Search Results

Naar welke concerten kijk ik deze maand uit, op welke concerten kan je me méér dan waarschijnlijk terugivnden én over welke concerten lees je hier dan nadien een verslag? Ik lijst even op en geef wat praktische info mee. First Aid Kit Woensdag 5 december, 20u l'Aéronef, Lille (FR) Info & tickets De Zweedse zusjes betoverden het Belgisch publiek in de AB (2017), op Rock Werchter (2018) én net nog in De Roma. Dit jaar verschenen Ruins en Tender Offerings (EP), opnieuw schitterende releases voor wie van folk/indiefolk en americana houdt. Live steken ze gewoonlijk een tandje bij met hun full band performances. Absoluut meepikken! A Perfect Circle + Chelsea Wolf Vrijdag 7 december, 19u30 Lotto Arena, Antwerpen Info & tickets A Perfect Circle kwam hun langverwachte nieuwe album ‘Eat The Elephant’ voorstellen op GMM en schitterde daar als headliner op de main stage met een show die HUMO met 5 sterren bekroonde. en De Morgen omschreef als 'Subliem. Verfijnd. Wondermooi.' Met Chelsea Wolfe als special guest beloofd de avond extra interessant te worden. Één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene. Eentje waarvan je het oeuvre niet zomaar kan vastpinnen op één genre wanneer er in de muziek elementen van black metal, drone, ambient, psychedelica, goth en zelfs folk verwerkt zitten. Zeal & Ardor Zondag 9 december, 19u l'Aéronef, Lille (FR) Info & tickets Na zijn 'chamber pop' periode onder de noemer Birdmask, pakt Michael Gagneux het nu al een paar jaar een ietsje steviger aan. Zeal & Ardor combineert negro spirituals met black metal en melodic death metal. Huh?? Jawel, een knettergekke combinatie, maar eentje die werkt. Ooit begonnen als een solo project wordt Gagneux nu bijgestaan door een full band. Op Stranger Fruit (2018) ontketenen Zeal & Ardor al hun duivels. Live een erg geladen en dynamische belevenis op zich. Een must dus! Louise Lemón (voorprogramma van Sòlstafir) Woensdag 13 december, 20u l'Aéronef, Lille (FR) Info & tickets Louise Lemón verzorgt het voorprogramma maar krijgt van ons de 'main stage'. Haar debuut Purge scoorde hier een dikke vette 90/100 en haar 2 nieuwe songs halen hetzelfde niveau. Dat beloofd voor haar nieuwe album dat ergens in 2019 zal verschijnen. Of haar death gospel ook live zal overkomen? Daar twijfelen we niet aan. Dit wordt één van onze topper van het jaar. Dewolff & RRRags Zaterdag 15 december, 20u Ancienne Belgique (Club), Brussel info | Tickets Psychedelische rock uit Geleen (NL) met een portie sexy southern swagger. Het wordt dus opnieuw zweten in de Club. Niet in het minst omdat 'onze eigen' RRRags het publiek zullen opwarmen met hun zware, groovy rock. Clutch Zondag 16 december, 20u Ancienne Belgique, Brussel info | Tickets Clutch uit Maryland is één van de hardst werkende bands in de industrie. Met gemiddeld zo'n 150 concerten per jaar, en dat reeds gedurende 28 jaar én in dezelfde bezetting, zijn deze jongens zo geroutineerd dat niets hen van hun stuk kan brengen....ook last minute changes in hun stellist niet. Die setlist wijzigt trouwens traditigetrouw elke avond met zo'n 30%! Nog enkele tips AB Maria Chavez | zaterdag 1-12 Lily Allen | woensdag 5-12 K's Choice | zondag 9-12 Diablo Blvb - Final Show | maandag 10-12 Douglas Firs | dinsdag 18-12 ... Botanique Miyah Folick | dinsdag 11-12 Anthony Joseph | zaterdag 15-12 ... Het Depot It It Anita | dinsdag 4-12 Patrick Watson | zondag 9-12 Altin Gün | woensdag 19-12 ... Trix The Chasing Monster | zondag 2-12 Stick To Your Guns | woensdag 5-12 Tremonti | zondag 9-12 ... Biebob Evil Invaders | zondag 2-12 Pro Pain | zondag 9-12 Vandenberg's Moonkings | vrijdag 14-12 ... De Roma Tony Allen | donderdag 13-12 Axelle Red | zaterdag 15-12 Lady Linn | zaterdag 22-12 ... Vooruit Nordmann | dinsdag 4-12 Twinkle Brothers | vrijdag 21-12 ... N9 Howie Gelb Piano Trio | zaterdag 8-12 Omar Perry | zaterdag 15-12 ... De Kreun Ice Age | donderdag 6-12 Lynn Cassiers | woensdag 12-12 ... De Zwerver Great Lake Swimmers | zondag 2-12 Crayon Sun | zaterdag 22-12 ... Het Entrepot Marduk | woensdag 5-12 ... Spirit of 66 Skinny Molly | dinsdag 4-12 The Trongone Band | donderdag 6-12 ... lAéroneff (Lille) Kery James | donderdag 6-12 Cats On Trees | vrijdag 7-12 Yarol | dinsdag 11-12 Louane | woensdag 19-12 ... Jouw club/agenda hier vermelden? Laat het ons weten. #liveshows #conerts #concerten #concertagenda #anciennebelgique #hetdepot #biebob #vooruit #n9 #dekreun #dezwerver #spiritof66 #botanique #TrixAntwerpen #laéroneflille #hetentrepot #clutch #deroma #firstaidkit #aperfectcircle #chelseawolf #zealandardor #louiselemón #DeWolff #RRRags

In 2007 bestormden Klara en Johanna Söderberg de muziekscène...via MySpace! Al snel werd het indiefolk duo opgepikt door de Zweedse radio en volgden de eerste optredens...enkel tijdens het weekend omdat Klara nog maar 14 was. Een dik decennium later veroveren de zusjes de grootste podia en festivals, waaronder dit jaar nog Rock Werchter. Nog een klein duwtje nodig om van hun talent overtuigd te zijn? Bekijk dat optreden via onderstaande link en/of lees de recensie uit De Morgen van hun uitverkochte passage in de AB van 2017. website live op Werchter 2018 Info & tickets5 december 2018, l'Aéronef, Lille (FR) #live #liveshow #concert #concerttip #americana #indiefolk #indiepop #folk #countryfolk

16 november 2018, Ancienne Belgique (Brussel) Ik stond dit jaar reeds 6x in de Ancienne Belgique, waarvan 3x in de Club. Op één na waren het stuk voor stuk schitterende concerten. De Club blijft voor mij dè stek om (jonge) rockbands te zien zweten, voluit te zien gaan tot ze er zowaar bij neervallen én zowel letterlijk als figuurlijk dicht bij het publiek te staan. De drie IJslanders checkten alle boxen...en méér. Dat de jonge band twee gezichten heeft werd snel duidelijk. Van start gingen ze nog voorzichtig met een nummer van hun laatste album Gateways (lees hier onze bespreking). De oude Rush is nooit ver weg, ook al blijven hun songs minder complex én een heel stuk korter natuurlijk. Een glimlach op mijn gezicht omwille van de herkenning, tot ik een Zweed - leeftijdsgenoot van me zo blijkt - die hen reeds jaren volgt hoor opmerken: "Wacht maar tot ze aan hun 'oudere' nummers beginnen, dat is tenminste rock&roll". En ja, van bij Crazy Horses, en dat gedurende drie nummers, gaat de trein serieus aan het rollen...en zie je de fans uit hun dak gaan. Ik kijk wat verbaasd om me heen: niet enkel 45+ generatie, maar ook de talrijk aanwezige jonkies én best goed ogende jongedames, headbangen stevig mee en er vormt zich zowaar een kleine moshpit!? Klassieke Hard Rock is het, met vanzelfsprekend vette blues invloeden, en dat wordt duidelijk gesmaakt. Het krachtige, gevarieerde drumwerk van Stefàn Ari stuwt die nummers als het ware recht vooruit. On The Run geeft ons de tijd om wat terug op adem te komen, maar lang duurt dat niet, zeker wanneer het compromisloze Babylon uit de speakers knalt en iedereen luidkeels het refrein kan meezingen. Het zweet spat van het podium, de vuisten pompen en de haren (niet de mijne) klieven door de lucht. Cocaine Sally doet er nog een schep bovenop: ik bevind me precies op een concert van The Stooges. De Zweed naast me kijkt me aan, een grijns van oor tot oor. Jawel, ik heb de boodschap van eerder begrepen. Innerverse en Farewell gaan wat meer de psychedelische toer op. Óskar Logi (g, z) tovert opnieuw de meest fantastische solo's uit zijn mouw: steeds functioneel en nooit navelstaarderij. Hij en Alexander Örn (b) blijken bovendien over een aanstekelijke portie (soms droge) humor te beschikken, iets dat de band tussen de groep en hun fans extra versterkt. Wanneer Logi aankondigt dat ze nu één van de grootste songs uit de geschiedenis van Rock zullen spelen, volgt het antwoord vanuit de zaal snel: Expand Your Mind (check de video)! "Take a trip with me" gebied de zanger/gitarist en iedereen gaat maar al te graag op die uitnodiging in: de Club kolkt! Als toegift krijgen we The Chain, een niet zo geslaagde cover ook al blijft de sfeer erin. Eindigen doen we met een zoveelste vette, blues infused rocker. Luid applaus volgt en ik zie enkel stralende gezichten om me heen. Logi, Örn en Ari mengen zich meteen onder hun fans en nemen ruim de tijd voor een babbel, véél foto's en handtekeningen. Van sympathieke jonge rockgoden gesproken. Setlist Set Your Sights Crazy Horses Let Me Be Midnight Meditation On The Run Reset Babylon Cocaine Sally Innerverse Farewell Reflections Carousel Expand Your Mind (bis) The Chain (Fleetwood Mac) M.A.R.S.W.A.T.T. Photo album #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #brussels #brussel #thevintagecaravan #anciennebelgique #abclub #abbrussel

Begon op 10-jarige leeftijd, nam in 2014 deel aan het dertiende seizoen van American Idol (en is dus meteen voor bepaalde 'muziekliefhebbers' verbrand) en bracht dit najaar zijn EP Carnival uit. Het nummer, die stem en zijn gitaarsound spraken me aan en dus deel ik dit graag met jullie. website #newmusic #newsong #bristonmaroney #undermyskin #ep #carnival #sounds

Altijd het hart op de tong, dead honest...en een stem die zalft, raast en scheurt. Ooit was ik fan, zag haar tussen mei 2004 en juli 2006 zo'n 15x live aan het werk (enkel The Delta Saints toppen dit aantal). Maar dan ging het ergens fout: lag het aan de songs die me niet meer raakten, of de stem die ik beu werd,...of een combinatie van beide? Leave The Light On (2003) was het laatste album dat me kon bekoren en sindsdien ben ik haar kwijt. Op 4 mei van dit jaar kende deze fantastische zangeres een hoogtepunt in haar carrière. Gedurende 2u30' pakt ze de historische locatie die de Royal Albert Hall is. Vanaf 30 november ligt de weergave van dit memorabel optreden bij je platenboer, op Blu-Ray/DVD/2CD/3LP bij je lokale platenboer via de Mascot Label Group. website #newmusic #newsong #bethhart #royalalberthall #macotlabelgroup #dvd #bluray #cd #sounds

Tja, ik heb nu eenmaal een boontje - of zeg maar serieuze BOON - voor deze Zweedse singer/songwriter. Haar debuut Purge kwam reeds aan bod bij ons en in 2019 wordt de opvolger verwacht. We kunnen jullie nu een tweede nieuw nummer voorstellen, na het eerder verschenen Cross. Like what you hear? Beleef het allemaal live op 13 december in l'Aéronef (Lille) waar ze het voorprogramma van Sòlstafir verzorgt. website #newmusic #newsong #louiselemón #notenough #cross #iconscreatingevilart #laéronef #laéroneflille #sounds

Hoe je het dak eraf moet blazen moet je deze jonge Ijslanders niet leren. Het enthousiasme en de energie waarmee The Vintage Caravan doorheen hun set stormde afgelopen vrijdag was zo aanstekelijk dat bijna niemand in het publiek er stil bij kon blijven staan. Nog een voorbeeld van hoe fun rock&roll kan/moet zijn. #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #brussel #abclub #anciennebelgique #thevintagecaravan #ijsland #iceland #nuclearblast

Navarone is een rockband uit Nijmegen/Amsterdam (NL). Hun debuut uit 2012 werd gemixed door niemand minder dan Vance Powell. Nieuw werk verscheen dit jaar in de vorm van een EP getiteld Loud & Clear. De band opende afgelopen vrijdag voor The Vintage Caravan, en staat garant voor energieke rock&roll met krachtige vocals. #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #brussel #abclub #anciennebelgique #navarone #nederland

Zevendertig jaar na hun passage in de Brugse Stadsschouwburg heb ik het geluk om mijn all-time favourite 80s band voor de tweede keer mee te maken. Echo and the Bunnymen, zondag 4 november in de Antwerpse Roma. Er zijn zo van die data die maandenlang door je hoofd spoken en je nieuwsgierigheid aanvuren. Verleidelijk dus om vooraf de gespecialiseerde pers door te nemen, de hulp van YouTube in te roepen en met stijgende verbazing te grasduinen in de reviews van lovers en haters over de voorbije concerten. Een maand geleden kwam de groep aanzetten met een compilatiealbum The Stars, The Ocean & The Moon. Een hele resem nummers uit vervlogen tijden werden voorzien van ‘strings and things’ zoals frontman McCulloch het verwoordt. De band heeft de songs gestript en in een nieuw, eigentijds jasje gestoken. Het resultaat mag er best zijn, boeiend en easy listening. Verrassend eigenlijk hoe de houdbaarheid van dit genre nog lang niet overschreden is. De groep van weleer is ondertussen afgeslankt tot frontman Ian McCulloch en vaste gitarist Will Sergeant, aangevuld met muzikanten, die zich met verve van hun taak kwijten, maar verder helaas nobele onbekenden blijven. De Roma verraste vriend en vijand door de benedenzaal vol te proppen met aaneengehaakte stoelen. Even slikken. Wat een gedoe en geharrewar om hier een ongenummerd plaatsje te bemachtigen. En dat terwijl Arne Leurentops van And They Spoke In Anthems zijn voorprogramma doet. Omstreeks 21 u nadert het uur van de waarheid. Bij de aanzet met Going Up en Bedbugs and Ballyhoo zijn er nog geen kreetjes van herkenbaarheid te horen. Het is serieus schrikken van de stem van de 59-jarige McCulloch, getekend door slijtage en ‘slecht onderhoud’, vermoed ik; naar adem happend, beangstigend laag, uithalend, enfin … zoekend. Voor de overwegend leeftijdgenoten lijkt dit het uitgelezen moment om hun Fb-pagina of de Sporzawebsite te checken en aan drankbevoorrading te doen. En dan plots is er Rescue. Het vuur slaat min of meer in de pan. De toon is gezet en voor mij mag het feestje stilaan beginnen. De hitkraan (nu ja, overdrijven mag, hoop ik) met Never stop, All that jazz en Over the Wall vult de zaal. Ook de trage nummers Zimbo en Rust kunnen mij absoluut bekoren. Ondertussen heeft onze MC het publiek voor het eerst toegesproken met de vier woorden “Glad to be back”. Die blijheid is niet meteen afleesbaar, maar dat verwacht niemand van een gekwelde ziel. En dan, out of the blue nodigt hij het publiek aan om recht te staan. McCulloch staat niet bekend om zijn breedsprakigheid en innemende bindteksten, maar dat is nu toch ferm gesproken, zie! Het publiek beweegt, applaudisseert eindelijk hoorbaar. En dan volgt zowaar een verzoeknummer: het legendarisch Villiers terrace schalt door de boxen. Mijn favoriete nummer hult de zaal in een psychedelische, tripachtige sfeer. Het gitaarwerk is subliem, de toetsenman geeft het beste van zichzelf, de ritmes switchen en Ian McCulloch brengt de begeestering over. Een interessante poging in die richting is ook de overgang van Nothing Lasts Forever naar Lou Reed’s Walk on the Wild Side. Weg apathisch beleefdheidsapplaus, leve het meezingmomentje en de melodieuze klanken van Seven Seas en Bring on the Dancing Horses. De zaal gaat langzaam over in meedein-modus, de smartphones gaan de lucht in en het enthousiasme zwelt aan. De opzwepende intro van The Cutter is top, de volumeknop gaat open en de climax is nabij. Wow! Net als je denkt dat de band het podium zal verlaten, wordt The Killing Moon ingezet. Als bisnummer pik ik nog Lips like Sugar mee om me daarna met gezwinde tred en brede smile naar Antwerpen-Centraal te reppen, gedragen door dat gelukzalige gevoel van het toch maar mooi live te hebben meegemaakt. Was het een legendarisch concert? Loepzuiver? Nee, ik dacht het niet. Was het verrassend, nee, niet echt. Kunnen ze hierop nog enkele jaren voortborduren? Graag! De setlist stemde in grote lijnen overeen met hun laatste album, maar dan zonder de strings and things. Ze zouden nochtans niet hebben misstaan in deze een en al nostalgie ademende cultuurtempel. #EchoThebunnymen #DeRoma

‘Strap in and get ready for a very wild ride!’ Toen ik jong was (back in the '80s) kon je niets gekker bedenken dan tijdens de plaatselijke kermis op de 'rups' te gaan. In een attractiepark koos je dan voor één of andere achtbaan (rollercoaster). Het equivalent op vandaag zou dan iets zijn als de G-Force/Breakdance en de X2 en Takabisha. Niet enkel de razende snelheid doet je naar adem happen, maar ook de vele en bruuske richting wissels én...vooral de combinatie van beide. Knettergek, adembenemend, verrassend, waanzinnig! En zo kan je het best dit debuut van dit Noors/Amerikaans/Grieks viertal beschrijven. Wanneer leden van The Dillinger Escape Plan, Extol en Sea+Air botsen, ontstaat een uniek geluid dat als een thrash-fusion tour de force wordt omschreven. Een carnaval aan contrasten resulteert in uiterst boeiende muziek met een onconventionele toets. Hou je goed vast voor je eraan begint, want deze rit is te gek voor woorden. Interstellar Islands trok als eerste single meteen mijn aandacht: de vele tempowissels, variatie tussen losgeslagen razernij en iets rustigere passages, de manier waarop Eleni Zafiriadou wisselt tussen screams en lieflijke, soms klagende zang (Caro Tanghe van Oathbreaker is nooit veraf)...ik was meteen verkocht en verlangde naar méér. Drie nummers lang wordt datzelfde stramien aangehouden alvorens we met Fine Lines een 'rustpunt' kennen, zij het dan eentje van net geen twee sublieme minuten. Meteen wordt het gaspedaal echter serieus ingedrukt, ook al blijven de tempowissels behouden en wordt je dus van hot naar her gerukt, tot in het extreme toe bij Spellbinder. Vastklemmen is de boodschap. Even ontstressen dan om geleidelijk aan terug richting die prettig gestoorde waanzinnigheid te schakelen, ook al ligt het tempo bij bv. Succumb To Sorrow niet meer zo hoog. Wanneer Distant Call abrupt afbreekt na net geen 3', druk ik tegen beter weten op de 'repeat' knop. Net als destijds op de kermis, wanneer de attractiebedienaar je vraagt of je 'nog eens wil', en je eigenlijk gewoon eruit wil. Toch roep je luidkeels 'JAAAAAA.....' en ben je vertrokken voor een volgende wilde rit, in de hoop dat je maag het nog even uithoudt. Toppers: Interstellar Islands, Fine Lines, Succumb To Sorrow, Distant Call Score: 81/100 Info Releasedatum: 16 november 2018 Label: Indie Recordings Producer: Singles: Interstellar Islands Heavy Yoke Fine Lines Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Interstellar Islands Heart Of Stone Heavy Yoke Fine Lines Lost In The Ether Spellbinder Programmed To Distress Eternal Echo Iniquitous Spiritual Praxis Succumb To Sorrow Distant Call #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #azusa #heavyyoke #indierecordings #oslonorway #philadelphiausa #dramagreece #trashmetal #metal #fusionmetal

Tweede 'single' uit hun zesde full album Feral Roots dat op 25 januari op de wereld losgelaten wordt. Als we mogen afgaan op de twee reeds uitgebrachte songs, dan keren deze Rival Sons terug naar hun beginperiode, t.t.z. iets meer focus op rechttoe-rechtaan rock&roll nummers met vette blues invloeden. Dat na twee uitstekende releases die een iets breder spectrum toonden. Om het even wat mij betreft, want dit viertal slaagt er gewoonweg niet in om mindere/middelmatige nummers te schrijven. En dan hebben ze nog die wereldzanger genaamd Jay Buchanan in hun rangen. website #newmusic #newsong #backinthewoods #rivalsons #warnermusicbelgium #sounds

‘Badass Bandit Bottle Blues ’ Venom & Faith is het vierde album van de Lovell zussen Megan en Rebecca uit Nashville. Volgend op de release afgelopen vrijdag steken de afstammelingen van Edgar Allen Poe de grote plas over voor een korte Europese headline tour in navolging van hun erg succesvolle gastoptredens voor Keith Urban doorheen Noord-Amerika. Venom & Faith staat vol traditionele roots en blues, gebracht met een rebelse rock&roll attitude en met véél respect voor het muzikale erfgoed. Eigen composities wisselen af met twee covers en traditionals. Laat het duidelijk zijn dat die eigen nummers in niets moeten onder doen voor de rest. Van de clappin', stompin' opener Sometimes, incluis blazers en een brass band, over het laidback Honey Honey met een zalige baslijn, tot gedreven rootsrocker California King en pure blues in Hard Times...worden we verwend met nummers die gedrenkt zijn in zuiderse 'swampy' passie, zij het dan met een hedendaags sausje overgoten. Wat te denken van de moderne beats (drum samples) onder Fly Like An Eagle en vleugje 'pop' in Ain't Gonna Cry. Of het slidewerk van gastmuzikant/goede vriend Tyler Bryant op Mississippi? Niet dat Megan die support nodig heeft, want de 'blonde' kan er zelf serieus wat van. Kers op de taart is de doorleefde, wat donkere stem van Rebecca die prachtig gesteund wordt door de backings van Megan. Wat ze me ook 'vertelt', ik geloof elk woord en smelt telkens opnieuw weg. Toch ook even vermelden dat Megan en Rebecca alle 'instrumenten' - ook het open en toe slaan van lades en deuren, het stampen op houten vloeren - zelf inspelen, op die reeds vermelde slide passages van meneer Bryant. Waar hun vorige album Peach een hommage was aan hun Georgia roots, willen ze met Venom & Faith een zuiders gotisch beeld oproepen dat alludeetd aan de dualiteit binnen hun kunstvorm. Wat mij betreft slagen ze daar wonderwel in en hoop ik hen op 25 november in een uitverkocht Luxor (Keulen) te mogen bewonderen. Live ervaring deden de dames trouwens op als backing band van Elvis Costello en Conor Oberst, als support van Gary Clark Jr. én door het constante toeren doorheen de V.S. Ondertussen is Larkin Poe een geoliede machine on stage en spat hun 'outlaw' mentaliteit van elk podium. Trouwens ook niet weg te slaan van social media, waar ze hun fans trakteren op véél muziek: eigen songs, covers, collaboraties met andere muzikanten, passages als straatmuzikanten,....het kan niet op. Misschien wel een voorbeeld van hoe je als hardwerkend muzikant op vandaag zelf promotie voert en je bekendheid opdrijft? Toppers: Sometimes, Honey Honey, Calfornia King, Ain't Gonna Cry Score: 88/100 Info Releasedatum: 9 november 2018 Label: Tricki-Woo Records Producer: Larkin Poe + Roger Alan Nichols Singles: Bleach Blonde Bottle Blues Sometimes Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Sometimes Bleach Blonde Bottle Blues Honey Honey Mississippi (ft. Tyler Bryant) California King Blue Ridge Mountains Fly Like An Eagle Ain't Gonna Cry Hard Time Killing Floor Blues Good And Gone #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #rockmusic #bluesrock #rock #larkinpoe #venomfaith #roots #traditionals