en schreeuwde over bloed en engelen des doods leek het voor mij of dit inderdaad rechtstreeks uit de hel over ons heen werd gespuwd. Enkele jaren later, met de release van Seasons in the Abyss (1990) was ik zelf ook al wat meer zwartgeblakerd en werd Slayer mijn favoriete band. Ik vergeet ook nooit de uitsprak van mijn vader: “Slayer? Slayer? Klinkt als een cirkelzaag van den Aldi, ja”. Ik vond het eerder de kwaliteit van een Black & Decker dus dat bewees toch de generatiekloof. Nu ja, Slayer heeft ondertussen ettelijke miljoenen platen verkocht en mijn papa niet, dus wie heeft er dan gelijk? Aha, ik dacht het ook … (love you dad!) As we speak is de afscheidstournee aan zijn laatste hoofdstuk toe met een rondreis door de USA. Om bij de fans elders ter wereld de pijn toch al enigszins te verzachten is er nu deze The Repentless Killogy, een live registratie opgenomen in de Los Angeles Forum (een zaal vergelijkbaar met ons Vorst Nationaal qua vorm en capaciteit) op 5 augustus 2017. Er is ook een kortfilm aan verbonden die sommigen onder jullie misschien gaan kijken zijn op 6 November jl en naast de vertrouwde geluidsdragers zullen film + concert ook op Blu Ray verschijnen. Slayer is bijna vier decennia lang een band geweest met een bijzonder sterke live reputatie. Vreemd misschien dat dit in al die jaren dan nog maar de derde officiële live plaat is (OK, ze staan ook op het album/DVD van The Big Four Live From Sofia, Bulgaria samen met Anthrax, Megadeth en Metallica). Eerlijk is eerlijk, die live reputatie had de laatste jaren toch een beetje een deuk gekregen, wij herinneren ons teleurstellende passages op Graspop en in Vorst Nationaal. Het afscheid van de Belgische fans, afgelopen zomer op GMM kan echter gerust onder de noemer memorabel geplaatst worden. Het bleek een enorm emotionele gebeurtenis te zijn voor zowel de fans als de band. Beweren dat de band op The Repentless Killogy klinkt als het Slayer van weleer is wellicht een brug te ver maar we horen hier toch duidelijk een band die er verdomde veel zin in had en voldoende van het Heilige Vuur had weergevonden om er een fan’fuckin’tastic feestje van te maken. Tom Araya die er met zijn forse grijze baard ook uitziet als een bad Santa from Hell beschikt nog steeds over strot waarmee hij de hellepoorten rechtstreeks lijkt te kunnen openen. De solo’s van Kerry King en Gary Holt flitsen over en weer en Paul Bostaph geselt zijn drumvellen en houdt de boel zo strak als een shirtje in maat ‘S’ dat over een ‘EE’ cup getrokken werd. De set is opgebouwd zoals we dat van Slayer gewoon waren de laatste jaren. Beginnen met een paar nieuwe nummers uit Repentless (2015), afgewisseld met een paar minder evidente oudere songs, om vervolgens klassieker per klassieker op te bouwen naar de absolute apotheose, bestaande uit South of Heaven, Raining Blood, Chemical Warfare en uiteraard Angel of Death. Op dat vlak geen verrassingen dus. Je hoort het aanwezige publiek compleet uit hun dak gaan. Vanaf noot één brullen ze alle lyrics woord voor woord mee en de schaarse bindteksten van Aray worden steevast op uitbundig gejuich onthaald. Met dit album/film neemt Slayer op passende en waardige manier afscheid van de fans. De beslissing om te stoppen vinden wij Slayerfans weliswaar droevig maar we kunnen er wel respect voor opbrengen. Zij waren immers de echte architecten van de Thrash Metal. Mucho R.E.S.P.E.C.T. !!! Hail to the SLAAAAAYYYYYEEERRRRRRRRR !!! Score: 99/100 Info Release datum: 8 November 2019 Label: Nuclear Blast Producer: - Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Repentless Tracklist Delusions of Saviour Repentless The Antichrist Disciple Postmortem Hate Worldwide War Ensemble When the Stillness Comes You Against You Mandatory Suicide Hallowed Point Dead Skin Mask Born of Fire Cast the First Stone Bloodline Seasons in the Abyss Hell Awaits South of Heaven Raining Blood Chemical Warfare Angel of Death #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #slayer #therepentlesskillogy #nuclearblast

Een avondje met de top van de internationale black- en gothic metalscene, door de lens van Wim Wilms. Suicide Commando De pioniers van het hardere Electro genre gaan reeds 30 jaar 'hard'. Oprichter Jonathan van Roy bewees dat hij het nog steeds in zich heeft. Ambassador21 Natasha A Twentyone and Alexey Protasov balanceren steeds op de rand waar industrial, hardcore, rhythmic noise and EBM elkaar ontmoeten in een unieke apocalyptische mix. Live vertaald dit zich in een zéér energieke show. Super Dragon Punch Dit synthpunk/8bit/industrial project uit Louvain-La-Neuve mocht de avond openen. De drie Belgen brengen zowel visueel als muzikaal een show op niveau. vrijdag 08 november 2019, Magasin 4 (Brussel) | Foto's: Wim Wilms #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #wimwilms #suicidecommando #superdragonpunch #ambassador21 #magasin4 #magasin4brussel