Search Results

23 mei 2019, De Zwerver (Leffinge) Foto's: Franky Vanhove #fotoverslag #fotoalbum #fotoreportage #fotoreport #concertfotografie #concertfotos #concertfotograaf #jonathanbree #dezwerver #leffinge

18 mei, De Klinker (Aarschot) Foto's: Wim Wilms #LaMuerte #Doganoc #Mule #DeKlinker

Nieuwzeelander Jonathan Bree begon zijn carrière in Auckland met zijn band The Brunettes maar het was pas met zijn derde solo album ‘Sleepwalking’ en de bijwoonde single ‘You’re So Cool’ dat hij international echt potten wist te breken. ‘Sleepwalking is een ambitieus album vol subtiele en wonderschone arrangementen. Bree probeert vijftig jaar muziekgeschiedenis te vatten en slaagt er nog in ook, Tijdloze klasse die doet denken aan Lee Hazelwood, Gainsbourg, The Divine Comedy, Sufjan Stevens, ... Als opwarmer betreedt het Gentse Umm het podium. Zij wonnen in 2017 de publieksprijs op onze wedstrijd Verse Vis en komen nu voor het eerst terug om hun debuut-EP ‘The Good Side’ voor te stellen. Hierop knap gemaakte liedjes, sfeervol, groovy en met scherpe kantjes. Invloeden zijn al divers en verrassend, van Warpaint tot Wild Beats, al horen wij vooral veel synths en vocaal doet het wel eens aan landgenoten Hydrogen Sea denken. (De Zwerver) Facebook Info & tickets donderdag 23 mei, De Zwerver (Leffinge) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #jonathanbree #dezwerver #DeZwerverLeffinge #SummerfestAalter

De line up van Festival Dranouter (2 - 3 - 4 augustus) was al een tijdje volledig met o.a. The Kooks, Tom Odell, Black Box Revelation, Tourist LeMC, Novastar, Jasper Steverlinck, Ibeyi, Joan As Police Woman, SX... Maar vandaag voegt de organisatie nog twee extra namen toe aan die affiche. Op vrijdag 2 augustus kan je de optredens meepikken van folklegende Alan Stivell, de Bretoense muzikant die aan de basis ligt van de herontdekking van de Keltische harp én van Finn Andrews, de frontman van indierockband The Veils. Door deze toevoegingen verhuist het concert van Ladysmith Black Mambazo naar de Mainstage in plaats van de Club. Alle tickets en tarieven zijn te vinden op www.festivaldranouter.be/tickets. #Dranouter #FestivalDranouter

Lekker in het oor liggende Country-Rock uit....Zweden, jawel! De vijf (drie jongedames en 2 jongeheren) zien er bovendien nog goed uit ook, al mag dat geen bepalende factor zijn. Mij mogen ze gerust op 13 augustus even overvliegen naar Göteborg voor een interview en hun concert in Pustervik. Het nieuwe album Second Skin verschijnt op 31 mei in een samenwerking tussen Ditto Music en Icons Creating Evil Art. website Even voorstellen Halm is a country/americana band from Umeå that was formed in 2009. The members Johanna Sandgren (banjo & vocals), Lisa Johansson (guitar, piano, mandolin & vocals) and Maja Lundgren (upright bass & vocals) met as 13 year olds and have since then developed their sound through the years together with William Eriksson (electric guitar) and Gustav Nestander (drums). Country music was nothing but an uncompromising and natural way to go and after 9 years of touring and writing they released their first full-length album "Raised By The Fire" in 2017. Band members: Lisa Johansson – vocals, piano, mandolin Johanna Sandgren – vocals, banjo Maja Lundgren – vocals, contrabass William Eriksson – guitar Gustav Nestander - drums #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #halm #hardtolove #zweden #iconscreatingevilart #dittomusic

"Time For a Different Kind of Heavy" Al méér dan 30 jaar maakt de Zweedse multi-instrumentalist Per Wiberg 'heavy music' bij o.a. Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo. Ik laat gemakshalve de vele guest appearances achterwege of de lijst zou héél dit artikel in beslag nemen. Voor zijn solo debuut treedt hij buiten zijn comfortzone en geeft hij 'heavy' de betekenis die we kennen van een Marissa Nadler, Droneflower en zelfs een Louise Lemón: sombere lyrics, donkere sferen, repetitieve bezwerende ritmes en harde, kille piano-/keyboardklanken. Dit allemaal gekruid met geluidseffecten die zo uit één of andere horror-/freakshow geplukt lijken. Wiberg neemt zowel de zang als alle andere instrumenten voor zijn rekening, behalve drums. Hiervoor doet hij beroep op Karl Daniel Lidén (Demon Cleaner, Dozer, Greenleaf) en Lars Sköld (Tiamat, Avatarium). Dat hij geen écht begenadigd zanger is, dat weten we, dus houdt hij het vrij sober en gebruikt meermaals erg passend 'spoken word'. Head Without Eyes bulkt van de contrasten. Let the Water Take Me Home gaat nog vrij rustig en groovend van start. Met Anywhere the Blood Flows doet hij echter de gothic en industrial elementen van Sisters of Mercy en Killing Joke, gespeeld door 16 Horsepower, herleven. Wat een schitterende drive heeft dit nummer. Maar het duurt minstens de helft te lang en wordt saai na 6'30" wat toch wel spijtig is. Voor Pass on the Fear moet je zijn: experimenteel, humeurig, claustrofobisch...de perfecte soundtrack voor American Horror Story. Hélemaal mijn ding dus. Get Your Boots On klinkt hierna best 'gewoontjes', ook al is het een sterk nummer met best wat vaart erin. Ik hoor opnieuw wat invloeden van SoM met een Americana spin door 16 Horsepower. Zijn doom achtergrond speelt Wiberg volledig uit in het monolithische, sinistere Pile of Nothing, waar hij perfect de ijle stem van Billie Lindahl (Promise and the Monster) uitspeelt in het refrein. Het contrast met Fader kan niet groter zijn, zo lijken de eerste ingetogen en sobere minuten gebaseerd op die vertelstem en diepe keyboard akkoorden. Tot na 6'30" het geweld losbarst en de vervormde gitaren en galopperende drums het overnemen. Meneer Wiberg bewandelt inderdaad geen platgetreden paden met dit album. Wat mij betreft mag hij blijven experimenteren op deze manier. Tussendoor levert hij dan maar met o.a. King Hobo (Mauga verschijnt op 31 mei) af wat de meesten van hem verwachten. Toppers: Pass on the Fear, Pile of Nothing Score: 85/100 Info Releasedatum: 10 mei 2019 Label: Despotz Records Producer: - Singles: Get Your Boots On Pile Of Nothing Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Let the Water Take Me Home Anywhere the Blood Flows Pass on the Fear Get Your Boots On Pile of Nothing Fader #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #perwiberg #headwithouteyes #despotzrecords

Organisator GRIMM, opgericht in 2013, is geen onbekende in het Gentse en ondertussen ver daarbuiten. Met als doel de Rock/Industrial/Metal/Alternative muziek een duw in de rug te geven, hebben ze de afgelopen jaren een hechte community weten op te bouwen. Samen met BE Metal wisten ze drie fantastische bands te strikken die we zelden in ons landje te zien krijgen. Het Belgische luik werd echter ook niet vergeten. Swallow the Sun Van bij de eerste tonen van het titelnummer van hun laatste album (lees hier onze review) was het duidelijk dat STS een headliner is die naam en status waardig. Dat deze Finnen ook hier niet minstens 500 liefhebbers/fans kunnen mobiliseren is voor mij een zéér groot vraagteken. De sound was plots top, waardoor je elke nuance, zij het in de keyboardpartijen of de diepere, zachtere vocalen, duidelijk kon horen én voelen. Meermaals kwamen de haren op mijn armen recht, zo sterk was de emotionele band tussen de mannen op het podium en het publiek. Er hing duidelijk magie in de lucht. Puur genieten was dit. Mikko Kotamäki mag dan niet de meest beweeglijke frontman zijn, zijn statische houding straalt toch een bepaalde kracht uit én hij wordt geflankeerd door drie muzikanten die zich helemaal smijten: Juho Räihä (g) laat zijn haren regelmatig als een draaimolen door de lucht klieven, Matti Honkonen (b) staat duchtig te headbangen en vraagt regelmatig feedback vanuit het publiek en Juha Raivio (met op zijn gitaar een afbeelding van Aleah!) rond het trio 'mobiele' bandleden mooi af. Wel grappig dat de kortharigen hun kap op hebben, terwijl de langharigen hiervan afzien. Focus bij Mikko dus op de stem en die is verdorie sterk in alle facetten: zacht en diep in de rustige passages, krachtig in de grunts en agressief bij de screams en steeds spot on! Eerst dacht ik dat alle backing vocals en tweede stemmen van een tape kwamen, tot ik uiteindelijk Jaani Peuhu (k, v) spotte: man wat is die kerel goed zowel op zijn main instrument als vocaal. Bijna even onopvallend is Juuso Raatikainen (d) die samen met Matti de stuwende backbone is. STS putten uit hun rijke geschiedenis met natuurlijk de focus op hun laatste, über-uitstekende album dat met 4 nummers goed vertegenwoordigd is. Een setlist samenstellen is niet éénvoudig, leren we uit ons gesprek met Mikko voor het optreden. Enerzijds zijn er de soms erg lange nummers en anderzijds draaien de Finnen al sinds 2001 mee. Kiezen is dus altijd een beetje verliezen, hoewel ik dat gevoel absoluut niet heb. Er is een mooi evenwicht gevonden tussen de meer brutale sound uit de beginjaren (bv. het afsluitende Swallow van hun debuut uit 2003), de bloedmooie emotionele nummers (bv. Firelights uit het laatste album) en alles daartussen. Dat het grunten niet meer zo dominant aanwezig is, is een bewuste keuze (dixit Mikko): het werd wat saai. Maar het heeft zeker nog een plaats, zij het meer gedoseerd en hierdoor, wat mij betreft, véél efficiënter (luister maar naar Stone Wings). Een hoogtepunt krijgen we wanneer voor Cathedral Walls Gogo Melone de partijen van Anette Olzon komt zingen. Ik vind haar niet zo sterk als Olzon, maar wat een treat om deze song te mogen 'beleven'. Dit was zo een optreden waarbij eigenlijk alles perfect in balans was, de sound goed, de band in top vorm en een setlist waarbij het éne hoogtepunt na het andere werd geserveerd. Dat ik dan geheel onverwacht enkele oude bekenden tegen het lijf liep en wat nieuwe sympathieke metalheads leerde kennen maakte de avond helemaal geslaagd. Setlist When a Shadow is Forced Into the Light Lost & Catatonic Firelights Cathedral Walls New Moon Upon the Water Stone Wings (bis) These Woods Breathe Evil Emerald Forrest and the Blackbird Swallow (Horror Pt.1) Oceans of Slumber Voor het optreden had ik de kans om Cammie en Dobber te interviewen. Gewoonlijk duren die gesprekken, op basis van een standaard vragenlijst, rond de 25'. Na anderhalf uur naam ik echter zelf de beslissing beide erg sympathieke Houstonians gerust te laten om zo de aanvang van hun optreden niet in gevaar te brengen. Wanneer je je lijstje na drie vragen aan de kant mag leggen en het gesprek de interview status overstijgt, dan wordt het pas écht fun en boeiend. Geen hapklare brok, wat OOS op het podium brengt. Dat dan nog eens met een compleet nieuwe band rond het kern duo. Zonder een op en top professionele ingesteldheid loopt zoiets verkeerd af. Van bij de start zat het er echter boenk op. Cammie beschikt over een fantastische, krachtige én warme, soulvolle stem die bij opener Sunlight meteen naar de keel grijpt. Spijtig genoeg kreeg de soundman die enorme troef niet helemaal goed bij de complexe, zwaardere passages. Ook het publiek wist op die momenten niet steeds goed wat er gebeurde. OOS was inderdaad de wat vreemde eend in de bijt: geen traditionele Doom Metal, maar eerder Progressive Metal met invloeden uit zowel Doom als Extreme Metal. Een combinatie die hen erg uniek maakt en daar is drijvende kracht Dobber Beverly (d) erg fier op. Terecht! The Decay..., Fleeting..., At Dawn, het is alsof we afwisselend gesust worden om dan een oplawaai van jewelste om de oren te krijgen. Van contrasten gesproken. Ik biechtte tijdens het interview op dat ik regelmatig problemen had met die extreme drumpartijen op TBH. Dobber moest eens lachen en zei: "Wacht maar tot je ons live hoort, misschien voel je het dan wel." En jawel, op één of andere wijze werd het me duidelijk en ging het er live een stuk vlotter in. Ook al werd ik regelmatig van de éne verbazing naar de andere gesleurd. Wanneer Cammie de laatste tonen van No Color, No Light laat uitfaden, heeft ze zich (opnieuw) hélemaal gegeven. Alle nummer van THB vergen emotioneel erg veel van haar, maar bij deze song gaat ze nog eens extra diep. Begrijpelijk dat dit bij elk optreden de finale is. 'Going out with a bang' noemen ze dat. En nog geen 10' later staat ze wel zelf aan de merch, voor een babbel en véél knuffels. Setlist Sunlight The Decay of Disregard Fleeting Vigilance At Dawn The Banished Heart Howl of the Rougarou No Color, No Light Marche Funèbre Met dank aan BE Metal werd in ons land een extra band, van eigen bodem vanzelfsprekend, toegevoegd aan de lineup. Geen slechte keuze temeer de maneblussers hun achterban hadden meegebracht. Het aantal aanwezigen verdubbelde en de intensiteit verhoogde. Naar mijn gevoel zat er meer dynamiek in hun set, misschien omdat het tempo als eens de hoogte in ging? Sterk gemusiceerd trouwens, al valt er ook een minpuntje op te merken: de stem van Arne Vandenhoeck is krachtig in de extreme passages (grunts etc.), maar een stuk minder bij de cleane zang. Een goede vocal coach kan hier zeker helpen. Aeonian Sorrow Wanneer dit Fins/Grieks Melodic Doom Metal zestal het podium betreedt om 18u45 hebben zich toch reeds zo'n 75à100 fans in De Casino verzameld. Niet mis voor een dinsdagavond lijkt me. Hun trage, slepende nummers met als thematiek verdriet en pijn gaan in feite richting Funeral Doom. Voor dynamiek moeten vooral oprichtster Gogo Melone en Ville Rutane zorgen die afwisselend de lead vocal partijen op zich nemen: Gogo de cleane partijen en Ville de grunts. Mij deed het allemaal bitter weinig wegens net een tikkeltje te ééntonig, maar bij navraag nadien bleken er toch redelijk wat hevige fans die het optreden best konden smaken. Een best geslaagde passage dus. 7 mei 2019, De Casino (Sint-Niklaas) | | foto's: Wim Wilms #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #aeoniansorrow #marchefunèbre #oceansofslumber #swallowthesun #bemetal #grimm #decasino #sintniklaas

Wat hebben we toch fantastische Rock/Metal bands op die postzegel die ons land groot is. Steak Number Eight bv., of nu gewoon STAKE. Hondsbrutaal en met een oersterke live reputatie...leken ze enkele jaren terug héél verrassend de handdoek te gooien. Vandaag zijn ze terug met een nieuwe single en het gaat weer erg hard. Waarom die naamsverandering? Je komt het hier te weten. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #stake #catatonic #steaknumbereight

Topanga Beïnvloedt door o.a. Sonic Youth, Flipper Fang en Beastie Boys staan de 4 uit Gentbrugge voor niet-conventionele melodieuze noise pop -hard & soft- met een prominente rol voor de orgel/keyboards. Atomic Vulture Kwam aan bod in onze 'beton' rubriek van 30 december ll. We schreven: "Dit trio brengt instrumentale Stoner-/Spacerock en klinkt lekker old school. Zware, wervelende grooves, vooruit denderende beats en een vette baslijn erover...deze jongens smelten rotsen om tot lava. En toch blijft alles ook lekker dansbaar, I kid you not! Probeer maar eens stil te staan wanneer je hun wind of regen (mèt vocalen) over je heen krijgt." Live maken ze hun reputatie méér dan waar. 11 mei, Daverlo (Brugge) #fotoverslag #fotoalbum #concertfotografie #livefotografie #concertfotos #daverend #daverlo #brugge #topanga #atomicvulture

6 mei 2019, Ancienne Belgique (Brussel) Ryan Bingham stond afgelopen dinsdag voor de derde keer in de A.B., dit keer zonder band. Witte Cowboyhoed, 2 gitaren, een paar mondharmonica's, een glaasje whisky en een flesje water. Meer was er niet nodig om zijn trouw publiek moeiteloos meer dan anderhalf uur te boeien. Ryan Bingham is dan ook een echte klasbak. Hij bracht een drietal platen uit in eigen beheer, versierde een platencontract bij het befaamde Lost Highway Records label en Mescalito, zijn eerste officiële release uit 2007 was meteen een schot in de roos. Hij werkte samen met Marc Ford, T-Bone Burnett, Jim Scott en op zijn nieuwste, ondertussen zijn zesde studioplaat American Love Song, zat Charlie Sexton achter de knoppen. Hierop bewijst Ryan Bingham eens te meer dat hij echt van alle markten thuis is. Er zitten een zestal songs van zijn nieuwste plaat in de set, het is verrassend om ze te horen in een gestripte versie. Maar hij slaagt er wonderwel in om de sfeer van de plaat ook live tot zijn recht te laten komen. Ook zonder piano hoor je de Honky Tonk in Jingle & Go, de Delta Blues komt door zijn slidewerk naar boven in Hot House en Got Damn Blues en Nothin' Holds Me Down klinkt ook akoestisch bijzonder energiek. Tijdens dit optreden ontpopt hij zich ook als een boeiend verteller, verhalen over zijn jeugd die niet altijd over rozen liep. Hij groeide namelijk op in een gezin waar het van 's morgens tot 's avonds happy hour was, vertelde over de talloze keren dat ze gedwongen moesten verhuizen tot hij zelfs de moeite niet meer deed om zijn spullen uit te pakken, hoe een Mexicaanse vriend en drinkebroer van zijn pa hem gitaar leerde spelen, zijn eerste trip naar Europa waar hij als Cowboy in Disneyland Parijs zou werken enz. Even wordt het optreden verstoord door een ladderzatte vrouw die hem een paar keer onderbreekt maar ook daar reageert hij zeer gevat op: “Oh sorry I interrupted you, go ahead, I'll wait my turn.” Waarop de vrouw uiteraard stil valt en dan knipoogt hij naar zijn publiek en zegt hij : “If you can't beat them, join them!” De avond vliegt voorbij, hij brengt een mooie mix uit zijn ondertussen toch wel zeer indrukwekkend oeuvre. Hij sluit af met The Weary Kind, het nummer uit de film Crazy Heart waarvoor hij een Grammy en Oscar won, komt terug met 2 bisnummers en sluit dan af met Ever Wonder Why met de toepasselijke tekst: "I hope everybody had a good time I hope I didn't bring you down These ain't sad songs, don't take them wrong I haven't been home in a while, I'll see you all around" Als er iemand in aanmerking komt om op een Best Kept Secret Festival te spelen, dan is hij het wel. Maar stiekem zijn we blij dat het grote publiek hem hier nog steeds niet heeft ontdekt en we hem kunnen zien in deze kleine, weliswaar uitverkochte, clubs. Volgend jaar opnieuw in Muziekclub De Zwerver? (verslag: CC-OP) Setlist Beautiful and Kind Tell My Mother I Miss Her So Hard Times Nothin' Holds Me Down Long Way From Georgia Dollar A Day La Malagueña Jingle & Go Hot House Got Damn Blues Hallelujah Wolves Sunshine Lover Girl Southside of Heaven The Weary Kind (bis) Nobody Knows My Trouble Bread and Water Ever Wonder Why #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #abconcerts #abclub #anciennebelgique #brussel #ryanbingham

Elke maand 5 degelijke Belgische 'betonbands' met hun nieuwe release vermelden? Is dat überhaupt mogelijk? We gingen in september 2018 de uitdaging aan en slagen er op vandaag nog steeds in. Tips zijn altijd welkom. Carneia Voices Of The Void 03-05-2019 self released Beluister: Blood and Candy Ah zo, de heren Coudron (v), Combes (g, b), Vandromme (g) en Vandewalle (d) willen meespelen met de grote jongens! Geen probleem, maar dan geen misplaatst nationaal gevoel hier, geen extra punten omdat het Belgen zijn. Ze zouden het ook niet anders willen, toch? Laat ons dus Tool, Soen en zelfs Wheel als referentie nemen. Behoort Carneia tot deze top? Natuurlijk (nog) niet, maar ze nestelen zich met hun vierde album wel mooi als een Alternative-/Post-Metal subtopper. Je kan Voices Of The Void eigenlijk opdelen in twee luiken. Het éne bestaat uit de iets meer toegankelijke nummers met een catchy refrein. Songs dus die zich vlot in het gehoor nestelen en nog moeilijk uit je hoofd te krijgen zijn. Ik spreek dan over The Making Of The Universe, Blood And Candy en The Hangman. Typisch voor het genre leggen een stuwende bas en gevarieerd drumwerk een schitterende ritmische bodem. De gitaren zorgen voor laag gestemde, ruwe riffs en hooks waarbij het soleren tot een absoluut minimum blijft beperkt. Waar Carneia het meest verschilt met bovengenoemde bands is het geluid van Jan Coudron. Geen heldere, soms ijle, passages maar een 'klassiek' geschoolde ruwe power stem. Verklaar me knetter, maar ik hoor een kruising tussen de jonge (véél minder nasale) Klaus Meine en een Franky DSVD. Nog een verschil is dat de West-Vlamingen hun nummers niet té complex (Prog) maken en eerder ruw en bijtend zijn, zij het dan wel gelaagd, donker en erg dynamisch. De frontman (ook gekend van King Hiss die eveneens een nieuw album uitbrengen later dit jaar) zoekt echter hier en daar meer extreme regionen van zijn bereik op en dat voor het eerst bij Blood And Candy waar hij zwaar gaat grunten. Een tweede reeks songs maken dit album extra interessant. Black Coffee is een loodzware sleper met dreigende rustpunten en enkele tempowissels: een ware aanslag op de nekspieren alsook je ziel. Shadow Man lijkt dan weer geïnspireerd door Primus: een prettig gestoord terugkerend gitaarrifje, een bijna dansbare beat en zachte vocalen zorgen voor een leuke adempauze. Broodnodig want dan slaat Alter Ego genadeloos toe. Wat een monster is dit zeg: heavy as shit, dark as night, strakke riffs rechtuit de betere djent en ....een stem die opborrelt uit de diepste gedrochten van de onderwereld. Hier worden de invloeden uit extreme metal vol uitgespeeld en dat resulteert in een uppercut van formaat. Van het rustige Anthem For The Wasted krijg ik het warm nog koud en Epilogue is een instrumentale afsluiter die wat Industrial begint om over te gaan in de stevige riff. Opnieuw een ferme stap vooruit dus voor Carneia, die je ab-so-luut live aan het werk MOET zien. Zoals ze zelf meegeven: geen licht verteerbare brok, maar eerder een 8-gangenmenu voor de fijn proevende muziekliefhebber. Predatoria Casting Shadows 06-04-2019 self released Beluister: Casting Shadows Predatoria staan, sinds 2004 reeds, voor allesverwoestende Death Metal. Zware riffs, een likje groove, verpletterende melodieën gedrenkt in melancholie en teksten gebaseerd op waargebeurde oorlogsverhalen. Logisch ook gezien de heren uit Leopoldsburg komen en opgegroeid zijn met oorlogsmachinerie voor hun neus. "Predatoria vuurt de ene na de andere beuker op de luisteraar af, waarbij de band het perfecte evenwicht gevonden lijkt te hebben tussen brutaliteit en melodie." dixit Ashley Bickx van Amped-Up. Wij kunnen dit enkel maar beamen. De Limburgers krikken met Casting Shadows hun niveau op alle vlakken op en overstijgen hiermee het 'nationale' wanneer het om old school Death Metal gaat. Slaughter The Giant Asylum Of The Damned (EP) 12-04-2019 self released Beluister: Apocalypse Now STG ontstond begin 2018 toen Benny (v) en Jooren (d) hun oude band verlieten en Daan, Jeroen en Timi hun pad kruisten. Slechts 2 demosongs en een try-out show waren nodig om de optredens in BE, NL en DE aan elkaar te rijgen. In eigen beheer (tiens) is nu hun eerste EP verschenen met 5 nummers. Death Metal met een infusie Black Metal en melodische stukken wil zeggen: verschroeiende blastbeats, grunts en screams en riffs die het uiterste van je nekspieren vergen, Het lijkt wel alsof ons landje bulkt van talentvolle extreme metal bands en met STG krijgen we er nogmaar eens eentje bij. Hunter Hunter 27-04-2019 self released Beluister: Then Comes The Night Wanneer je deze 5 aan het werk hoort, dan denk je dat de tijd is blijven steken in de beginjaren '80, toen de NWOBHM hoogtij vierde, de twin guitars de melodielijnen domineerden, de solo's je om de oren vlogen en de zangers het uitschreeuwden alsof hun broek te nauw zat (wat meestal ook het geval was). Traditionele, krachtige Heavy Metal dus, wars van alle trends en best goed gebracht. Fans van de jonge Iron Maiden, Judas Priest, de vroege Manowar en zelfs Metal Church zullen vingers en duimen aflikken. Bijna niet te geloven dat tussen al het extreme geweld er toch nog groepen bestaan die naar dit genre teruggrijpen. Respect hiervoor. Forsaken Crown The Ignorant One 27-04-2019 self released Beluister: World Of Tyrants Vijf jonge snaken uit Mons en Valenciennes serveren ons op hun debuut kwalitatief erg sterke Deathcore. Bijna niet te geloven dat deze band pas in 2015 het levenslicht zag, live de hort op mocht met o.a. Aborted en Komah, Rock or Ride mocht openen in 2016...om er dan 2 jaar tussenuit te knijpen omwille van persoonlijke redenen. Het gaf hen i.i.g. de tijd om te werken aan The Ignorant One, waarmee ze de opgeluchte fans méér dan belonen voor hun geduld. Op z'n minst deftig beluisteren, om dan aan te schaffen! Jouw nieuwe worp moet in ons volgend overzicht worden vermeld? Stuur ons dan snel een email! #albumreleases #nieuwereleases #nieuwealbums #belgischbeton #newreleases #newalbums #5xbelgischbeton #carneia #voicesofthevoid #predatoria #castingshadows #slaughterthegiant #asylumofthedamned #hunter #forsakencrown #theignorantone

Telkens het zonnetje door de wolken komt piepen, zoeken we een passend deuntje met bijhorende video. Gaahls WYRD uit Noorwegen staat voor brutale Black Metal, ook al kunnen ze, zoals bij dit nummer, erg sfeervol tewerk gaan. De bijhorende video ademt perfect de sfeer van het nummer en is een prachtig visueel werkstuk. Op 31 mei komt hun eerste full album GastiR - Ghosts Invited uit via Seasons Of Mist. Live kan je hen op 22 november in de Biebob, als special guest van Mayhem, beleven. wikipedia #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #gaahlswyrd #carvingthevoices #seasonsofmist