Zoals velen die deze zanger reeds kennen, kunnen we zonder blozen zeggen dat Marcus King voor een Southern Rock Music Revival aan het zorgen is. Zangtalent gemixt met sterk gitaarspel en uitmuntende songwriting skills zorgt er alvast voor dat de tweede single The Well een schot in de roos is. Dit beloofd een ijzersterk 'debuutalbum' te worden. Stevie Ray Vaughan zou fier zijn op deze 23 jarige. Live: - 2 maart 2020, Ancienne Belgique (Brussel) - 3 maart 2020, Paradiso (Amsterdam) - 4 maart 2020, Metropool (Enschede) Even voorstellen A 23-year-old guitar phenom and innovative songwriter, Marcus King can simultaneously switch from swaggering rock to supersonic soul – with his vocal powers taking center stage on debut solo record El Dorado, out January 17. The album is a Dan Auerbach produced, genre-bending release from a world-class young talent, that will establish him as one of the most soulful voices of his generation. Marcus started learning guitar at age three or four. He has played professionally since he was 11 and always knew he wanted to make music his life. A fourth-generation musician, Marcus has followed in his family’s footsteps. His grandfather was a country guitarist, and his father continues to perform live. The Marcus King Band founded in Greenville, South Carolina in 2013, is his tight knit group. Drummer Jack Ryan, bass player Stephen Campbell, trumpeter/trombonist Justin Johnson, sax/steel guitarist Dean Mitchell along with Marcus—bring an irreplaceable combination of commitment, craft and soul to their work and are one of the hardest working bands today. They have played 140 shows in the last year and sold out countless venues, including Brooklyn Bowl three nights in a row and Marcus’ namesake festival, The Marcus King Band Family Reunion. This year, the festival featured acts such as Jason Isbell & The 400 Unit, Yonder Mountain String Band, Josh Ritter, Amanda Shires, and many more. From the start, Marcus earned rave reviews for his kinetic musicianship with The Washington Post describing him as a “guitar phenom” at age 20. Carolina Confessions, helmed by GRAMMY-Award winning producer Dave Cobb (Chris Stapleton, Sturgill Simpson), topped the Americana radio charts and received critical acclaim from the likes of VICE Noisey, NPR and Rolling Stone, who described him as an “electrifying rock performer.” Marcus also recently embarked on a string of dates with Chris Stapleton, who called him “one of his favorite artists” when he recently joined him onstage. Marcus King continues to re-write his fast moving and surprising story. You can hear change in the wisdom of his lyrics and deeply soulful vocals, bringing sheer musical command to every performance. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #vincentwillems #themarcuskingband #eldorado #thewell #AncienneBelgique #paradiso #metropool

In onze nieuwe rubriek Just For The Record laten onze recensenten albums aan bod komen die ze om één of andere reden niet hebben kunnen bespreken, maar die toch té sterk zijn om ze zomaar te laten liggen. Releases 2019 welteverstaan. Wanneer disco gemixt wordt met metal is het minste wat je kan zeggen dat het resultaat speciaal is. Zeker niet ieders smaak, maar deze party band maakt er toch iets unieks van. Hoe dan ook een glimlach zullen ze op je gezicht toveren. Meet the band : Disco Mountain Man, lead vocals, lead keyboards – Mo’Royce Peterson, Lead vocals, lead guitar – Andy Gibbous Waning, Lead bass, Lead vocals – Garry Bibb, Lead guitar, Lead vocals – The Lord Gibbeth, Lead drums – Lance, Towel boy, complete idiot. Hun nieuwe album is er eentje speciaal voor de feestdagen, vergeet Wham, Michael Buble, Eartha Kitt, Gwen Stefani en vele anderen, want hier is de enige echte metal/disco party band. Klaar om de Kersperiode te domineren. Het album start met de klassieker uit 1945 Let it Snow! Hoewel de tekst op zich geen verwijzing is van Kerstmis, wordt het echter vaak tijdens de Kerstperiode gedraaid. Vele bekende artiesten maakten hun versie van dit bekende lied, maar nu is het tijd voor een rockende versie. Hanukkah, Oh Hanukkah een traditioneel liedje om het feest van het licht te vieren, bij traditionele luisteraars zal hun licht zeker uitdoven met deze metal versie, want ze zullen iets anders in gedachten hebben gehad tijdens het schrijven van dit nummer. Rock On! Toen in 1984 Last Christmas uitgebracht werd door Wham! konden ze niet weten dat er nog meer glitter in de wereld bestond dan Wham!. Wel als je de videoclip van Tragedy bekijkt dan weet je “The Show Must Go On” en Last Christmas wordt nooit meer hetzelfde. In 1953 schreef Joan Javits het Kerstliedje Santa Baby maar deze keer geen Madonna of Kylie Minogue maar een swingende disco versie van de boys uit New York. The Little Drummer Boy, ongeveer 220 covers in 7 verschillende talen maar dit zal dan toch de eerste keer zijn in glitterbroekjes. Parapapam Parapapapam. Dan is het tijd om een liedje uit 1966 voorgeschoteld te krijgen, You’re a Mean One, Mr. Grinch. Deze keer is het niet The Grinch who stole Christmass, want voor deze gelegenheid halen ze hun diepste, donkerste stemmen boven. De volgende film zal dan waarschijnlijk ook The Grinch Who Stole The Disco Ball heten. Het originele Duitse lied Stille Nacht door Franz Gruber, zwevend op zachte tonen brengen de glitterengeltje hun versie. Bing Crosby’s versie van White Christmas is de meest verkochte Kersplaat aller tijden. Zal Tragedy dit evenaren…… weinig kans, maar zeer zeker een leuke originele poging. Als afsluiter krijgen we Dear Santa (Bring Me a Man This Christmas), als Lance the towel boy de gentleman is die ze zoeken. Dan hebben ze hem gelukkig gevonden in deze disco versie. Dit jaar zag ik Tragedy live aan het werk op het festival Parkpop Oostkamp. En het werd een leuke show vol glitter and glamour. Of dit ieders smaak zal zijn, ik vermoed van niet. Maar luisterend met een open mind kan geen kwaad want vocaal hebben ze veel te bieden. Veel optredens staan gepland, maar voorlopig enkel in Amerika en Engeland. This one is for all you crazy people out there!! Score: 77/100 Info Release datum: 20 november 2019 Label: Beautyrock Uitgaven: CD/Digital/LP Website Singles Last Christmas Tracklist Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! Hanukkah, Oh Hanukkah Last Christmas We Three Kings Santa Baby Little Drummer Boy You’re a Mean One, Mr. Grinch Silent Night White Christmas Dear Santa (Bring Me a Man This Christmas) #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #justfortherecord #vincentwillems #tragedy #allmetaltribute

In onze nieuwe rubriek Just For The Record laten onze recensenten albums aan bod komen die ze om één of andere reden niet hebben kunnen bespreken, maar die toch té sterk zijn om ze zomaar te laten liggen. Releases 2019 welteverstaan. Mary James is een Amerikaanse singer/songwriter, geboren 22 maart 1980 in Geneva, Alabama. Reeds op haar zesde levensjaar schreef en maakte Mary haar eerste originele tune, Mean Mary from Alabama. Het liedje werd uitgebracht en zo kreeg Mary de naam Mean Mary door de pers. Met Cold brengt Mary haar vijfde soloalbum uit. Laten we eens luisteren of deze getalenteerde artieste ons kan verassen. Op dit album wordt ze bijgestaan door haar moeder Jean, als mede-componist en door haar broer Frank, vocaal en op gitaar. We starten met I fell Into The Night, een stemmige doch sobere Folksong waarin de banjo en Mary’s stem de hoofdrol spelen. Met Rainy Day krijgen we een mooi intiem nummer, sluit je ogen en droom rustig weg. Dark Wood is eigenlijk een donker ballade, maar door haar warme krachtige stem en meeslepende banjo komt de zon af en toe vrolijk schijnen tussen de donkere wolken. Met Cold kunnen we meer dan acht minuten lang genieten van poëzie, een aangrijpend verhaal vol melancholie en verdriet. Samen oud worden iseen droom voor velen, maar weinigen gegeven. Snow Falling is een stemmige ballade waar een sprankelende banjo het nummer naar een hoger niveau tilt. Vocaal zorgt het intieme liedje Sad November Breeze ervoor dat al je zintuigen op scherp worden gezet. Mary transformeert in Friends I Never Had. Je krijgt een mix van een zigeunerachtige sound met jazzy ritmes. Een combinatie van Folk en Bluegrass sounds krijgen we in het ritmisch klinkende Quoth The Mockingbird. Even bekomen, terwijl je luistert naar de rustige klanken van April in December en de intieme ballad Sparrow. Als afsluiter krijgen we het korte liedje Forevermore, die net zoals het voorafgaande Sparrow een meer traditionele Ierse sound heeft. Vele diverse omschrijvingen kom je tegen over deze artieste, maar wat zeker is, is dat weinigen zo getalenteerd zijn. Folk zoals we die niet veel meer te horen krijgen tegenwoordig. De stem van een donkere engel en een banjo van de goden. Tel daarbij dan nog haar talent voor het schrijven van muziek en je weet dat velen aangenaam verbaasd zullen zijn. Voor mij was het een album die ik een paar keer moest beluisteren. Als Blues liefhebber wist dit Folk album me toch volledig te overtuigen. “Logically, when you talking about Folk music and Blues, you find out it’s music of just plain people.” (Brownie McGhee). Een feit, want in weinig andere muziekgenres worden gevoelens en gebeurtenissen uit het dagelijks leven zo accuraat weergegeven. Score: 78/100 Info Release datum: 4 Oktober 2019 Label: Woodrock Records Uitgaven: CD/Digital/LP Website Singles Dark Woods Cold Tracklist I Fell into the Night Rainy Day Dark Woods Cold (House by the Sea) Snow Falling Sad November Breeze Friend I Never Had Quoth the Mockingbird April in December Sparrow Forevermore #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #justfortherecord #vincentwillems #meanmary #cold

Schoon hé! Niet veeel woorden aan vuil maken, gewoon luisteren en genieten. Even voorstellen Amelia Chain has already been described by Classic FM, one of the worlds leading Classical Radio stations, as “Awesome.” Coldplay’s three times Grammy award-winning producer Ken Nelson stated ‘Fantastic….beautiful melodies superbly played’ The BBC stated that Amelia Chains ‘Solstice’ (featuring the sound of the Sun) was ‘Brilliant’ with J.Megennis (London Symphony Orchestra) adding that the music was ‘Atmospheric and Haunting’. Amelia Chains influences are significantly different to most ‘Classical’ artists, drawing heavily on the melancholy of Joy Division, Fever Ray, Sigor Ross, and Mogwai, to complement the more established influences. The production and orchestration is also based on the experience of having, in the past, worked with members of such influential bands as Joy Division, New Order and the Chameleons. Enjoy the Noise or the Silence. To become part of the Amelia Chain sign up and download the free piano sheet music and the solo piano version of ‘Solstice’. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #ameliachain #solstice

Het hoeft vanzelfsprekend niet steeds loodzwaar en stikdonker te zijn. Wat te denken van de luchtige Poprock van Asia Marie (v) en Aaron Wood (g) uit Illinois? Op 13 december brachten ze hun tweede album Over The Moon uit via Rise Records. Noem hen gerust een meer poppy Paramore, ook al kunnen ze wat rauwer uitpakken (hun debuut Wildfire laat wat meer Poppunk horen). Op dit album vooral veel electronische beats, weinig guitaren, al zitten de songs verdorie goed in elkaar en mag de engelachtige stem van Asia niet onderschat worden: ook live blijft die overeind. Neen, het album koop ik niet, maar een plaatsje in onze Sounds moet kunnen...voor ze de charts bestormen en we ze bij de platte, commerciële pop indelen. Even voorstellen Alternative rock darlings Ashland have released their highly anticipated new album, "Over The Moon", out now via Rise Records. The band has also shared a brand new music video for their song “OMG". “'OMG' is the most honest music video we’ve created so far” shares the band oon the new single. “It takes a slightly humorous but honest look at how anxiety and low self esteem can impact someone’s life and how the power of choice, persistence and positive perspective can turn everything around”. On the new album, the band shares “We’re so excited to finally share 'Over The Moon' with the world! We faced a lot of challenges and heart ache during the making of this album but we’re thankful that we were able to pour all of those emotions into a collection of songs that will remain close to our hearts forever. 'Over The Moon' has a lot of moods and feelings throughout- the good, the bad and the ugly”. Hailing from a small-town in Illinois, Ashland took their name from a long-ago phenomenon that speaks to both destruction and transcendence. “My grandma told me a story about an old town that had been burned down by a fire and was renamed Ashland once it was rebuilt. We love the idea of beauty and growth coming from pain and struggle, and I think it really connects with the whole spirit of our band” explains vocalist Asia Marie, who co-founded the band with Aaron Wood. Ashland formed in 2014 after Aaron and Asia linked up through a Craigslist ad. Despite their shared passion for punk and post-hardcore, the two musicians came from wildly different backgrounds: Asia grew up singing in church, choir, and musicals and taught herself piano and guitar as a kid, while Aaron took up guitar in fifth grade and then played in bands all throughout high school (in addition to producing for local acts later on). With Aaron describing the duo as “driven to the point of insanity”, the band soon began booking shows every place they could: VFW halls, friends’ basements, the parking lot of a Hardee’s in nearby Springfield. With their self-released EP "Interim" arriving in 2015, Ashland soon adopted a highly collaborative creative process by mining the songwriting material that Asia had secretly stored up for years. “She’d been hiding all these songs forever, and finally we pulled a ton of them out and started working on them” Aaron recalls. “We’d had a strong chemistry from the beginning but taking a more collective approach to songwriting really helped refine our sound and set us on the path we’re on now”. On their sophomore album "Over the Moon", Ashland channel that spirit into a batch of songs spotlighting boldly inventive guitar work and radiant vocal presence. Mainly produced by Kris Crummett (Dance Gavin Dance, Issues) and partly recorded with their longtime collaborator and close friend Matthew Amelung (a producer/engineer who passed away from cancer in June 2019), the band’s Rise Records debut unfolds with an entirely original sound that merges perfect pop melodies, genre-bending experimentation, and a consistent element of rock-and-roll. facebook #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #ashland #omg #overthemoon

Toen dachten ze bij Wfest: "Goh, waarom niet terug een Metal dag in Waregem?" En zo presenteren ze met gepaste trots de eerste editie van ‘WMD’, de Waregemse Metal Day, op 17 mei 2020. De lucht zal die dag boven Waregem hemels zwart kleuren, met op het podium van de Concert & Expo hall 7 de (Belgische) betere zwaargewichten uit de scene. De lineup? Werp een gerichte blik op de affiche hieronder en....laat het kwijl uit jullie mondhoeken druipen! website Tickets #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #waregemsemetalday #waregem #concertexpohall #johnvandemergel #psychonaut #dyscordia #kinghiss #spoilengine #evilinvaders #stake #delain #amenra

Ik ben al een kleine twee jaar grote fan van de stem, het geluid, de sfeer, de nummers,... van de Australische Suzie Stapleton. Steeds erg donker en hypnotiserend brengt ze haar nummers als een stukje poëzie. Zo ook deze nieuwe song over... dat lees je hieronder. Een woordje uitleg + even voorstellen "The thylacine (AKA Tasmanian tiger) was a doglike marsupial that inhabited Australia for thousands of years. After European settlement, the thylacine was hunted intensively, encouraged by bounties, and that along with other contributing factors. drove it to extinction. The last thylacine died in captivity in 1936 in Hobart Zoo. There is grainy black and white footage of the Thylacine pacing up and down its cage - the last of a kind, locked up and lonely, a stark warning transmitted through the ages. I hope you like my homage to the thylacine. It is available on all streaming services now. If you’d like to buy a download please use Bandcamp as it is the most artist-friendly platform." (Suzie Stapleton) Suzie Stapleton is a Sydney-born alternative rock artist who honed her craft in Melbourne before relocating to the UK in 2015. She has built a loyal fanbase, captivating audiences with electric live performances using her midnight vocal to weave shards of poetry into guitar-driven noir soundscapes laced with intricate melodies. Stapleton has released a string of singles over the past year gaining airplay on BBC Radio 6 Music and becoming a Fresh Fave on Tom Robinson’s Fresh On The Net. Stapleton has opened for artists such as Mark Lanegan, Mick Harvey, and Boss Hog and appeared at festivals including Liverpool Sound City, Camden Rocks Festival, Colours of Ostrava and Binic Folk Blues Festival. Her live band includes Gavin Jay (Jim Jones Revue/The Righteous Mind) on bass and Jim Macaulay (The Stranglers) on drums. They debuted in London in January 2018 with Louder Than War touting it as “An unmissable opportunity to see one of the most exciting emerging talents on the London scene before she hits the big time”. 2017 saw Stapleton appear as a guest vocalist on no-wave icon Lydia Lunch & Cypress Grove’s unlikely covers album “Under The Covers” (Rustblade Records). This is a continuation of Stapleton’s collaborations with Cypress Grove on The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project. She first cameoed on the project’s third album ‘Axels & Sockets’ (feat. Iggy Pop, Nick Cave, Debbie Harry, Thurston Moore + others) which has lead to her working closely with Grove on the fourth album currently in production. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #suziestapleton #thylacine

Wat kunnen we over deze Belgen vertellen? Dat ze op 7 januari hun derde full album uitbrengen. Dat ze op 18 januari een - nu reeds uitverkochte - release party geboekt hebben in De Kreun (Kortrijk). Dat ze begin augustus op Alcatraz staan. En misschien nog even dit: dat de band uit 6 veteranen bestaat die melodieuze metal maken. De rest lees je onderaan. Live: 18 januari 2020, De Kreun (Kortrijk) UITVERKOCHT, jawel, maar zoals steeds zijn er altijd van die flippo's die in laatste instantie toch hun kaartje weer kwijt willen. Een woordje P.R. Dyscordia is a melodic metalband from Belgium. The band consists of long-time metal veterans who were the driving force behind bands like Gwyllion, Double Diamond, Artrach, Anesthesy, Impedigon and Rhymes of Destruction. Their first EP, 'Reveries', was released in the fall of 2010 and - together with their strong live reputation - earned them support slots for bands like Primal Fear, ReVamp, Ensiferum, Alestorm and At Vance. With the production of their first full-length album, ‘Twin Symbiosis’ (March 2013), the band established a strong working relationship with producer Jens Bogren (Opeth, Paradise Lost, Katatonia,…) and mastering engineer Tony Lindgren at the Fascination Street Studios in Örebro,Sweden. Shortly after the release of the first album, Dyscordia won the 'Metal Battle Alliance' contest out of 65 European bands, earning them a spot at PPM Fest and Dokk'em Open Air. The album was followed by a lot of extremely positive reviews and resulted in the band playing more and bigger stages. One of the band's personal favorites was the appearance at Graspop Metal Meeting, which was also very well received. In 2015, the second full-length ‘Words in Ruin’ was recorded with the same team that was responsible for the sound of ‘Twin Symbiosis’. The album was released in 2016 and confirmed Dyscordia’s status in the Belgian metal community when the release show for the album quickly sold out and strong performances at numerous festivals, including Alcatraz Metal Fest, followed. The band was also noticed on several international performances, including Summerbreeze Open Air in 2017. In 2019, the band teamed up with Jens Bogren and Tony Lindgren once again to produce their third album. ‘Delete / Rewrite’ combines everything that made the previous albums shine, but also takes the band to new horizons, resulting in their strongest work yet. In the words of Jens Bogren, it sounds ‘heavy as fuck’, and the band is eager to prove this statement on stage! (Bron: Hardlife Promotion) website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #dyscordia #deleterewrite

De Nederlandse punkband Heideroosjes viert hun dertigjarig jubileum! In 2012 hielden Marco Roelofs en zijn mannen ermee op omdat ze in de 23 jaar van hun bestaan overal hadden gespeeld en alles hadden gedaan. Maar het punkbloed kolkt waar het niet gaan kan, dus zijn Heideroosjes even terug – met dezelfde energie als toen, bewezen de eerste concerten dit jaar. Vanzelfsprekend waren al hun 'slotconcerten' uitverkocht en ging overal het dak eraf. (Bron: Tivoli) Heideroosjes Afterpartees woensdag 18 december, TivoliVredenburg (Utrecht) | Foto's: Femke Valks #liveshow #liveconcert #concert #concertphotography #concertfotos #concertfotografie #concertphotos #fotoverslag #livefotografie #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #photoreport #concertphotography #femkevalks #heideroosjes #tivolivredenburg #tivolivredenburgutrecht

While She Sleeps is de laatste jaren aan een heuse opmars bezig. Ze maken dan ook metalcore op zijn best sinds 2006. Startend in kleine jeugdhuizen, stootten ze door naar het voorprogramma van Bring Me The Horizon in 2016 in zalen zoals Vorst Nationaal (Brussel) en Heineken Music Hall (Amsterdam). Na een indrukwekkende cd You Are We die onafhankelijk werd gereleast, kwam begin dit jaar So What? uit, onder hun onafhankelijk eigen label Sleeps Brothers. Natuurlijk had Europa nog een headline tour tegoed en die krijgen we begin 2020. Op vrijdag 17 januari kan je terecht in de Ancienne Belgique in Brussel en op donderdag 23 januari zijn ze in de hoofdstad van onze buren te vinden: de Melkweg in Amsterdam. Allen daarheen, zou ik zeggen! Support acts: Every Time I Die, Vein Website Tickets & Info vrijdag 17 januari, Ancienne Belgique (Brussel) donderdag 23 januari, Melkweg (Amsterdam) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #liveperformance #liveconcert #mauivindevogel #whileshesleeps #anciennebelgique #abbrussel #abconcerts #demelkweg #melkwegamsterdam

Symphonic Metal, al dan niet gefront door vrouwen, het is een genre dat het een beetje moeilijk heeft momenteel. Het is al lang op z’n eigen grenzen gebotst en sommige bands weten die grenzen moeiteloos en creatief te verleggen, anderen blijven dan weer eindeloos aanmodderen in hetzelfde moeras. En terwijl het lijkt alsof we vanuit het buitenland - en dan vooral uit de landen ten Noorden van ons - bestookt worden met releases die vaak (steen)goed tot geniaal zijn, maar helaas toch nog iets vaker als strontvervelend gecatalogiseerd kunnen worden, lijkt het soms alsof er zich in België helemaal geen scene binnen dit genre heeft gevormd. Niets is echter minder waar en één van de bands die ik u met plezier zou willen voorstellen is Cathubodua, een band rond de guitige zangeres en zelfverklaarde nerd Sara Vanderheyden en gitarist Kenny Callebaut. Cathubodua ontsproot in 2013 uit het brein van violiste Katrien Van den Hurk (aka Raven Invicta) die al snel in Sara, Kenny en een paar andere muzikanten de nodige gelijkgestemde zielen vond om haar muzikale ideeën vorm te geven. In 2016 werd in eigen beheer de EP Opus I: Dawn uitgebracht. Zo botste ik op de band tijdens één van daaropvolgende shows en ik was onmiddellijk gecharmeerd door zowel de muziek als de persoontjes van de dames en heren. Met die EP werd er op zoek gegaan naar een label, een zoektocht die langer duurde dan ik op basis van hun potentieel had verwacht. Uiteindelijk waren het die van Massacre Records die de kaas uit hun oren haalden en de band tekende zodat ze bij hen hun debuutalbum Continuum konden uitbrengen. De muzikale evolutie die de band maakte tussen Opus I en Continuum mag gerust als ‘one giant step’ beschouwd worden. De kwaliteit van de songs op de EP was al duidelijk aanwezig maar in de uitwerking waren ze toch iets te braaf gebleven waardoor het soms als gekunsteld folky overkwam. De evolutie op Continuum is natuurlijk een gevolg van het ontwikkelen van hun muzikale maturiteit maar een ander belangrijk aspect is volgens mij de inbreng van leadgitarist Kyron Vanuffelen die na Opus I Roel Ruzicka verving en die op dit album de pannen van het dak speelt. Het folky aspect heeft nog wel een belangrijke plek op Continuum maar de gitaren mochten iets zwaarder en de drums heviger waardoor het geluid meteen een pak voller wordt en het geheel echt heavy klinkt. De intro, Dawn, is nog de enige knipoog naar de EP en het nummer Abyss sluit er muzikaal nog het dichtst tegen aan. Hero of Ages zou met die epische intro ook een goede albumopener kunnen geweest zijn. Nu werd het nummer als tweede single voor het album uitgebracht en nam de band er een heuse videoclip voor op. Naar welke eenzame hoogten Cathubodua zichzelf gehesen heeft is meteen hoorbaar op Hydra. Ik ga er onmiddellijk een hoge vergelijking tegenaan gooien: Nightwish! Lap, het is er uit. Sara’s stem zit hier in de richting van die van Floor Jansen en met op het einde waar een strofe gezongen wordt over het koor heen doet het wat denken aan Ghost Love Score. Het is ‘denken aan’ en niet ‘gekopieerd van’, toch wel een belangrijke nuance. Voor mij is dit het beste nummer van de plaat maar dat wil niet zeggen dat het beste kruit daarmee al verschoten zou zijn. Er volgen nog meer geweldige nummers! De paar kortere vaak instrumentale tussendoortjes zijn leuke intermezzo’s die het album net dat ietsje meer glans geven maar ook niet meer dan dat. The Fire met zijn bezwerende viool en My Way To Glory zijn bijzonder sterk. Op A Treacherous Maze worden op een schijnbaar moeiteloze wijze Oosterse klanken verwerkt en krijgt Sarah ook mannelijke vocale versterking. Hoe zij vocaal echter tekeer gaat op Nightfall is ronduit indrukwekkend. Het is alsof ze zich al het hele album had moeten inhouden en het uiteindelijk beu was en als een losgeslagen Sirene besluit om elk schip in de weide omtrek de dieperik in te kelderen. Waarna A Tale of Redemption een welgekomen rustpunt biedt. Een zuinige folky melodie met hoge, heldere vocalen. Het is echter de voorbode van wat ik als ‘la grande finale’ van het album bestempel. Op Deified steekt de storm al op maar op Apotheosis (“what’s in a name”) worden letterlijk alle registers open getrokken. Dik tien minuten lang worden uw oren heen en weer geslingerd tussen de vocale capriolen van Vanderheuden, de gitaar van Vanuffelen, Van der Hurk’s viool en de daverende drums van Ricardo. Het is niet mijn bedoeling om hier de inbreng van Callebaut en Peter Thielemans (bas) over het hoofd te zien en geloof mij, dat zult u ook niet doen. Met een debuutalbum als Continuum heeft Cathubodua wel onmiddellijk de lat zeer hoog gelegd voor zichzelf. Katrien Van den Hurk werkt nog wel volop mee aan dit album maar verliet in Juli de band om zich volledig op haar eigen muzikale projecten te kunnen wijden. Zij werd vervangen door Arvid Vermote (ex Krigavar en ex Nachtval) die live al zeker bewezen heeft een waardige opvolger te zijn. Begin December kwam het nieuws binnen dat ook Kyron Vanuffelen de band verlaten heeft. Nu wordt het dus zaak ervoor te waken dat men niet gaat panikeren en rustig op zoek gaat naaar de juiste vervanging. En het geloof in eigen kunnen niet verliest, dan komt dat wel goed met die opvolger. Score: 90/100 Info Release datum: 25 oktober 2019 Label: Massacre Records Producer: Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Hydra Hero of Ages Website Tracklist Dawn Abyss Hero of Ages Hydra The Tempest The Fire My Way To Glory The Chasing Horde A Treacherous Maze Legends Nightfall A Tale of Redemption Deified Apotheosis Dusk #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #justfortherecord #cathubodua #continuum

Flying Colors, de supergroep met Mike Portnoy (Dream Theater, The Winery Dogs, Sons Of Apollo), Neal Morse (Spock’s Beard, Neal Morse Band), Steve Morse (Deep Purple, Dixie Dregs), Dave LaRue (Joe Satriani, Dixie Dregs) en Casey McPherson, stond pas twee keer in Nederland: allebei in 013. Nu komt dit jaar het nieuwe album ‘Third Degree’ uit. En we zijn trots dat de band ook bij hun derde keer op Nederlandse bodem exclusief 013 aandoet. Sterker nog, omdat Deep Purple (met Steve Morse) in december op tour is, doet Flying Colours slechts 4 shows in Europa! En ja, Steve Morse gaat erbij zijn in 013. (Bron: Poppodium 013) vrijdag 13 december 2019, Poppodium 013 (Tilburg) | Foto's: Michel De Pourcq #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #micheldepourcq #flyingcolors #stevemorse #013 #013tilburg #poppodium013