Festivalverslag | Sweden Rock Festival - Vrijdag

Marielle Groot Obbink
8 jun
4 minuten om te lezen

Dag 3 van Sweden Rock Festival, we zijn al en nog maar over de helft.

Aangezien we gisteren eigenlijk al de festivalheadliner hebben gehad, lijkt het ook logisch om dag drie dan maar rustig van start te gaan. Echter niets is minder waar. Het publiek is al vroeg in groten getale op de been en de openingsact Ström heeft ook echt niet van een rustige start gehoord.

Het staat vol bij Ström en bij hun laatste noot verplaatst het gehele publiek zich in twee richtingen. De helft met een echt rockhart gaat richting Majestica. De nieuwe band van Tommy Johansson (oude Sabaton-gitarist) spreekt toch heel veel mensen aan. Het is rock en metal die op bepaalde momenten klinkt als de 80s rockbands van weleer.

De groep met een metalcore-hart gaat richting het hoofdterrein voor een knalharde show van het Zweedse Adept. Voordat we goed en wel wakker zijn, krijgt deze band het al voor mekaar om een moshpit te creëren.

Het is ondertussen wel al lunchtijd geweest als beide bands klaar zijn, maar tijd voor eten krijgen de echte Zweden niet. Op het grote podium begint namelijk Korslagda met hun show.

Als je nog nooit van deze band gehoord hebt, is dat volkomen logisch. Het is een Zweedse band die te vergelijken is met het achterhoekse Jovink en de Voederbietels. Totaal onbekend buiten de landsgrenzen, maar volle zalen, of in dit geval een vol festivalterrein in eigen land. Op het hoofdterrein ontstaat een zee van feestende mensen die luidkeels meezingen.

Daarna gaan de meeste Zweden pas wat eten. Iets wat belangrijk is om te weten over Zweedse mensen is dat één, eten belangrijk is, en twee, dat als het niet-Zweeds of nostalgisch is, het eigenlijk wel kan wachten.

Dus de line-up kan wachten. Er wordt massaal gekozen om te gaan eten. En dat doen ze lang niet allemaal op het terrein. Velen gaan van het terrein af om bij de camper/caravan te eten of bij de supermarkt een broodje te halen. In tegenstelling tot Nederland waar je steeds meer alleen in tenten of door het festival georganiseerde huisvesting mag verblijven, kamperen de meeste festivalbezoekers hier in een caravan of camper. Handig voor een goedkope maaltijd tussendoor, maar heel spijtig voor de line-up … terwijl het publiek gaat koken, beginnen er welgeteld drie bands tegelijkertijd.

Op één van de grote podia staat het Nederlandse The Gathering. The Gathering is nieuw op Sweden Rock en dat is te merken. Er is niet heel veel publiek en ook de band komt een beetje roestig over. Om dan het publiek dat er staat mee te krijgen is een hele opgave.

Het eerste nummer van The Gathering is niet strak, komt vrij chaotisch over en bevat heel veel solo’s. Omdat deze lange solo’s en eentonige muziek mij niet kunnen bekoren, ga ik een kijkje nemen bij het Zweedse Ambush. Deze jaren 80-stijl metalband heeft de tent vol staan. De set is vol met rook, vuur en snelle riffs. Zelfs de kleding past perfect bij de tijden van Kiss, Mötley Crüe en Bon Jovi. Deze show is zeker niet saai en het publiek geeft daar behoorlijk gehoor aan.

Met een volle maag keert het publiek terug voor het Duitse Dirkschneider. Ook voor deze band is het terrein mooi gevuld met een publiek dat los gaat. Het is een feestje en mensen genieten duidelijk van de sfeer, het iets koelere weer en een band die het allemaal niet zo serieus neemt.

Wat wel serieus is, is de volgende act. Het is namelijk niemand minder dan onze eigen Floor Jansen. Nou ja, eigen… ze is eigenlijk ook wel een beetje van de Zweden. Dat laat ze duidelijk blijken door het publiek gewoon in het Zweeds toe te spreken.

Haar jarenlange ervaring is goed merkbaar: dit is een vrouw die muziek in haar aderen heeft stromen. Floor Jansen laat gewoon glashard zien waarom zij de beste is. En met een vol veld aan hard meezingend publiek, tonen de Zweden het hier volledig mee eens te zijn.

Dat Sweden Rock Festival echt een feestje van nostalgie is, kan je niet ontgaan zijn. Ook vandaag komt de avondline-up van het hoofdpodium volledig uit de jaren van de rock-‘n-roll en de beginjaren van de metal.

Direct na Floor Jansen is het woord aan Foreigner. Terwijl de band van hits zoals “You’re as Cold as Ice” en “That was Yesterday” al echt heel wat jaren meegaat, is de huidige zanger nog jong. Ondanks zijn jeugdigheid weet hij de oude sound van de band wel degelijk naar voren te brengen. De show gaat een beetje onderuit als er ook vandaag weer een hoosbui overtrekt tijdens het “diner” programma. De band blijft echter lekker doorgaan en geniet schijnbaar van het publiek dat wel het weer trotseert.

Wachtend op de hoofdacts van vanavond kan het publiek genieten van het Zweedse The Hellacopters. Het is een iets hardere versie van de heavy metal die we het hele weekend te horen krijgen, maar de sound is bijna klassiek jaren-80-metal te noemen. Het publiek geniet, zingt mee en heeft de grootste lol.

De hoofdact van vanavond is op het grote podium Joan Jett and The Blackhearts. Hoewel ik vroeger best fan was van haar liedjes, is haar show helaas niet wat ik verwachtte. Deze onwijs sterke vrouw van leeftijd klinkt ongelofelijk goed, maar haar horen zingen “Do you want to touch me” roept een gevoel van taboe op. De gehele band heeft de leeftijd en het uiterlijk bereikt waarbij dit soort teksten ironisch en op sommige punten gewoonweg hilarisch worden. Toch, ze staat er en haar stem is echt nog steeds goed. Bovendien is het duidelijk dat ze niet playbackt of een backing mee heeft lopen.

The closing act of the day was Helloween. Helaas was deze reporter te verregend en verkleumd, waardoor ik deze show alleen vanaf de parkeerplaats gehoord heb. Van wat ik opving was het een leuke, harde show. Of tenminste de Zweden zongen luid mee met de hits.

Dag 3 van Sweden Rock Festival was een dag vol verrassingen, zowel uit de lucht als uit de geluidsboxen.