Albums | Dark Matter Annihilation & Stilte - Lijdensvreugd
- Seth Abrikoos
- 5 minuten geleden
- 2 minuten om te lezen
Slechts enkele maanden na Celestial Suicide van Dark Matter Annihilation en een paar weken na Zingende Ellende van Stilte slaan Thomas Pathuis en Sander Zuidweg de handen ineen voor Lijdensvreugd.
Op deze split krijgen beide projecten drie tracks om hun eigen kant van de DSBM te laten horen. Hieronder lees je ons BIR review.
De plaat begint met De Vijfde Trede van Dark Matter Annihilation. Het nummer begint rustig en heeft bijna iets ritueels. De eerste twee minuten zijn volledig instrumentaal, waarna de vocals langzaam hun intrede doen. Dat werkt goed, omdat er eerst rustig spanning wordt opgebouwd.
Ook aan het einde wordt het weer kalmer en komt er een melodie terug die doet denken aan het begin van de track.
Stuk Verdriet begint opnieuw met een lange intro, maar wanneer de vocals eenmaal binnenkomen, wordt er flink wat meer kracht achter gezet. Vooral het melodietje dat regelmatig terugkomt vind ik erg geslaagd. Het geeft de track een behoorlijk atmosferisch gevoel en blijft gedurende het nummer goed hangen.
Dan is er Alsof het Nooit meer goedkomt. De titel doet misschien vermoeden dat je een enorm zwaar en depressief nummer krijgt voorgeschoteld, maar instrumentaal is dit eigenlijk verrassend swingend. Juist dat contrast is wel leuk. Het houdt de eerste drie tracks ook voldoende interessant en zorgt ervoor dat ze niet allemaal hetzelfde klinken.
Na de drie tracks van Dark Matter Annihilation is het tijd voor Stilte.
Zwarte Honger begint met een typisch blackmetal-motiefje en dendert vervolgens lekker door. De vocals zijn een stuk lager.
Wat vooral opvalt, is hoe goed de Nederlandse teksten te verstaan zijn. De vocalen zijn behoorlijk duidelijk gearticuleerd, iets wat je bij black metal niet altijd tegenkomt. Vaak verdwijnen de teksten compleet in de mix, maar hier kun je gewoon volgen wat er gezongen wordt.
Het As Uit De Cocon heeft voor mij wat meer melodic death metal-invloeden. Vooral de combinatie van de zware grunts met de instrumental geeft dat gevoel. Tegelijkertijd zit er ook iets doomy in het nummer. Het is daardoor een wat zwaarder en loger nummer dan Zwarte Honger.
De laatste track, Opdringere Gedachte, begint wat voorzichtig. In eerste instantie lijkt het nummer nog een beetje op gang te moeten komen, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en rolt de track lekker door.
Met Lijdensvreugd leveren Dark Matter Annihilation en Stilte een split af waarop beide projecten duidelijk hun eigen geluid behouden. De gedeelde DSBM-basis is aanwezig, maar er zijn genoeg verschillen om de zes tracks interessant te houden.
Dark Matter Annihilation zet vooral in op sfeer, melodie en opbouw, terwijl Stilte wat meer richting de zwaardere en rauwere kant van het genre trekt.
Voor wie de eerdere releases van beide projecten al kon waarderen, is Lijdensvreugd dan ook zeker de moeite waard om op te zetten. En voor liefhebbers van Nederlandse DSBM is het sowieso een release die je even moet checken via deze link.
