Fotograaf Seth Abrikoos was namens Slamageddon (dezelfde organisator als Herrie) de hele dag aanwezig Coconut Clit Crusher Condemned Internal Bleeding Zaterdag 29 augustus 2026, Hal25, Alkmaar | Foto's: Seth Abrikoos

Het Litouwse experimentele sludge/metalcore-collectief ERDVE heeft de titeltrack “Epigrama” uitgebracht als voorproefje van hun aankomende derde album, dat op 29 mei verschijnt via Season of Mist. Met eerdere singles “Nyra” en “Ydos” bouwt de band stap voor stap aan het conceptuele fundament van het album. Waar die nummers respectievelijk draaiden om verstikkend verdriet en de verlammende werking van spijt, richt “Epigrama” zich op verantwoordelijkheid en de onvermijdelijke “schuld” van elke gemaakte én niet-gemaakte keuze. De band beschrijft het nummer als een filosofisch keerpunt binnen de plaat: een moment waarop helderheid en waanzin in elkaar overlopen en morele entropie als constante kracht wordt neergezet. De bijbehorende visualizer versterkt die beklemmende sfeer. Het album EPIGRAMA telt acht tracks en heeft een totale speelduur van 42:48. Qua sound blijft ERDVE bewegen in de hoek van experimentele extreme muziek, met invloeden die fans van Botch, Nails en Neurosis zullen aanspreken, maar met een eigen, steeds verder uitgesponnen artistieke benadering. EPIGRAMA verschijnt op 29 mei via Season of Mist en volgt op het eerder geprezen SAVIGAILA (2021), waarmee ERDVE hun reputatie als grensverleggende band binnen de zware en atmosferische metalscene verder uitbouwt. ERDVE online: Bandcamp | Instagram | Facebook | TikTok

Slechts enkele maanden na Celestial Suicide van Dark Matter Annihilation en een paar weken na Zingende Ellende van Stilte slaan Thomas Pathuis en Sander Zuidweg de handen ineen voor Lijdensvreugd. Op deze split krijgen beide projecten drie tracks om hun eigen kant van de DSBM te laten horen. Hieronder lees je ons BIR review. De plaat begint met De Vijfde Trede van Dark Matter Annihilation. Het nummer begint rustig en heeft bijna iets ritueels. De eerste twee minuten zijn volledig instrumentaal, waarna de vocals langzaam hun intrede doen. Dat werkt goed, omdat er eerst rustig spanning wordt opgebouwd. Ook aan het einde wordt het weer kalmer en komt er een melodie terug die doet denken aan het begin van de track. Stuk Verdriet begint opnieuw met een lange intro, maar wanneer de vocals eenmaal binnenkomen, wordt er flink wat meer kracht achter gezet. Vooral het melodietje dat regelmatig terugkomt vind ik erg geslaagd. Het geeft de track een behoorlijk atmosferisch gevoel en blijft gedurende het nummer goed hangen. Dan is er Alsof het Nooit meer goedkomt. De titel doet misschien vermoeden dat je een enorm zwaar en depressief nummer krijgt voorgeschoteld, maar instrumentaal is dit eigenlijk verrassend swingend. Juist dat contrast is wel leuk. Het houdt de eerste drie tracks ook voldoende interessant en zorgt ervoor dat ze niet allemaal hetzelfde klinken. Na de drie tracks van Dark Matter Annihilation is het tijd voor Stilte. Zwarte Honger begint met een typisch blackmetal-motiefje en dendert vervolgens lekker door. De vocals zijn een stuk lager. Wat vooral opvalt, is hoe goed de Nederlandse teksten te verstaan zijn. De vocalen zijn behoorlijk duidelijk gearticuleerd, iets wat je bij black metal niet altijd tegenkomt. Vaak verdwijnen de teksten compleet in de mix, maar hier kun je gewoon volgen wat er gezongen wordt. Het As Uit De Cocon heeft voor mij wat meer melodic death metal-invloeden. Vooral de combinatie van de zware grunts met de instrumental geeft dat gevoel. Tegelijkertijd zit er ook iets doomy in het nummer. Het is daardoor een wat zwaarder en loger nummer dan Zwarte Honger. De laatste track, Opdringere Gedachte, begint wat voorzichtig. In eerste instantie lijkt het nummer nog een beetje op gang te moeten komen, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en rolt de track lekker door. Met Lijdensvreugd leveren Dark Matter Annihilation en Stilte een split af waarop beide projecten duidelijk hun eigen geluid behouden. De gedeelde DSBM-basis is aanwezig, maar er zijn genoeg verschillen om de zes tracks interessant te houden. Dark Matter Annihilation zet vooral in op sfeer, melodie en opbouw, terwijl Stilte wat meer richting de zwaardere en rauwere kant van het genre trekt. Dark Matter Annihilation Voor wie de eerdere releases van beide projecten al kon waarderen, is Lijdensvreugd dan ook zeker de moeite waard om op te zetten. En voor liefhebbers van Nederlandse DSBM is het sowieso een release die je even moet checken via deze link.

Een reis door de sterren en weer terug. Lees hieronder de uitgebreide albumreview van "Solaris". Sommige bands zouden na een dergelijke personele aderlating waarschijnlijk de handdoek in de ring gooien. Tussen 2022 en 2025 verloor The Ocean maar liefst twee derde van de bezetting die verantwoordelijk was voor de veelgeprezen albums Phanerozoic I (2018), Phanerozoic II (2020) en Holocene (2023). Na een laatste, bijna symbolische triomftocht op Hellfest vorig jaar bleef van die meer dan tien jaar bestaande formatie uiteindelijk alleen oprichter, gitarist, songwriter en tekstschrijver Robin Staps over, samen met bassist Mattias Hägerstrand en de nieuwe drummer Jordi Farré. Wederopbouw Stoppen was een optie geweest. In plaats daarvan koos The Ocean voor wederopbouw. Met drie nieuwe gitaristen en vocalisten, waaronder Enrico Tiberi, Lane Shi, Emmanuel Jessua en Marco Gennaro, begint de band met Solaris aan een nieuw hoofdstuk. En dat is niet zomaar een wederopstanding: Solaris voelt als een ambitieus statement dat The Ocean niet alleen terug is, maar nog altijd bereid is om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het bijna zeventig minuten durende album is geïnspireerd door de gelijknamige filmklassieker van de Russische filmmaker Andrei Tarkovsky. Net als de film voelt Solaris eerder als een ervaring dan als een traditioneel album. Het is een lange reis waarin zware passages, elektronica, sfeervolle gitaren, cleane zang en harde screams voortdurend met elkaar in gesprek gaan. Het resultaat is een plaat die soms meer aanvoelt als een soundtrack voor een onbekende planeet dan als een verzameling losse nummers. De reis begint met ‘52°30'11" N, 13°26’12" E’, een korte intro die bijna aarzelend op gang komt. Zachte klanken vullen langzaam de ruimte, waarna een kalme stem zich bij het geheel voegt. Het nummer voelt vooral als een deur die voorzichtig wordt geopend. Nog voordat de echte reis begint, wordt de luisteraar alvast in de juiste stemming gebracht. De titel verwijst naar de coördinaten van de studio en repetitieruimte van The Ocean in Berlijn. Daarmee wordt meteen duidelijk dat deze reis niet alleen naar een fictieve bestemming leidt, maar ook een soort thuiskomst voor de band vormt. Met ‘Departure Song’ gaat die deur daadwerkelijk open. De meerstemmige vocalen geven het nummer iets verhalends, alsof verschillende personages hun eigen perspectief op dezelfde reis vertellen. De klokachtige klanken uit de intro keren terug en zorgen voor een mooie verbinding tussen de eerste twee tracks. Het nummer beweegt voortdurend tussen verschillende stemmingen en voelt daardoor daadwerkelijk als een vertrekpunt: je weet nog niet precies waar je terechtkomt, maar je wilt wel verder. Dat vertrek is niet zomaar een ruimtereis. Solaris begint waar Holocene eindigde. Op dat album schetste The Ocean een toekomst waarin de aarde door menselijk handelen vrijwel onbewoonbaar is geworden. Illustrattie door: @janta.island In ‘Subatlantic’, de afsluitende track van Holocene, klinkt al het idee van een vertrek: een groep overlevenden moet de uitgeputte aarde verlaten om elders een nieuwe leefomgeving te creëren. Solaris pakt dat idee op en maakt van die ontsnapping het uitgangspunt van een bijna zeventig minuten durende kosmische reis. Daarbij is het interessant dat de band zelf een vergelijkbare overgang heeft doorgemaakt. De bezetting waarmee Holocene werd gemaakt viel na een periode van intensief touren grotendeels uiteen. Burn-out, veranderende levensomstandigheden en bandleden die naar andere landen verhuisden, maakten een einde aan de vorige incarnatie van The Ocean. Oprichter en gitarist Robin Staps stond daardoor voor de vraag hoe het verder moest met een band waaraan hij bijna 25 jaar had gewijd. Het antwoord kwam uiteindelijk in de vorm van een nieuwe bezetting. Op Solaris wordt Staps bijgestaan door bassist Mattias Hägerstrand en drummer Jordi Farré, terwijl gitaristen Emmanuel Jessua en Marco Gennaro en vocalisten Lane Shi en Enrico Tiberi een nieuwe dimensie aan het geluid toevoegen. Vooral die twee nieuwe stemmen zijn belangrijk voor de identiteit van het album. Tiberi brengt niet alleen een breed vocaal bereik mee, maar is ook pianist en multi-instrumentalist. Daardoor krijgen instrumenten als piano, Rhodes, Hammond en celesta een opvallend grote rol binnen het album. Shi zorgt op haar beurt voor een veel experimentelere en soms bijna buitenaardse sfeer. ‘Light Pollution’ is een van de meest meeslepende momenten van het album. De gitaren slepen je langzaam mee en de emotionele lading wordt vooral versterkt door de vrouwelijke vocalen van Lane Shi. Haar stem heeft aanvankelijk iets dromerigs dat doet denken aan Kate Bush, voordat het nummer zich langzaam richting een meer folkachtige sfeer beweegt. Het is muziek die ruimte laat voor verbeelding. D e bijbehorende videoclip versterkt dat gevoel bovendien en roept bij momenten associaties op met Interstellar: grootse beelden, eenzaamheid en het gevoel dat je ergens ver buiten de bewoonde wereld bent beland. Ook de cosmonautenachtige beelden passen perfect bij het idee van de mens die de aarde achter zich laat en op zoek gaat naar een nieuwe wereld. Maar achter die sciencefictionachtige reis zit een veel aardser verhaal. Solaris ontleent zijn naam aan de intelligente oceaan uit de gelijknamige film van Andrei Tarkovsky uit 1972, maar The Ocean combineert die inspiratie met verhalen van historische ontdekkingsreizigers. Namen als Da Gama, Magellan en Sir Francis Drake klinken door in het concept, net als de verhalen van poolreizigers als Amundsen, Scott en Rasmussen. Het album kijkt echter nadrukkelijk niet romantisch terug op die ontdekkingen. De band vraagt zich juist af waar de grens ligt tussen ontdekken en overheersen. Dat maakt Solaris uiteindelijk ook een album over macht. Veel historische ontdekkingsreizigers begonnen vanuit een oprechte drang om het onbekende te begrijpen, maar hun nalatenschap is vaak verbonden met kolonialisme, geweld en machtsmisbruik. The Ocean trekt die lijn door naar hedendaagse politieke leiders, maar ook naar kunstenaars en wetenschappers. Wat gebeurt er met iemand die koste wat kost antwoorden wil vinden? Wanneer verandert nieuwsgierigheid in dominantie? En hoeveel zijn we bereid achter te laten in onze zoektocht naar iets nieuws? ‘Simulacra’ laat ondertussen horen dat The Ocean zich op Solaris niet uitsluitend richt op atmosferische passages. De track is verrassend groovy en heeft daardoor meer beweging dan je op basis van de voorgaande nummers misschien zou verwachten. Bovendien verschijnen hier eindelijk de grunts waar je als liefhebber van het zwaardere werk inmiddels een beetje op zit te wachten. Ze voelen niet als een trucje om het nummer zwaarder te maken, maar als een logisch onderdeel van de dynamiek die The Ocean gedurende het album opbouwt. Het is precies die combinatie van oud en nieuw die het album zo interessant maakt. Na de meer elektronische koers van Holocene kiest The Ocean op Solaris opnieuw voor een expansiever en organischer geluid. Tegelijkertijd blijft de band experimenteren met elektronica en synths. Voor de opnames werd bovendien samengewerkt met onder anderen Thorsten Quaeschning van Tangerine Dream, Orestis Zafiriou en trombonist Simen Eifring. Die samenwerkingen zijn niet zomaar losse toevoegingen; ze worden onderdeel van het muzikale landschap dat The Ocean hier probeert te creëren. ‘Belligerence’ trekt die lijn verder door en opent meteen met krachtige screams. De gitaren hebben in het begin iets dat tegen shoegaze aanschurkt, waardoor de zware vocalen worden gecombineerd met een opvallend breed en bijna zwevend geluid. Rond de vijfde minuut verandert de sfeer abrupt. Het nummer krijgt een opzwepend, bijna gehaast karakter, alsof de rustige ruimtereis plotseling in een achtervolging verandert. Na ongeveer een minuut keert de rust echter weer terug. Het is precies die dynamiek die Solaris interessant maakt: The Ocean laat een idee zelden lang hetzelfde blijven. Ook ‘Ultima Esperanza’ speelt met contrast. Het nummer begint bijna als een huppelende mars, licht en ritmisch, maar die sfeer wordt al snel doorbroken zodra de harsh vocals binnenkomen. Later keert het marsachtige karakter terug, waardoor de track steeds heen en weer lijkt te bewegen tussen hoop en dreiging. Het voelt bijna filmisch aan, alsof je naar verschillende scènes binnen hetzelfde verhaal wordt geleid. De titel verwijst naar de Chileense provincie Última Esperanza, letterlijk ‘laatste hoop’, in het zuiden van Patagonië. Daarmee sluit de plaat uiteindelijk een cirkel. De reis die begon met Berlijnse coördinaten eindigt opnieuw op aarde. De fictieve kosmische vlucht blijkt dus geen permanente ontsnapping te zijn. Je kunt de aarde verlaten, maar je kunt haar niet zomaar uit het verhaal wissen. Daarna volgt ‘Milk Of My Dreams’, misschien wel een van de meest wonderlijke momenten op de plaat. Het nummer begint met een melodie die bijna sprookjesachtig aandoet. Het roept het beeld op van een rit over glooiende landschappen, bijna alsof je op de rug van een eenhoorn door een buitenaards landschap galoppeert. Het klinkt vreemd om The Ocean met eenhoorns te associëren, maar juist dat contrast maakt duidelijk hoe breed het muzikale palet op Solaris is. De manier waarop de band het album heeft vormgegeven versterkt dat gevoel van een volledige reis. Solaris werd opgenomen in de legendarische Hansa Studios in Berlijn, de plek waar onder meer David Bowie, Iggy Pop en Depeche Mode belangrijke albums opnamen. De muziek werd bovendien opnieuw gemixt door Jens Bogren, die eerder verantwoordelijk was voor het geluid van onder meer Pelagial en Phanerozoic I en II. Dat is geen onbelangrijke keuze: na de grote bezettingswissel wilde The Ocean een geluid neerzetten dat vertrouwd genoeg bleef voor bestaande fans, terwijl de nieuwe muzikanten duidelijk hun eigen stempel mochten drukken. Dat nieuwe hoofdstuk is daardoor niet alleen hoorbaar in de muziek, maar ook letterlijk terug te vinden in de manier waarop het album wordt gepresenteerd. De hoes en het artwork van Phillip Janta en Martin Kvamme sluiten aan bij de retrofuturistische sfeer van het album. De combinatie van gebroken wit en donkerrood doet denken aan oude sciencefiction, maar heeft tegelijkertijd iets nautisch. De deluxe uitvoering gaat zelfs nog verder met een hardcover boek, kunstprints en een fictief reisdagboek dat is gebaseerd op de geschriften van de Nederlandse ontdekkingsreiziger Willem Barentsz. Daarmee wordt de grens tussen historische werkelijkheid en sciencefiction opnieuw bewust vervaagd. De reis eindigt met ‘51°28'30" S, 73°6'11" W’. Waar het album aanvankelijk voorzichtig en organisch begon, krijgt de afsluiter eerst iets van een elektronische instrumentale track. Het voelt alsof de reis langzaam tot stilstand komt en de luisteraar weer terugkeert naar de werkelijkheid. Het is geen bombastisch einde, maar eerder een uitademing. De coördinaten verwijzen opnieuw naar een historische plek in Zuid-Amerika en maken de cirkel compleet: de kosmische reis eindigt uiteindelijk weer op aarde. Zelfs de klank van de celesta keert terug, waardoor het album muzikaal teruggrijpt naar het begin. En daarmee is Solaris voorbij. Bijna ongemerkt, want ondanks de speelduur van bijna zeventig minuten voelt het album nergens overdreven lang aan. De verschillende stijlen en stemmingen zorgen ervoor dat er constant iets verandert. Zware passages worden afgewisseld met elektronica, dromerige vocalen, atmosferische gitaren en onverwachte ritmische wendingen. Het geheel voelt uiteindelijk een beetje alsof je door een Dune-film reist, maar dan zonder beeld en in albumvorm. The Ocean creëert een eigen wereld waarin je niet alleen naar nummers luistert, maar waarin je van de ene omgeving naar de andere wordt meegenomen. De band gebruikt de inspiratie van Tarkovsky niet simpelweg als een conceptueel sausje, maar vertaalt het idee van een mysterieuze, ongrijpbare reis naar een album dat voortdurend in beweging blijft. Tegelijkertijd is Solaris meer dan een sciencefictionverhaal over mensen die een nieuwe planeet proberen te bereiken. Onder het oppervlak gaat het album over de menselijke drang om steeds verder te gaan. Technologie maakt het mogelijk om nieuwe werelden te creëren, maar dezelfde intelligentie die ons in staat stelt om vooruitgang te boeken, kan ons uiteindelijk ook vernietigen. De vraag is daarom niet alleen of we nieuwe werelden kunnen bereiken, maar vooral waarom we dat eigenlijk willen. Dat maakt de historische ontdekkingsreizigers die als inspiratie dienen misschien wel zo belangrijk. Hun reizen werden ooit voorgesteld als een zoektocht naar het onbekende, maar brachten vaak ook overheersing en vernietiging met zich mee. Solaris vraagt zich af of we werkelijk iets nieuws ontdekken wanneer we simpelweg onze eigen ideeën en waarden meenemen naar een onbekende plek. Misschien ligt echte exploratie juist in observeren, leren en accepteren dat het onbekende niet van ons hoeft te worden. Solaris is daarmee niet alleen een nieuwe start voor The Ocean, maar ook een overtuigend bewijs dat de band ondanks het enorme verlies aan leden nog lang niet is uitgespeeld. Integendeel. De nieuwe bezetting lijkt de band juist nieuwe ruimte te geven om te experimenteren. Soms is dat zwaar en agressief, soms kwetsbaar en dromerig, en regelmatig verrassend. Na 25 jaar klinkt The Ocean niet als een band die terugkijkt op wat ze ooit waren. Solaris klinkt als een band die vooruit kijkt. Naar de sterren, naar onbekende werelden en uiteindelijk weer terug naar huis. Track list: 1. 52°30'11" N, 13°26’12“ E 2. Departure Song 3. Light Pollution 4. Simulacra 5. Belligerence 6. Ultima Esperanza 7. Milk Of My Dreams 8. 51°28'30" S, 73°6'11" W Pre-orderen is mogelijk via de volgende link. The Ocean Collective online Website | Instagram | Facebook | Bandcamp | YouTube

Fotografe Seth Abrikoos was deze editie nauw betrokken bij het festival. Razorblade Messiah Tröjan Martyr Sun Eater Kanine Obscura Zaterdag 18 juli 2026, Alphen, Brabant | Foto's: Seth Abrikoos

De Noorse progressieve metalband Grant The Sun heeft afgelopen vrijdag 14 augustus de nieuwe single ‘Gold’ uitgebracht. Het nummer is afkomstig van het aankomende album Biomes, dat op 16 oktober verschijnt via Mas-Kina Recordings. Met ‘Gold’ laat Grant The Sun de meer progressieve kant van de band horen. Complexe ritmes en technische passages worden gecombineerd met meeslepende melodieën en de kenmerkende filmische sound van de Noren. De single volgt op ‘Cinder’, het eerste voorproefje van het nieuwe album. Grant The Sun bestaat uit muzikanten die ook actief zijn of waren in onder meer Insense en Beaten To Death. De band beweegt zich op het snijvlak van progressieve metal, post-metal en post-rock en staat bekend om zijn experimentele benadering. Op Biomes wordt daar bovendien voor het eerst nadrukkelijk gebruikgemaakt van vocalen. Twee werelden Een belangrijk thema op Biomes is dualiteit. Het album beweegt tussen twee met elkaar verbonden werelden: uitgestrekte, langzaam opgebouwde post-metal-landschappen en zware, technisch avontuurlijke progressieve metal. Dat contrast komt ook terug in het artwork, waarop een droog en dor woestijnlandschap geleidelijk overgaat in een weelderig regenwoud. Volgens de band was het schrijven van het album een intensief proces, waarbij experiment en technische ambitie centraal stonden. "Creating this album has been a continuous long-lasting process stretched over the last year. Working towards a deadline kept us on our toes and gave us new challenges in terms of time signatures, technical parts, and arrangements. We feel that all the hard work and hours of rehearsal have paid off, and we're proud to present this new chapter." Eerder kreeg ‘Cinder’ al de nodige aandacht. Heavy Blog Is Heavy wees onder meer op de combinatie van een Meshuggah-achtige riff- en vocalenstijl met dromeriger gitaarwerk, terwijl Metal Injection het nummer omschreef als een sterke voorbode van het nieuwe album en de technische en progressieve ambities van de band benadrukte. Met Biomes wil Grant The Sun een volgende stap zetten. De band omschrijft het album zelf als groter, gedurfder en meer samenhangend dan het eerdere werk. "Biomes is by far our proudest moment as a band." Biomes verschijnt op 16 oktober via Mas-Kina Recordings. Grant The Sun online Facebook | Instagram | Bandcamp Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

Hieronder volgt het BIR fotoverslag met foto's door Seth Abrikoos. DALI VCTMS Cabal Ten56. Woensdag 17 september, Patronaat, Haarlem (NL) | Foto's: Seth Abrikoos

De uit Los Angeles afkomstige metallic hardcoreband Lockslip heeft het debuutalbum The Conversation aangekondigd. De plaat verschijnt op 6 november via Bleakhouse, het label van industrial-hardcoreartiest King Yosef. Tegelijkertijd heeft de band de eerste single van het album uitgebracht: “Gray World” (te streamen via de volgende link), waarop Yosef ook als gastvocalist te horen is. Bekijk de videoclip van “Gray World” op YouTube Lockslip beweegt zich op het snijvlak van metallic hardcore, mathcore en metalcore. De band noemt onder meer Converge en Car Bomb als invloeden, maar probeert volgens zangeres Sara G niet binnen vaste genregrenzen te blijven. “We zien onszelf als een mix van mathcore, metalcore en hardcore, maar willen ons niet beperken tot die labels,” aldus G. Op The Conversation combineert Lockslip razendsnelle drums, loodzware breakdowns en complexe gitaarpartijen met incidentele melodische passages. De band bestaat naast Sara G uit gitaristen TJ Jaeger en Nick Pinder, bassist Enrique Isla-Eisenacher en drummer Noah Baxter. Volgens G weerspiegelt het album de onzekerheid van de huidige wereld. “De staat van de wereld is complex, donker en onvoorspelbaar, dus we willen muziek maken die die angsten weerspiegelt,” vertelt ze. Foto door: Harper King “Gray World” geïnspireerd door The Giver De eerste single “Gray World” is geïnspireerd door de dystopische roman The Giver van Lois Lowry. In het verhaal lijkt een ogenschijnlijk perfecte samenleving vrij te zijn van pijn en lijden, maar daar blijkt een hoge prijs tegenover te staan. G trekt die thematiek door naar de huidige tijd. Ze beschrijft het nummer als een reflectie op de vraag of het beter zou zijn om zowel schoonheid als pijn op te geven en te leven in een wereld die geen van beide kent. Op het album zijn bovendien meerdere gastbijdragen te vinden. Kathryn Edwards van Thirdface zingt mee op “Paradise Is Not for Us”, terwijl Nails-frontman Todd Jones zijn vocalen toevoegt aan “Iconoclast”. The Conversation werd opgenomen en gemixt door drummer Noah Baxter in zijn East Los Angeles-studio Dichotic Studios. Nick Townsend, bekend van zijn werk met onder meer Nails en Angel Du$t, verzorgde de mastering. Lockslip bracht in 2024 al een self-titled EP uit in eigen beheer. Sinds de oprichting in 2022 heeft de band zich snel een plek verworven binnen de hardcore- en heavymuziekscene van Los Angeles. Eerder deelde de groep het podium met onder andere Scalp en False Body. De band staat op 22 augustus in Transplants Brewing in Palmdale en speelt op 24 oktober tijdens The Fest in Gainesville, Florida. Tracklist The Conversation: Gray World (ft. King Yosef) Vengeance (You'll Be Seen By Your God) Rattle of Death I'm the Same Speak Without Words Inglorious Paradise Is Not for Us (ft. Kathryn Edwards) Cut Out the Odds Young Iconoclast (ft. Todd Jones) End the Conversation The Conversation is te pre-saven via de volgende link.

De Siberische blackmetalband Theosophy heeft officieel een contract getekend met het label Apocalyptic Witchcraft. Daarmee voegt de band zich bij de internationale roster van het label, dat zich richt op extreme en underground metal. Theosophy werd in 2008 opgericht in Siberië en maakte al vroeg naam met een splitrelease samen met Bizarrekult. Het debuutalbum …Out of Decades (2011), gevolgd door In the Kingdom of North, verscheen via No Colours Records en bevestigde de positie van de band binnen de blackmetalscene. In de jaren daarna ontwikkelde de groep een meer conceptuele aanpak met het tweeluik Eastland Tales (2014–2016). Ondertussen bleef de band actief op het podium met optredens in Rusland en een eerste Europese tour in 2019, met shows in onder meer Polen en Tsjechië. Met latere releases zoals Towers of Dark Pantheon (2020), een livealbum in 2022 en Bleeding Wounds of the First and the Last (2023), bleef Theosophy gestaag bouwen aan hun internationale profiel. De band werkt nu aan een nieuw album met de titel Line Before the Event Horizon. Het logo van Theosophy Frontman Phantom zegt over de samenwerking:“Full of optimism, we are proud to announce that we have started working with Apocalyptic Witchcraft. As the saying goes, ‘That’s one small step for a man, one giant leap for mankind.’ We hope this marks a new chapter for us as well.” Labeloprichter Conor Droney van Apocalyptic Witchcraft voegt toe:“We are always striving to find the best underground music in the world, and Theosophy emerging from the frozen depths of Siberia, are a fantastic addition to our roster. This is essential black metal for those who seek it.” Het album Line Before the Event Horizon verschijnt op 25 september en komt uit op vinyl, cd, cassette en digitaal. Theosophy online Instagram | Facebook | YouTube | Bandcamp

De Nederlandse progressieve rockband Gates Of Kiev brengt op 2 oktober haar self-titled debuutalbum uit via het proglabel The Laser's Edge. Tegelijkertijd heeft de band de eerste single, Hamlet Burns, uitgebracht, waarmee direct een voorproefje wordt gegeven van de muzikale koers die het trio vaart. Over de band Gates Of Kiev werd opgericht door jeugdvrienden Tomas Mesman (orgel) en Hessel Braat (drums), die elkaar vonden in hun gezamenlijke liefde voor klassieke hardrock en progressieve rock uit de jaren zeventig. Later sloot bassist Eszl De Vois zich aan, wiens achtergrond in de psychedelische underground en voorliefde voor experimentele jazz een belangrijke toevoeging bleek aan het geluid van de band. De naam Gates Of Kiev is ontleend aan het iconische nummer The Great Gates of Kiev, bekend van Emerson, Lake & Palmer's livealbum Pictures At An Exhibition\. Invloeden van die progformatie zijn duidelijk hoorbaar, maar het trio verwerkt daarnaast ook elementen uit de hedendaagse garage-, punk- en psychedelische scene in zijn muziek. Debuutalbum Het debuutalbum bestaat uit vier uitgebreide composities die samen ongeveer veertig minuten duren. De nummers zijn grotendeels instrumentaal en combineren krachtige progressieve rock met dynamische opbouw en sfeervolle passages. De teksten die wel voorkomen behandelen persoonlijke thema's en maatschappelijke onderwerpen, waarbij de instrumentale delen het verhaal verder uitdiepen. Het album werd door de band zelf opgenomen en vervolgens gemixt en gemasterd door Jacob Holm-Lupo, bekend van White Willow. De albumhoes is ontworpen door de Italiaanse illustrator Mont Doom. Hamlet Burns Over de eerste single Hamlet Burns vertelt drummer Hessel Braat dat het nummer is geïnspireerd door het winterse Nederlandse landschap. Volgens hem volgt het verhaal een reis van verlies, intense ervaringen en persoonlijke transformatie, waarbij muziek en tekst samen het gevoel van een onvermijdelijk lot proberen over te brengen. Gates Of Kiev verschijnt op 2 oktober op lp, cd en digitale streamingdiensten. De eerste single Hamlet Burns is inmiddels te beluisteren via de volgende link en de pre-orders voor het album zijn beschikbaar via deze link. Tracklist: Hamlet Burns Baltazar's Feast Silhouette Drunkship Of The Mice Gates Of Kiev online Facebook / Instagram / Bandcamp The Laser’s Edge online Official Website | Bandcamp | Facebook | X (Twitter)

Lees hieronder de album review over "A Reminder" door Seth Abrikoos.

De Franse metalcoreband IANWILL heeft vandaag hun nieuwe single ‘Split Shape’ uitgebracht. De nieuwe single is te streamen via de volgende link. Het nummer volgt op ‘Phantom Feed’, dat eind maart verscheen. Over IANWILL IANWILL is een Franse metalband uit de regio tussen Parijs en Lille. Hun muziek combineert de kracht van metalcore en death metal met melodieuze elementen en een rauwe, scherpe sound. Na twee eerste EP’s, waarmee de basis van hun stijl werd gelegd, sloeg de band in 2017 een nieuwe richting in met een vernieuwde bezetting. Die verandering zorgde voor een persoonlijker en technisch sterker geluid, waarmee IANWILL zich duidelijk begon te onderscheiden. In de jaren daarna speelde de band talloze shows in Frankrijk en daarbuiten en bouwde ze een sterke live-reputatie op dankzij haar energieke en intense optredens. In 2019 bracht IANWILL het debuutalbum One Credit Left uit, gemixt en gemasterd door Florent Salfati van Homeless Records. Het album werd positief ontvangen binnen de onafhankelijke metalscene en bevestigde de eigen identiteit van de band. In 2025 verscheen de EP Echoes, gemixt en gemasterd door HK van Vamacara Studio. Split Shape Split Shape’ is de tweede single van IANWILL hun aankomende album. Het nummer klinkt stevig en strak, met scherpe riffs en grote melodieën die echt blijven hangen. In de tekst gaat het over jezelf proberen te blijven in een wereld waarin alles steeds meer op elkaar lijkt. Het draait om dat gevoel dat je wel anders wilt zijn, maar dat de omgeving je toch steeds in dezelfde richting duwt. Die spanning tussen wie je bent en wat de massa van je maakt, loopt door het hele nummer heen. De band vat dat zelf samen met de zin “I wrote my truth between the lines, wear it by my design”, als een soort stille vorm van verzet die niet luid hoeft te zijn om aanwezig te blijven. Foto's door: Antoine Doyen | Mirage Collectif Productie en videoclip De mix van het nummer is gedaan door Lucas d’Angelo, die eerder werkte met onder andere Betraying The Martyrs en Revnoir, met ondersteuning van mix assistant Ilan Benitah. Voor de mastering schakelde de band Mike Kalajian van Rogue Planet Mastering in, bekend van werk met A Day To Remember, As I Lay Dying, Fit For An Autopsy en Bleed From Within. De drums werden opgenomen en bewerkt door Luan Cao, terwijl IANWILL zelf verantwoordelijk was voor de opnames van de vocals, gitaren en bas. De videoclip van ‘Split Shape’ is vandaag om 17:00 te zien op YouTube via de volgende link.