Search Results

Voor iedereen die het gevoel heeft “alles al eens gezien of gehoord te hebben”, is er Lachy Doley. De Australische Hammond maestro bracht op 1 maart 2019 zijn gloednieuwe album Make Or Break uit. Op 30 mei speelt Lachy samen met zijn band in de Amsterdamse Melkweg. Even voorstellen Lachy wordt door grootheden als Bootsy Collins, Glenn Hughs en Jimmy Barnes geprezen als één van de belangrijkste blues en soul Hammondspelers ter wereld. Samen met zijn band die bestaat uit drummer Jackie Barnes en bassist Joel Burton speelt hij wereldwijd voor uitverkochte zalen en op belangrijke festivalpodia als Bospop en Montreal Jazz. ‘Make Or Break’ is het vijfde studioalbum van The Lachy Doley Group. Verwacht vurige bluesrock; virtuoos orgelspel, ruige gitaarriffs en gewichtige grooves. Op het album is de live chemie van The Lachy Doley groep voelbaar. De klanken van de ’57 Hammond C3 en 70’s Whammy Clavinet, Lachy’s krachtige blues stem en songteksten die recht uit het hart komen, maken de liveshows van de band onvergetelijk. Doley’s uitvoering van de Bill Withers-klassieker ‘Use Me’ ging viral (de teller staat inmiddels op 1,7 miljoen views op Facebook!) en hij werkte de afgelopen jaren samen met grootheden als Steve Vai, Joe Bonamassa en Red Hot Chili Peppers-drummer Chad Smith. Ook Deep Purple-icoon Glenn Hughes stond in de rij om met de organist te werken en noemt hem zelfs “the greatest living keyboard player in the world today!” website (It's All Happening) #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #thelachydoleygroup #lachydoley #hammond #awoman #makeorbreak #australië

‘10 Shades of Dark’ Het is geleden van Till The Sun Turns Black (2006, Ray Lamontagne) dat ik nog een album heb gehoord dat zowel uiterst donker is, als van een ongelooflijke schoonheid, met nummers die stuk voor stuk zéér diep snijden, je in de kern van je ziel raken. Terwijl Ray dit deed met zijn getormenteerde stem en dito teksten, het gebruik van violen, cello's en saxofoon en zijn kenmerkende tokkelen op de gitaar, pakt de Zweedse Louise Lemón het op haar eigen manier aan. De stem is veelal zacht, diep, soulvol en zalvend terwijl het donkere element hem (ook) in haar teksten zit, in de zware piano akkoorden, de trage drumpatronen (ik hoor Earth en Sunn O))), m.a.w. de invloeden van producer Randall Dunn) en de diepe baslijnen. Héél sporadisch haalt Louise uit en laat ze horen over hoeveel kracht haar stem wel beschikt, maar ze doet dit gedoseerd, in functie van de song en niet om haar vocaal bereik te etaleren. De gitaar? Die zit veel op de achtergrond om sfeer te scheppen en haalt, net als de stem, hier en daar scherp uit. Zoals de titel doet vermoeden, geeft Lemón zich helemaal bloot in haar songs. De teksten zijn erg persoonlijk en oprecht, steeds kort maar intens krachtig. Alle nummers op één na blijven rond de 3' en doen verlangen naar meer. Wat een beetje op zelfpijniging lijkt gezien het immense verdriet dat wordt weergegeven. Een sticker op de hoes zou moeten aangeven: Listen with caution, explicit devine sadness! Sunlight zet nog vrij licht en dromerig in, drijvend op piano, synths en die prachtige stem. Het nummer doet filmisch aan en zou zo op een soundtrack kunnen. Wanneer we de zware, koude piano klanken horen die Montaña openen, weten we dat het licht uit is. "I'm so strong but I can't fall back into my own arms" zingt Lemón terwijl het geluid aanzwelt en de gitaar voor het eerst als een cirkelzaag door onze ziel snijdt. Donker drumgeroffel en lichte pianoklanken lijken Not Enough een vrolijke tint te geven, tot je haar hoort zingen: "It's not worth it, I'm never enough" en ze op het einde de pijn zowaar uitschreeuwt. Ik krijg een krop in de keel terwijl ik dit al luisterend schrijf. Wanneer je denkt dat het niet nog droeviger kan worden, krijgen we het uiterst sobere Swimming In Sadness. Opnieuw die sombere, harde piano akkoorden en Louise die de diepste regionen van haar stem (en ziel) opzoekt. Het vergt enorme sterkte om niet in dat verdriet te verzuipen, maar wat een onaards mooi nummer is het. Eigenaardig genoeg is één van de sterkste nummers op het album het instrumentale Susceptible Soul, waarbij Johan Kvestegard helemaal David Gilmour-gewijs losgaat en Anders Ludwigsson plots erg speels - op het jazzy af - zijn piano begint te bewerken. Petter Nygardh toont voor het eerst meer variatie in het drummen. Het nummer roept helemaal de sfeer van Pink Floyd's Dark Side Of The Moon op....het 'donkere' element blijft dus aanwezig. Cross lijkt dan plots een erg luchtig nummer dat hoop uitstraalt, tot je opnieuw let op de tekst: "Your love wasn't possible so I make all love impossible". Nee, het licht breekt écht niet door, al zeker niet als die gitaar opnieuw door merg en been snijdt. Hoe lief klinkt LL dan plots tijdens de strofen van Honest Heart en hoe (duister) speels klinken ook hier de keyboards, terwijl de drums verder het trage tempo dicteren. En dan klinkt er toch een sprankje hoop in Almond Milk: "After you've gone, I'm staying" zingt ze vol overgave en een kracht die puur en gemeend is. Het titelnummer sluit dit tweede juweeltje van een album op sublieme wijze af: de instrumenten scheppen een sober klankbeeld en La Lemón laat haar stem er mooi boven zweven, met héél veel soul. Ik ken maar één slotnummer dat me telkens opnieuw even diep raakt, en dat is Within You van Ray Lamontagne, waarbij hij het met nog minder tekst doet. Beste Louise, je gaf tijdens ons interview aan dat dit opnieuw een erg donkere plaat zou worden, maar dat er ook licht te bespeuren valt. Dat licht zit inderdaad, zoals je hebt gezegd in de glasheldere, scherpe productie en héél sporadisch in een lijntje tekst en enkele meer speelse klanken...én in het goud op de hoes. Ik had nooit gedacht dat ze Purge zou kunnen toppen, en dat hoeft ook niet, het was immers mijn album van 2018. Ze is er op zijn minst in geslaagd een evenwaardige opvolger te creëren en dat is een prestatie om U tegen te zeggen. Of er een optreden in ons landje komt tijdens haar komende tour is nog onduidelijk. Noteer alvast 13 april in je agenda, want dan brengt ze haar Death Gospel naar Roadburn. Toppers: take your pick, teveel op op te noemen Score: 91/100 Info Releasedatum: 15 maart 2019 Label: Icons Creating Evil Art Producer: Randall Dunn Singles: Cross Not Enough Montaña Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Sunlight Montaña Not Enough Blurry Vision Swimming In Sadness Susceptible Soul Cross Honest Heart Almond Milk A Broken Heart Is An Open Heart #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #louiselemón #abrokenheartisanopenheart #iconscreatingevilart

2 maart 2019, Trix Café (Antwerpen) Ook al is dit geen nieuw gegeven, toch vraag je je als regelmatige concertbezoeker telkens weer af hoe het komt dat die éne band/muzikant een 'grote' zaal kan laten vollopen, terwijl een andere even getalenteerde met moeite 100 liefhebbers kan mobiliseren. Tal van factoren spelen een rol en de jongens uit Natchez, Mississippi hebben nog het grote voordeel dat ze pas twee jaar geleden het licht zagen. Dat België niet echt het land is voor hun soort muziek, daar liggen we al lang niet meer wakker van. Liever 100 fans die genieten van een schitterende performance, dan 1.500 waarvan misschien de helft louter voor de hype (of de pinten en de babbel) komt. Wat ons betreft toch. Maar eerst even een lof- en dankbetuiging aan - opnieuw - een stel Noorderburen. De Dawn Brothers brachten met hun 60's/70's geïnspireerde muziek en door drie bandleden gedeelde zang de sfeer er goed in. We hoorden sterke Americana met Soul invloeden en hier en daar zelfs een 'snuifje' The Doors. Regelrecht uit een teletijdmachine naar het heden getransporteerd en ze mogen gerust blijven...doen wat ze doen. Met Bishop Gunn blijven we in het heden, zij het ergens in het diepe, broeierige en moerassige zuiden van de V.S. Hun mix van Rock & Roll, Blues en Soul mag dan hier het grote publiek (nog) niet bekoren, de opgedaagde fans voelden zich meteen thuis. Héél wat herkenning trouwens voor de fans van The Delta Saints en hun 'Swamp Blues' in de opener Southern Discomfort alsook Silver Street en Bank Of The River (van hun EP uit 2016): de frasering van Travis McCready, het gebruik van harmonica accenten en slide gitaar...we horen er (graag) één van onze favoriete jonge bands in terug. De frontman heeft natuurlijk een stem uit de duizend, doorleefd en wat hees/ruw, vol emoties die hij live intens kan overbrengen. Hij doet me af en toe denken aan Curtis Stigers. Wat? Neen, niet de softe versie uit de jaren '90, maar deze die ons met zijn Forest Rangers verbaasde in de tv reeks Sons Of Anarchy. Shine en All The Ways zijn prachtige soulvolle nummers die we hier in versies zonder blazers en keys krijgen, wat een beetje spijtig is, maar waarvoor we alle begrip opbrengen. Het blijven krakers en het publiek geniet evengoed. Aan afwisseling i.i.g. geen gebrek gezien Devil Is A Woman en Makin' It twee bloedmooie Country/Soul ballads zijn waar je gewoon erg stil van wordt. Tijdens deze nummers wordt pas écht duidelijk over wat een fantastische stem McCready beschikt, en valt opnieuw het uitstekende slidewerk van Drew Smithers op. Burne Sharp (d) en Ben Lewis (b) zijn muzikaal minder prominent aanwezig, doen echter hun ding efficient. De hele set is zo sterk opgebouwd dat er nergens een dip te bespeuren valt en alsof we er nog niet dicht genoeg bij zijn, gaat McCready nog eens gezellig op de rand van het (lage) podium zitten, alsof hij ons op zijn 'front porge' wil uitnodigen voor een intieme akoestische sessie. Hey, een idee voor een volgend optreden? Hebben we alle invloeden gehad? Bijlange niet: tijdens Alabama horen we wat Gospel doorsijpelen, Ramble On brengt ons een leuke versie van de LZ klassieker en toegift Hey Jude - we mogen allemaal even de kelen openzetten en doen dat met plezier - krijgt een 'swampy' bewerking. Nog een voordeel van zo'n intieme setting is dat je na het optreden even rustig met de bandleden kan praten én bovendien kan kennismaken met twee gedreven en erg sympathieke dames die alles in goede banen leiden: txs Jennifer & Talita for being such warm and wonderfull ladies Voor de rappe: Compact Center (Oostende) heeft nog één (getekend) exemplaar liggen van het debuut Natchez. Nu bellen en zeggen dat wij het gezegd hebben. Just saying. Setlist Southern Discomfort Anything You Want Right There With Me Shine Devil Is A Woman Silver Street Baby What You Want Me To Do Let The People Know (-) Wheels All The Ways Ramble On (cover Led Zeppelin) Alabama Makin' It Bank Of The River (-) (bis) Hey Jude (cover The Beatles) Fotoalbum Bishop Gunn Fotoalbum Dawn Brothers #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #bishopgunn #dawnbrothers #trix #TrixAntwerpen

Een tip van onze buddy Philip Chebbour (Black Pike Favourites). Vette, ruige, vunzige (blues) rock&roll uit Montreal, Canada. Veel moeten we hierover niet lullen, behalve dit: luisteren potverdikke! En als het even kan, afzakken naar De Bosuil in Weert (NL) waar ze op vrijdag 19 april keet schoppen....ehm...o.a. hun tweede album Devilish Folk voorstellen. Even voorstellen Singer-guitarist Lee-la Baum has been called the love child of Robert Plant and Janis Joplin; mixing up the best of the classic rock the band loves with the indie energy of their hometown Montreal scene. The Damn Truth have their roots definitely in 60s and 70s rock ,but they are adding to that palette with alt-rock and indie-rock and whatever-else-kind-of rock attitudes and power; basically, what makes the music stronger is all that counts. Consider the pedigree of the alternative and classic rock credentials of Devilish Folk. Devilish Folk mixed by Grammy-award winner Tchad Blake (Black Keys, Pearl Jam, Arctic Monkeys, and others). All this power was brought to the forefront via the mastering of John Davis, responsible for the recent Led Zeppelin re-issues in addition to work with U2, Lana del Ray, Stone Roses, Florence & The Machine, and others. The Damn Truth have always been a self-contained unit; producing their own records, videos, and hanging out old-school after a show; meeting the fans one by one. "We've had to work hard every step of the way," says lead guitarist Tom Shemer. "But that's ok. People know it’s real when they come to the shows”. Part of that ethos is the family vibe amongst the band; Tom and Lee-la travel with their 3-year old son “there has never been a choice in the matter. Rock n’ roll has always been our lives and his too. He’s been on tour since he was 2 months old. “ says Lee-la The Damn Truth are Lee-la Baum (vocals/guitar), Tom Shemer (guitars), PY Letellier (bass) and Dave Traina (drums). There are echoes of Jack White, Arctic Monkeys, Gretta Van Fleet, and Brittany Howard of the Alabama Shakes, all of it uniquely channelled through Lee-la's powerful vocals; creating an emotional rock that's both distinguished them and made them something of a musical anomaly. "Jimi Hendrix taught me everything I needed to know about that rock'n'roll attitude," says Lee-la, "and he was my first real rockstar crush!" The world is evolving , rock n’ roll and social norms are changing. Women are taking charge and Lee-la Baum and The Damn Truth are here to break those sexist stigmas every step of the way. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #thedamntruth #heartiscold #devilishfolk #blackpikefavourites

Tourist LeMC, de superpopulaire Antwerpse stadstroubadour en Yves Paquet, de getalenteerde singer/songwriter met Braziliaanse roots worden toegevoegd aan het programma van vrijdag 26 juli. Bazart en Tom Odell krijgen dus meer dan aangenaam gezelschap op de openingsdag van Suikerrock 2019! Hij is vader geworden, Johannes Faes alias Tourist LeMC, en dat is voor heel wat artiesten-vaders vaak de aanleiding om al die vaderschapsgevoelens op plaat te zetten. Dat deed ook onze superpopulaire Antwerpse stadstroubadour met zijn tweede album'We begrijpen mekaar'. Al is Antwerpen en de gekke smeltkroes waarover hij zingt nooit veraf. Prachtplaat, die meteen ook z’n debuut 'En route' uit 2015 overtrof. Tourist heeft niet bepaald moeilijkheden om Sport- en andere paleizen uit te verkopen en een publiek in een groot meezingkoor om te toveren. Met een verse MIA op zak doet hij dit jaar ook Suikerrock aan. De nummers van ‘We begrijpen mekaar’ zijn live dankzij een heerlijke productie van Yousef Chellac, veel dansbaarder. Op hitsingle 'Spiegel' krijgt Raymond Van Het Groenewoud de rol van voorzanger, en andere samenwerkingen zoals met Alice on the Roof gaat hij ook niet uit de weg. Een Duitstalige Belg met een Franse naam en Braziliaanse roots : wow denk je dan, zoveel invloeden om uit te putten en muziek mee te maken. Dat dachten ze bij Studio Brussel ook toen ze Yves Paquet selecteerden voor de Nieuwe Lichting 2018. Hij werd finalist met het nummer ‘Nightshift’, won de wedstrijd niet, maar zijn deelname ging bepaald niet onopgemerkt voorbij. Jurylid Jeroen De Pessemier van The Subs was meteen fan, en het resulteerde in een samenwerking voor het heerlijke singletje en oorworm 'UFO'. Yves zag plots veel deuren opengaan. De nieuwe lichting heeft een cirkel van samenwerkingen in gang gezet, waaronder bv. die met Aeroplane voor de single ‘Body’. Inmiddels is hij klaar voor het grotere werk. Hij tekende een contract met Warner Music, en ‘Talk about the weather’ was het eerste nummer onder dit label. Yves Paquet opent Suikerrock 2019 op vrijdag 26 juli.

Nadat eerder de komst van onder andere Oscar And The Wolf, dEUS, Bloc Party, Joe Jackson, Band Of Horses en Neneh Cherry werd aangekondigd, worden met TRIXY WHITLEY en CAT POWER nog twee straffe madammen aan de line-up van Cactusfestival 2019 toegevoegd! De Belgisch-Amerikaanse TRIXIE WHITLEY zal op zondag 7 juli aantreden en stelt daarbij haar nieuwe plaat 'Lacuna' voor in het Minnewaterpark in Brugge. Voor die plaat ging ze in zee met Run The Jewels-producer Little Shalimar, wat een fascinerende combo van elektronica, R&B en indie oplevert. Ook CAT POWER bracht onlangs een nieuw album uit. Met 'Wanderer' bewijst de Amerikaanse andermaal haar status als ongekroonde koningin van de lo-fi indie en folk. CAT POWER komt op zaterdag 6 juli naar Cactusfestival! Cactusfestival 2019 gaat door in Brugge van 5 tot 7 juli 2019. #Cactusfestival #TrixieWhitley #Cactus

Sinds 26 oktober ligt de vierde plaat van Black Box Revelation ‘Tattooed Smiles’ in de rekken. Op hun nieuwe plaat werken ze ondermeer samen met Roméo Elvis en Seasick Steve. Daarbij verliezen ze uiteraard hun onnavolgbare sound en gevoel voor old-school Amerikaanse blues niet uit het oog. Drie shows in de AB hebben ze gepland, maar nog daarvoor kon je ze al in De Zwerver aan het werk zien. Onze fotografe was erbij, zie hier haar verslag! #Blackboxrevelation #DeZwerverLeffinge #dezwerver

Op 7 april 2015 miste ik de opener van Rival Sons in de AB...omdat ik met een buddy nog aan tafel zat en we nagenoten bij een goed glas oude whisky (whiskey). Ik kon me wel een schop onder mijn hol verkopen, want Kill It Kid deed dat blijkbaar verdomme goed. Een vervolg zou er niet meer komen....tot Chris Turpin en Stephanie Jean terugslaan onder de naam Ida Mae! Damn wat klinkt dat (opnieuw) goed. Hun debuut Chasing Lights verschijnt op 7 juni. Op een concert wordt het nog even wachten: na een korte stop bij onze Oosterburen doorkruisen ze dit voorjaar de V.S. Even voorstellen Turpin and Jean are no strangers to the music industry. The pair had earned widespread critical acclaim everywhere from the BBC to the NME with their raucous first group, Kill It Kid, but they walked away from it all when their major label deal turned sour. Rather than view the band’s dissolution as a setback, though, Turpin saw it as an opportunity to get back to his roots, to create the kind of sound he’d imagined a decade earlier when he and Jean were still just students attending university in Bath. “When we met, I was hitting every open mic I could find playing old-time acoustic country blues—Robert Johnson, Charley Patton, Mississippi Fred McDowell—and Steph was singing jazz from a similar era: Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Bessie Smith, that kind of thing,” explains Turpin. “It was like we were two sides of the same coin. One day I heard a recording of Blind Willie McTell and his wife performing together, and I realized that Steph would be perfect, so I asked her to sing with me.” That brand of fiercely unconditional commitment—to the songs, to the sound, to each other—has defined Ida Mae from the start, and it courses through the veins of the band’s debut, Chasing Lights (June 7). Blending elements of vintage Delta blues and gritty rock and roll with boldly modern arrangements and fearless punk swagger, the record captures Ida Mae in its purest form, with Turpin and his longtime musical partner Stephanie Jean performing nearly everything live in the studio under the guidance of legendary producer Ethan Johns (Ray LaMontagne, Laura Marling, Kings of Leon). It’s an electrifying collection, the kind of record that feels both familiar and groundbreaking all at once, fueled by dazzling musicianship, breathtaking harmonies, and the sort of versatile, timeless songwriting that’s earned the band tour dates with everyone from Greta Van Fleet and Blackberry Smoke to Marcus King and The Lone Bellow. One listen to Chasing Lights and it all seems meant to be, but the record might never have happened if Turpin and Jean weren’t willing to, quite literally, bet the house on themselves. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #idamae #reaching #chasinglights #vowroadrecords

Septic Flesh, zondag 10 maart, Het Entrepot (Brugge) Foto's: BIR/Franky Vanhove #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #hetentrepot #brugge #feedthefire #septicflesh

Diabolical, zondag 10 maart, Het Entrepot (Brugge) Krisiun, zondag 10 maart, Het Entrepot (Brugge) Foto's: BIR/Franky Vanhove #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #diabolical #krisiun #hetentrepot #brugge #feedthefire

Vijf jaar. Zolang was het al geleden dat we nog eens iets gehoord hadden over The Black Keys. Zomaar uit het niets kregen we vorige week een nieuwe single op ons afgevuurd. Nadat beide frontmannen zich gefocust hebben op enkele soloprojecten zijn ze dus weer samen en brengen ze ook terug nieuwe muziek uit. Lo/Hi is meteen dansbaar en deftige bluesrock, waar The Black Keys om bekend staan. Het lijkt wel alsof ze nooit gestopt zijn. Een leuke beat en zelfs een gitaarsolo halfweg het nummer, meer moet dat voor ons niet zijn. Het is echter onduidelijk of dit nieuw nummer de voorbode is van een nieuw album. De band liet in een interview in 2018 al weten dat er sowieso nieuwe muziek en ook een nieuw album komt, maar ze zullen eerst een manier moeten bedenken om minder lang en minder weg van huis te zijn. Redelijk vaag volgens mij, maar als het nieuwe album de stijl van dit nummer zou volgen, kunnen we dit alleen maar aanmoedigen. #TheBlackKeys #Sounds

Tussen 2007 en 2017 maakte hij het mooie weer als lead guitarist / zanger bij Band Of Horses. Met For The Morning (5 april op Fantasy Records) brengt de singer/songwriter uit Asheville, North Carolina reeds zijn vierde solo album uit. Zijn fingerpicking op dit nummer is uitstekend, zo ook de Americana sfeer die de song uitstraalt. Voor die fluweelzachte stem moet je zijn natuurlijk. Je kan hem GRATIS aan het werk zien op 23 mei in de AB (salon). Even voorstellen Inspired by the lush, deep green and stunning landscape of his home in the mountains outside of Asheville, NC, Ramsey threads rock, country and folk into a rich, new branch of American roots music all his own on For The Morning. Listen to the absorbing, wistful lead track, A Dream of Home HERE. This album came about in the midst of a lot of change,” explains Ramsey. “The birth of my daughter, a move to the country, and the steady realization that I needed to switch the road I was on in my life as a musician and songwriter. I tried to express and balance images of life as a constantly traveling and touring musician with the more connected life I live at home and the time I spend hiking in the mountains where I live.” For the Morning, written and produced by Ramsey, connects the listener to this setting with dexterous guitar fingerpicking and radiant acoustic piano; affecting pedal steel and gorgeous languid vocals. Ramsey, along with engineer Kevin Ratterman (My Morning Jacket, Ray LaMontagne, Joan Shelley, Strand of Oaks) and Seth Kauffman of Floating Action (and touring musician for Jim James, Ray LaMontagne) recorded a clutch of Ramsey demos at La La Land studios in Louisville, KY. For The Morning is complemented by spots from several guest musicians, including Joan Shelley, Thad Cockrell, and Molly Parden who sing harmony on various tracks, the pedal steel player Russ Paul, Nathan Salsburg and Gareth Liddiard from The Drones on guitar. A Dream of Home, one of the album’s many standouts, was written on a day off during a Horses tour. Ramsey holed himself up in a hotel room outside of Nashville and began writing about that familiar tug of greener grass, wondering if every musician’s dream of touring the world to play for huge audiences was actually all it was cracked up to be. The absorbing centerpiece Breaking A Heart glows with sublime piano chords and beautiful guitar playing while Ramsey’s pristine vocals are left hanging in the air like mist. Elsewhere Evening Country is an updated, country music version of the song Evening Kitchen he wrote for the Band of Horses’ Grammy-nominated album Infinite Arms that swings with delicate harmonies and pedal steel. (Fantasy Records) #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #tylerramsey #forthemorning #firewood #fantasyrecords