Albums | Walkways - A Reminder

Seth Abrikoos
1 dag geleden
5 minuten om te lezen

Een krachtig album over vallen, opstaan en de littekens die onderweg achterblijven.

Lees hieronder de album review over "A Reminder" door Seth Abrikoos.

Foto door: Yodan Abad — Foto door: *Yodan Abad*

Met A Reminder slaat de alt-metalband WALKWAYS een duidelijk introspectievere richting in. Waar de band op Bleed Out, Heal Out al liet horen dat zware riffs en emotionele melodieën prima hand in hand kunnen gaan, lijkt op het nieuwe album vooral de persoonlijke lading centraal te staan. A Reminder gaat over terugvallen en herstellen, woede en acceptatie, frustratie en uiteindelijk de wil om door te gaan. Het resultaat is een album dat regelmatig hard en confronterend uit de speakers komt, maar net zo goed ruimte laat voor kwetsbaarheid en rust.

https://youtu.be/L-UytfRFaEM?si=3FRUgM9zKiHiG-__

De plaat opent met de titeltrack 'A Reminder', en dat is een passende binnenkomer. Gefluister, een melancholisch piano-intro en de loepzuivere, emotionele zang van Ran Yerushalmi zetten meteen de toon. Langzaam zwelt het nummer aan en worden de gitaren steeds duidelijker en meeslepender. Het voelt meer als een introductie tot een verhaal dan als een traditionele opener. WALKWAYS neemt hier nadrukkelijk de tijd om de luisteraar het album in te trekken.

https://youtu.be/Mj0YLhN5oWQ?si=Mln5DS6pkbGOx-oX

Die rust wordt vervolgens abrupt verstoord door 'A F**k You, A Thank You'. Een stevige explosie van gitaren vormt hier bijna letterlijk een statement. De riffs zijn opzwepend en agressief, terwijl de drums relatief wat meer op de achtergrond blijven. Het contrast met de opener werkt goed en maakt direct duidelijk dat A Reminder niet één constante muzikale stemming heeft.

https://www.youtube.com/watch?v=i89Yv_XIJ3Q

Op 'A Devil's Mist (Fire)' komen de groove en melodie sterk samen. Het nummer begint met stemmen op de achtergrond voordat de groovende gitaren invallen en Yerushalmi opnieuw zijn krachtige stem laat horen. Vooral het refrein is catchy en heeft een bijna vanzelfsprekend meezinggehalte. Dit is zo'n nummer waarvan je je gemakkelijk kunt voorstellen dat het live voor een flinke hoeveelheid beweging in het publiek zorgt. De korte gitaarsolo is bovendien precies lang genoeg om het nummer extra pit te geven.

https://www.youtube.com/watch?v=Q0oioJCjgqQ

Waar 'A Devil's Mist' behoorlijk toegankelijk is, voelt 'A Virus. Prove Me Wrong' een stuk chaotischer aan. De song komt wat onrustig over, maar juist daardoor past hij goed binnen het grotere verhaal van de plaat. Het is niet altijd de bedoeling dat muziek comfortabel klinkt. Op A Reminder lijkt die muzikale onrust regelmatig een weerspiegeling te zijn van de emoties waarover de band zingt.

Een opvallend rustpunt is 'Abiding Stress to Unstress'. Het nummer bestaat voornamelijk uit gesproken tekst en instrumentatie en vormt daarmee een soort adempauze. Wel is dit een track waarbij het volume wat omhoog mag: de gesproken tekst zit behoorlijk diep in de mix. Het intermezzo voelt als een moment van bezinning voordat het album weer verdergaat.

'Again & Again & Again' is vervolgens redelijk rechttoe rechtaan en houdt de muzikale lijn van het album vast. Tegelijkertijd klinkt de song wat wanhopiger, mede door de langere screams. Dat herhalende karakter past goed bij het onderwerp van terugvallen: dezelfde patronen opnieuw meemaken, opnieuw proberen en opnieuw verder moeten.

Daarna volgt 'Alone Together', een kort intermezzo van ongeveer een minuut. Een emotioneel melodietje en een gefluisterde stem worden gecombineerd met een bijna filmische instrumental. De sfeer doet op momenten zelfs denken aan de soundtrack van een natuurdocumentaire. Het is een kort nummer, maar wel eentje dat de filmische kant van A Reminder mooi onderstreept.

https://youtu.be/ceQw_92nr44?si=qvLeTaAHSBiSGZSB

Met 'All For You' keert de band terug naar een modernere sound. De elektronische intro en het zich herhalende instrumentale motief geven het nummer een eigentijdser karakter. Interessant is dat de song uiteindelijk eindigt met een emotioneel pianomotief. Ook hier gebruikt WALKWAYS het contrast tussen hard en zacht effectief.

'A Kiss on the Forehead' is misschien wel een van de meest kwetsbare momenten op de plaat. De song is relatief rustig en maakt veel meer gebruik van cleane vocals en meerstemmigheid. Daardoor krijgt het nummer bijna het karakter van een ballad. Na de intensiteit van de eerdere tracks werkt dit als een welkome adempauze.

https://www.youtube.com/watch?v=XYeqnYhuZxw

Dan volgt 'A Programmed Mistake', een van de meest gefrustreerde momenten van het album. De woorden "You ruined me" vatten de emotionele lading van het nummer eigenlijk al goed samen. De song draait om verraad, manipulatie en de schade die een toxische relatie kan achterlaten. De woede klinkt hier niet alleen als destructieve kracht, maar ook als een manier om iets los te laten. Dat past precies bij de bredere thematiek van A Reminder: pijn hoeft niet het eindpunt te zijn.

'Autonomic Wrath' laat vervolgens opnieuw een andere kant van de band horen. Het nummer heeft veel meer het karakter van een ballad en voelt aanvankelijk bijna hoopvol aan, voordat het tegen het einde weer zwaarder wordt. Juist dat laatste stuk geeft het nummer extra betekenis. Hoop wordt op A Reminder blijkbaar niet voorgesteld als iets vrolijks of zorgeloos, maar als iets waarvoor je soms eerst door de ellende heen moet.

Met 'Another Relapse, Another Release' volgt opnieuw een intermezzo. De zachte instrumentatie wordt gecombineerd met gesproken tekst waarin zinnen als "it's okay", "hold on" en "keep going" voorbij komen. Het is een eenvoudige boodschap, maar binnen de context van het album misschien wel een van de belangrijkste. Na alle woede, frustratie en chaos is er uiteindelijk een stem die zegt dat je moet blijven doorgaan.

Het album sluit af met 'A Smile (Soul Deep)'. Geen grootse finale, maar juist een relatief rustig einde. Dat is misschien wel de juiste keuze. A Reminder hoeft niet af te sluiten met een enorme climax, omdat het verhaal dat WALKWAYS vertelt niet draait om één definitieve overwinning. Herstel is geen rechte lijn. Je kunt terugvallen, opnieuw beginnen en toch vooruitgaan.

Dynamisch en emotioneel gelaagd

En precies daarin zit de kracht van A Reminder. WALKWAYS maakt geen album dat alleen maar zwaar wil klinken. De band begrijpt dat intensiteit juist groter kan worden wanneer daar kwetsbaarheid tegenover staat. Zware, groovende riffs worden afgewisseld met cleane zang, piano, elektronische elementen, gesproken passages en filmische instrumentals. Daardoor voelt het album dynamisch en vooral emotioneel gelaagd.

De productie en songwriting geven de band bovendien voldoende ruimte om tussen verschillende uitersten te bewegen. Soms zijn de gitaren dominant en agressief, op andere momenten worden ze bijna volledig naar de achtergrond geduwd. Yerushalmi kan overtuigen met krachtige vocals en screams, maar juist zijn cleane zang draagt bij aan de meer persoonlijke momenten.

Het grootste compliment dat je A Reminder kunt geven, is misschien dat het album daadwerkelijk als een geheel aanvoelt. De verschillende intermezzo's zijn geen overbodige opvulling, maar zorgen voor rust en geven het album een soort hoofdstukstructuur. Van de mysterieuze opening van 'A Reminder' via de woede van 'A Programmed Mistake' tot de geruststellende woorden in 'Another Relapse, Another Release' en het kalme slot van 'A Smile (Soul Deep)' ontstaat een duidelijke emotionele reis.

WALKWAYS noemt A Reminder zelf een album over relapse, recovery, rage en acceptance. Na het beluisteren is duidelijk waarom. Dit is een plaat over de momenten waarop alles misgaat, maar ook over het besef dat je daarna opnieuw kunt beginnen. Niet iedere wond verdwijnt, en niet iedere terugval betekent dat je weer helemaal bij af bent.