Lacuna Coil is zo’n band waarvoor alles schijnbaar over rozen is gelopen. Heel snel een deal bij het grote Century Media Records, langzaam kunnen groeien met de eerste twee albums om dan met Comalies (2002) door te breken bij een iets groter publiek en zelfs voet aan de grond weten te krijgen in de voor vele bands eeuwig onbereikbare USA. En voor we het wisten bestond de band al meer dan twintig jaar en lijkt er nog lang geen sleet te zitten op Cristina Scabbia en haar kompanen. Toch is het allemaal niet vanzelfsprekend geweest. Reeds vanaf de start waren er toch enige contradicties. Zo wordt de band steevast als ‘gothic’ bestempeld maar leken ze in het begin meer mee te drijven op de nu-metal stroming. En liet de band die donkere invloeden zelf niet altijd toe en leek het ten tijden van Shallow Life (2009) wel of ze de poppy/mainstream kant wilden uitgaan. Het publiek was even niet mee en ook de band zelf leek een beetje de richting kwijt. Met Delirium (2016) kwam alles echter toch nog goed. Lacuna Coil leek zelf het gothic aspect volledig omarmd te hebben en plots klopte de combinatie van muziek en attitude volledig. Vandaag mag ik u hun nieuwste worp voorstellen en daarop gaat de band verder in de uitgeslagen richting. En dat zal hen volgens mij geen windeieren opleveren want alles aan deze release klopt ook weer gewoonweg. Black Anima, een combinatie van een Engels en een Italiaans woord, betekent niets meer of minder dan zwarte ziel. U weet dus dat u een gezonde portie duisterheid mag verwachten. De kern van Lacuna Coil bestaat uit bassist Marco Coti Zelati, die verantwoordelijk is voor het merendeel van de muziek en ook de productie van dit album verzorgde, en het frontduo Scabbia en Andreo Ferro die de lyrics schrijven en de zanglijnen uitwerken. Zij bepalen dus volledig de muzikale richting van Lacuna Coil en krijgen tegenwoordig hulp van Diego Cavallotti voor het gitaarwerk en Richard Meiz op de drums. Wat meteen als algemene vaststelling kan genoteerd worden bij dit album is dat de band gezorgd heeft voor voldoende afwisseling in de songs. Er zijn natuurlijk een aantal tracks met die pure Lacuna Coil sound, Zelati heeft zich naar eigen zeggen bij het schrijven van de muziek laten inspireren door oude horrorfilms (heel erg hoorbaar in de intro van Now or Never) en zingt Cristina op zoveel mogelijk verschillende manieren als haar stem aankan. In datzelfde Now or Never schreeuwt ze het uit zoals we haar nog nooit eerder hoorden doen. Ferro heeft gelukkig zijn pogingen om clean te zingen enkele albums geleden al opgegeven en screamt en grunt op Black Anima dat het een lieve lust is. Opener Anima Nera (u bent zelf ongetwijfeld intelligent genoeg om te weten dat dit volledig Italiaans is voor ‘zwarte ziel’) is een kort ijl nummer dat hoofdzakelijk op elektronica drijft en waarin Scabbia klinkt als iemand die op het randje van krankzinnigheid balanceert. Ferro is dan degene die haar volledig meesleurt in de duistere afgrond middels zijn schreeuw die Sword of Anger inluidt. En we zijn vertrokken voor een ritje doorheen de meest donkere gangen die een ziel maar kan hebben. Reckless is de tweede single uit het album. Checkt u vooral de videoclip, die heeft iets weg van een mini horrorfilm. De dreigende riff en de waanzinnige manier van zingen van La Cristina laten het nummer ook aanvoelen alsof we vastzitten in of ander afgezonderd asylum waar de behandelende psychiater nog de grootste nutcase van allemaal blijkt te zijn. Het nummer bevat ook een geweldige solo van Cavallotti. Hoewel Layers of Time als eerste single verscheen gaat de video toch verder waar die van Reckless op hield. Het is een bijzonder beukend nummer met een hoofdrol voor Ferro dat live ongetwijfeld voor vuurwerk zal zorgen. Apocalypse klinkt meer uitgespannen maar is toch nog steeds ‘heavy as f*ck’ en ook hier zet Cavallotti weer een solo neer om een puntje aan te zuigen. We zijn halverwege de plaat en liggen nu reeds knock out in de touwen. En dan moeten we het beste nog krijgen, gelooft u mij maar. Het reeds genoemde Now or Never doet na die Hollywood-intro dat wat LC als geen ander kan, nl alles laten daveren alsof die Apocalyps van daarnet nog maar het begin was. Man, ik kan niet wachten om dit live te horen. Ook Under the Surface blaast uw trommelvliezen volledig tot gruis. Het prijsbeestje van Black Anima is toch wel Veneficium, een nummer dat wat aan de eerste LC albums doet denken. Een intro die wat aan Epica doet denken gevolgd door een bijzonder afwisselende doomy song met een Gregoriaans aandoende, in het Latijn gezongen, passage als sterkste troef. The End is All I Can See is op zich geen slecht nummer maar zal omwille van de kwaliteit van de rest van het album bij niemand potten breken vrees ik. Op Save Me stelt Scabbia zichzelf dan weer bijzonder kwetsbaar op en zingt over de zoektocht naar zichzelf (met hulp van een klagende Ferro) om op het einde toch te besluiten ze het niet wilt opgeven. Black Anima gebruikt hetzelfde thema als het openingsnummer en trekt nog één keer alle LC registers openen. 45 minuten heerlijke muziek zijn verstreken en gelukkig bestaat er zoiets als een ‘repeat all’ toets. Voor wie graag ook een fysiek mooie verpakking in handen heeft zou ik willen aanraden om op zoek te gaan naar de ‘Deluxe’ versie van het album. Dat is nl in boekvorm en zo komt het artwork van de Amerikaanse Micah Ulrich het beste tot zijn recht. Het logo stelt een draak voor met een engel in z’n muil. We herkennen ook vaag het gekende LC logo. De letters B en A staan voor de albumtitel uiteraard en de drie slangen die de cirkel vormen staan representatief voor Cristina, Andrea en Marco. Bovendien staan er op die disc nog 3 bonusnummers. Op 10 November speelt Lacuna Coil samen met Eluveitie en Infected Rain in zaal Trix in Antwerpen. Het optreden is nu reeds volledig uitverkocht maar niet getreurd want als alles goed gaat krijgt u via onze pagina’s verslag en foto’s achteraf. Score: 90/100 Info Release datum: 11 Oktober 2019 Label: Century Media Records Producer: Marco Coti Zelati Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Reckless Layers of Time Tracklist Anima Nera Sword of Anger Reckless Layers of Time Apocalypse Now or Never Under the Surface Veneficium The End is All I Can See Save Me Black Anima #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #janguisset #lacunacoil #blackenima #centurymediarecords

Misschien heeft u het al gehoord of gezien, Botanique is begonnen met een twee jaar durend restauratieproject van de serres. Om de oorspronkelijke look van de historische site te behouden, baseren we ons op bouwplannen uit het begin van de 20ste eeuw. Zo blijft de focus van de renovatiewerken op het realiseren van de originele compositie. Omdat Botanique een beschermde site is sinds 1964, zijn we gestart met de werken onder goedkeuring van de Dienst Monumenten en Landschappen.De restauratie werd daarbij toevertrouwd aan het Brusselse architecten- en stabiliteitsbureau ORIGIN Architecture & Engineering. De renovatiewerken zijn verdeeld in etappes om zowel de concerten als de expo's op een gesmeerde manier te laten plaatsvinden.De restauratie van deze kant van de serres is de eerste etappe. PSYCHEDELISCHE TUNNEL Om deze bouwwerkzaamheden én de passage van onze bezoekers zo vlot mogelijk te laten verlopen, bouwde men een tunnel die zich uitstrekt van de ingang tot de Rotonde. De Italiaanse artiest L’Altro Andrea werd door Botanique uitgenodigd om de 30 meter lange doorgang, die voor de veiligheid van onze bezoekers is opgesteld, te transformeren tot een waardig kunstwerk. Hij heeft de tunnel aangekleed met een modern en psychedelisch "String Art"-project: draden die oplichten door de aanwezigheid van fosforescerend licht. (tekst en foto's: Botanique) #news #nieuws #venues #zalen #botanique #botaniquebrussel #orangeriebotanique #rotondebotanique #psychedelischetunnel #serres #renovatie

Vrijdag 18 oktober is het zover: Walk The Sky wordt gereleased via Napalm Records. Hun zesde worp reeds sinds Mark Tremonti (g), Brian Marshall (b) en Scott Phillips (d) het machtige Creed opborgen en met wereldstrot Myles Kennedy verder gingen onder de noemer Alter Bridge. Eerst nog voorzichtig als een - erg sterke - doorslag van hun voormalige band, maar terug naar af (en dus kleine clubs) wat hun status betrof. Ondertussen echter uitgegroeid tot een zéér gerespecteerde Powerhouse Rock band met een eigen geluid...die toch blijft zweren bij (steevast uitverkochte) middelgrote zalen en bewust zoveel mogelijk arena's mijdt. De reeds uitgebrachte singles brengen stuk voor stuk één van de vele aspecten van de band naar voor. Zo ook deze Dying Light. Luister ook naar: Wouldn't You Rather Pay No Mind Take The Crown In The Deep Op 12 december LIVE in het Koninklijk Circus! website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #johnvandemergel #alterbridge #walkthesky #dyinglight #napalmrecords

Evyltyde Alcatraz ft. Graham Bonnet woensdag 09 oktober 2019, Zik-Zak (Ittre) | Foto's: Michel De Pourcq #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #micheldepourcq #zikzak #zikzakittre #evyltyde #alcatrazftgrahambonnet

vrijdag 04 oktober, Biekorf (Brugge) | Foto's: John Van de Mergel Als voorprogramma stond Fvnerals op het schema. De KVLT spelling van hun naam indiceerde al in wat voor duistere sferen we terecht gingen komen. Fvnerals is een trio bestaande uit een gitarist, een drummer en een bassiste dat ook zingt. Origineel zijn ze van Brighton maar recent zijn ze verhuisd naar Brussel om hun Doom imperium verder te ontwikkelen. Ze gingen van start met ambient sounds maar schakelden al snel over naar rasechte Doom. Ze zijn creatief aan de slag gegaan om hun tracks zo gelaagd mogelijk over te brengen. Tiffany Ström (vocals) zong over een opgenomen backing track. Dit zorgde voor een akelig stem-effectje wat uitstekend pastte bij de vibe van deze band. Het is moeilijk om op te sommen met hoeveel verschilende stemtechnieken ze aan de slag is gegaan om het geheel interessant te houden. Hoewel dit grotendeels lukte, mistte je ongeveer halverwege de show toch een klein beetje variatie. Af en toe eens afstand nemen van hetzelfde tempo dat ongeveer 45 minuten lang aan bleef houden had zeker een meerwaarde kunnen geven. Hoe dan ook was ik onder de indruk van de 'sound of impending doom'. Moest de dood een geluid hebben, dan was dit het. Dit trio klinkt als Sisyphus die net terug begonnen is met zijn steen de berg op te rollen. Of net als jij die op een donkere ochtend de moed probeert te vinden om vanonder je warme deken te komen en de koude buitenwereld te trotseren. Emma Ruth Rundle is gekend om duistere Americana/Post-rock te schrijven. Hoewel dit niet metal genoemd kan worden, trekt ze steevast een hoop heavy en black metallers naar haar show. Haar live shows zijn telkens uniek in de zin dat ze de nummers altijd anders zingt dan dat ze op het album staan. Elke keer zijn er kleine dingen veranderd, tierlantijntjes toegevoegd of weggehaald. Wat opvalt is hoeveel van zichzelf ze in haar liedjes steekt. Elk nummer brengt ze met zoveel emotie dat ze soms zelfs vergeet om nog te articuleren. Het lijkt alsof er voor haar niets anders bestaat dan die zaal op dat moment. Wat je niet ziet, bestaat niet. Je vergeet al je zorgen, doet je ogen toe en dwaalt even af in puur genieten. Geen gedachten, de muziek is je enige focus en niet focus tegelijkertijd. Het concert wordt een ongeadvoceerde meditatiesessie zonder dat je hebt moeten proberen om niet aan je problemen te denken. De emoties voelen echt en rauw aan. In plaats van plaatsvervangende schaamte voel je plaatsvervangende cosmische clusters aan allerlei soorten gevoelens. Volgens mij treed zij op voor een zaal van 400 man op dezelfde manier als ze dat blootvoets in haar slaapkamer zou doen, en dat is deel van wat haar als artieste onderscheid. De bandleden van Jaye Jayle hebben haar vervoegd sinds haar album On Dark Horses. De afwisseling tussen Emma’s riffs en die van haar gitarist leken alsof ze voor die specifieke opstelling geschreven waren. Ook hier zijn er weer kleine details aangepast in vergelijking met de studio albums. Op deze manier kan ik het volledig verantwoorden dat ik telkens dat ze naar Belgie komt, ik kan gaan kijken want ja, het is dan ook telkens helemaal anders. Als ze je op dit punt nog niet genoeg verbaasd had, nam ze aan het eind van de show een strijkstok en begon ze daarmee haar gitaar aan te vallen. Bij het slotnummer Real Big Sky was iemand haar aan het filmen met een smarphone en heeft ze heel erg beleefd gevraagd om de telefoon aan de kant te leggen. Terecht ook, want bij dit nummer heeft haar band het podium al verlaten en staat ze er alleen voor om een intiem einde aan de show te knopen. Hoewel ik de mannen van Jay Jayle enorm apprecieer, zit er ook enorme kracht in de nummers die ze op haar eentje brengt. Emma Ruth Rundle neemt je mee in haar duister wereldje en biedt muzikale knuffels voor heel de zaal. Een aanrader voor alle soul-searching muziekliefhebbers die graag eens een meer introspectievere show beleven. Setlist: Fever Dreams Apathy on the Indiana Border So, Come Protection Darkhorse Control Marked for Death Dead Set Eyes Medusa Light Song Real Big Sky #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #goedelegodfroid #emmaruthrundle #fvnerals #biekorf #biekorfbrugge #cactusmuziekcentrum

Dope Soil Wednesday 13 Statix-X zondag 06 oktober 2019, Trix (Antwerpen) | Foto's: Wim Wilms #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #wimwilms #dope #soil #wednesday13 #staticx #trix #trixantwerpen #biebobconcerts

Je zou eeuwig kunnen blijven discussieren over de kwestie dat Babymetal al dan niet gefueled is door een grote marketing machine. Hoewel het algemeen gekend is dat grote pop artiesten vaak niet hun eigen nummers schrijven, gaat dit misschien wel nog een stap verder. K-pop en J-pop bands zijn zorgvuldig samengesteld en gecureerd door een hoop businessmannen in maatpak en de bandleden zijn doodnormale tieners die het meest geschikt waren voor de auditie. Babymetal is ver weg van de muziek waar het grotere publiek bekend mee is. Hoewel hun backing band aan de slag gaat met zwaarder gitaarwerk en drums, blijft het nog altijd overduidelijk pop. Net zoals hun tweede album Metal Resistance bevat dit album ook nummers dat telkens beinvloed zijn door een specifiek genre. Metal Resistance had een progressief nummer, een meer thrash klinkend nummer, een bring me the horizon-achtig nummer, enzoverder. Deze keer bevat het o.a Pirate Metal (oh, MAJINAI), djent invloeden en Indische invloeden in de uitgebrachte single Shanti Shanti Shanti. Ik had gedacht dat het album moeilijk ging zijn om door te worstelen, maar na de eerste twee overduidelijk elektronische songs verbetert het gehele album een stuk. De intro Future Metal en het nummer DA DA Dance voelen iets te artificieel en computer-y aan. Elevator Girl daarentegen maakt veel goed en begint met een vette riff dat ik nooit had zien aankomen. Het nummer In The Name Of bezit zelfs wat Rotting Christ achtige vocals, maar de drums lijken op een metal versie van het genre Raggaeton. Het is allemaal heel erg dansbaar. Het geheel klinkt als muziek geschreven op stereoids, maar als je een nummer wil horen op stereoids, acid en speed tegelijkertijd dan moet je naar Distortion luisteren. Je zou soms nog eerder willen weten wie de anonieme backing artiesten zijn, want die kunnen er ook wel wat van. Su-metal (Suzuka Nakamoto) haar geweldig mooie stem is duidelijk nog getrainder dan in de vorige albums. Mao-metal (Moa Kikuchi) kreeg ook meer zangstukken toegewezen, en neemt meestal de screams op zich. Yui-metal heeft de band helaas verlaten door gezondheidsproblemen, dus het valt nog te zien of ze een vervanger gaan zoeken, of gewoon verder gaan met twee. Er is veel veranderd in sound, niet onlogisch want toen ze ermee startten waren de meisjes rond de 12 jaar. Geen Hedoban of Gimme Chocolate meezingers meer. Klanken zoals in het nummer Shine en Starlight zouden vroeger nooit op hun album gepast hebben. Net zoals Kyary Pamyu Pamyu matuurt de muziek van Babymetal mee met de artiesten, maar klinkt het nog altijd in dezelfde Japanse spirit die doorgaans jonger klinkt dan wij hier gewend zijn. Dit album is mogelijk voor fans van Amaranthe, Ninja Sex Party en eigenlijk al wie een disco/metal symbiose wel lust en geen afkeer heeft van de Japanse taal. Zoals je wel kan denken, zijn er niet veel mensen over die hun hand nu nog in de lucht hebben. Hoe poppy dit ook klinkt, de sterren moeten gealigneerd zijn met de necropolis van Gizeh eer je iemand vind die hier fan is. Toch wil ik benadrukken dat deze muziek echt wel degelijk in elkaar zit, de muzikanten zijn enorm getalenteerd en de meisjes zich telkens smijten bij de optredens. Yui-metal haar stem is enorm krachtig live, en met de nieuwe songs zal ze deze nog beter kunnen laten horen. Denk gewoon niet aan anime cringe en cavetrolls met waifu pillows en dan zul je horen dat dit best wel oke is. Score: 75/100 Info Release datum: 11 Oktober 2019 Label: Amuse Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles Shanti Shanti Shanti Elevator Girl PA PA YA!! Distortion Tracklist 1. Future Metal 2. DA DA Dance (feat. Tak Matsumoto) 3. Elevator Girl (English version) 4. Shanti Shanti Shanti 5. Oh! MAJINAI (feat. Joakim Brodén) 6. Brand New Day (feat. Tim Henson and Scott LePage) 7. Night Night Burn! 8. In The Name Of 9. Distortion (feat. Alissa White-Gluz) 10. PA PA YA!! (feat. F.HERO) 11. Kagerou 12. Starlight 13. Shine 14. Arkadia #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #goedelegodfroid #babymetal #metalgalaxy #earmusic

In maart van dit jaar kregen we verschrikkelijk nieuws van Poliça, zangeres Channy Leaneagh kwam zwaar ten val toen ze sneeuw wilde ruimer van dhet dak van haar huis in Minnesota. Geen wonder dat hun 4de plaat die begin 2020 verschijnt de titel mee krijgt When We Stay Alive. Driving is de eerste single die we nu te horen krijgen van de synth-pop/trip-hop band. Een song waarin haar val voorop staat "snow falls on the tip of my tongue tasting blood of the violence to come". Ook het gevoel van machteloos te liggen in een bed, hopend dat je ooit weer kan opstaan, reflecteert zich in de tekst. "Legs running in the tall tear grass, imagine wanting life and the want remains.” De sound van Poliça is blijft overeind, al is Driving iets rustiger dan het vorige werk. Ook aan de zo herkenbare stem van Channy is gelukkig niets veranderd. De verwachtingen zijn hoog gespannen voor de nieuwe plaat in januari én het optreden in maart in de Botanique. Even voorstellen Poliça is an American synth-pop band from Minneapolis, formed in 2011. The band consists of Channy Leaneagh (vocals, synth), Chris Bierden (bass), Drew Christopherson (drums) and Ben Ivascu (drums), with Ryan Olson joining the band in a studio context as its producer. While half of When We Stay Alive was written before the fall, and half afterwards, the tracks meld together in a coherent and redemptive sonic whole. Those written before the fall relay ideas with a more heightened sense of anxiety and distress. Inspired by the power found in her healing process, on the second batch of songs Leaneagh tried a slightly different approach, working to reevaluate her past, difficult personal experiences and bring in a sense of insight, strength, and light that perhaps wasn’t there at the time. On Poliça’s first three albums, Leaneagh focused on restructuring the world and her relationships within it. On When We Stay Alive, she realizes the power in restructuring her inner self. The album’s title references the idea of moving forward through life – our experiences, both good and bad – and what happens next with the strength we find. “I had been living unconsciously in past trauma,” Leaneagh says. “I don’t want to deny something happened – this is not about repression – it’s about taking the power back from the past, holding the power in the present, and creating a new story for myself.” website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #sventogni #poliça #driving #whenwestayalive #v2records #v2benelux #botanique

Portland (try-out), CC Het Gasthuis, Aarschot - 09/10/2019 #Portland #Aarschot #CCHetGasthuis #Fotoverslag

Unleash The Archers is ook weer een band die me vroeger helemaal niets zei. Mijn vriend aan de andere kant, was al lang een enorme fan. Toen de band in 2017 als voorprogramma voor Orden Ogan naar de Biebob kwam, was ik dan ook bijna verplicht om mee te gaan. Echter, als je hun muziek eenmaal leert kennen... is het helemaal geen verplichting meer. Deze Canadezen hebben een frontvrouw met een geweldig stemgeluid, die iedereen zo omver blaast. Het feit dat ze dan ook nog eens power metal spelen, maakt het alleen maar beter! Toen me gevraagd werd of ik hun nieuwe EP, Explorers wou reviewen, moest ik er dan ook niet lang over nadenken. Deze EP bestaat uit twee covers, Northwest Passage van Stan Rogers en Heartless World van Teaze. Beiden nummers hebben een speciale waarde voor de band en zijn ook niet toevallig geschreven door andere Canadese artiesten. Northwest Passage was oorspronkelijk gepland als bonus track voor hun laatste album, Apex. Maar omdat het nummer zo'n nostalgische betekenis heeft voor de band, vonden ze het toepasselijker om het op een aparte EP te zetten. Zo belandde het nummer op een vinyl EP, met op de B kant nog een andere Canadese cover. Northwest Passage gaat over toeren doorheen Canada, wat zowel Stan Rogers heel vaak deed, net zoals Unleash The Archers zelf. Op die momenten voelen ze zichzelf ook echt "explorers", onwetend van wat er gaat komen. Zo ontstond ook de titel van de EP. De grote waarde die deze song heeft voor de band, voel je ook. Het nummer komt vanaf de eerste noot echt binnen. Hoewel er muziekaal niet veel gebeurd tijdens de eerste strofes, is het toch een heel sterke cover, de stem van Brittney op zichzelf heeft namelijk zoveel kracht, dat deze je kippenvel zal bezorgen. Vanaf dat het nummer dan wat steviger wordt, komen er wel wat meer instrumenten aan te pas en is het geheel af. Geweldige band, geweldige stem, geweldige cover. In tegenstelling tot Northwest Passage, heeft de band bij Heartless World niet veel aangepast. Buiten enkele solo's en vocale melodiën is dit nummer gebleven zoals het origineel was, maar dan met een vrouwelijke stem. Een goede zet als je het mij vraagt, want het klinkt heel mooi. Een track met enorm veel gevoel en van die zalig hoge noten van Brittney naar het einde van hert nummer toe, maken deze cover ook gewoon heel goed. Twee geweldige, goed aangepakte covers, meer valt er eigelijk niet over te zeggen! Gewoon luisteren is dus de boodschap. Score: 90/100 Info Releasedatum: 11/10/2019 Label: Napalm Records Producers: Uitgaven: EP/Digital Singles Northwest Passage Tracklist Northwest Passage (Cover Stan Rogers) Heartless World (Cover Teaze) #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #newvideo #ilkeclissen #unleashtheacrhers #explorers #napalmrecords

zondag 29 september 2019, Kavka (Antwerpen) | foto: internet Zondag 29 september was de Kavka in Antwerpen dé place to be voor Pop Punk fans om de week perfect af te sluiten. Het beloofde een goed gevulde avond te worden met niet minder dan vier acts op het programma: The Dead Love, Woes, With Confidence en Roam. Deze twee laatste besloten namelijk om een co-headline tour te doen om hun nieuwe albums te promoten. Begin augustus bracht With Confidence hun tweede studio album Love and Loathing uit via Hopeless Records. Roam bracht de maand erna via hetzelfde label hun derde studio album Smile Wide uit. The Dead Love, recht uit Australië, mocht de avond op gang brengen. Ook deze jongens brachten in november een album uit met de leuke titel The Extinction of Unicorns. Hun sound zat zeker goed gedurende hun set, maar helaas was het publiek nog niet helemaal wakker. Er werd zeker geprobeerd om wat interactie te voorzien, maar zonder veel succes. Hopelijk was dit concert een wake up call voor de Belgische Pop Punk scene want er zit zeker potentieel in The Dead Love. De sfeer sloeg helemaal over toen het de beurt was aan het tweede voorprogramma, de Britse groep Woes. Het was meteen duidelijk dat deze jongens al wat meer grond in ons Belgenlandje hebben. Het publiek ging vlot mee in alles wat de Britten zongen en zeiden. Enkele fans hadden zelf een speciaal bord voorzien tijdens het nummer High On You waarop stond High On You Woes. Ook bij deze guys was een solid sound aanwezig die ik zeker kon smaken. Een heel leuke band maar zo eentje waar het potentieel misschien wat wordt ondermijnt door het grote aantal fangirls dat op hun concerten afkomt. De voorprogramma’s hun job zit erop dus het is tijd voor de main acts. Het publiek wordt getrakteerd op maar liefst twee bands. With Confidence is als eerste aan de beurt, een band die intussen al wat op zijn kerfstok heeft. Aan het einde van 2017 werd gitarist Luke Rockets uit de groep gezet na vermeend seksueel wangedrag. Ook zanger Jayden Seeley kreeg te maken met aantijgingen. Na een korte pauze kwam With Confidence terug met een reeks concerten en de aankondiging van hun tweede studio album. Het publiek lijkt zich niks van de toestanden te herinneren en doet vrolijk mee als ze de eerste noten van Moving Boxes horen. En om eerlijk te zijn, ja, de band heeft die goede sound van de Better Weather tijden nog steeds en ze doen het goed op het podium. De vierkoppige band krijgt het publiek vlotjes mee en de hele zaal lijkt in rep en roer te staan. Uiteraard wordt hun liedje Voldemort tot het einde bewaard, waarmee ze op een sterke noot eindigen. Deze avond was Roam als tweede aan de beurt. De zaal leek al wat leger te zijn dan tijdens de eerste main act, maar dat had zeker geen invloed op de aanwezige energie. De zaal werd duidelijk opgedeeld in twee: de zijkanten met het rustige volk en het midden met de mensen die te veel energie hadden (uiteraard zat ook ik hierbij). Met een mix van oude en nieuwe songs kon Roam elke fan pleasen. Met een moshpit hier en een circle pit daar (stel je geen al te heftige toestanden voor) was het puur genieten voor de Pop Punk kids. Net voor het einde (Playing Fiction) werd hét Roam liedje gespeeld: Head Rush. De angry finger pointing en massa die naar voor stormde bij deze song, zorgden voor een Alex Costello (zanger van de groep) die achterover viel. Een grappig zicht én de tweede keer dat een zanger die avond op het podium viel (David van Woes was de eerste). Het was een fijne avond in de Kavka in Antwerpen waar alle vier de bands het beste van zichzelf gaven. Zowel de support als de main acts waren een plezier om te zien en ik hoop vooral dat The Dead Love nu wat voet aan wal heeft gekregen in België. Setlist I don't Think I Live There Anymore Alive Flatline Better In Than Out Dead Weight Hand Grenade Hopeless Case Turn Piranha Head Rush Playing Fiction #concertreview #concertverslag #liveshow #concert #liveconcert #liveoptreden #mauivindevogel #kavka #kavkaantwerpen #kavkaoudaan #roam

Imani Coppola was een nobele onbekende muzikante uit Bedford-Stuyvesant, New York, toen ze in 2007 haar Black and White album uitbracht op het Ipecac Recordings label van Faith No More's Mike Patton. Dat was toen al haar achtste album. Ze mocht mee met Mike Patton op tournee als voorprogramma van Peeping Tom en zorgde bij zijproject van Mike Patton voor de vocals en viool. Na haar periode bij Ipecac verdween de Afro-Italoamericani terug terwijl ze wel nog 3 albums uitbracht. Maar nu komt ze weer boven met The Protagonist, weer bij Ipecac Recordings “the artist friendly label’. En net zoals haar vorige album bij Ipecac is het weer een album met zeer verschillende stijlen. Country, Punk en Pop zijn de hoofdingrediënten. Het werd een zeer politiek album, waarin ze onder andere refereert naar de mogelijkheid dat Kanye West president zal worden. Haar woede van de klinische Trump depressie buigt ze om in songs. En dat doet ze vaak op haar gekende speelse manier met woorden. De eerste track Blackteria is een duidelijke samensmelting van black en bacteria. Een country song waar zwart zijn als de pest aanzien wordt en mass hysterie veroorzaakt. Rattle gaat direct daarna in zwaar contrast de punk richting uit. Mind of a Monkey hoeft allicht weinig uitleg maar bevat wel de mooie zin “Here’s a speech that no one ever spoke‘I have a nightmare’” SAMO (same old bullshit) is de tag naam van artiest Basquiat, en een ode aan de artiest, een denkbeeldige vriendschap. Tijdens SAMO staat haar viool centraal, het instrument dat haar op zesjarige leeftijd toegang tot muziek gaf. Zelf omschrijft ze het album als één lange zelfmoordbrief en in I Lied to my Therapist zingt ze dan ook “She thinks I’m an optimist”. In het album moet ze zichzelf moet overtuigen om uiteindelijk geen zelfmoord te plegen. Dat geheel mondt uit in de track Sage, waarin ze herboren wordt. Een heerlijke ballade met akoestische gitaar. En in het poppy Lighthouse is Imani het lichtpunt voor de mesne rond haar die het moeilijk hebben, terwijl ze de rol aanneemt van de persoon die ze zelf graag zou hebben in haar leven. Imani schreef niet enkel de nummers, maar speelde ook de meeste instrumenten in en producete het album ook nog eens. Ze sluit het album af met Oh La, een track die ontstond uit een demo voor een Coca Cola commercial die ze omboog in een song over de muur die Trump aan de Mexicaanse grens wilt bouwen. CoLa werd dus HoLa, een Spaanse hallo, maar vooral een positieve afronding van een redelijk zwaar album. We krijgen nog twee uitsmijters te verwerken, want officieel staat er maar 10 tracks op de plaat. OfabiO is een zeer expliciet stuk terwijl ze in Good Day Good Night haar tijd verdoet tot de toekomst weer rooskleurig is. Ze heeft getracht een album te maken dat even entertaining en bedroevend is als Amerika op dit ogenblik. Ze hoopt dat de luisteraars liever worden voor anderen en zichzelf, beseffen dat ze niet alleen zijn en dat als ze denken dat gek zijn, dat ze op de juiste weg zijn. Ze maakt zich, net als ikzelf, vooral zorgen om diegenen die denken dat ze niet gek zijn. Score 73/100 Info Release Datum: 4 oktober 2019 Label: Ipecac RecordingsP roducer: Imani Coppola Uitgaven: Download website Singles: SAMO Rattle Tracklist 1. Blackteria 2. Rattle 3. Mind of a Monkey 4. SAMO 5. Lying to My Therapist 6. Sage 7. Lighthouse 8. Mating in Captivity 9. Contributing Member of Society 10. Oh La 11. OfabiO 12. Good Day Good Night #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #sventogni #imanicoppola #theprotagonist #ipecac #ipeccacrecordings #MikePatton