Fotoverslag | Bruit ≤ + Kiss the Anus of a Black Cat - Wintercircus

Het Wintercircus in Gent is één van die zalen waar een geweldig geluid en een sfeervolle intimiteit geweldig samenkomen, kortom: de perfecte setting voor groepen die intense, gelaagde muziek combineren met diepe intensiteit.

Met Bruit ≤ en Kiss the Anus of a Black Cat werd Gent dan ook getrakteerd op een geweldige avond.

Bruit ≤

De virtuoze post-rock van Bruit ≤ laat zich moeilijk omschrijven (ok, misschien niet de ideale zin om een verslag mee te beginnen), dus ik doe het maar even zo: Er zit meer in een liedje dan je denkt. Er zit meer in een liedje dan je denkt. (vanaf hier wijken we enigszins af) Een drumstel, een cello, een gitaar en een bas, Een viool, heel veel effectpedalen, een piano en vooral heel veel lagen - en geen zang. Qui a besoin de voix quand on a du bruit?

Bruit ≤ combineert met zijn vieren een heleboel instrumenten, op een manier die niet voor de hand ligt, maar vooral werkt. Cello en viool zijn voor hen niet zomaar strijkers: Luc Blanchot en Clement Libes gaan erop tekeer alsof ze slaginstrumenten zijn - sonische oorlogswapens, als het ware. Verborgen achter zijn haargordijn verkent Théophile Antolinos ongekende gitaarklanken, terwijl drummer Julien Aoufi bombardementen afwisselt met subtiele xylofoon en chimes - alsof je in de stilte een windgong hoort bewegen. In combinatie met de intrigerende projecties vormt dit een meeslepend, bijna filmisch geluid - geen Hollywood, maar het soort dat je op videotape alleen doorgeeft aan je beste vrienden.

Kiss the Anus of a Black Cat

Kiss the Anus of a Black Cat bracht de bevestiging van een aantal dingen die ik eigenlijk al lang wist: Een muzikant hoeft niet luid, schreeuwerig of wild te doen om intens te zijn. Je hoeft songs niet vooraf te kennen om er diep door geraakt te worden. Ik ga nooit nog een gitaar met een capo zien zonder aan Urbanus en zijn kabadasterke te denken.

Stef Heeren en de zijnen kwamen de vijftiende verjaardag van het album Hewers of Wood and Drawers of Water vieren, met een volledige set (waarvoor dank, Bruit ≤ en Wintercircus). De ronde zaal voelde aan als een kring rond een brandend haardvuur, terwijl het publiek diep meegetrokken werd in de donkere, hypnotische folk. Donker, ja, maar tegelijk warm en meeslepend - inclusief meezingmoment.

Deze songs hebben de herfst niet nodig om te verwarmen en omarmen.

---

donderdag 28 mei 2026, Club Wintercircus, Gent (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch