Albums | Hypno5e – Trame Noire
Er zijn albums die je meteen bij de strot grijpen en albums die eerst voorzichtig om je heen lijken te cirkelen.
Trame Noire, het nieuwe album van de Franse progressieve metalband Hypno5e, behoort duidelijk tot die tweede categorie. De band, die zichzelf al jaren profileert met hun eigenzinnige mix van cinematic metal, progressive metal, post-rock en avant-garde, kiest op hun zevende album bovendien voor een warmere en organischere benadering. Minder nadruk op een typisch technische metalproductie, meer ruimte voor sfeer, dynamiek en melancholie.
Dat past uitstekend bij het concept achter Trame Noire. De titel verwijst naar het Franse begrip voor een ‘donkere infrastructuur’: stedelijke architectuur die ervoor moet zorgen dat de nacht donker genoeg blijft voor nachtelijke diersoorten. Binnen die duisternis ontvouwt zich het verhaal van een protagonist die gedurende één nacht geconfronteerd wordt met trauma's en herinneringen uit het verleden. Dat gegeven klinkt zwaar, maar Hypno5e weet het vooral muzikaal te vertalen.
Lees hieronder onze BIR review van "Trame Noire".
Het album opent met ‘Lost Fires’, dat aanvankelijk bijna voorzichtig naar de luisteraar toe lijkt te zoeken. De eerste minuten zijn rustig en instrumentaal, met toetsen die een haast nocturne-achtige sfeer oproepen. Er zit iets in van Chopin: melancholisch, nachtelijk en intiem, zonder dat het nummer daadwerkelijk als klassiek werk gaat klinken. Langzaam komen de stemmen erbij en lijkt er muzikaal een compleet sterrenstelsel open te gaan.
De vocalen blijven in eerste instantie clean, waardoor de sfeer behouden blijft. Pas ongeveer halverwege wordt het tijd voor de ruwere vocalen en krijgt het nummer een veel zwaardere lading. De overgang voelt daardoor niet als een trucje, maar als een natuurlijke escalatie.
Met ‘Falmer’ wordt het duisterder. Hier komen duidelijk shoegaze-achtige invloeden naar voren, vermengd met een bijna doomy ondertoon. Hypno5e neemt de tijd om een sfeer neer te zetten en laat de muziek langzaam onder de huid kruipen. Rond de drie minuten verandert het karakter van de track en verschijnt er een bijna djent-achtig motief. Toch wordt het nooit een puur technische exercitie. Rond de zeven minuten verandert de track opnieuw en krijgt het geheel iets van een duistere dans. Het is een van die momenten waarop Hypno5e laat horen waarom hun muziek moeilijk in één hokje te stoppen is.
‘Molecular Angel’ is vervolgens opvallend kort in vergelijking met de gemiddelde lengte van de nummers op Trame Noire. Misschien draagt die beknoptheid ook bij aan het wat twijfelende karakter van de track. Het nummer lijkt voortdurend te zoeken naar zijn uiteindelijke vorm. De progressieve invloeden zijn hier nadrukkelijk aanwezig en doen denken aan de meer klassieke progtraditie, met een duidelijke rol voor drums, zang en atmosferische passages. Hoewel het nummer daardoor soms wat minder overtuigend uit de verf komt, weten de hardere vocalen in het laatste gedeelte alsnog de nodige kracht toe te voegen.
Daarna volgt ‘Bare Bones’, dat een stuk directer binnenkomt. Het nummer wordt gedragen door een gitaarthema dat gedurende de track blijft terugkeren. Juist daardoor krijgt het nummer een bepaalde herkenbaarheid, terwijl Hypno5e ondertussen voldoende ruimte laat voor de nodige uitspattingen. Ook de productie valt hier op. Trame Noire klinkt warmer en losser dan het werk dat je misschien van een moderne progressive metalband zou verwachten. De balans in de mix vind ik persoonlijk erg prettig, al springen de gitaren op ‘Bare Bones’ wat nadrukkelijk naar voren. Dat is natuurlijk deels een kwestie van smaak, maar het geeft het nummer wel een extra fysieke aanwezigheid.
De afsluiter en titeltrack ‘Trame Noire’ is met zijn tien minuten de langste compositie van het album en vormt een passende finale. Hier komt een gothic death-doomachtige sfeer naar voren, zonder dat Hypno5e hun progressieve identiteit volledig loslaat. Het nummer voelt als een samenvatting van wat eraan voorafging: zwaar en donker, maar tegelijkertijd melancholisch en opvallend mooi. Juist die bittersweet sfeer lijkt centraal te staan op het hele album.
Wat Trame Noire interessant maakt, is dat Hypno5e bewust afstand heeft genomen van een deel van hun eerdere werkwijze. De band heeft het gebruik van samples beperkt, passend bij het verhaal dat zich concentreert op één personage en diens herinneringen. Ook de productie is bewust warmer en organischer gehouden. Waar progressive metal al snel kan verzanden in een wedstrijdje wie de ingewikkeldste maatsoort of technisch meest indrukwekkende passage kan schrijven, kiest Hypno5e hier vaker voor gevoel en atmosfeer.
Dat betekent niet dat de band hun technische kant heeft opgegeven. Integendeel. De invloeden van prog, djent, post-metal en experimentele muziek zijn overal aanwezig. Alleen staan ze meer in dienst van het grotere geheel.
Trame Noire voelt daardoor minder als een verzameling muzikale hoogstandjes en meer als één doorlopende nachtelijke ervaring.
Dat is misschien ook de grootste kracht van het album. Hypno5e probeert niet simpelweg harder of complexer te zijn dan hun vorige werk. Ze proberen iets anders te vertellen en kiezen daar een andere muzikale taal voor. Van de bijna klassiek aandoende opening van ‘Lost Fires’, via de shoegaze en donkere groove van ‘Falmer’ en de prog-invloeden van ‘Molecular Angel’, naar de gitaargerichte aanval van ‘Bare Bones’ en de duistere finale van ‘Trame Noire’: het album blijft voortdurend in beweging.
Na meer dan twintig jaar carrière is het knap dat Hypno5e nog steeds niet voorspelbaar klinkt. Trame Noire is misschien minder uitgesproken technisch dan sommige voorgangers, maar daarvoor in de plaats krijg je een plaat die warmer, menselijker en sfeervoller aanvoelt.
Track list:
Side A
1. Lost Fires
2. Falmer
Side B
5. Bare Bones
6. Trame Noire
Pre-orderen en pre-saven is mogelijk via de volgende link.
