Pantheïst @ GC Het Marca (Maarkedal, BE) Het voormalige dorpskerkje GC Het Marca vormde het afgelopen weekend het ultieme decor voor de albumreleaseshow van Pantheïst. De unieke setting kreeg een absolute meestersteek toen gastorganist David Pipe achter het authentieke kerkorgel kroop om de nieuwe nummers live van een adembenemende, imposante laag te voorzien. Alsof de ijzersterke presentatie van het nieuwe materiaal nog niet volstond, sloot de band hun set magistraal af met het epische O Solitude. Eerder op de avond zette My Lament met overduidelijk veel goesting een meer dan solide show neer. De Profundis was qua sound wellicht een beetje de vreemde eend in de bijt, maar de historische band met Pantheïst — via gedeelde ex-leden — maakte hun aanwezigheid meer dan logisch. Een van de meest meeslepende momenten kwam tot slot van Déhà: hij bracht zijn track Nethermost voor de allereerste en allerlaatste keer live. De emotionele lading en zwaarte dropen er vanaf, wat deze historische en sfeervolle doom-avond in Maarkedal compleet maakte. Déhà My Lament De Profundis Pantheist Zaterdag 31 oktoboer 2026, GC Marca, Maarkedal | Foto's: Wim Wilms

Op het nieuwe album Solaris laat de Duitse post-metalband The Ocean een vernieuwde bezetting horen. Ze combineren hun bekende zware gitaarsound met klassieke toetsen en twee opvallende nieuwe stemmen. Na de tour rond het album Holocene veranderde de bezetting van The Ocean volledig. Oprichter Robin Staps verzamelde muzikanten uit zes verschillende landen, wat op hun twaalfde album Solaris direct te horen is. De basis blijft vertrouwde zware post-metal, maar het geluid van de band is breder geworden. In de iconische Hansa Studios in Berlijn voegde de band klassieke toetsen toe, zoals vleugel en celesta én hielp Thorsten Quaeschning (Tangerine Dream) mee op de synths. The Ocean is ook twee nieuwe vocalisten rijker. Enrico Tiberi verzorgt de krachtige zang, terwijl Lane Shi (Otay:Onii) een meer experimentele kant laat horen. Inspiratie haalde de band uit oude dagboeken van ontdekkingsreizigers en de scifi-film Solaris. Het levert een veelzijdige plaat op van bijna zeventig minuten. (bron: Trix) Info en tickets Dindsdag 26 januari, Trix (Antwerpen, BE)

Met Caledonia kijkt Andy Marshall terug naar het vroege werk van SAOR, maar dan met de ervaring en productiemogelijkheden die hij in ruim tien jaar heeft opgebouwd. Vijf nummers uit Roots, Aura en Guardians zijn opnieuw opgenomen en klinken daardoor groter, voller en vooral rijker in detail. De vertrouwde mix van atmosferische black metal en Schotse folkinvloeden blijft daarbij volledig overeind. Lees hieronder ons BIR review over Caledonia. Aura MMXXVI opent instrumentaal en rustig, met cleane gitaren die langzaam ruimte maken voor de kenmerkende fluitpartijen. The Awakening MMXXVI is vervolgens wat folkloristischer en toegankelijker, met een meeslepende melodie en de dromerige vocalen van Marshall. Carved in Stone MMXXVI begint eveneens folky en voelt meteen als een typisch SAOR-nummer: weids, melancholisch en sterk geworteld in de Schotse traditie. Hearth MMXXVI gaat daar moeiteloos in mee en is misschien wel de meest traditionele SAOR-track van het album. Afsluiter Tears of a Nation MMXXVI is het meest sfeervolle moment van de plaat. Het nummer heeft bijna iets van een langzaam zeemanslied, met een gedragen tempo en een melancholische sfeer die prachtig aansluit bij het monumentale karakter van de muziek. Caledonia is daarmee geen album dat het verleden probeert te vervangen, maar juist een herinterpretatie ervan. De nummers hebben hun oorspronkelijke karakter behouden, terwijl de productie ze voorziet van meer diepte, dynamiek en ruimte. Voor liefhebbers van SAOR is het vooral interessant om deze bekende composities in hun definitievere vorm te horen. Wie houdt van atmosferische black metal met een sterke folk- en Schotse identiteit, krijgt met Caledonia een sfeervol en overtuigend eerbetoon aan het fundament waarop SAOR is gebouwd. Cover art door: Anaïs Chareyre-Méjan | Produced, mixed & mastered door: Chris Fielding Tracklist 1. Aura MMXXVI (11:40) 2. The Awakening MMXXVI (08:58) 3. Carved in Stone MMXXVI (10:19) 4. Hearth MMXXVI (09:58) 5. Tears of a Nation MMXXVI (10:33) Pre-orderen en pre-saven is mogelijk via de volgende link. Foto door: David Ruff Saor Online Facebook | X | Instagram | Website | Deezer | YouTube | Tidal | Apple Music | Spotify | Linktree | Bands in Town | Bandcamp Season of Mist Online Facebook | X | Instagram | Website | YouTube | Spotify

Een jaar na het verschijnen van hun debuutalbum Passage I: Melancholia blikt het Belgische post-metalgezelschap The Great White Nothing terug met Live at Motormusic. Op deze live-EP krijgen drie nummers van het album een nieuwe uitvoering, opgenomen in de Belgische studio MotorMusic. Het resultaat is een sfeervolle, intense sessie waarin de melancholische ondertoon van de band overeind blijft, maar waarin vooral de dynamiek en muzikale gelaagdheid alle ruimte krijgen. De EP opent met ‘St. George’, dat direct indruk maakt met zijn voortstuwende blastbeats en aanhoudende cleane vocalen. Die combinatie zorgt meteen voor een interessante spanning. Na ongeveer anderhalve minuut komen ook de rauwere vocalen erbij, waardoor het nummer steeds meer aan kracht wint. De drums klinken strak en doortastend, en rond 2:03 vallen de ruige vocalen en de nadrukkelijk aanwezige drums bijzonder mooi samen. Het geheel krijgt op dat moment bijna een progressieve blackmetalsfeer. De lage grunts die rond 4:10 opduiken, onderstrepen bovendien de enorme dynamiek en het vocale bereik. Het is een sterke opener die laat horen hoeveel verschillende kanten The Great White Nothing muzikaal kan verkennen. Met ‘Dolores’ kiest de band aanvankelijk voor een meer ingetogen benadering. Het nummer krijgt rustig de tijd om zich te ontwikkelen, voordat er rond 1:20 voorzichtig meer kracht in de compositie komt. Vanaf ongeveer 1:35 worden ook de stevigere vocalen ingezet. Die overgang geeft het nummer een aangename spanningsopbouw. Juist het contrast tussen de rustige passages en de zwaardere uitbarstingen maakt deze uitvoering interessant. De band weet de intensiteit te doseren zonder de emotionele lading uit het oog te verliezen. Foto door: Eva Vlonk Afsluiter ‘The Sands of Hattin’ begint eveneens beheerst. De eerste minuten voelen bijna als een overpeinzende introductie, waarin de luisteraar rustig wordt meegenomen in de sfeer van het nummer. Rond tweeënhalve minuut slaat de stemming echter om en breekt de storm los. De band laat vervolgens horen hoe goed hij atmosferische opbouw en overweldigende passages met elkaar kan verweven. Vooral het gedeelte rond 4:30 is indrukwekkend. De verschillende lagen komen daar bijzonder sterk samen en de productie weet de intensiteit overtuigend vast te leggen. Dat dit een live-opname betreft, maakt het resultaat alleen maar knapper. Het nummer bouwt toe naar een spectaculaire finale die een passend slot vormt voor deze sessie. Foto door: Eva Vlonk Met Live at Motormusic neemt The Great White Nothing op overtuigende wijze afscheid van Passage I: Melancholia. De drie nummers laten niet alleen de melancholische en atmosferische kant van de band horen, maar benadrukken ook de dynamiek, technische beheersing en vocale veelzijdigheid. De live-uitvoeringen geven de composities voldoende ruimte om te ademen, zonder dat de kenmerkende zwaarte verloren gaat. Het is daarmee meer dan een terugblik op het debuutalbum: deze EP vormt ook een veelbelovende tussenstap richting Passage II, dat in 2027 wordt verwacht. Als dit een voorproefje is van wat The Great White Nothing nog in petto heeft, dan is er alle reden om uit te kijken naar het volgende hoofdstuk. The Great White Nothing online Website | Facebook | Instagram | Bandcamp | Spotify | Apple Music

Tijden veranderen: toen je als 13-14-jarige naar (choose your decade) Buzzcocks, Descendents, Green Day, Blink-182 of (dichter bij huis) Janez Detd luisterde, kreeg je vooral de vraag: 'Zijde gij daar niet een beetje te jong voor?' Tegenwoordig staan Offspring en Blink-182 opnieuw bovenaan de affiche van Graspop, en is de vraag: 'Zijde gij daar niet een beetje te oud voor?' Screw that, zeiden vijf thirty- en fortysomethings, en bij wijze van mission statement werd Young Enough geboren. Waarom naar de muziek uit je jeugd blijven luisteren als je die ook gewoon zelf kan maken? Please Rate Your Experience is hun tweede plaat, eentje waar het plezier vanaf spat. Met het enthousiasme van een tweede jeugd gaan ze hun dromen en frustraties te lijf, met meer melodieën en meezingstukjes dan de gemiddelde kinesist zou durven voorschrijven. Young Enough haalt de traditionele poppunk niet alleen van onder het stof, maar blaast het genre ook nieuw leven in met alles wat er de voorbije twintig jaar aan interessante ingrediënten is bijgekomen. Het resultaat? Een band met een eigen, lekker smoelwerk. Kortere beschrijving? Kortere beschrijving: Pop punk with breakdowns! Meer info Please Rate Your Experience is the second album of the Belgian pop punk bros Young Enough. This second collection of nostalgia inducing bangers digs deep in everything the boys deal with while they're rolling into their mid life. Songs about dads, the end of the world, the importance of friends and how being thankful for having had a fantastic youth is better than pining away about lost memories. Where the first album was fueled by novelty and an explosive rise of the band, the second album shows the boys have grown into a heavier and more substantial creative vein. Choruses that have a crowd singing along by middle of the song, breakdowns that bang heads whether they want to or not. Get ready for a ride you're gonna want to keep getting on, and before you leave, make sure you Please Rate Your Experience!! Foto: Michael Vdb instagram facebook

We hebben vandaag acht nieuwe bands toegevoegd aan de bill voor 2027. Onder de aankondigingen bevinden zich exclusieve nostalgische sets, legendarische vocalisten en natuurlijk een flinke dosis lompe metal. We pakken flink uit met de komst van Biohazard. Zij nemen je mee terug in de tijd met een unieke, speciale Dynamo ’93 set waarin het iconische album Urban Discipline centraal staat. Ook de technisch hoogstaande deathcoreband Shadow of Intent reist komende zomer af naar Eindhoven. Je kunt je daarnaast verheugen op een absoluut hoogtepunt met John Bush, bekend van Armored Saint en Anthrax. Hij brengt een volledige set ten gehore met uitsluitend klassiekers uit zijn tijd als zanger van Anthrax. Verwacht werk van Sound of White Noise, Stomp 442, Volume 8: The Threat Is Real en We’ve Come for You All. De line-up wordt aangevuld door een sterke mix van gevestigde namen en sloopwerk van de bovenste plank: Carnifex, Savage Lands, PeelingFlesh, Asomvel en Mantah Er zijn nog Early Bird-tickets beschikbaar. Grijp nu je kans en claim jouw plek op Dynamo Metalfest, het festival waar generaties aan heavy muziek samenkomen. Info en tickets 13,14 en 15 augustus 2027, IJssportcentrum (Eindhoven) Bron: Dynamo Metalfest

Beast In Black © Femke Valks (013) Afgelopen woensdag mocht ik nog eens richting Tilburg rijden voor een powermetal avondje in de 013. Deze keer ging ik drie bands aan het werk zien die ik al eerder live mocht aanschouwen. Het grappige is dat Facebook me een dag voor de liveshow eraan herinnerde dat ik x-aantal jaar geleden Sonata op die dag had zien spelen in 013 en een ander jaartal geleden Beast In Black had gezien in Trix. Als kers op de taart kreeg ik vandaag een herinnering dat ik Frozen Crown exact twee jaar geleden voor het eerst zag spelen in Trix. Alsof het zo moest zijn. Frozen Crown Ik kwam nog net op tijd de zaal binnen voor het begin van Frozen Crown. Hoewel ik hen dus twee jaar geleden al zag spelen, was dit de band die ik het minst goed kende. Het enige nummer wat ik herkend heb, was hun cover van Iris (Goo Goo Dolls) en dat is dan nog een nummer waar ik eigenlijk nooit echt gelukkig van word. Een originele versie, dat moet ik hen wel geven. Verder was hun set zeker in orde, de band klonk goed, ze brachten een leuke show en kregen het publiek al aardig opgewarmd. Frozen Crown © Femke Valks (013) Sonata Arctica Sonata was voor mij een belangrijke band in mijn muzikale ontwikkeling. Samen met Dragonforce hebben zij me kennis leren maken met de wondere wereld der powermetal. Daar bovenop waren zij de eerste grote band die ik ooit live aan het werk heb gezien. Het zal dan niet als een verrassing klinken wanneer ik zeg dat het me elke keer iets doet wanneer ik hen live aan het werk kan zien. Vanaf het moment dat de bandleden het podium opkwamen, tot het moment dat Tony iedereen in het publiek een “knuffel” gaf en weer richting de backstage vertrok, stond ik de hele tijd met een glimlach op mijn gezicht te kijken en mee te zingen. Met een 30th anniversary tour mochten we er vanuit gaan dat ze enkele golden oldies voor ons in petto hadden. Het feit dat dit dan bijna allemaal andere golden oldies waren dan hun set op Graspop afgelopen zomer, maakte het voor mij zelfs nog extra leuk. Nummers als Black Sheep, Paid In Full en Tallulah passeerden de revue, maar uiteraard konden ook de klassieker Full Moon en afsluiter Don't Say A Word niet ontbreken. Op een gegeven moment zat ik zo in hun set, dat ik bijna vergeten was dat zij niet eens de headliner van de avond waren. Sonata Arctica © Femke Valks (013) Beast In Black Nog voor Beast In Black het podium op kwam, veranderde het decor drastisch. Door de rook kon je vanaf mijn plaats in de zaal niet echt zien wat het was, maar het zag er best indrukwekkend uit. De suspense voor de show werd hierdoor des te groter. Toen de lichten aangingen en de rook een beetje ging liggen, zag je een soort industrial set up met twee gigantische ventilatoren aan de zijkanten van de drum stage. Ze steken er toch altijd wel werk in om er ook visueel een spektakel van te maken! Beast In Black begon aan hun set met een nieuwe gitarist en een nummer dat ik nog nooit gehoord had. Ik vroeg me af of ik ergens een album gemist had, maar dit bleek Mighty Dragon te zijn, de nieuwe single die ze live gingen spelen. Een ongereleasete track om hun show mee in te zetten, ballsy, maar het klonk anders zeker niet slecht! Het tweede nummer was ook meteen single nummer twee en de titeltrack van hun aankomende album: Fear The Beast. Beast In Black © Femke Valks (013) Met Hardcore en Born Again werden de eerste hits gespeeld en kon de zaal nog wat extra losgaan. Alsook de persoon naast mij, die zodanig luid meezong dat hij boven de band bovenuit kwam. Als je dit dan toch per se zo luid wil doen, probeer dan ongeveer op de juiste toonhoogte te blijven of toch minstens op het juiste ritme. Ik voelde op een gegeven moment hoe mijn ziel mijn lijf wou verlaten. Had ik hier iets van kunnen zeggen? Sure, maar ik wou die mens zijn plezier ook niet afpakken. Had ik zelf even luid/luider kunnen meezingen zodat ik hem niet meer hoorde? Zeer zeker, maar dan had het probleem enkel opgeschoven en ik had al genoeg keelpijn voor de set begon. Soms denk ik dat ik te oud aan het worden ben voor dit soort dingen. Beast In Black © Femke Valks (013) Mijn hoogtepunt van de avond was eigenlijk voor mezelf ook een verrassing. Ik had in mijn artikel over Lost Children al geschreven hoe mooi dat nummer is, maar om dit live te horen en Yannis te zien staan op het podium tussen die rook en belichting... Dat geeft toch nog net een ander gevoel. Het was een prachtig, rustig moment doorheen de anders vrij intense avond. Verder blijf ik het ook wel leuk vinden hoe ze kleine, subtiele en minder subtiele choreo's in hun set steken. Dat maakt het nog net wat interessanter om naar te kijken en geeft de indruk dat de bandleden zich ook echt amuseren op dat podium. Tot slot viel het op dat Yannis aan zijn heavy vocals had gewerkt en deze maar al te graag in hun set wou verwerken. En terecht. Is er iets op vocaal vlak wat deze man niet aankan? Hun show werd zoals gewoonlijk afgesloten met One Night In Tokyo, Blind And Frozen en Never Surrender. Al bij al was het dus weer een topavond voor de powermetal liefhebber! Beast In Black © Femke Valks (013) Woensdag 28 oktober 2026, 013 (Tilburg) | Tekst: Ilke Clissen, Foto's: Femke Valks (in functie van 013)

Medieval metal from Belgium ... misschien bestond het al langer en was ik gewoon op de verkeerde plaatsen aan het zoeken ... Maar ik ben blij dat Hieronymus toch tot in mijn gehoorkanaal is geraakt waar de song zich een lekker warm plaatsje heeft gezocht en nu toch al enkele dagen vertoeft. Het eerste wat u zal opvallen wanneer u deze (en andere) song van La Maisnie Hellequin beluistert, is dat er geen vocalen zijn. En op zich hebben ze dat ook niet nodig, want met draailier, bagpipes en andere vreemde instrumenten, gecombineerd met bas, drum en zware gitaar, gebeurt er meer dan genoeg op hun podium. U mag er gelijkenissen met Eluveitie in zien, maar niet teveel aub. Wij zijn zeer benieuwd naar hun nieuwe album waaraan ze nu nog volop aan het werken zijn en dat ergens in 2027 zal verschijnen. Facebook Lees meer "In 12th-century legends, the Maisnie Hellequin was a band of malevolent spirits or tormented souls who, led by Hellequin, made a terrifying nightly uproar..." La Maisnie Hellequin is a five-piece medieval heavy metal band featuring nyckelharpa, hurdy-gurdy, bagpipes, davul/bass, and Irish bouzouki/electric guitar. Formed around 2013 by Sabrina (hurdy-gurdy) and Nicolas (bagpipes), the band began touring various medieval festivals across Belgium. Later joined by Mathieu (nyckelharpa) and Maxime (davul and electric bass), they recorded their debut album, Eissil, in 2017. The album explored sounds borrowed from the medieval repertoire, revisited with a signature 'Hellequin' touch that already defined the band's high energy. In 2022, the release of the album Ars Moriendi marked a definitive turning point in the band's history. With this release, La Maisnie Hellequin fully embraces its metal side, a genre all band members are deeply passionate about. Killian joined the lineup in 2023 on electric guitars and Irish bouzouki, cementing the shift toward much more aggressive sonics. For their metal lineup, they are joined by Gaetan on drums, with Maxime shifting from davul to electric bass. The band now performs at medieval, pagan, and metal festivals across Europe (Belgium, Luxembourg, France, Netherlands, Switzerland, Italy). They are currently hard at work on their third album, set for release in 2027.

Gaerea, de Portugese postmetal band die zowel op foto's als live enkel maar uit silhouetten bestaat, trakteert ons met Shallow op een leuke 4-voor-de-prijs-van-1 aanbieding. Naast de op zich al fenomenale studioversie is er ook nog de hierboven bekijkbare akoestische versie (met de fantastische Jo Quail op haar cello), een pianoversie (featuring Juan L. Otaiza) en de Paranormal Attack Remix. Dat is veel variatie van een band die ik sowieso al geweldig vind. Check it out please! Website Lees meer The band comments: "Shallow was written on the edge where depression and clarity briefly meet in an endless dance. It is a song about hoping for a brighter day while sinking deeper into the dark sheets of self-loathing. One of the most experimental tracks GAEREA have ever created, it gave rise to extensive vocal and orchestral experimentation and serves as a reflection of what GAEREA has become throughout ten years of relentless creativity, touring, and complete commitment to our true selves." But GAEREA did not want to stop there. Inspired by the song's emotional depth and expansive atmosphere, the band invited several artists from vastly different creative backgrounds to reinterpret “Shallow” through their own artistic lens: The accompanying video for the acoustic version features London-based cellist and composer Jo Quail, whose haunting performance adds an even more somber and cinematic dimension to the track.

Serieus? Meer dan 2 uur in de auto op een regenachtige maandagavond in oktober voor een jazzconcert in the middle of nowhere, Belgisch Limburg. Serieus! Looks like you're getting old. Jazzconcert. Maar dan is het dus niet zomaar een jazzconcert. Ik heb jazz tot nu toe nooit echt begrepen. Nooit echt de schoonheid erin kunnen zien, horen of voelen. Toch heeft het altijd al een zekere fascinatie op me uitgeoefend. Daar moet toch iets / meer achter zitten! En dus gaat nu de jazzdeur open. Joe Lally en Brendan Canty – oftewel de bassist en drummer van Fugazi – staan samen met gitarist Anthony Pirog en saxofonist James Brandon Lewis op het podium. The Messthetics And James Brandon Lewis Dus daar gaat de rit door de vroege maandagavond. Eind oktober, donker, koud, regenachtig en vooral: file. Ellendig veel file, ontzettend veel file, vooral in en rond Antwerpen. Wat normaal iets meer dan een uur zou moeten duren, duurt nu ruim 2 uur. Ik had beter moeten weten. En dat voor een jazzconcert. The Messthetics uit Washington, op tournee door Europa: Athene, Parijs, Barcelona, Milaan, Wenen – en dus ook Diest. Ondanks alle bedenkingen kom ik net op tijd aan bij CC Den Amer. En dan begint het iets na achten ook al stipt en zonder supportact. De zaal is vol, al is het niet helemaal uitverkocht, en – verrassing – vooral oudere muziekliefhebbers hebben de moeite genomen om naar Diest te komen. Daaronder vast ook een aantal mensen die zich misschien door de link met Fugazi aangetrokken voelen. Klein podium, je zit er dicht op. Blauwpaars licht zonder effectengedoe. (De fotograaf in mij huilt wanhopig.) En je kunt jazz begrijpen of niet, maar dit is toch iets heel eigens. Er zijn van die wat voortkabbelende jazzmomenten (jazzkenners en -liefhebbers mogen mijn onwetendheid en woordkeuze vergeven), maar steeds weer knalt het ook echt en komt het punkrock- en hardcoreverleden van de aanwezige muzikanten duidelijk naar voren. De bas klinkt keer op keer als Fugazi en de drums knallen zoals in de good old hardcore- en posthardcoredagen. Het bouwt zich van nummer tot nummer verder op, steeds weer met meeslepende melodieën die tijdens de jazzy momenten worden ontleed. Helemaal aan het einde volgt dan nog iets wat je misschien echt alleen aan doorgewinterde jazzfans kunt voorschotelen. Desondanks paste het perfect. En nu staat de deur voor mij open. Eens kijken wat de volgende stap in Jazzland zou kunnen zijn. Luistertip voor alle sceptici: ‘Clutch’ van het actuele album Deface the Currency van The Messthetics and James Brandon Lewis. Op de terugweg klinkt op de radio toevallig ‘A Solitary Reign’ van Amenra, de pianoversie (om langzaam weer uit de jazzwereld te worden opgehaald), gevolgd door de 1 minuut en 30 seconden durende HC-oerklassieker ‘Straight Edge’ van Minor Threat, om de Washington D.C.-connectie compleet te maken. Terug is het zonder file gewoon een klein uurtje rijden. Serieus. The Messthetics And James Brandon Lewis Maandag, 26 oktober 2026, CC Den Amer (Diest) Foto's & Text: Thomas Keysser

De Britse heavy metal-legenden van Saxon hebben gisteren hun nieuwe single Medusa op de fans losgelaten. Het is de tweede single van hun aankomende, vijfentwintigste studioalbum Gods of Thunder, dat op 22 januari 2027 verschijnt via Silver Lining Music. De titel verklapt de thematiek van de track al: het gaat over het mythologische Griekse figuur Medusa, die je in steen veranderde wanneer je in haar prachtige ogen staarde. De single neemt je in zijn macht met technisch krachtige riffs in een klassiek heavy metal-jasje. De onmiskenbare stem van Biff Byford zorgt voor de ultieme ervaring tijdens het voordragen van dit epos. In de bijbehorende videoclip laat de band zien met de tijd mee te gaan door een met AI gegenereerd wezen op de achtergrond te tonen. Ze treden op voor een groot scherm waarop de Gorgoon Medusa te zien is. Gelukkig keren de heren haar de rug toe, anders keken we nu naar een statische, stenen band! Biff Byford verklaarde “A step into the world of Greek mythology ‘Medusa’, a god who could turn you to stone with a glance! Epic metal, epic story! Enjoy”. Luister ook Titletrack: Gods of Thunder Live Niet alleen brachten ze een nieuwe single uit, ze kondigden ook een Europese tournée aan. Gods of Thunder – World Tour Part 2 Maandag 1 maart, ANCIENNE BELGIQUE, Brussels Woensdaf 24 maart, 013 POPPODIUM, Tilburg Foto: Dwidou Photography

Beast In Black had hun vierde album (Fear The Beast) graag willen uitbrengen voor de start van hun Resurrection tour. Door onvoorziene omstandigheden is dit hen helaas niet gelukt. Wel werden ons enkele nieuwe singles beloofd en gaan ze tijdens deze tour drie tracks van dat album spelen, waaronder één nog niet gereleaset nummer. Fear The Beast werd in september als eerste single uitgebracht. Deze nieuwste, Lost Children, is de tweede en werd nog net voor de start van de tour op de wereld losgelaten. Geen typisch Beast In Black nummer deze keer, geen disco vibes, geen vrolijke melodietjes, geen ritme om op te springen en dansen. Wel een heel krachtige, emotionele ballad, met een prachtige music video die je niet onberoerd zal laten. Zeker bij het laatste refrein, wanneer de gitaren weer wat steviger mogen en Yannis zijn powervocals naar boven haalt... Kers op de taart en instant kippenvel! Als je zelf graag deel wil uitmaken van hun Resurrection tour, dan ben je misschien nog net op tijd! Vanavond speelt Beast In Black namelijk in de AB te Brussel, waar nog enkele tickets voor te koop zijn. Morgen spelen ze in 013 in Tilburg, maar deze show is helaas al volledig uitverkocht. Luister ook naar Fear The Beast Live 27/10/2026 AB, Brussel (BE) 28/10/2026 013, Tilburg (NL) Lees International powerhouse BEAST IN BLACK have proudly revealed 'Lost Children', the breathtaking next track from their highly anticipated upcoming fourth studio album, Fear The Beast. Arriving just in time to fuel the anticipation for their upcoming gigantic headline tour—which officially kicks off in London on October 26—'Lost Children' delivers a sweeping, truly epic power ballad experience. Deepening the band's long-standing creative love affair with the iconic manga Berserk, the track features a towering vocal performance from frontman Yannis Papadopoulos, who pushes his soaring, dramatic voice to phenomenal new heights. To visually match the grand scale of the song, the band has once again collaborated with award-winning director Katri Ilona Koppanen to deliver a stunning and cinematic music video that perfectly captures the majestic, emotional weight of the track. Anton Kabanen explains: ”Lost Children Chapter” is one of my absolute favourite parts of Berserk manga, if not my favourite. It had an enormous impact on me when I first read it, some 20 years ago, and ever since I wanted to write songs (or at least one!) about it. I wanted to find my own way to tell this important, tragic and heart-wrenching story, while staying true to its delicate child-like purity and meaningful core. What makes the story so powerful is its emotional complexity. Children are generally seen as innocent and pure, and in many ways they are also victims of their circumstances. Rosine (girl from the story) is a particularly fascinating example of this contradiction. She becomes the antagonist and commits genuinely terrible acts, yet deep down, she isn't inherently evil. She's a vulnerable child who has been pushed into a tragic situation. When the God Hand (from Berserk) offers someone a way out of unimaginable suffering, it's difficult to say how most people would respond. You can understand why Rosine makes the choices she does without necessarily being able to forgive what she does. That's what makes the story emotionally turbulent. You experience anger, horror, sadness and compassion, sometimes almost simultaneously. By the end, there's a sense of emotional absolution, because you realise that the character you've been fighting against is also a victim herself. It's not a straightforward story of good versus evil. The emotions are contradictory, and that's precisely why it's so deeply moving. I wish to add that with Katri's visual and emotional storytelling abilities she created a beautiful, unique, layered and the most soulful Beast In Black music video to date, which connects to a human heart and reminds us how fragile it is, and yet so sincerely hopeful in its innocent core. We all have been children, we all are someone's children, some of us have children. And we all are drawn to that warm light glowing softly in the window called home."