Search Results

Kylesa @ Trix (Antwerpen, BE) Het bereiken van Trix in Antwerpen was afgelopen zondag al een ware beproeving op zich, aangezien de gelijktijdige drukte van de Sinksenfoor en de K3-reünieconcerten in het Sportpaleis de buurt volledig inpalmde en de zoektocht naar een parkeerplek veranderde in een heuse uitdaging. Eenmaal binnen werd de parkeerstress echter meteen weggeblazen door de loodzware riffs van het Gentse Modder, dat met hun verschroeiende sludge- en doommetal de Club-zaal uitstekend op de juiste temperatuur bracht. Nadien was het de beurt aan het legendarische Amerikaanse Kylesa, dat voor het eerst sinds 2010 weer op het podium van Trix stond. Hoewel de band na hun recente reünie de iconische dubbele drumopstelling heeft ingeruild voor slechts één drummer (de ijzersterke Roy Mayorga), bleken ze nog niets van hun psychedelische kracht te zijn verloren; met een overdonderende muur van rauw geluid trakteerden ze het publiek op een hypnotiserende en intense set die de hitte in de zaal deed stijgen en de moeizame heenreis meer dan waard maakte. Kylesa Modder Zondag 7 juni 2026, Trix, Antwerpen | Foto's: Wim Wilms

Dag 3 van Sweden Rock Festival, we zijn al en nog maar over de helft. Aangezien we gisteren eigenlijk al de festivalheadliner hebben gehad, lijkt het ook logisch om dag drie dan maar rustig van start te gaan. Echter niets is minder waar. Het publiek is al vroeg in groten getale op de been en de openingsact Ström heeft ook echt niet van een rustige start gehoord. Het staat vol bij Ström en bij hun laatste noot verplaatst het gehele publiek zich in twee richtingen. De helft met een echt rockhart gaat richting Majestica. De nieuwe band van Tommy Johansson (oude Sabaton-gitarist) spreekt toch heel veel mensen aan. Het is rock en metal die op bepaalde momenten klinkt als de 80s rockbands van weleer. De groep met een metalcore-hart gaat richting het hoofdterrein voor een knalharde show van het Zweedse Adept. Voordat we goed en wel wakker zijn, krijgt deze band het al voor mekaar om een moshpit te creëren. Het is ondertussen wel al lunchtijd geweest als beide bands klaar zijn, maar tijd voor eten krijgen de echte Zweden niet. Op het grote podium begint namelijk Korslagda met hun show. Als je nog nooit van deze band gehoord hebt, is dat volkomen logisch. Het is een Zweedse band die te vergelijken is met het achterhoekse Jovink en de Voederbietels. Totaal onbekend buiten de landsgrenzen, maar volle zalen, of in dit geval een vol festivalterrein in eigen land. Op het hoofdterrein ontstaat een zee van feestende mensen die luidkeels meezingen. Daarna gaan de meeste Zweden pas wat eten. Iets wat belangrijk is om te weten over Zweedse mensen is dat één, eten belangrijk is, en twee, dat als het niet-Zweeds of nostalgisch is, het eigenlijk wel kan wachten. Dus de line-up kan wachten. Er wordt massaal gekozen om te gaan eten. En dat doen ze lang niet allemaal op het terrein. Velen gaan van het terrein af om bij de camper/caravan te eten of bij de supermarkt een broodje te halen. In tegenstelling tot Nederland waar je steeds meer alleen in tenten of door het festival georganiseerde huisvesting mag verblijven, kamperen de meeste festivalbezoekers hier in een caravan of camper. Handig voor een goedkope maaltijd tussendoor, maar heel spijtig voor de line-up … terwijl het publiek gaat koken, beginnen er welgeteld drie bands tegelijkertijd. Op één van de grote podia staat het Nederlandse The Gathering. The Gathering is nieuw op Sweden Rock en dat is te merken. Er is niet heel veel publiek en ook de band komt een beetje roestig over. Om dan het publiek dat er staat mee te krijgen is een hele opgave. Het eerste nummer van The Gathering is niet strak, komt vrij chaotisch over en bevat heel veel solo’s. Omdat deze lange solo’s en eentonige muziek mij niet kunnen bekoren, ga ik een kijkje nemen bij het Zweedse Ambush. Deze jaren 80-stijl metalband heeft de tent vol staan. De set is vol met rook, vuur en snelle riffs. Zelfs de kleding past perfect bij de tijden van Kiss, Mötley Crüe en Bon Jovi. Deze show is zeker niet saai en het publiek geeft daar behoorlijk gehoor aan. Met een volle maag keert het publiek terug voor het Duitse Dirkschneider. Ook voor deze band is het terrein mooi gevuld met een publiek dat los gaat. Het is een feestje en mensen genieten duidelijk van de sfeer, het iets koelere weer en een band die het allemaal niet zo serieus neemt. Wat wel serieus is, is de volgende act. Het is namelijk niemand minder dan onze eigen Floor Jansen. Nou ja, eigen… ze is eigenlijk ook wel een beetje van de Zweden. Dat laat ze duidelijk blijken door het publiek gewoon in het Zweeds toe te spreken. Haar jarenlange ervaring is goed merkbaar: dit is een vrouw die muziek in haar aderen heeft stromen. Floor Jansen laat gewoon glashard zien waarom zij de beste is. En met een vol veld aan hard meezingend publiek, tonen de Zweden het hier volledig mee eens te zijn. Dat Sweden Rock Festival echt een feestje van nostalgie is, kan je niet ontgaan zijn. Ook vandaag komt de avondline-up van het hoofdpodium volledig uit de jaren van de rock-‘n-roll en de beginjaren van de metal. Direct na Floor Jansen is het woord aan Foreigner. Terwijl de band van hits zoals “You’re as Cold as Ice” en “That was Yesterday” al echt heel wat jaren meegaat, is de huidige zanger nog jong. Ondanks zijn jeugdigheid weet hij de oude sound van de band wel degelijk naar voren te brengen. De show gaat een beetje onderuit als er ook vandaag weer een hoosbui overtrekt tijdens het “diner” programma. De band blijft echter lekker doorgaan en geniet schijnbaar van het publiek dat wel het weer trotseert. Wachtend op de hoofdacts van vanavond kan het publiek genieten van het Zweedse The Hellacopters. Het is een iets hardere versie van de heavy metal die we het hele weekend te horen krijgen, maar de sound is bijna klassiek jaren-80-metal te noemen. Het publiek geniet, zingt mee en heeft de grootste lol. De hoofdact van vanavond is op het grote podium Joan Jett and The Blackhearts. Hoewel ik vroeger best fan was van haar liedjes, is haar show helaas niet wat ik verwachtte. Deze onwijs sterke vrouw van leeftijd klinkt ongelofelijk goed, maar haar horen zingen “Do you want to touch me” roept een gevoel van taboe op. De gehele band heeft de leeftijd en het uiterlijk bereikt waarbij dit soort teksten ironisch en op sommige punten gewoonweg hilarisch worden. Toch, ze staat er en haar stem is echt nog steeds goed. Bovendien is het duidelijk dat ze niet playbackt of een backing mee heeft lopen. The closing act of the day was Helloween. Helaas was deze reporter te verregend en verkleumd, waardoor ik deze show alleen vanaf de parkeerplaats gehoord heb. Van wat ik opving was het een leuke, harde show. Of tenminste de Zweden zongen luid mee met de hits. Dag 3 van Sweden Rock Festival was een dag vol verrassingen, zowel uit de lucht als uit de geluidsboxen. Vrijdag 5 juni 2026, Sweden Rock Festival (Norje, Zweden) Tekst + Foto's: Marielle Groot Obbink

Jax Hollow @Muziekzolder (Maasdijk,NL) De afsluiting van het seizoen op de Muziekzolder stond donderdag volledig in het teken van rauwe gitaren, soulvolle blues en klassieke rockenergie. Het Jax Hollow trio, gitarist en songwriter uit Nashville Tennessee, bracht een optreden waarin bluesrock, klassieke rock en Americana moeiteloos samensmolten. Haar muziek doet denken aan artiesten als Sheryl Crow en Melissa Etheridge, maar Hollow gaf daar onmiskenbaar haar eigen krachtige signatuur aan. Wederom een perfecte keuze, goede sfeer in De Muziekzolder “revival rock”: dichtbij, puur en zonder opsmuk. Toch wel jammer dat de Dutch disease wederom hoogtij vierde! Met haar combinatie van krachtige zang, virtuoos gitaarspel en soulvolle Americana-invloeden bewees Jax Hollow opnieuw waarom zij internationaal steeds meer erkenning krijgt binnen de moderne blues- en rockscene. Jax Hollow Is Donderdag 4 juni 2026, Muziekzolder (Maasdijk NL) | Foto's en tekst: Johan Sonneveld

Je zal maar een Sisters of Mercy-fan (geweest) zijn. Drie geweldige elpees, gevolgd door 35 jaar waarin Andrew Eldritch en Dr. Avalanche hun pensioenfonds laten spekken met tours waarbij je je elke keer nét iets meer afvraagt of de rookmachine samen met het toerental misschien niet een standje hoger mag. Gelukkig zijn er alternatieven. Sinds 1989 nemen The 69 Eyes de fakkel over als meest interessante gothic rock groep. Omdat het leven al saai genoeg is, gooien Jyrki 69 & co er nog een flinke scheut glam tegenaan. Want laat ons eerlijk zijn: een doodskop op een cowboyhoed is nog eens zo leuk als er blinkertjes op staan. Drie jaar na het geweldige 'Death of Darkness' zijn ze terug met de EP 'I Survive'. Vier nummers pure gothic glam van de hoogste kwaliteit, met gastbijdragen van gitaristen Steve Stevens (Billy Idol e.a.) en Ed Mundell (Monster Fucking Magnet). De eerste vraag bij elke release van The 69 Eyes blijft natuurlijk altijd: "Staat er een nieuwe 'Lost Boys' op?" Het antwoord: ja. Bijna letterlijk. Openingstrack 'I Survive' is een carbon copy van hun grootste hit. Maar waarom veranderen waar je goed in bent? Ook in hun vierde decennium tonen de Finnen dat ze nog altijd weten wat werkt. Van metaalmoeheid is in hun gothic glam geen spoor te bekennen, integendeel. Meer info Once you’ve survived the 80’s rock scene, you become unstoppable - and The 69 Eyes are living proof. Formed in Helsinki in 1989 and still going strong with the same line-up some four decades later, the Helsinki Vampires have earned their legendary status. In a world with fewer and fewer true believers in leather jackets, midnight sunglasses and low-slung guitars, The 69 Eyes keep the Johnny Thunders’ flame burning like an endless sleazy club night back in the days. Their biggest hit, “Lost Boys”, from 2005, was made into an iconic music video by MTV's Jackass star and skater Bam Margera and the song still remains on annual Halloween rock playlists. One foot on glam, another one on goth, The 69 Eyes have released thirteen albums, reaching gold and platinum and a mainstream status in their native Finland, where they are signed to Gabi Hakanen’s Vallila Music House. Their previous studio album “Death Of Darkness” was released in 2023, and they have been touring without any notable breaks all over the world the last twenty years. Vocals, a lead and a rhythm guitar, a bass and drums are the classic rock band line-up. The 69 Eyes have that magic on stage that is needed for these elements to carry on beyond the rock'n'roll dreams, theirs and their cult following. website instagram facebook

Dag twee van Sweden Rock Festival begint langzaam. De warmte van de vorige dag heeft er bij iedereen hard in gehakt. Bezoekers druppelen langzaam binnen, medewerkers gapen nog een paar keer en de schoonmaakploeg voert langzaam zijn taken uit. Dag twee voelt als een zondagmorgen die ook vandaag weer warm begint. De eerste band, het Zweedse Sister, daarentegen, heeft er zin in en gaat goed hard van start. Het is wel direct een stevig stukje metaal dat ze neerzetten, snelle riffs en hoogtempo beats. Langzaamaan wakker worden zit er niet in, want meteen na Sister is het woord aan Eclipse op één van de hoofdpodia en Self Deception op het kleinere ‘Sweden’ podium. Terwijl de knalroze gekleurde fanbase van Self Deception zich kostelijk vermaakt, staat het grootste deel van het publiek een zeer strakke show van Eclipse te bekijken. Zelf ga ik ook nog even bij ‘From North’ langs die een kwartier later in de tent beginnen. Met twee grote bands die tegelijkertijd spelen, is het bij deze folkmetalband erg rustig. Toch is ook hun show leuk om te zien en te beluisteren. Het ongeveer 300-koppige publiek doet lekker mee en geeft een groot applaus als de laatste noten zijn gespeeld. Zoals gezegd, ook vandaag is het warm en liggen mensen liever muziek te luisteren dan dat ze echt actief meedoen. Toch weten heel wat festivalbezoekers de weg te vinden naar zowel Evergrey als Ego Kill Talent. Evergrey is duidelijk een ervaren festivalband met een grote fanbase; de show is goed en zonder veel moeite slagen ze erin de vermoeide en oververhitte Zweden mee te krijgen. Ego Kill Talent, staat er op het respectievelijk kleinste podium een feestje van te maken. Deze eerder onbekende Braziliaanse band komt met een geheel eigen geluid van metal, zang en lekker dansbare, Latijnse ritmes. De zangeres staat als een huis. Ze is energiek en slaagt er weliswaar in een vrij groot publiek enthousiast te krijgen voor elk nummer dat ze spelen. Op de middag wordt het volledige publiek naar Trivium getrokken. En volledig terecht! Trivium heeft zijn jeugdigheid in shows nog niet verloren en ondanks hun lange staat van dienst, spat de connectie met het publiek er nog altijd vanaf. Crowdsurfers, moshpits and circlepits, alles wordt uit de kast gehaald om even helemaal te genieten van een topklasse metalband. Als je dan nog niet stoffig en plakkerig genoeg uit die moshpit komt, kan je direct door naar Tom Morello. Het soloproject van de oud zanger van o.a. Rage Against the Machine staat op het podium er recht tegenover. Tijd om adem te halen krijg je niet. De show gaat van hard, tot rustig, tot de bekende gouwe oude van Rage Against the Machine. Avondeten ging samen met een show van Lysis in de tent en op het hoofdpodium met Savatage. Terwijl beide bands echt goed staan te spelen, nemen de Zweden hun avondeten heel serieus. Het is niet overdreven druk bij de podia, omdat veel bezoekers zich rond de eetkraampjes verzamelen. Als je je nu afvraagt, Zweedse gehaktballen? Is het antwoord: nee! Eten is een serieuze zaak en de organisatie wil duidelijk niet dat er lange rijen staan. Vanaf de ingang tot aan de WC’s, waar je ook langsloopt, overal kom je catering tegen. Van fish & chips, kebab en pizza tot thais en gyros, alles is er. De barbecues draaien hier vol op en ook de zoetekauwen worden op hun wenken bediend met lekkers, zoals donuts, churros, ijs en chocola. Het wachten heeft vaker te maken met het feit dat je eten vers wordt bereid, dan dat er echt rijen aan de kraampjes staan. In vergelijking met Nederlandse evenementen is dit dus heel anders. Terwijl Savatage aan het laatste deel van hun set begint, breken de hemelsluizen open. Een half uur eerder had de organisatie al via hun app een waarschuwing uitgestuurd dat er slecht weer verwacht werd. De blijft regen gestaag uit de lucht vallen als staat Social Distortion te spelen. Hoe ze het gedaan hebben, zullen we nooit weten, maar na hun fantastische set kwam het verlossende nieuws dat het onweer niet over het terrein zou trekken en dat het snel zou opklaren. Precies op tijd, want de langverwachte headliner van het festival, Iron Maiden, moest beginnen. Gewapend met regenjassen stond minstens 90% van het publiek de mannen toe te juichen. Iron Maiden op de affiche zetten betekent niet alleen een grote naam binnenhalen, maar ook je publiek trakteren op spektakel. Van hun aankomst op het terrein in een tank van de landmacht tot de signing session en de opbouw naar de show: Iron Maiden is een beleving voor jong en oud, niet gewoon een show. Toch ben ik zelf even bij een andere band, die op dat moment ook aan het spelen was, gaan kijken. In de tent stond namelijk de underground metal band Abandon Agony geprogrammeerd. Deze kleine band uit Trollhättan stond zijn mannetje op een groot podium en had een geweldige moshpit gaande. De show was strak, de muziek hard en het publiek dat er was, ging helemaal los. Als afsluiter van de dag stond Saxon op het programma. Die gingen hard, zo hard zelfs dat de donder die aan de andere kant van het dorp langstrok, niet te horen was. Maar goed ook, want ondanks weerwaarschuwingen en waterval was dag 2 van Sweden Rock Festival een hele mooie dag. Donderdag 4 juni 2026, Sweden Rock Festival (Norje, Zweden) Tekst + Foto's: Marielle Groot Obbink

Brothers in Raw tekent present op Sweden Rock Festival! Helaas, dit keer niet in de versie die je van ons gewend bent, aangezien we geen foto’s van de bands mogen maken. Daarom besloten we om de beleving van de bezoekers eens in beeld te brengen. Voor het grootste deel van de festivalgangers begint Sweden Rock eigenlijk al op de zaterdag voor het festival. Dat is de dag dat de eerste kampeerders arriveren en het kleine plaatsje Norje verandert van een rustige badplaats in een grote festivalcamping. De aanloop naar het werkelijke festival is al net zo’n feest als het festival zelf. Vanaf de maandag gaat ook de zone vóór de officiële ingang van het festival open. Hier bevinden zich de merchandisewinkel, een supermarkt en een kleine markt waar je allerlei spullen, zoals zonnebrillen, kleding enz. kan kopen. Op woensdagmiddag 12 uur begint het festival echt. Dit jaar opende Sweden Rock niet met een band, maar zo’n kwartier voordat de poorten opengingen, gaf de Zweedse luchtmacht een vliegshow met hun fameuze Gripen-gevechtsvliegtuigen. Zodra de poorten dan echt opengingen, volgde de laatste grote verrassing: de geheime festivalopener! Niemand wist namelijk wie het muzikale startschot zou geven. Tot ieders genoegen waren het de Zweden van Europe die Sweden Rock Festival 2026 met een knaller mochten aftrappen. Met een line-up die op zich al vaak teruggrijpt naar grote namen uit de 80s en 90s, paste deze band volledig in het plaatje. De fanatieke festivalgangers vonden deze keuze niet echt verrassend, maar wat veel belangrijker is: volgens iedereen was het een geweldige zet! Vanaf dat moment barst het festival echt los en moeten bezoekers gaan kiezen. Eigenlijk spelen er altijd twee bands tegelijk. Dit wordt bewust gedaan om het publiek mooi te verspreiden. Het terrein is niet supergroot en het publiek komt in groten getale. Om het festival zo vlot mogelijk te laten verlopen, is het schema zodanig opgemaakt dat er overdag aan elke kant van het terrein iemand speelt. Ook deze verslaggever staat voor een lastige keuze, waar eerst te gaan kijken … Elvenking neemt het ‘Sweden’ podium in met een sfeervol pagan feestje, terwijl The Poodles op één van de twee hoofdpodia het publiek geweldig aan het vermaken is. Direct daarna gaat de line-up verder met het Zweedse DunderTåget op het hoofdpodium. (Voor deze ‘nieuwe inwoner van Zweden’ een geheel nieuwe act die niet tegenviel. Er zit veel variatie in de show en het publiek is geweldig enthousiast). Daarna volgt Roy Khan, de voormalige zanger van Kamelot en Black Hole op een kleiner podium. De showmans kunsten vergaan deze man niet. Hoewel zijn stem de noten van weleer niet meer haalt, weet hij nog steeds het publiek kostelijk te vermaken. Op één van de grote podia staat tegelijk met Roy Khan het verrassende Blood Incantation te knallen. Zij zijn de eerste band die al vroeg in de show een moshpit op gang krijgt. Hard, strak en goed geluid maakt deze show echt een genot om naar te luisteren. De Amerikaanse band Down betrad de MainStage, maar kon niet heel erg imponeren. Het was tijd voor avondeten en mensen hadden tijd nodig om uit te buiken. Ook hielp het niet dat, zelfs hier in Zweden, de temperaturen mediterraanse hoogten haalden, lees: een stralende zon, 25°C en weinig wind. Het publiek had het ‘zwaar’ en zocht liever de schaduw op dan in de volle zon los te gaan. Verlossing kwam met binnendrijvende wolken net voordat Black Label Society het podium betrad. De verkoeling kreeg het publiek weer op de been en de show was geweldig. Het geluid was goed, de show strak en het publiek genoot zichtbaar. Helaas arriveerde de regen op het moment dat The Offspring een ‘goud van oud’ show neerzette. De zanger mist de jeugdigheid uit hun hoogdagen in de 90s, maar de show deed er echt niet voor onder. Alle oude hits werden uit de kast getrokken en het werd een feestje voor jong en oud! De grootste verrassing voor mij was de show van Three Days Grace. Deze show was zo ongelofelijk goed, en het publiek zong uit volle borst mee. Ondanks de aanhoudende regen is het optreden in één woord te vatten: geweldig! De afsluiters waren bekende festivalbands, Volbeat en Babymetal. Volbeat liet direct zien waarom zij eigenlijk de beste liveband van de avond zijn. Gewoon vanaf het eerste moment vol gas gaan en een strakke show neerzetten. Al was het publiek verdeeld. Er waren grote fans en mensen die er gewoon echt niets om gaven. (Misschien een Zweden versus Denemarken dingetje???) BabyMetal was voor het publiek geweldig. Met hun unieke geluid en show maakten ze er een feestje van en waren een waardige afsluiter voor dag 1. Woensdag 3 juni 2026, Sweden Rock Festival (Norje, Zweden) Tekst + Foto's: Marielle Groot Obbink

De Franse metalcoreband IANWILL heeft vandaag hun nieuwe single ‘Split Shape’ uitgebracht. De nieuwe single is te streamen via de volgende link. Het nummer volgt op ‘Phantom Feed’, dat eind maart verscheen. Over IANWILL IANWILL is een Franse metalband uit de regio tussen Parijs en Lille. Hun muziek combineert de kracht van metalcore en death metal met melodieuze elementen en een rauwe, scherpe sound. Na twee eerste EP’s, waarmee de basis van hun stijl werd gelegd, sloeg de band in 2017 een nieuwe richting in met een vernieuwde bezetting. Die verandering zorgde voor een persoonlijker en technisch sterker geluid, waarmee IANWILL zich duidelijk begon te onderscheiden. In de jaren daarna speelde de band talloze shows in Frankrijk en daarbuiten en bouwde ze een sterke live-reputatie op dankzij haar energieke en intense optredens. In 2019 bracht IANWILL het debuutalbum One Credit Left uit, gemixt en gemasterd door Florent Salfati van Homeless Records. Het album werd positief ontvangen binnen de onafhankelijke metalscene en bevestigde de eigen identiteit van de band. In 2025 verscheen de EP Echoes, gemixt en gemasterd door HK van Vamacara Studio. Split Shape Split Shape’ is de tweede single van IANWILL hun aankomende album. Het nummer klinkt stevig en strak, met scherpe riffs en grote melodieën die echt blijven hangen. In de tekst gaat het over jezelf proberen te blijven in een wereld waarin alles steeds meer op elkaar lijkt. Het draait om dat gevoel dat je wel anders wilt zijn, maar dat de omgeving je toch steeds in dezelfde richting duwt. Die spanning tussen wie je bent en wat de massa van je maakt, loopt door het hele nummer heen. De band vat dat zelf samen met de zin “I wrote my truth between the lines, wear it by my design”, als een soort stille vorm van verzet die niet luid hoeft te zijn om aanwezig te blijven. Foto's door: Antoine Doyen | Mirage Collectif Productie en videoclip De mix van het nummer is gedaan door Lucas d’Angelo, die eerder werkte met onder andere Betraying The Martyrs en Revnoir, met ondersteuning van mix assistant Ilan Benitah. Voor de mastering schakelde de band Mike Kalajian van Rogue Planet Mastering in, bekend van werk met A Day To Remember, As I Lay Dying, Fit For An Autopsy en Bleed From Within. De drums werden opgenomen en bewerkt door Luan Cao, terwijl IANWILL zelf verantwoordelijk was voor de opnames van de vocals, gitaren en bas. De videoclip van ‘Split Shape’ is vandaag om 17:00 te zien op YouTube via de volgende link.

bijdrage door Marieke de Lorijn Geen visueel entertainment gedurende de show van Tricky. Het publiek van de rode zaal in Doornroosje werd uitgenodigd om te luisteren. Tricky @ Doornroosje (Nijmegen, NL) | © Marieke de Lorijn Marta Złakowska De Poolse zangeres Marta Złakowska opent de avond intiem. Zij geniet vooral bekendheid vanwege haar samenwerking met Tricky. Vanavond maakt de zaal kennis met haar eigen werk. Marta keert terug op het podium tijdens de show van Tricky, als co-vocalist. Marta Złakowska @ Doornroosje (Nijmegen, NL) | © Marieke de Lorijn Tricky Na een korte pauze verduistert de zaal volledig. Het blijft vrij donker, want het zijn slechts een paar blauwe spotlights die diffuus aangaan, meer is het niet. Tricky verschijnt ergens in het midden van het podium. Zijn stem klinkt zoals altijd, fluisterend spookachtig. Zijn bewegingen hebben veel weg van een dirigent die zijn band aanwijzingen geeft. Tricky kiest doorgaans bewust voor een visueel sobere show, want het gaat om de muziek en de beleving ervan. Het begint met een bas die heerlijk door merg en been gaat. Links en rechts van Tricky staan de zangers Mitch Sanders en Marta Złakowska. Verder op het podium zijn nog een keyboardist, drummer en gitarist te zien. Tricky speelt naast zijn bekende werk ook enkele nummers van zijn nieuwe album 'Different When It's Silent', dat nog niet uit is. Hierop vinden we de naam Mitch Sanders nagenoeg bij ieder nummer naast die van Tricky. Hij is eveneens de zanger van het onlangs uitgebrachte 'Because I Don't Know', wat live net zo magisch klinkt. Marta's sfeervolle stem ademt de Bristol-sound van de jaren 90. Tricky's stem klinkt zachter dan die van Marta en Mitch, maar dat is vast geen toeval, want hij heeft altijd wel gefluisterd. Het dwingt in zekere zin tot luisteren. Het is een concert met weinig show. Het zijn meerdere prachtige stemmen, die samen één ziel vormen en vragen om overgave. Tricky @ Doornroosje (Nijmegen, NL) | © Marieke de Lorijn vrijdag 29 mei 2026, Doornroosje (Nijmegen, NL) | Foto's & tekst: Marieke de Lorijn

Ronker © Franky Vanhove La Jungle Al vanaf de eerste gitaarloops en de loodzware drops van de twee drums van het trio uit Bergen (Mons) werd duidelijk dat de airco van de CactusClub deze avond een verloren strijd zou strijden en de grootste saunaclub van Brugge zou worden. De nummers uit het zojuist verschenen zevende album 'An Order of Things' lieten de zaal geen seconde met rust. De hypnotiserende mix van noiserock, krautrock en repetitieve technobeats. Tegen de tijd dat hun 'triple trance' het kookpunt bereikte, stond de volledige zaal collectief te zweten. De perfecte overrompelende opwarmer. Sfeer: 10/10 Zweetfactor: 11/10 Geluid: luid, vuil en meeslepend Ronker Sinds hun ijzersterke debuut 'Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy' heeft Ronker een ijzersterke live reputatie uitgebouwd. Vanaf de eerste gitaaraanslag vloog de formatie er met een aangstaanjagende urgentie in. De riffs klonken groots, kil en sneden vlijmscherp door de zaal. Constant werd de rand van van het podium opgezocht om het publiek op te jutten en het duurde niet lang vooraleer de eerste crowdsurfer verscheen. Mede met een ronkende, gelaagde inbreng van hun gast STAKE-gitarist Cisse Deman sloeg de dynamiek in de zaal snel om in een kolkende, zwetende moshpit die niet stilviel tot na de laatste noten van 'Goliath' en 'Hools' Sfeer: 11/10 Zweetfactor:12/10 Geluid: rauw, loodzwaar en loeihard Donderdag 28 mei 2026, CactusClub,Brugge | Foto's: Franky Vanhove

Na zes jaar radiostilte is de internationale post-black/atmospheric metalband Sojourner terug met groot nieuws: op 10 juli verschijnt hun nieuwe album Gateways, uitgebracht via het label Avantgarde Music. Het album markeert een belangrijke mijlpaal voor de band, die aangeeft in deze periode van afwezigheid gewerkt te hebben aan hun meest persoonlijke en uitgewerkte plaat tot nu toe. Volgens de bandleden is Gateways het resultaat van jaren waarin uitdagingen en veranderingen zijn omgezet in nieuwe creatieve energie. Nieuwe stem in de band Een opvallende toevoeging op het album is de officiële introductie van nieuwe vaste co-vocalist Heike Langhans, bekend van onder andere ex-Draconian en Remina. Haar bijdrage zou volgens de band een belangrijke rol spelen in de verdere evolutie van het Sojourner-geluid. Tracklist Gateways Dawnrays And the Paintings Fall Lunar Tear Occultation Epitaphs Vvardenfell The Road Ahead Cover artwork door: Heike Langhans Eerste single: ‘Lunar Tear’ Samen met de albumaankondiging is ook de eerste single Lunar Tear uitgebracht. Het nummer wordt omschreven als een representatieve mix van het vertrouwde Sojourner-geluid, gecombineerd met een duidelijke muzikale groei en nieuwe elementen die op het volledige album verder worden uitgewerkt. Artwork en release De cover van Gateways is eveneens ontworpen door Heike Langhans zelf, wat het project een extra persoonlijke laag geeft. Met Gateways lijkt Sojourner klaar om na een lange pauze opnieuw hun plaats binnen de atmosferische metalscene in te nemen. Fans kunnen het album verwachten op 10 juli. PREORDER Sound Cave Bandcamp SOJOURNER LINE-UP Emilio Crespo (zang) Heike Langhans (zang) Mike Lamb (gitaar & muziek) Mike Wilson (bas) Riccardo Floridia (drums) SOJOURNER ONLINE Facebook Instagram Bandcamp

Het Wintercircus in Gent is één van die zalen waar een geweldig geluid en een sfeervolle intimiteit geweldig samenkomen, kortom: de perfecte setting voor groepen die intense, gelaagde muziek combineren met diepe intensiteit. Met Bruit ≤ en Kiss the Anus of a Black Cat werd Gent dan ook getrakteerd op een geweldige avond. Bruit ≤ De virtuoze post-rock van Bruit ≤ laat zich moeilijk omschrijven (ok, misschien niet de ideale zin om een verslag mee te beginnen), dus ik doe het maar even zo: Er zit meer in een liedje dan je denkt. Er zit meer in een liedje dan je denkt. (vanaf hier wijken we enigszins af) Een drumstel, een cello, een gitaar en een bas, Een viool, heel veel effectpedalen, een piano en vooral heel veel lagen - en geen zang. Qui a besoin de voix quand on a du bruit? Bruit ≤ combineert met zijn vieren een heleboel instrumenten, op een manier die niet voor de hand ligt, maar vooral werkt. Cello en viool zijn voor hen niet zomaar strijkers: Luc Blanchot en Clement Libes gaan erop tekeer alsof ze slaginstrumenten zijn - sonische oorlogswapens, als het ware. Verborgen achter zijn haargordijn verkent Théophile Antolinos ongekende gitaarklanken, terwijl drummer Julien Aoufi bombardementen afwisselt met subtiele xylofoon en chimes - alsof je in de stilte een windgong hoort bewegen. In combinatie met de intrigerende projecties vormt dit een meeslepend, bijna filmisch geluid - geen Hollywood, maar het soort dat je op videotape alleen doorgeeft aan je beste vrienden. Kiss the Anus of a Black Cat Kiss the Anus of a Black Cat bracht de bevestiging van een aantal dingen die ik eigenlijk al lang wist: Een muzikant hoeft niet luid, schreeuwerig of wild te doen om intens te zijn. Je hoeft songs niet vooraf te kennen om er diep door geraakt te worden. Ik ga nooit nog een gitaar met een capo zien zonder aan Urbanus en zijn kabadasterke te denken. Stef Heeren en de zijnen kwamen de vijftiende verjaardag van het album Hewers of Wood and Drawers of Water vieren, met een volledige set (waarvoor dank, Bruit ≤ en Wintercircus). De ronde zaal voelde aan als een kring rond een brandend haardvuur, terwijl het publiek diep meegetrokken werd in de donkere, hypnotische folk. Donker, ja, maar tegelijk warm en meeslepend - inclusief meezingmoment. Deze songs hebben de herfst niet nodig om te verwarmen en omarmen. donderdag 28 mei 2026, Club Wintercircus, Gent (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch

Wat goed is, komt snel, en dat is iets wat ze bij JUNKYARDPOOL goed onder de knie hebben. RAMONÈS neemt een vliegende start (zelfs de Ramones gaven ons nog 4 tellen aanloop). De song sleurt je zonder excuses mee in een zinderende circle pit om je net op het moment dat je zonder adem komt te zitten een halt toe te roepen. Dit is Vlaamse punk waar we van smullen: jong, wild en lekker. Een mix van rechttoe-rechtaan energie, zonder de melodie en de song uit het oog te verliezen: onder al het lawaai zit een perfecte popsong verborgen. Veel geblaat, en net genoeg wol - mooie liedjes hoeven niet lang te duren. Meer info JUNKYARDPOOL is een jonge punk/rockgroep ontstaan rond Gent. De band bestaat uit opvallende frontvrouw Fien Muylle wiens energie nooit op raakt, Nio Van Laer die zijn punk graag speelt op een PRS gitaar, Lizzy Rijckaert die zich volledig overgeeft aan de bas en drummer Hannes Denhaerynck met zijn permanent, monotoon, luid kabaal. Hun plan: alle zalen in België (en eigenlijk ook buiten België) platspelen. Foto: Michael Vdb instagram facebook website