Search Results

vrijdag 21 juni, De Roma (Antwerpen) | Foto's: Peter Verstraeten #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #garyclarkjr #deroma #deromaantwerpen #borgerhout

Horen we daar een streepje AC/DC in de riff? Of gaat het toch meer richting Rival Sons? Piston staat alvast garant voor vunzige Rock&Roll met een vette Blues knipoog. Verre van perfect, maar zo moeten ze wat ons betreft ook klinken, die 5 uit het Verenigd Koninkrijk. Even 'kort en bondig' voorstellen Piston are a British five piece rock n’ roll engine made up of four members from the midlands greased with a vocal roar from the south... which, when put together and fired up produce a no-nonsense sound not to be reckoned with! website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #piston #rainmaker

donderdag 12 juni 2019, Kunstencentrum Vooruit (Gent) | foto's + verslag: Goedele Godfroid Was het om ons als metalbarbaren cultuur bij te brengen? Was het om contrast te creëren met de band die volgde? Of was het simpelweg een artistieke keuze? In ieder geval, deze twee meiden - Elles - hadden een moeilijke taak om met een minimalistische setup bestaande uit een gitaar en een viool een hele zaal vol met metalheads te bekoren. Of deze band ook aansloeg durf ik niet zeggen. De mensen die vooraan in stilte probeerden te bewonderen, werden terug uit de vibe gehaald door het publiek achteraan dat zonder verpinken luid verder bleef babbelen. Mooi was het wel. Ik kon me filmscenario's inbeelden van mensen die door een bos lopen in witte gewaden. Het moet ook gezegd worden: die meisjes hadden skills. Alleen al om te aanschouwen hoe snel en behendig ze met hun handen over hun fretboards gingen was het leuk om naar te kijken. Het was gewaagd om ze voor zo’n publiek te zetten en ik ben ervan overtuigd dat Gent er wel voor te vinden is, alleen was het in de verste verte niet wat mensen ervan verwacht hadden. Zoals Steve Hughes al zei: Na 8 uur lang Slayer luisteren heb je een beetje Enya nodig. Het gaat allemaal om het contrast. Zo was Elles de idyllische waterval voor de epische storm genaamd Wiegedood. Je kent zo van die ochtenden waar je maar niet wakker wordt. Je loopt naar je koffiemachine, steekt het vol met koffiegruis en een klein beetje water zodat je de bitterste, zwartste koffie krijgt waar je armhaar recht van gaat staan en spontaan hartkloppingen krijgt. Zo begon Wiegedood. Aan zachte intros doen ze niet, ze starten met een wall of sound en het gaat direct van 0 naar 100. Het is bijna vreemd hoe goed ze in sync zijn met elkaar. In tegenstelling met klassieke black metal gebruiken ze redelijk veel melodieën. Vooral hun laatste album bezit een aantal tempowisselingen die het geen seconde eentonig maken. De vocalist brengt perfect geëxecuteerde screams en iets dat klinkt als ‘mongolian throat singing’. Het nummer Prowl begint met een vocal die door merg en been gaat en kickt dan in met blast beats die - als je je ogen zou sluiten - klinken alsof ze door een man met 17 armen zouden gespeeld zijn. Heerlijke langgerekte tonen die het post Black Metal genre definiëren afgewisseld met doomy stukken maakten het nummer Onder Gaan de ideale afsluiter van een geweldige show. Soms moet je jezelf gewoon eens onderdompelen in de meest donkere, kwaad klinkende muziek. Er is geen inkleding, geen props en geen bindtekst maar eigenlijk is het perfect zo. Hun albums heten alledrie de doden hebben het goed dus een grapje hier en daar tijdens de set zouden dat duistere geheel een beetje teniet doen. Aan de mensen die niet zo houden van Black Metal: probeer Wiegedood. Het zou je van gedachten kunnen doen veranderen. Setlist Svanesang Smeekbede Ontzieling Cataract Prowl De Doden Hebben Het Goed III Onder Gaan #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #elles #wiegedood #vooruit #kunstencentrumvooruit #gent #goedelegodfroid

Ook in mei verschenen er voldoende sterke Belgische Rock/Metal albums om jullie een overzichtje te bezorgen. We gooien er ook nog één release van begin dit jaar tegenaan, simpelweg omdat die te goed is om te negeren. Van Heavy Metal geïnspireerd op de jaren '80 over experimentele/progressieve metal tot razende Metalcore: opnieuw variatie troef in Belgisch betonland. Tips m.b.t. komende releases zijn altijd welkom: stuur ons snel een email. Nightqueen Seduction 07-06-2019 El Puerto Records Beluister: Seduce Me Laat ons meteen met de deur in huis vallen: Symphonic Power Metal, het is niet ons ding, om het even beleefd uit te drukken. Neemt niet weg dat we kwaliteit kunnen detecteren én appreciëren. Wat meneer Rex Zeco hier uit zijn mouw heeft getoverd is van internationale klasse. Zowel naar songwriting als musiceren toe zijn de twaalf nieuwe composities zéér sterk en worden ze door de strot van Hellen Heart naar de absolute top gecatapulteerd. Zoals het genre betaamd, krijgen we flitsend en virtuoos gitaargeweld op een dikke saus van keyboards gepresenteerd en dat allemaal schitterend geproduced. Onze maag krijgt dit misschien moeilijk verteerd, maar voor de fans van het genre moet dit een waar feestmaal zijn. Eternal Breath World Of Chaos 10-05-2019 Sliptrick Records Beluister: Need For Speed Eternal Breath werd opgericht in 1996 in Wielsbeke met als doel traditionele en nieuwe stijlen van metal in één geluid te combineren. Na 3 demo albums en een eerste full-album (The Joker, 2016) werd het tijd voor een nieuw geluid: een stevige mix van epische heavy metal en moderne, snelle thrash metal, geïnspireerd door onder meer Judas Priest en Exodus. Nu is er dus World of Chaos dat de ingeslagen weg verderzet. We horen inderdaad terug nummers die met een vaart de speakers uit knallen, steeds melodieus en toch met een gezonde dosis agressie. Dat Attie Bauw de schijf gemastered heeft is vanzelfsprekend een dikke plus. Hope Erodes Rainwalker 17-05-2019 self released Beluister: Rainwalker Reeds in 2013 deden ze Antwerpen en omgeving op haar grondvesten daveren met hun krachtige, strakke mix van Metal en Hardcore. En dat was slechts een voorbode van wat noch te wachten stond. Even hergroeperen en de rangen verstevigen om de fans een nieuwe oplawaai te verkopen. Met Rainwalker krijgen we 22 minuten hoogstaande Metalcore, grotendeels aan een razend tempo, geserveerd. Het schitterende artwork mag er trouwens ook zijn: klasse! Sin Savage Lost in the Dark (EP) 31-05-2019 self released Beluister: Lost in the Dark Sin Savage, voordien gekend als ‘Nightmare BE’, werd in 2011 opgericht. Hun debuut album Dirt verscheen in 2015 en zette meteen de toon voor een Heavy Metal stijl die refereert naar bands uit de jaren '80: snelle nummers, snijdende en soms harde lyrics en toch erg melodieus. Datzelfde recept keert ook terug op deze nieuwe EP, al zijn de songs nog een tikje harder, sneller en heviger dan voordien. We vermelden toch nog even dat alles wel hedendaags, en dus niet stoffig/gedateerd, klinkt. Een mooie plus te danken aan een sterke productie. Winterblind Effigy (EP) 16-02-2019 self released Beluister: My Public Anatomy Winterblind is een Antwerpse band bestaande uit vijf pseudo-tieners die geen betere hobby vinden om hun geld naar te smijten. Naar een tweede EP (ze hebben ook drie albums op de teller staan) dan maar. Een erg kort pr-tekstje titelt: "Experimentele/progressieve moderne metal". Wij horen in bepaalde nummers ook wat Sludge en zelfs een streepje Djent. Voor de éne zal het teveel alle kanten uit schieten, terwijl wij net kicken op die chaotische diversiteit. Met 5 gebalde nummers en een intro leveren die van't Stad een zéér groovy visitekaartje af. Jouw nieuwe worp moet in ons volgend overzicht worden vermeld? Stuur ons dan snel een email! #albumreleases #nieuwereleases #nieuwealbums #belgischbeton #newreleases #newalbums #5xbelgischbeton #erternalbreath #worldofchaos #hopeerodes #rainwalker #sinsavage #lostinthedark #winterblind #effigy #nightqueen #seduced

Elk mooi verhaal begint met "Ooit was er eens…" een jazzy doom trio uit Texas met de naam The Great Tyrant. Maar nog voor de opnames van hun eerste album klaar waren door technische problemen, pleegde bassist Tommy Atkins zelfmoord. Drummer Jon Teague en zanger Daren Beck besloten dan maar om alleen verder te gaan en de band de naam ‘Pinkish Black’ mee te geven. Veel Black en zoeken naar dat vleugje Pink (Floyd?). En gelukkig zijn ze verder gegaan na het tragische verlies, want na een paar jaar stilte zijn de mannen nu terug met ondertussen reedsl hun vierde album: Concept Unification. Een zeer mooi album waarop 6 tracks die experimenteren met een vooruitstrevende vorm van doom-rock met een psychedelisch kantje. Het titelnummer maakt direct duidelijk wat we mogen verwachten, zware synthesizers, bombastische drums zonder toch te overdrijven. Je wordt direct meegezogen in thema's als angst, leegheid en zinloosheid. Gelukkig hebben ze het gothic kantje waarmee ze op hun derde album (Bottom of the Morning), zijn beginnen experimenteren, verder uitgediept. Met Until volgt meteen het zwaarste nummer van het album, en gelukkig zorgt Petit Mal ervoor dat we ook even op adem kunnen komen. Slotnummer Next Solution begint met een donker pianostuk dat na een tweetal minuten vlekkeloos overvloeit in een track die alle aspecten van deze zeer ongewone band verenigt en makkelijk 3 aparte nummers had kunnen opleveren. Voor de mensen die de digitale versie zouden kopen, zijn er nog twee bonustrack, Away Again en We Wait. Beide zeer verschillende mooie tracks, maar die niet direct passen op dit album. We Wait lijkt bovendien eerder een nummer dat ze niet volledig afgewerkt hebben en dat ze ergens halfweg hebben laten uitfaden. Score 72/100 Info Releasedatum: 14 juni 2019 Label: Relapse Records Producer: - Singles: Until Dial Tone Concept Unification Uitgaven: Lim Vinyl, CD, Download (with bonus tracks) facebook Tracklist: Concept Unification Until Dial Tone Petit Mal Inanimatronic Next Solution Away Again (Digital Only Bonus Track) We Wait (Digital Only Bonus Track) #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #pinkishblack #conceptunification #relapserecords

Ik weet niet of we hiermee de zon kunnen tevoorschijn toveren. Het nummer is i.i.g. erg bezwerend/hypnotiserend en de bijgaande video zo creepy dat Tim Burton hem had willen maken. De stop motion techniek is echter van de hand van Dubliner Deborah Sheedy, gekend voor haar atmosferische, fimische zwart-wit portretten. Lees hier onze bespreking van het volledig album. Een woordje uitleg Droneflower is in bloom. The new collaboration between Marissa Nadler and Stephen Brodsky (Cave In, Mutoid Man), is a sprawling and expansive exercise in contrasts. It is the sound of the war between the brutal and the ethereal, the dark and the light, the past and the present, and the real and imagined. Brodsky met Nadler for the first time in 2014 at Brooklyn’s Saint Vitus Bar when he came to see her play on her July tour, and they quickly became friends. Both of them had been wanting to explore songwriting that didn’t fit into their existing projects, and they soon became energized by the prospect of working together. One of the first ideas they discussed was a horror movie soundtrack, and while Droneflower isn’t that, it is a richly cinematic album. It’s easy to imagine much of the record set to images, though it wasn’t composed that way. The first song that came together was “Dead West,” based around a beautiful acoustic guitar piece Brodsky wrote while living on Spy Pond, just outside of Nadler’s home base in Boston. By the time they started working on the song earnest, Brodsky had moved to Brooklyn. Nadler added lyrics and vocal melodies remotely, and even from a distance it was obvious there was real kismet in the collaboration. All the songs on Droneflower were recorded in home studios, and they throb with the frisson of that intimate environment. For much of the recording process, Brodsky would stop by the ramshackle studio that Nadler set up in Boston whenever he was in town visiting family. Songs like “For the Sun” were written on the spot there, lyrics and all. The lush ambient pieces “Space Ghost I” and “Space Ghost II” began as Brodsky piano compositions and were later fleshed out by additional instrumentation and Nadler’s inimitable vocals. Nadler and Brodsky also recorded two cover songs for the album — the epic Guns n’ Roses power ballad “Estranged” and Morphine’s beguiling “In Spite of Me.” Since childhood, Nadler had been transfixed by the “Estranged” video where Axl Rose swam with dolphins, and she and Brodsky breathe new life into the song here. Their take on “In Spite of Me” is invigorated by a guest appearance from Morphine saxophonist Dana Colley, who ironically didn’t play on the original recording but is indispensable on Nadler and Brodsky’s version. Marissa Nadler Stephen Brodsky Deborah Sheedy #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #clutch #evil #weathermakermusic #vaultseries

Leffingeleuren profileert zich nadrukkelijk als ontdekkingsfestival. Toch staan er ook bekendere bands op het programma. RAKETKANON wordt de headliner op vrijdag en BRUTUS die op zaterdag. Beide bands zetten met de release van hun respectievelijk derde en tweede plaat een flinke stap voorwaarts en groeien daarmee uit tot vaste waarden in ons muzieklandschap. Ook een pak jonge Belgische talenten worden toegevoegd met CHARLOTTE ADIGERY, uit de stal van de Dewaele-broers (Deewee), PEUK, de Limburgse neo-grungeband en SUSOBRINO die zijn latin-roots als field recordings verknipt tot een uiterst dansbaar geheel. THE GERMANS draaien al een tijdje mee en blijven immer eigenzinnig en compromisloos, ook op hun vijfde plaat ‘Sexuality’. Internationaal hebben we ook een paar mooie namen. THE SOFT MOON is de bekendste. Deze postpunk annex new wave band maakte met ‘Criminal’ zijn beste plaat tot nu toe en komt deze exclusief op Leffingeleuren voorstellen. RIZAN SAID is de Syrische zelfverklaarde “King Of The Keyboard” die naam en faam verzamelde aan de zijde van Omar Souleyman. PEAKING LIGHTS heeft een volledig eigen stijl ontwikkeld, tussen psychedelische pop, dub en disco in. GRAVELROAD speelt blues in de stijl van RL Burnside en JORDAN MACKAMPA zou weleens de nieuwe Michael Kiwanuka kunnen worden. Vandaag start ook de echte voorverkoop met dag- en weekendtickets. De verkoop van (goedkopere) Early Bird weekendtickets is intussen afgelopen. Net als vorig jaar zijn er ook weer twee soorten camping tickets, dag tickets (€8) en tickets voor heel weekend (€15). Leffingeleuren vindt plaats in Leffinge (bij Middelkerke) op 13, 14 en 15 september 2019. website #Leffingeleuren #festival #leffinge #nieuws #news #brutus #thegermans #thesoftmoon #susobrino #rizansaïd #raketkanon #peuk #jordanmackampa #peakinglights #gravelroad #charlotteadigéry

Strompelend uit mijn tent loop ik naar de cafetaria. Met halfopen ogen haal ik een kop koffie en plof ik neer op een bankje, naast een meneer die toch al wel dichtbij de 70 jaar moet geweest zijn. Op de vraag voor welke band hij hier is, antwoord hij 'oh eigenlijk helemaal niets specifiek, ik ben het alziend oog van dit festival'. De max, denk ik, en ik blijf nog even staren naar het oneindige. Ik herinner mij het weekend alsof ik in een wolk zat. Een magische, etherische bubbel met prachtige muziek, natuur en mensen. Het hele festival is een verwezenlijking van melodisch gitaargetokkel met een dikke reverb en delay erbovenop. Van een podium in het bos wandel je door een gang van feeërieke lichtjes naar de main stage waar de belichting zo prachtig gedaan is dat je bijna vergeet waar je bent. Een groot deel van de artiesten verbleef zelf ook op de camping om 3 dagen lang te kunnen genieten van het toch wel specifieke genre dat Dunk aanbiedt. Naast al dat moois kon mijn aan cafeïne verslaafde hart ook nog eens gratis koffie krijgen tijdens heel het festival. Douches en camping waren eveneens gratis. Kortom, wij als festivalgangers werden enorm in de watten gelegd door de medewerkers. Dit soort attenties onderscheiden dit klein, gezellig en karaktervol festival van de grote kleppers zoals Graspop, en ik hoop eerlijk gezegd dat dit niet verandert. Begrijp me niet verkeerd: beiden mogen er zijn, maar waar Dunk een zachte, lieve, eerder intieme inleiding is van het festivalseizoen, is bijvoorbeeld Graspop een tsunami van muzikaal geweld en extraversie met nekpijn van al het headbangen tot gevolg. Als kers op de taart waren er ook afterparty’s gehost door de enige echte DJ FRIES. Wat overdag het frietkot was werd s’ avonds omgevormd tot een DJ booth. Gekenmerkt door lak te hebben aan een nette overgang tussen twee nummers, stopte hij zonder missen abrupt elk nummer net voor de climax. Op een absurde maar hilarisch goed werkende manier mixte hij Bella Ciao met de Sirtaki met Rage Against the Machine, allemaal onder de 10 minuten. Echt kwaliteitsvol was het niet, maar het mooie was dat je nooit wist wat te verwachten en het bood een grappig contrast met de vele poëtische bands die hadden opgetreden tijdens de dag. De bands. Wat een bands. Om eerlijk te zijn, was het de headliner die mij over de streep had getrokken. Alcest is een band die als eerste de brug van black metal naar shoegaze heeft gemaakt. Wat aanvankelijk een nauw, griezelig genre was, bloeide plotseling volledig open voor experimentatie. De zanger, Neige, had als kind visioenen over een andere planeet, en wou deze visioenen omzetten in muziek. Aan variatie was er ook geen tekort, want ook solo artiesten zoals Jozef van Wissem waren aanwezig. Hij is naar eigen zeggen de enige luitist ter wereld die iets hedendaags doet met het instrument. Zijn minimalistische stijl gecombineerd met chants hebben ervoor gezorgd dat een bos met honderden mensen in stilte zaten te genieten. Er was ook plaats voor ecologie, namelijk de band Staghorn die al hun platen uit gerecycleerd materiaal maakt. Als er 1 begrip is dat deze band beschrijft is het wel DIY. Ze maken hun eigen amps, spelen op instrumenten die ik nog nooit had gezien en hadden voor de start het hele bos ingewijd met wierook. Alle zintuigen werden geprikkeld. Muzikaal gezien had het iets van Miava, behalve dat de teksten die zij lieten afspelen eerder verhalend waren. Al de albums van Staghorn vormen samen een deel van een grote novelle. This Patch of Sky, Silent whale becomes a dream, Tangled Thoughts of leaving: de namen klinken zoals de muziek. Ook België moest niet onderdoen want bands zoals Celestial Wolves en Wanheda stalen ook zonder meer de show. Er waren nog onnoemelijk veel geweldige bands, en Dunk is toch wel één van de festivals waar je perfect naar toe kan gaan zonder ook maar iets te kennen. Het is een rustige retraite voor introverte mensen, voor anderen is het een start voor het iets wildere festivalseizoen of een ontdekkingstocht voor mensen die houden van alle genres waar het woord 'post' voor staat. Het is uniek op zoveel verschillende manieren, en de organisatoren mogen trots zijn op wat ze verwezenlijken met Dunk. Er kruipt duidelijk heel veel liefde in. donderdag 30 mei - zaterdag 1 juni 2019, Letterkouter (Zottegem) | foto's + verslag: Goedele Godfroid #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #dunkfestival #dunk #zottegem #festival #festivalverslag

woensdag 6 juni 2019, Ancienne Belgique (Brussel) | foto's: Sven Togni Een kleine 1.000 fans zakten afgelopen woensdag af naar de AB om Warren Haynes en de zijnen aan het werk te zien. De info op de site van muziektempel AB letterde: "Set1: 19u30 - 20u45 / set2: 21u00 - 22u30". Was ik even blij dat er voor de Flex opstelling werd gekozen en een goede plek op de tribune vinden geen enkel probleem was. Mijn excuses, maar 3u rechtstaan, dat houden mijn knieën en rug niet meer uit. Of mijn oren 2u45 Gov't Mule aan konden, dat kom je zo te weten. Naast Haynes vanzelfsprekend Matt Abts op drums. Medeoprichter Allen Woody (b) overleed in 2000 en zijn rol wordt nu al 10 jaar ingevuld door Jorgen Carlsson. Tot slot zagen en hoorden we Danny Louis, die er van 2003 bij is, op keyboards en trombone. Stuk voor stuk klasbakken op hun instrument en dat zouden we geregeld mogen ondervinden. Want de muziek van Gov't Mule mag dan als Southern Rock/Blues Rock gecategoriseerd worden, het jamgehalte met structuren uit Jazz is erg hoog. Wat inhoudt dat in bijna elk nummer elke muzikant minstens één keer als solist aan bod komt en de nummers dus van een betrekkelijke duur zijn. Dat heeft vanzelfsprekend zijn positieve kanten, want meermaals is het intens genieten van al het vakmanschap on stage. Daartegenover staat dat je wel écht fan moet zijn om het geëtaleerde gepingel gedurende 2u25' (ja, de heren begonnen 10' later dan voorzien en de pauze liep ook 10' uit) te kunnen overleven. Het concert ging erg vlot van start met het strakke Bad Little Doggie. Het geluid zat meteen goed en elk instrument kon je duidelijk uit de mix filteren. De stem van Haynes, die zéér typisch 'Southern Rock' is, kwam ook duidelijk naar voor...voor wie zoals ik oordoppen in had blijkbaar, want ik hoorde zeggen dat het even een zootje was en hij als een gekeeld varken klonk. Het rustige Burning Point maakte de brug naar een eerste cover: Soulshine was het eerste hoogtepunt van de avond. Volgden echter een reeks minder nummers waarbij een aantal zaken duidelijk werden: Mr. Haynes heeft een schitterende klankkleur, maar lijkt verder erg beperkt qua zanger én een lang optreden staat of valt met de kracht van de songs, niet enkel op basis van virtuositeit. De drie nummers die volgden waren van een véél minder niveau waardoor mijn aandacht verslapte en ik begon te vrezen dat ik dit geen uur meer zou kunnen volhouden. Tot het uitstekende en interessant opgebouwde instrumentale Devil Likes It Slow eraan kwam. Een knappe intro waarna we afwisselend stevige Blues Rock en Carribean music te horen kregen. Tijdens een ingetogen passage werd het volume teruggeschroefd om dan richting een potige finale met een calypso/reggae slot uit te groeien. Revolution Come, Revolution Go mocht dan het eerste luik in schoonheid afsluiten met een Funky/Jazz sfeertje waarbij Carlsson de lead nam en Abts een kort solomoment kreeg....kort maar o zo efficiënt. Ik zag het terug helemaal zitten. Voor mij wel bizar dat enkele aanwezigen zich vooral afvroegen welke covers er tijdens de tweede set allemaal zouden worden gespeeld. Natuurlijk staat Gov't Mule er ook om bekend een rits covers aan bod te laten komen, maar ik zou toch vooral geïnteresseerd zijn in sterk eigen materiaal. Het werden dus véél covers en erg weinig 'sterk' eigen materiaal. De traditional John The Revelator hoorde ik onlangs nog een héél stuk frisser in interessanter (Larkin Poe), maar toonde wel dat de stem van Haynes vooral a capella erg mooi kan zijn én liet Louis de trombone bovenhalen. Slackjaw Jezebel is een vlot uptempo nummer met een leuke bass solo en tijdens het jazzy instrumentale Kind of Bird mocht elke muzikant nog een los gaan. Vooral Louis kon me boeien met zijn wisselen tussen Hammond en Wurlitzer klanken. Volgden twee mindere momenten die enerzijds richting Southern Boogie (met electric piano) en anderzijds richting een klassieke Southern Rock ballad gingen: wat mij betrof 'gewoontjes' en 'saai, véél te lang gerekt’. Dat bleek dan voor mij uiteindelijk het point of no return, want deze dip werd niet meer rechtgezet. De bisronde ging van start met nog een cover die ik - opnieuw door Larkin Poe - recent een héél stuk beter heb mogen horen. Come On In My Kitchen werd spijtig genoeg geen feestje en diende enkel als bruggetje naar LOYW, inclusief een erg mooie intro op slide gitaar én Danny Louis die zowel de keys als rythm guitar bediende. Hoog tijd om af te sluiten en alles een tijdje te laten bezinken alvorens dit stuk te schrijven.Ik blijf uiterst tevreden dan ik Gov't Mule dan toch eens aan het werk heb gezien, ook al zal het bij die éne keer blijven. Ik respecteer de immense live reputatie die de heren hebben, ook hun vakmanschap, maar van mij mocht het een stuk korter en meer gericht op de absoluut sterkste songs. Daartegenover staat dan weer dat geen enkele avond dezelfde is en een andere setlist mij misschien meer had bevallen. Uit de feedback van het publiek en het instemmend gemompel nadien kon ik wel uitmaken dat zowat iedereen erg heeft genoten...dus wie ben ik om dan te staan zeiken. Setlist - set 1 Bad Little Doggie Streamline Woman Burning Point Soulshine (cover The Allman Brothers Band) Whisper In Your Soul Pressure Under Fire Fool's Moon Devil Likes It Slow Revolution Come, Revolution Go - set 2 John The Revelator (cover traditional) Slackjaw Jezebel Kind of Bird (cover The Allman Brothers Band) Come and Go Blues (cover The Allman Brothers Band) Fallen Down Dark Was the Night, Cold Was the Ground (cover Blind Willie Johnson) (bis) Come On In My Kitchen (cover Robert Jophnson) / Look On Yonder Wall (cover James 'Beale Street' Clark) #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #govtmule #anciennebelgique #abflex #abbrussel #brussel

Fotoverslag van Miracle Metal Meeting, een nieuw festival met metal van eigen bodem in de Brielpoort, Deinze. Bark Off The Cross King Hiss Fleddy Melculy Channel Zero Foto's: Chris Bosseloo #Miraclemetalmeeting #Bark #offthecross #Channelzero #KingHiss #FleddyMelculy #BrielpoortDeinze

Omdat het alweer een jaar geleden is dat hun Book of Bad Decisions is verschenen én ze tussen al het touren door enkele dagen vrijaf hadden. Evil is een oertypische Clutch song: een stevige Rock fundering, een stuwende 'funky' ritmesectie en dat alles overgoten met een dampende Blues saus. Een woordje uitleg The 'Evil' single is the first in a series of new studio recordings that will comprise the newly launched "Weathermaker Vault Series" and the first new official music Clutch is making available since the release of their critically acclaimed album, 'Book Of Bad Decisions.' "We’ve had a good amount of downtime since our last tour. And since the devil finds work for idle hands, we kept ourselves busy by recording some tunes. “Evil” is the first of them, a song we’ve loved for many, many years." Neil Fallon website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #clutch #evil #weathermakermusic #vaultseries

We lieten deze intrigerende jonge Zweedse al eerder aan bod komen met Battle Song. Ook die song ging gepaard met een spookachtige video. Op de Nugoth/Dark Pop/Metal song Haunted gaat ze nog een stap verder de duisternis in.Het 'verhaal' werd gefilmd in California en is een visueel prachtig werkje. Even voorstellen After jumping around between different musical projects, Helga decided to go solo in late 2016 pursuing a career as a singer-songwriter. Anxious to release the melodies that had been stuck in her head for months, she self-released a demo EP in October 2016 that would later lead to various musical collaborations in the rock and metal world. Life happened in 2017, but that didn’t stop her from crafting riffs and writing songs. By the beginning of 2018 she started recording an EP with musicians across the globe. Landing her first record deal in May, Helga’s first single ‘Battle Song’ was released in August, following a second single ‘In The Wilderness’ in November, and an EP ‘Nebulous’ released in December. Helga is exploring her musical universe. You’ll never know what you’ll hear next. facebook #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #helga #haunted #iconscreatingevilart #nugoth #metal #darkpop