We mogen dit stukje gelijk beginnen met een leuke aankondiging. Zopas vernamen we immers dat Sodom één van headliners zal zijn op Antwerp Metal Fest 2020 (30 + 31 Mei aan Fort Merksem, Antwerpen). Maar meer nieuws over AMF binnenkort. Sodom is één van de vaandeldragers van de Duitse Thrash Metal scene, waarvan de roots al teruggaan tot in 1981. Frontman Tom Angelripper (lead vocals/bass) is de enige die er in die bijna veertig jaar altijd bij is geweest maar op de geestdrift van deze vijftiger lijkt er nog steeds geen sleet te komen. Het laatste full album van de band, Decision Day, dateert ondertussen alweer uit 2016. Toch lijkt Sodom ononderbroken op tournee te zijn en staat Tom met zijn alter ego Onkel Tom ook nog eens regelmatig op een podium van jetje te geven. Vandaar waarschijnlijk dat we de voorbije jaren enkele compilaties en een aantal EP’s voorgeschoteld kregen. Maar in 2020 zou er dan toch een nieuw volledig album moeten aankomen. Dat album zal naar alle waarschijnlijkheid Genesis 19 gaan heten, net zoals de openingstrack van de EP, Out of the Frontline Trench, die we vandaag aan u mogen voorstellen. Het is in elk geval een flinke klepper van een track. De intro lijkt op een op gitaar nagebootst luchtalarm, gevolgd door een stevige riff en de blaffende strot van Angelripper die ons in niet mis te verstane termen opsomt waarom we met ons allen pijlsnel de afgrond der verdoemenis tegemoet gaan. Down on Your Knees en het titelnummer zijn al even vertrouwd klinkende Sodom nummers die de waanzin van oorlog beschrijven. Op deze EP krijgen we ook nog een nieuwe versie van Agent Orange, het titelnummer uit de gelijknamige klassieker uit 1989, die dit jaar dus z’n dertigjarige jubileum viert. Het nummer werd opnieuw opgenomen met de huidige Sodom bezetting want volgens Angelripper is dit zowat de sterkste Sodom line-up sinds jaren. Ik zag hen vorige zomer nog aan het werk op het Alcatraz festival en moet den Tom hier inderdaad toch gelijk in geven. De vijfde en laatste track is een live versie van Bombenhagel, opgenomen tijdens een show in Gelsenkirchen in 2018. Een bijzonder onderhoudend EP’tje dus maar eigenlijk meer voer voor de die hard fans. De iets meer gematigde liefhebber zal eerder uitkijken naar de nieuwe LP èn naar het optreden op Antwerp Metal Fest natuurlijk! Score: 75/100 Info Release datum: 22 November 2019 Label: Steamhammer / SPV Producer: - Uitgaven: Digi CD-EP, 12" Vinyl-EP, green transparency, printed inner sleeves Website Singles Down On Your Knees Tracklist Genesis 19 Down On Your Knees Out Of The Frontline Trench Agent Orange (re-recorded with the current lineup) Bombenhagel (live in Gelsenkirchen 2018) #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #ep #sodom #outofthefrontlinetrench #steamhammer #spvsteamhammer

Beste Fleddy, mijn excuses: ik dacht dat jullie zo'n typisch Vlaamse (klei) kolder waren zonder al teveel inhoud. Een wat uit de hand gelopen studentengrap dus die vooral grappig is...onder studenten. Damn zat ik fout! Jullie grooven, swingen als de spreekwoordelijke tiet en daveren vooruit dat het een lust is. Beresterke songs, met méér dan gewone klasse gebracht én....dikke fun natuurlijk. Al blijf ik me afvragen of jullie uiteindelijk toch geen klein beetje spijt van die naam zullen krijgen. Maar wie ben ik uiteindelijk, right? Check hun website en de visual hieronder voor de Clubtour 2020 en wees er razendsnel bij, want dit beestje zal oerend hard gaan. Even voorstellen Over Fleddy Melculy kunnen we zeer kort zijn. Wereld dominatie. De buitenechtelijke zoon van Lars Ulrich en Lita Ford (eigenlijk Rars Ulrich en Rita Ford) werd na een confrontatie met de geest van Dimebag Darrell (van Pantela) begenadigd met buitenaardse talenten voor metal en hardcore-muziek met als opdracht de metalwereld definitief naar zijn hand te zetten. Fleddy begint eerst in Vlaanderen. Daarna de rest van de wereld. Voor fans van Austrian Death Machine, The Hell, Municipal Waste, Iron Reagan en Luc Steeno. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #fleddymelculy #stop #sonymusicbelgium

Tijdens deze speciale en exclusieve shows gaan de mannen van Navarone de boel eens lekker door elkaar mixen. Naast hun te verwachten eigen knallende rock salvo, krijg je er tijdens deze tour namelijk ook nog een heleboel extra's bij. Denk hierbij aan een paar dik uitgevoerde covers die je bijvoorbeeld zou kunnen kennen van hun optredens bij The Voice of Holland of als huisband bij Giel, maar ook aan extra muzikanten, mogelijke gastoptredens, extra knallers en confetti en een hele sloot aan andere toeters en bellen. Kortom, een dikke Navarone PLUS show dus. Gas d'rop en gaan met die lollie. (Bron: Doornroosje) 3000 Pieces Navarone vrijdag 22 november, Doornroosje (Nijmegen) | Foto's: Ymkje Veenstra #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #ymkjeveenstra #navarone #3000pieces #doornroosje #doornroosjenijmegen

De Nijmeegse rockband De Staat is in de twaalf jaar van zijn bestaan uitgegroeid tot misschien wel de beste liveband van Nederland. Muzikaal zijn ze steeds veelzijdiger geworden, al blijft een maniakaal beukende groove (Witch Doctor!) de basis van bijna al hun nummers. Daarbovenop variëren Torre Florim en zijn mannen moeiteloos van robotrock via eightiespop tot houthakmetal – het is niet voor niets dat ze door Muse werden gevraagd als support voor de Europese tour. Dit jaar verscheen hun vijfde album Bubble Gum. (Bron: TivoliVredenburg) Another Sky De Staat zondag 24 november, TivoliVredenburg (Utrecht) | Foto's: Sarah Junker #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #sarahjunker #tivolivredenburg #tivolivredenburgutrecht #destaat #anothersky

De Brit Michael Kiwanuka is een 24 karaat soulzanger. Dat weten we sinds die eerste singles 'Home Again' en 'Tell Me A Tale', maar er is evenzeer plaats in zijn hart en stem voor een uitgesproken 'Black Man In A White World'. Op zijn laatste album Kiwanuka graaft hij diep in traditionele Soul uit de jaren '60/'70. Voor een uitverkochte AB was het genieten. (Bron: Ancienne Belgique) zondag 24 november, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Peter Verstraeten #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #philcampbellthebastardsons #glennhughes #deeppurplemkiiimkiv #peterverstraeten

Omdat het zo hartverscheurend, bloedstollend mooi en tegelijk creepy as hell is. De nieuwe Opeth 'In Cauda Venenum' kwam een tijd geleden reeds aan bod bij ons. Een woordje uitleg The offbeat and beautifully crafted video short was created by renowned South African born animator/artist Jess Cope (“Frankenweenie,” “Metallica: Here Comes Revenge”) and follows a melancholic and bitter man on the brink of self-destruction and insanity as he delves into a sinister alternate world as reality crumbles around him. Cope previously collaborated with OPETH’s Mikael Åkerfeldt on the music video for “Drag Ropes” for his side project STORM CORROSION, with Steven Wilson. Working mainly with traditional animation methods, her shorts have an enticingly tactile look and feel to them and are brought to life with an unprecedented level of skill and attention to detail. Her emotive storytelling draws in audiences in a way that has seen her win multiple awards for her films in recent years. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #opeth #IngenSanningÄrAllas

woensdag 20 november, Trix (Antwerpen) | Foto's: Wim Wilms (Maassilo, Rotterdam) Het gebeurt al eens dat een voorprogramma helemaal niet in dezelfde lijn ligt als de hoofdact, wat af en toe interessante combinaties kan opleveren die verrassend genoeg toch prima bij elkaar passen. Dat dit die avond het geval was, is al snel gebleken wanneer de 3 leden van Demon Eyes met een agressieve blik vanachter hun opzettelijk smerig geschminkte gezichten hun korte maar stevige set aansneden om hiermee het publiek op te warmen voor Baroness. Een missie waarin ze zonder enige twijfel geslaagd zijn. Het trio uit Amsterdam en Den Haag heeft het warme water niet uitgevonden en pretendeert dit ook niet te hebben gedaan. Waar Baroness draait om complexe composities die luisteraars even moeten verteren alvorens te kunnen genieten draait Demon Eyes om no-bullshit, onversneden, rauwe Metal. Ze rijgen een reeks stevige riffs aan elkaar die al snel aan Motörhead en Black Sabbath doen denken maar dan wel met een serieuze laag Doom erover gesmeerd. Het old school-gegeven werd daarbovenop nog sterk benadrukt door de ietwat overdreven echo op de heerlijk vuile vocals die op hun beurt perfect aansloten bij de riffs en het groovy slagwerk. Na een goede 40 minuten hakken op hun gitaren liet het trio een lichtjes doof en traag maar zeker warmgedraaid publiek achter. Nekken werden opgewarmd, oorsmeer werd aangemaakt en de koude van buiten was uit ieders botten weggetrokken wanneer de leden van Baroness in hun eigen kleurrijke lichtshow verschenen. Complexiteit en harmonie zijn 2 sleutelwoorden die voor de geest komen wanneer men probeert om het veelzijdige fenomeen dat Baroness geworden is te omschrijven. Deze complexe harmonie is tot stand gekomen na ettelijke prachtige concept-albums die thematisch elke kleur afgingen tot ze allemaal op waren. Op dezelfde manier dat de, door de frontman John Dyer Baizly zelf ontworpen, rijkelijk versierde albumcovers even tijd nodig hebben om door te dringen is de muziek ook zodanig gedetailleerd dat een gepaste appreciatie pas voelbaar wordt na meerdere luistersessies. Na de ietwat agressievere Red en Blue, de meer ingetogen Yellow & Green en Purple kozen de rasechte prog-veteranen ervoor om hun nieuw album Gold & Grey aan Antwerpen voor te stellen in de ietwat intiemere setting van de Trix Club in tegenstelling tot de vorige keren wanneer ze moeiteloos de hoofdzaal uitverkochten. In het begin van de show trapten ze de deur werkelijk plat met A Horse Called Golgotha waarin John en Gina Gleason zowel hun gitaren als hun stemmen prachtig harmoniseren. Zij neemt de hoge zanglijnen, gemengd met het al eerder bekende monotoon oergebrul creëren ze op elk mogelijk vlak de volle en doordachte sound die al sinds het begin eigen is aan Baroness. Zowel de progressieve, soms polyritmische percussie als de onvoorspelbare licks en riffs houden het publiek bij elk nummer weer geboeid. De prog-locomotief is met een succesvolle kick start vertrokken, heeft ontelbaar veel bochten en zijwegen genomen en is ook voor een dik uur en half niet meer gestopt. Omdat de muziek natuurlijk voor zich spreek en deze kunstenaars tamelijk ingetogen en bescheiden zijn, is er tussen de nummers door niet veel gezegd. Naar het einde van de set toe is er wel even toegelicht dat hun tournee al een dikke 60 dagen bezig was en dat ze het zelf aangenaam vonden om, in plaats van 3 kwartier te moeten volproppen met hits, hun tijd te nemen en de zware beukers af te wisselen met hun brozer en meer opbouwend werk. Dit is de setlist absoluut ten goede gekomen en dat ze bijna een half uur over hun limiet zaten vond helemaal niemand erg. Het lijkt elke keer opnieuw alsof het 4-tal is geboren met drumsticks, gitaarnekken en plectrums als extensies van hun handen. Dat er zorg is gekropen in zowel hun artwork, de sound en de belichting als in de de show zelf is zeker niet onopgemerkt gebleven. Met Gold & Grey zijn de fans nog even zoet en de wereld wacht vol spanning op de volgende kleur of tint die deze artistieke duizendpoten zullen kiezen. Volgende keer dat ‘The Baroness’ met haar tourbus een pitstop maakt in een Belgische stad, zullen mijn mogelijke avondplannen er gegarandeerd opnieuw voor moeten wijken. Setlist: Throw Me an Anchor A Horse Called Golgotha March to the Sea Borderlines Seasons Green Theme Tourniquet Can Oscura Eula Little Things If I Have to Wake Up (Would You Stop the Rain?) / Fugue Shock Me Chlorine & Wine The Gnashing Encore: The Sweetest Curse Isak Take My Bones Away #concertreview #concertverslag #liveshow #liveconcert #concert #liveperformance #nicocluckers #baroness #demoneyes #trixantwerpen #trix #trixclub

Donderdag 21 november zak ik ’s avond af naar de Sint-Pietersabdij in Gent. De reden? Het nieuwe album van Leonard Cohen, Thanks For The Dance, en het bijhorende persmoment. De naam Cohen zal waarschijnlijk vooral bij de oudere generaties een belletje doen rinkelen, of zeg maar een grote bel. De Canadese zanger en dichter (en ook nog eens schrijver) overleed in november 2016 maar nu, 3 jaar later, komt dus nog een album uit. In de kelder van de abdij, dat trouwens nog als backstage heeft gediend toen Cohen optrad op het Sint Pietersplein, komen enkele geïnteresseerden samen. Het album komt pas vrijdag 22 november uit maar kunnen we nu reeds beluisteren dankzij hoofdtelefoons die zijn uitgestald. Ook een boekje met de songteksten is beschikbaar voor de bezoekers. De grote fans kunnen alvast een cd, lp of het boek van Francis Mus kopen. Met enige vertraging begint het persmoment. Het publiek, dat een gemiddelde leeftijd heeft van 50 jaar gok ik, is er klaar voor. De gasten zijn schrijver Francis Mus, schrijver van het boek over Leonard Cohen, en Maarten Massa, een grote fan van de overleden artiest. Een eerste iets wat me opvalt, is dat dit beide jonge mannen zijn. Zij hebben de hoogdagen van Cohen dus niet meegemaakt, wat ik ergens wel minder vind. Tuurlijk kunnen zij even grote fans zijn, maar ik had graag ook iemand aan het woord gehoord die de zanger toen ook al volgde. Dit even ter zijde. Francis Mus schreef een boek over Cohen. Hij vond namelijk dat er enkel biografieën en academische werken over de man zijn en daar moest verandering in komen. Mus’ doel was om een magische middenweg tussen deze twee te schrijven. Maarten Massa is een fan van Cohen en zag hem maar liefst 51 keer aan het werk. Het grootste deel van het gesprek/interview ging, natuurlijk, over het nieuwe album Thanks For The Dance. Volgens Mus was de vorige plaat, You Want It Darker, een goed einde en is dit album geen opvolger maar een perfecte epiloog. Massa ziet het dan wel weer als een ‘nieuw’ album dat het vorige vervolgt. Dit laatste album, waar Cohen trouwens zelf nog aan meewerkte en zelf wilde uitbrengen, ook al wist hij dat het zelf niet meer zou kunnen, werd mede mogelijk gemaakt door Cohen’s zoon Adam. Een interessante opmerking van Massa was dat tijdens het laatste liedje op het album, Listen To The Hummingbird, je Adam de backing vocals hoort zingen. Dit kan gezien worden als de zoon die de vader een laatste keer ondersteunt. Een mooi idee en gebaar. Wat nog het meeste opvalt op het laatste album is dat Cohen al helemaal niet meer zingt, maar nu echt langzaam praat. De laatste jaren is het tempo van zijn stem erg geëvolueerd en nu bereikt het duidelijk zijn hoogtepunt (of zeg ik laagtepunt?). Praktisch al pratend sleept Cohen zijn luisteraars doorheen zijn allerlaatste album. En zelfs zo weet hij ieder te raken. Een sterk werk, dat is zeker. Score: - Info Release datum: 22 November 2019 Label: Sony Music Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Happens To The Heart The Goal Tracklist 1. Happens to the Heart 2. Moving On 3. The Night of Santiago 4. Thanks for the Dance 5. It’s Torn 6. The Goal 7. Puppets 8. The Hills 9. Listen to the Hummingbird #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #mauivindevogel #leonardcohen #Thanksforthedance

Je zou denken dat als je al 20 jaar muziek maakt, een nieuw album releasen niet meer heel spannend is. Niks is echter minder waar voor Haagse muzikant Tim Akkerman. En dat komt omdat hij in 2019 iets doet wat hij nog nooit gedaan heeft. (De Cacaofabriek) vrijdag 22 november, De Cacaofabriek (Helmond) | Foto's: Corinne Jansen-Vulders #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #corinnejansen #timakkerman #decacaofabriek #decacaofabriekhelmond

Naast hun thuishaven Boston is België altijd al het grootste wingewest geweest voor deze sympathieke band rond de charismatische frontman Aaron Perrino. Singles ‘Hum’ en ‘Like A Criminal’ zijn echte indie-classics en hun sound is onlosmakelijk verbonden met die van tijdsgenoten als Buffalo Tom, Afghan Whigs en Magnapop. Hun comeback duurt intussen al langer dan hun oorspronkelijke carrière en voor volgend jaar is er opnieuw een album gepland. Daarnaast viert de band in 2019 het twintigjarige bestaan van hun klassieke debuut ‘New Parade’. vrijdag 22 november, De Zwerver (Leffinge) | Foto's: Franky Vanhove #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #frankyvanhove #thesheiladevine #dezwerver #dezwerverleffinge

Motionless in White, vooral bekend onder de Gothic Rock fans, is voor deze Eindhovense show van een kleinere zaal in de Dynamo verplaatst naar het hoofdpodium in de Effenaar. Opgericht in 2005 heeft de band dit jaar hun 5e album uitgebracht. (de volledige review van Jordi Rijnders volgt binnenkort) Motionless In White Skold vrijdag 22 november 2019, Effenaar (Eindhoven) | Foto's: Emily Parry, Tekst: Jordi Rijnders #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #emilyparry #motionlessinwhite #skold #effenaar #effenaareindhoven

Een moeras. Geluiden van vogels. De perfecte tint groen. Een podium vol beenderen van dieren waar ik de naam niet van ken. En dan is er een man. Een man die wappert met een blaadje om een geur te verspreiden. Kampvuur. Boswandeling. Brandende toortsen. Mensen beginnen te howlen als wolven. Deze avond brengt een dierlijk kantje in veel mensen naar boven. Er is ook mist. Veel mist. De nachtelijke rituelen van Heilung gaan beginnen. De naam Heilung is een woord uit het oud germaans en de betekenis ervan is eigenlijk niet zo ver van het Engels: 'Healing'. Dat weetje zorgt ervoor dat veel puzzelstukken in elkaar vallen. Niet alleen helen door heel je lijf door elkaar te schudden op pagan muziek, maar ook helen door op een eigenaardige manier terug te gaan naar de natuur en het ritme van oude culturen. De ervaring zou nog beter zijn moest het gebeuren rond een kampvuur in een bos, maar logistiek gezien is dat niet echt mogelijk. Dan maar de meest logische volgende keuze: de Ancienne Belgique. Het startritueel heet 'In Maijan', en wat een impact heeft dit nummer. De samenkomst van de acteurs en band zijn sterk, maar het was de zang van forest witch Maria Franz die zorgde dat wij allemaal veranderden in kale kiekens met kippevel zo hard als staal. Het soort vocals doen denken aan Kulning, een soort zweedse zang dat door de maidens werd gezongen. Dit was om de schapen terug te roepen naar het dorp. Tegelijkertijd had dit soort zang ook het doel om de beren weg te houden. Geen wonder dat er geen beren in de zaal waren. Eigenlijk heeft Maria ons allemaal betoverd tot schaap en niemand had er een probleem mee. Direct na dit ritueel begonnen ze met 1 van hun bekendere nummers 'Alfadhirhaiti'. Krijgers komen op het podium en roepen mee, afgewisseld met de zangers. Dit nummer is gezongen in oud Noors, wat nog altijd het beste te vergelijken is met het hedendaagse Ijslands. Alfadhirhaiti is een grote opbouw naar een groot dierlijk dansfeest en ik merk dat zelfs de meest introverte mensen hier niet stil konden blijven staan. Het beste van de show vond ik Norupo. Het nummer komt van hun laatste albumen bezit een harmonie tussen Maria en haar twee achtergrondzangeressen dat onbeschrijflijk goed is en ik niet in woorden kan brengen. Ik wil het uit de lucht plukken en kussen, zo geweldig is het. Veel van hun visuals en teksten zijn gehaald uit de Iron age, wat nog dateert voordat de vikings bestonden. Het valt ook op dat -in tegenstelling tot een paar jaar geleden- hun setup bijna volledig gestript is van elementen dat er modern uitzien. Er is hoogstens nog een microfoon te zien hier en daar. Soms gebruikten ze zelfs helemaal geen versterking door bijvoorbeeld hun krijgers samen uit volle borst te laten zingen. Naarmate dat de show vordert klinkt het meer en meer beïnvloed door techno. Krijgers beginnen te dansen zoals hippies op een rave. Galgaldr en Hamrer Hippyer zijn tracks die zo'n dingen heel makkelijk losmaken in mensen. Niet alleen de mensen die naar de show gingen in Viking kostuum waren hier los aan het gaan. De hele show eindigt zoals hij gestart is. Het laatste nummer stopt abrupt, waarna het inwijdingsritueel nog eens kort wordt overgedaan. Er is nog hoop bij de mensen want er brandt nog een prop lichtje op het podium. Maar het is onverbiddelijk gedaan, desondanks de howls en het geschreeuw van het publiek. Mensen hadden bloed geroken en Heilung deed hun fans bedelen voor meer. Maar het mocht niet baten, en dus trokken wij met onze staart tussen onze poten terug naar de bar voor een laatste pintje. Setlist: Opening Ceremony In Maidjan Alfadhirhaiti Krigsgaldr Hakkerskaldyr Othan Norupo Traust Elddansurin Galgaldr Hammrer Hypier Fotoalbum zondag 17 november, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Sven Togni #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #goedelegodfroid #anciennebelgique #abbrussel #ab #heilung