Concertverslag | Beast In Black - 013
Afgelopen woensdag mocht ik nog eens richting Tilburg rijden voor een powermetal avondje in de 013. Deze keek ging ik drie bands aan het werk zien die ik al eerder live mocht aanschouwen. Het grappige is, dat ik een dag voor de liveshow Facebook herinneringen had, dat ik x-aantal jaar geleden Sonata op die dag had zien spelen in 013 en een ander jaartal geleden Beast In Black had gezien in Trix. Als kers op de taart kreeg ik vandaag een herinnering dat ik Frozen Crown exact twee jaar geleden voor het eerst zag spelen in Trix. Alsof het zo moest zijn.
Frozen Crown
Ik kwam nog net op tijd de zaal binnen voor het begin van Frozen Crown. Ondanks dat ik hen dus twee jaar geleden al zag spelen, was dit de band die ik het minst goed kende. Het enige nummer wat ik herkend heb, was hun cover van Iris (Goo Goo Dolls) en dat is dan nog een nummer waar ik eigenlijk nooit echt gelukkig van wordt. Een originele versie, dat moet ik hen wel geven. Verder was hun set zeker in orde, de band klonk goed, ze brachten een leuke show en kregen het publiek al aardig opgewarmd.
Sonata Arctica
Sonata was voor mij een belangrijke band in mijn muzikale ontwikkeling. Samen met Dragonforce hebben zij mij kennis leren maken met de wondere wereld der powermetal. Daar bovenop waren zij de eerste grote band die ik ooit live aan het werk heb gezien. Het zal dan niet als een verrassing klinken wanneer ik zeg dat het me elke keer iets doet wanneer ik hen live aan het werk kan zien. Vanaf het moment dat de bandleden het podium opkwamen, tot het moment dat Tony iedereen in het publiek een “knuffel” gaf en weer backstage vertrok, stond ik de hele tijd met een glimlach op mijn gezicht te kijken en mee te zingen.
Met een 30th anniversary tour mochten we er vanuit gaan dat ze enkele golden oldies voor ons in petto hadden. Het feit dat dit dan bijna allemaal andere golden oldies waren, dan hun set op Graspop afgelopen zomer, maakte het voor mij zelfs nog extra leuk. Nummers als Black Sheep, Paid In Full en Tallulah passeerden de revue, maar uiteraard konden ook de klassieker Full Moon en afsluiter Don't Say A Word niet ontbreken. Op een gegeven moment zat ik zo in hun set, dat ik bijna vergeten was dat zij niet eens de headliner van de avond waren.
Sonata Arctica © Femke Valks (013)
Beast In Black
Nog voor Beast In Black het podium op kwam, veranderde het decor drastisch. Door de rook kon je vanaf mijn plaats in de zaal niet echt zien wat het was, maar het zag er best indrukwekkend uit. De suspense voor de show werd hierdoor des te groter. Toen de lichten dan aangingen en de rook een beetje ging liggen, zag je een soort indrustial set up met twee gigantische ventilatoren aan de zijkanten van de drum stage. Ze steken er toch altijd wel werk in om er ook visueel een spektakel van te maken! Beast In Black begon aan hun set met een nieuwe gitarist en een nummer dat ik nog nooit gehoord had. Ik vroeg me af of ik ergens een album gemist had, maar dit bleek Mighty Dragon te zijn, de nieuwe single die ze live gingen spelen. Een ongereleasete track om hun show mee in te zetten, ballsy, maar het klonk anders zeker niet slecht! Het tweede nummer was ook meteen single nummer twee en de titeltrack van hun aankomende album: Fear The Beast.
Met Hardcore en Born Again werden de eerste hits gespeeld en kon de zaal nog wat extra losgaan. Alsook de persoon naast mij, die zodanig luid meezong dat hij boven de band bovenuit kwam. Als je dit dan toch per se zo luid wil doen, probeer dan ongeveer op de juiste toonhoogte te blijven of toch minstens op het juiste ritme. Ik voelde op een gegeven moment hoe mijn zien mijn lijf wou verlaten. Had ik hier iets van kunnen zeggen? Sure, maar ik wou die mens zijn plezier ook niet afpakken. Had ik zelf even luid/luider kunnen meezingen zodat ik hem niet meer hoorde? Zeer zeker, maar dan had het probleem enkel opgeschoven en ik had al genoeg keelpijn voor de set begon. Soms denk ik dat ik te oud aan het worden ben voor dit soort dingen.
Mijn hoogtepunt van de avond was eigenlijk voor mezelf ook een verrassing. Ik had in mijn artikel over Lost Children al geschreven hoe mooi dat nummer is, maar om dit live te horen en Yannis te zien staan op het podium tussen die rook en belichting... Dat geeft toch nog net een ander gevoel. Het was een prachtig, rustig moment doorheen de anders vrij intense avond. Verder blijf ik het ook wel leuk vinden hoe ze kleine, subtiele en minder subtiele choreo's in hun set steken. Dat maakt het nog net wat interessanter om naar te kijken en geeft de indruk dat de bandleden zich ook echt amuseren op dat podium. Tot slot viel het op dat Yannis aan zijn heavy vocals had gewerkt en deze maar al te graag in hun set wou verwerken. En terecht. Is er iets op vocaal vlak wat deze man niet aankan? Hun show werd zoals gewoonlijk afgesloten met One Night In Tokyo, Blind And Frozen en Never Surrender. Al bij al was het dus weer een top avond voor de powermetal liefhebber!
Woensdag 28 oktober 2026, 013 (Tilburg) | Tekst: Ilke Clissen, Foto's: Femke Valks (in functie van 013)
