Eerst even een kleine waarschuwing, Legacy of the Dark Lands is geen nieuw album van Blind Guardian! Neen, het betreft een ambitieus en prestigieus project waarbij alle leden van Blind Guardian betrokken zijn, zanger Hansi Kursch en gitaritst André Olbrich op kop. En de heren hebben wel ruim hun tijd genomen om met dit project naar buiten te komen. De eerste ideeën voor BGTO ontstonden immers al toen Blind Guardian bezig was aan de opnames van hun Nightfall In Middle-Earth album (1998). Kursch en Olbrich kregen toen het idee om een fantasyverhaal uit te werken tot een symfonische orkestratie. De heren hun fascinatie met de wereld van Tolkien is bij iedere BG fan meer dan gekend uiteraard. Omwille van de auteursrechten (die in handen zijn van regisseur Peter Jackson) konden ze voor hun werk jammer genoeg niet opteren voor de figuren en verhaallijnen uit de Lord of the Rings saga. Maar dat is achteraf bekeken misschien toch een goed iets gebleken, wie zit er immers op de zoveelste LOTR remake te wachten. Een andere favoriete fantasy auteur van Kursch is Marcus Heitz. Ze namen contact met hem op en hij bleek ook een grote BG fan te zijn. Samen werkten ze vervolgens een geheel eigen en apart verhaal uit. Maar ik heb u nu lang genoeg lastig gevallen met heel die voorgeschiedenis, het wordt hoog tijd dat we ons gaan focussen op de muziek van Legacy of the Dark Lands. U heeft wellicht al een licht donkerbruin vermoeden dat we hier eerder te maken hebben met klassieke muziek, of filmische muziek zo u wilt. Het klinkt ook als Power Metal maar dan zonder gitaar, bas of drums. In feite is het enige Blind Guardian lid dat we daadwerkelijk horen op dit album zanger Hansi Kursch. En klinkt dit dan goed? Ja natuurlijk, meer zelfs, het klinkt fantastisch! Muzikaal gezien zit het vol met koren, bombastische koren, dramatische vocalen en zo veel meer. De muziek werd bijna volledig geschreven door Olbrich, die zelf absoluut niet klassiek geschoold dus en alles dus volledig vanuit z’n buikgevoel schreef en het dan liet overzetten op partituur door Matthias Ulmer. Ik vermoed dat de orkestleden zich menigmaal achter de oren moeten hebben gekrabd wanneer ze zagen wat ze moesten spelen. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Dertigjarige Oorlog (1618 – 1648) en bevat daarbij ook nog al die leuke elementen die van een verhaal een heus fantasy verhaal maken. Denk daarbij aan een ongewilde held, een schurk die het mensdom ten onder wilt laten gaan, een schoone deerne, een aantal fantasiefiguren en een beslissende slag. Een verteller houdt je tussen de nummers door op de hoogte van de loop van het verhaal maar voor wie dat storend vindt bestaat er ook de mogelijkheid om die stukjes over te slaan. En wat dan gezegd over de prestaties die Kursch hier neerzet. Uiteraard weet iedereen die iet of wat met metal bezig is dat deze mens een geweldige zanger is. En we wisten van zijn gastbijdragen aan de projecten van Ayreon en Avantasia dat hij ook uitstekende dingen kan doen in een rockopera maar wat ik hem op dit album hoor doen is toch nog een paar niveautjes hoger. Hier zet hij op schitterende wijze de verschillende personages neer en zingt vaak op manieren die we van hem totaal nog niet gewoon zijn. Nuclear Blast toont met de release van dit album toch ook nog maar weer eens aan dat ze een label zijn dat zich achter hun bands schaart en hen de mogelijkheid geeft om zich volledig te ontwikkelen als artiesten. Want met deze release steken ze zeker en vast hun nek uit. Dit is absoluut geen metal en zal dus zeker niet door elke metalfan geapprecieerd kunnen worden. Tegelijkertijd zal het ook moeilijk worden om mensen die dit ongetwijfeld ook goed zouden kunnen vinden te bereiken, omwille van die verbondenheid met metal. Hierdoor zou Legacy of the Dark Lands wel eens tussen wal en schip kunnen eindigen. Uiteraard hopen wij dat dit niet gaat gebeuren want dat zou vreselijk zonde zijn. Score: 90/100 Info Release datum: 8 November 2019 Label: Nuclear Blast Producer (orchestra) : Carsten Heusmann (R.I.P. 2015) + Matthias Ulmer Uitgaven: CD/LP/Digital Website Singles War Feeds War Point of No Return Tracklist 1618 Ouverture The Gathering War Feeds War Comets and Prophecies Dark Cloud’s Rising The Ritual In the Underworld A Secret Society The Great Ordeal Bez In The Red Dwarf’s Tower Into The Battle Treason Between The Realms Point of No Return The White Horseman Nephilim Trial and Coronation Harvester of Souls Conquest Is Over This Storm The Great Assault Beyond The Wall A New Beginning #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #janguisset #nieuwalbum #blindguardian #twillightorchestra #legacyofthedarklands #nuclearblast

Rebecca Foon was oudgediende bij enkele van de eerste incarnaties van A Silver MT Zion, waarna ze Esmerine opstartte. De Canadese celliste bracht eerder 2 albums uit onder de naam Saltland waar de nummers vooral berusten op cello en zang. Nu ze begon te experimenteren met andere instrumenten was de tijd rijp om onder een andere naam muziek te produceren. Uiteindelijk koos ze om dit project gewoon onder eigen naam uit te brengen. Het eindrusultaat Waxing Moon zullen we op 21 februari reviewen voor u. Ocean Song is een eerste voorsmaakje van wat er ons te wachten staat. Even voorstellen Over the last year I have been sitting at the piano writing songs and accessing a part of myself I have never known…composing on an unfamiliar instrument and plunging deeper into singing. As I observe our beautiful world and the overwhelmingly heartbreaking state we collectively find ourselves in, while also going through my own personal roller coaster of life these past couple of years, the precious moments I’ve been so privileged to carve out for music have been more meaningful than ever. I just finished a new album, there’s still cello on it too, but these new songs feel like a new chapter. So I’m setting Saltland aside for now, and I’ll be releasing this new record under my own name. More news about that coming soon. In the meantime I’m excited to share one of these new tracks. It’s called Ocean Song. Hear the whole song via link in bio. So much love to Richard Reed Parry and Mishka Stein for their magic on this song. WEBSITE #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #rebeccafoon #waxingmoon #OceanSong #constellationrecords #cstrecords

Luke Combs groeide op in Asheville, North Carolina. Al in zijn kindertijd trad Luke op als zanger, opgroeiend speelde hij in diverse groepen. In 2014 verhuist Combs naar Nashville Tennessee om zijn carrière een boost te geven in de countrymuziek. In 2014 komt zijn eerste EP, The Way She Rides uit gevolgd door de EP, Can I Get An Outlaw. Mede dankzij deze EP’s en het vele touren begint Luke op te vallen bij de platenlabels. In 2017 krijgt de single Hurricane goud door de RIAA. In hetzelfde jaar verschijnt zijn debuutalbum, This One’s For You. Zijn nieuwe album What You See Is What you Get is klassieke Country op Luke’s eigen manier: hij brengt een mooie mix van ballades en wat meer rock getinte nummers. Beer Never Broke My Hearth, het eerste nummer, brengt je meteen in de stemming, geen cowboy of cowgirl blijft hierbij stil staan. Combs houdt van de simpele dingen in het leven, dit komt zeker tot uiting in het liedje Does To Me, waar Eric Church subtiel te horen is. 1,2, Many is een upbeat country liedje dat je doet swingen. De country ballade Better Together sluit als laatste het album af en toont de kracht van Luke’s stem, wanneer deze enkel begeleid wordt door piano. De liedjes op dit album zullen snel aan de top van de country lijsten staan vermoed ik, want Luke is een rijzende country ster waar we nog veel van zullen horen. Tijd om Europa warm te maken voor deze prachtige muziek die Country heet. Zoals Dolly Parton ooit zei: “If you talk bad about country music, it’s like saying bad things about my momma. Them’s fightin’words.” Helaas nog geen optredens gepland in België momenteel, maar niet zo ver van huis kunnen we te paard galloperen naar Amsterdam, Nederland waar we op 7 maart 2020 naar het 'Country To Country' festival kunnen gaan om Luke live aan het werk te zien. 'Country To Country' heeft trouwens plaats in diverse steden zoals Berlijn, Glasgow, Londen en Dublin. Score: 83/100 Info Release datum: 8 November 2019 Label: River House Artists/Sony Music Uitgaven: CD/Digital/Vinyl website Singles Beer Never Broke My Hearth 1, 2, Many Tracklist Beer Never Broke My Hearth Refrigerator Door Even Though I’m Leaving Lovin’On You Moon Over Mexico 1, 2 Many (Brooks & Dunn) Blue Collar Boys New Every Day Reasons Every Little Bit Helps Dear Today What You See Is What You Get Does To Me (feat. Eric Church) Angels Workin’Overtime All Over Again Nothing Like You Better Together #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #lukecombs #whatyouseeiswhatyouget #columbiarecords

Oiseaux-Tempête, het geesteskind van Parijzenaren Frédéric D. Oberland en Stéphane Pigneul zakte af naar Brussel. Gesterkt door een hoop extra muzikanten onder wie Jessica Moss, speelden ze een zeer sfeervolle set. De Canadese Jessica Moss is vooral gekend van haar werk bij de vele incarnaties van A Silver Mt. Zion, en heeft reeds 2 albums uit onder haar eigen naam. 1 viool en 15 pedaaltjes zorgen voor een bizarre maar uiterst genietbaar klankbed. Oiseaux-Tempête Jessica Moss woensdag 06 november, Magasin4 (Brussel) | Foto's: Sven Togni #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #OiseauxTempête #JessicaMoss #constellationrecords #magasin4 #brussel #25yearsofM4

Het contrast kon niet groter zijn in de grote zaal van de Utrechtse muziektempel: het Ijslandse trio The Vintage Caravan ging als een wervelwind tekeer terwijl de Zweedse grootmeesters Opeth zo statisch als zuilen stonden te musiceren. Ymkje Veenstra raasde voor ons als een wervelwind door het publiek en zorgde voor deze leuke shots. Opeth The Vintage Caravan dinsdag 05 november, TivoliVredenburg (Utrecht) | Foto's: Ymkje Veenstra #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #ymkjeveenstra #opeth #thevintagecaravan #tivolivredenburg #tivolivredenburgutrecht

zaterdag 03 november, Popodium 013 (Tilburg) | Foto's: Ashley Oomen Ze zeggen wel eens “voor alles een eerste keer” en wel… dit concert bevatte voor mij meerdere eerste keren. De eerste keer dat ik Myrath live zag, de eerste keer dat ik een concert zag op het Jupiler stage van de 013, de eerste keer dat ik alleen naar een concert ging EN de eerste keer dat ik een band drie keer zag op één jaar tijd. We zullen beginnen bij het begin. Ik had geen flauw idee dat het concert niet op de mainstage zou plaatsvinden en was dus compleet in de war toen ik een andere ingang van de 013 moest binnengaan. Na een tijd ronddwalen en de menigte te volgen, kwam ik uit bij de Jupiler Stage (vrij ironisch, aangezien dit een zaal in Nederland is). De show was uitverkocht, dus het was hier al redelijk druk. Toch kon ik een plekje bemachtigen dat voldeed aan mijn personal bubble. Ik heb ook gemerkt dat, buiten het feit dat je dan voor en tussen de optredens door wat awkward tussen de menigte staat, alleen naar een concert gaan nog best leuk is. Je voelt namelijk nog meer die connectie met de band en het publiek. Myrath was een band waar ik nog niet eerder van gehoord had, maar ze wisten me wel compleet omver te blazen. Zaher heeft een stem om U tegen te zeggen en zong geen enkele valse noot doorheen het optreden. Geweldige show en interactie met het publiek. Maar… in eerste instantie kwam ik natuurlijk niet voor hen. Ik besefte het pas achteraf, maar dit was de derde keer in 2019 dat ik Beast In Black live zag. In maart zag ik hen nog in de Biebob en later weer op Graspop. Nu moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat ik na hun optreden in Vosselaar met gemengde gevoelens naar huis ging. De stem van Yannis is geweldig, maar deze begon het hoe langer hoe meer te begeven, waardoor Blind and Frozen een beetje een bummer was. Zijn techniek leek dus niet helemaal goed te zitten. Op Graspop was dit al wel wat beter. Hier heeft de zanger duidelijk nog meer aan gewerkt voor deze tour. In het begin van het optreden had ik even weer het gevoel dat het de mist in zou gaan, maar hij herpakte zich en zijn stem hield het ganse concert stand. Ook moet ik echt wel credits geven aan Anthon voor zijn geweldige backing vocals. Zijn stem tilt sommige nummers echt naar een hoger niveau. Het podium zag er ook geweldig uit, de band had namelijk weer een aantal schedels bij, welke licht gaven. Wanneer de andere lampen was minder fel waren, zag dit er echt enorm cool uit. Met Cry Out for a Hero kwam de band het podium op en de sfeer zat er meteen goed in. Hoewel dit geen enorm actief publiek was (geen circlepits e.d., lucky me), merkte je wel dat iedereen ervan genoot. De hele zaal juichte de band toe na elk nummer en sprong enthousiast mee op nummers als Unlimited Sin. Verdere hoogtepunten waren: Die by the Blade, Crazy, Mad, Insane en Sweet True Lies. Die by the Blade is gewoon zo leuk en de “f*ck you” bij Crazy, Mad, Insane doet het hem nu eenmaal. En… ja… Sweet True Lies, hoe kan het ook anders. Toen het nummer pas uitkwam plakten mijn broer en ik er nog een label op van “Get Ready Metal”, maar toch vonden we het meteen geweldig. Na From Hell With Love ging de band even het podium af om daarna terug te komen met het nummer waarmee in mijn ogen alles voor hen begon: Blind and Frozen. Dit was dan ook het nummer waar iedereen op aan het wachten was en het ultieme hoogtepunt van de avond! In tegenstelling tot die ene avond in de Biebob, was het nummer deze keer dan ook echt geweldig. Hierna nam Yannis nog even een momentje om het volgende te zeggen: “yeah, you all knew we were coming back… it’s just… kinda like a tradition, you know?”. Die mens is zo schattig, je hebt geen idee. De show traditiegewijs afgesloten met End of the World, waarna nog een selfie met het publiek genomen werd en het nu tijd was om naar huis te gaan. Drie concerten op een jaar tijd en ik ben deze band nog steeds niet beu gehoord. Geweldige show, geweldige stem, geweldige avond! Setlist Cry Out for a Hero Unlimited Sin Beast in Black Eternal Fire Blood of a Lion The Fifth Angel True Believer Heart of Steel Born Again Ghost in the Rain Die by the Blade No Surrender Crazy, Mad, Insane Sweet True Lies From Hell With Love Encore: Blind and Frozen End of the World Fotoverslag #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #ilkeclissen #ashleyoomen #beastinblack #popodium013 #013 #013tilburg

Laura Cox belooft ons een badass Rock-’n-roll lady te zijn. Zichzelf katapulterend tussen six string sterren als Nancy Wilson, Nita Strauss (Alice Cooper), Joan Jett, en andere getalenteerde gitaar godinnen. Zangeres/gitaar Laura Cox bestormde het internet met 380.000 YouTube volgers en 90 miljoen views. Eerst met gitaarrock en blues covers, daarna wordt haar eerste album Hard Blues Shot geboren (2017). Maar nu is het nu tijd voor Burning Bright haar 2de album. Laura is niet begaan met haar seks appeal zegt ze zelf, al is er weinig mis mee…. Waar ze wel mee begaan is, is met haar gitaar! "Fire Fire, ain’t gonne burn the hell out of my Fire Fire Fire Fire, tonight we’re gonne set the house on Fire Fire" De eerste noten van het album zal alvast heel wat zielen in vlam zetten met deze catchy rocksong. Een mooie opener waarbij de brandweer meteen komt aanrukken want als Laura Fire Fire zingt slaat het vuur meteen in de pan. Just Another Game is een rustiger nummer over de liefde, een spel die ze nooit zal winnen. Al zullen vele fans hier anders over denken, want winnen zal ze zeker. Freaking Out Loud, got no place to hide. Veel verstoppen zullen we niet kunnen want dit nummer vraagt om de volumeknop wat harder te zetten. As I Am wisselt, ingetogen momenten, krachtige passages, een mooie solo en zoals ze zelf zingt: "Love me as I am". Een leuke, zacht rauwe stem, prachtig gitaarspel en toch wel enkele zeer sterke gitaarsolo’s maken dat je deze Southern/Blues Rock zeker meer dan éénmaal wil beluisteren. Mijn voet blijft alvast mee tikken op de maat terwijl ik dit aan het neerpennen ben. Ergens klopt de vergelijking wel AC/DC meets Joan Jett, mix ze samen en je krijgt deze herkenbare sound. "So put another dime in the Jukebox baby" (Joan Jett), zodat we dit album nog eens kunnen her beluisteren. Score: 79/100 Info Release datum: 8 November 2019 Label: earMusic Producer: ICP Studios/Howie Weinberg Uitgaven: CD/Digital/Vinyl Website Singles Bad Luck Blues Tracklist Fire Bad Luck Blues Last Breakdown Looking Upside Down Just Another Game Here’s To War Freaking Out Loud As I Am River Letters To The Otherside #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #vincentwillems #lauracox #burningbright #earmusic

De derde editie van Mildtfest zit er alweer op. Dynamo Eindhoven was dè place to be voor fans van jonge, energieke Poppunk. Eén van die fans was onze fotografe Femke Valks. Geniet van haar tweede fotoreportage. Real Friends Boston Manor Grayscale Mountains To Move Spvrk zondag 03 november, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks #liveshow #liveconcert #concert #concertphotography #concertfotos #concertfotografie #concertphotos #festival #fotoverslag #livefotografie #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #photoreport #concertphotography #mildtfest2019 #femkevalks #dynamorock #dynamoeindhoven #dynamo #realfriends #bostonmanor #grayscale #mountainstomove #spvrk

Vandaag werd de eerste naam bekendgemaakt voor de 7e editie van het Nostalgie Beach Festival. Roger Hodgson brengt op 8 augustus de typische Wurlitzer-sfeer van de ‘seventies’ naar het festivalterrein in Middelkerke. Hodgson stond mee aan de wieg van Supertramp. Hij was bepalend voor de unieke sound van de band. Classics als Breakfast in America, The Logical Song en vele andere zullen ongetwijfdeld uit volle borst worden meegezongen. Meteen na de aankondiging door Roger Hodgson bij Joyride gaat de ticketverkoop van start op nostalgiebeachfestival.be. De allereerste tickets zijn trouwens te koop aan het Early Bird tarief t.e.m. 25 december. #NostalgieBeach #Middelkerke

De derde editie van Mildtfest zit er alweer op. Dynamo Eindhoven was dè place to be voor fans van jonge, energieke Poppunk. Eén van die fans was onze fotografe Femke Valks. Geniet van haar fotoreportage. Belmont Modern Error The Positives Mayleaf Bony Macaroni zondag 03 november, Dynamo (Eindhoven) | Foto's: Femke Valks #liveshow #liveconcert #concert #concertphotography #concertfotos #concertfotografie #concertphotos #festival #fotoverslag #livefotografie #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #photoreport #concertphotography #mildtfest2019 #femkevalks #dynamorock #dynamoeindhoven #dynamo

vrijdag 01 november 2019, Kavka (Antwerpen) | foto's: Eva Bakker Hoe beter je werkweek afsluiten dan door een concertje mee te pikken? Deze week zakte ik af naar de Zappa in Antwerpen voor Being As An Ocean. Ik ben intussen de tel kwijt hoe vaak ik de band al aan het werk heb gezien, maar ik weet dat ik geen passage in België aan mij voorbij laat gaan. België mocht de Proxy Tour aftrappen, let’s go! De vierkoppige band Afterlife was als eerste aan de beurt om het publiek op te warmen. Aan enthousiasme ontbrak het de jongens niet. Met tal van pogingen probeerden ze het publiek mee te trekken in hun set: fists up, metalhorns up, hands up,… Helaas was het publiek nog niet helemaal wakker en kon Afterlife niet op veel bijstand rekenen. De zanger leek overigens te playbacken (al ben ik hier niet 100% zeker van). Deze actie stond wel in contrast met de emotionele zanger die toch wel oprecht kon praten over zijn problemen met huishoudelijk geweld. Een groep die wat te bieden heeft maar er nog niet helemaal is. Daarna was het de beurt aan Novelists, afkomstig uit Parijs. De zaal was nog steeds niet helemaal wakker maar kon deze jongens precies al meer smaken. Ondanks de korte technische problemen, werden we getrakteerd op een fijne set. Zanger Matt Gelsomino probeerde de stilte tijdens de problemen vol te praten, wat hem zeker wat sympathie bijbracht. En het zijn deze momenten die een publiek onthoud natuurlijk. Een geluk bij een ongeluk, zeg maar. Een leuk en aanstekelijk optreden van onze zuiderburen. Wie Being As An Ocean al eerder zag, weet waar hij/zij zich ongeveer kan aan verwachten. Zanger Joel Quartuccio is er namelijk om gekend zich te mengen in het publiek tijdens het grootste deel van de set, en dat was nu niet anders. Het publiek kreeg eerst wat nieuwe songs van hun meest recente album PROXY: An A.N.I.M.O.Story en voorganger Waiting for Morning to Come te horen. De meesten hadden hun huiswerk gedaan en konden redelijk goed meezingen met de nieuwe nummers. Joel die zich mengde in het publiek zorgde natuurlijk voor extra sfeer. Het eerste einde (je weet wel, voor de encore), werd verzorgt met This Lonliness Won’t Be The Death of Me. Duidelijk een geliefd nummer bij de fans, want het is hier dat we de echte BAAO vibe krijgen. Joel omringd door tal van fans die de longen uit hun lijf schreeuwen op de tekst van de muziek. Een emotioneel lied over depressie waardoor Joel aan het einde kon rekenen op een hoop omhelzingen. Even het podium verlaten en daar was de band terug voor nog twee nummertjes. Met The Hardest Part werd de encore ingezet en ook hier kregen we dezelfde sfeer. Als afsluiter wordt de title song van PROXY gespeeld, A.N.I.M.O. Helaas een misgeslagen bal aangezien het enthousiasme hier al wat afnam. Being As An Ocean had het beter op hun gewoonlijke afsluiter The Hardest Part gehouden. Na een moeilijke start met Afterlife werd het toch nog een fijne avond met Novelists en Being As An Ocean. ’t Zit er alweer op dus op naar de volgende! Setlist Intro (The Envoy) Play Pretend Alone Find Our Way Brave Know My Name OK Dissolve Skin Black & Blue Glow Thorns L’exquisite douleur Interlude (Circuit bender) B.O.Y. This Lonliness Won’t Be The Death Of Me The Hardest Part A.N.I.M.O. #concertreview #concertverslag #liveshow #concert #liveconcert #liveoptreden #mauivindevogel #kavka #kavkaantwerpen #kavkazappa #beingasanocean

We reizen in de tijd terug naar de hoogdagen van de Heavy Metal (de jaren '80 dus), twin guitars en high pitched vocals inclusief. Beast In Black uit Helsinki door de lens van Ashley Oomen. zondag 03 november, Poppodium 013 (Tilburg) | Foto's: Ashley Oomen #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #ashleyoomen #beastinblack #poppodium013 #013 #013tilburg