Op 28 februari verschijnt F8, inderdaad het achtste album van deze 'record selling' Rock/Metal machine. Eerste single Inside Out begint als een klassiek stuk om naadloos over te gaan in een melodieus hedendaags Metal nummer. Het lijkt er op alsof ze hun succesreeks probleemloos zullen verlengen. Live te zien op 26 januari in AFAS Live (Amsterdam) Een woordje PR 4x Platinum, 6x Gold record selling rock juggernaut FIVE FINGER DEATH PUNCH have announced their long awaited eighth studio album, titled “F8” today. The album will be released globally on February 28th, 2020. DEATH PUNCH have amassed over 3 billion streams to date, over 2 billion video views and are the 3rd biggest artist in the hard rock space measured by total consumption (sales and streams). They are surpassed only by Metallica and AC/DC. Newly signed to Better Noise Music, they’ve garnered 22 top 10, hit singles over the last few years. Debut single from “F8”, “Inside Out” is one of the most personal songs that the band has released to date. Says FIVE FINGER DEATH PUNCH guitarist Zoltan Bathory: "We had an extremely successful, yet tumultuous couple of years as a band. We didn't just weather the storm but came out on the other side better than ever. It was a focused sober group recording, our most important album to date and without a question it shows. This album represents rebirth, progression, transcendence both personally and musically".Vocalist Ivan Moody adds: “This record to me is ‘absolution’ - everything I’ve done in my life has led up to this moment". “F8” was produced by FIVE FINGER DEATH PUNCH with long time producer Kevin Churko (Ozzy Osbourne, Disturbed, Slash, etc). The new album “F8” follows FIVE FINGER DEATH PUNCH’S hugely successful 2018 release, "And Justice For None", which debuted in the Top 5 around the world and at #4 on the Top 200 Album Chart. It became the #1 streaming Hard Rock/Heavy Metal album of that year. They’ve built a rabid, global fanbase by creating a unique sound that blurs the line between rock and metal, which has never been more apparent than on their upcoming eighth studio album “F8” and their upward trajectory doesn’t seem to waver. FIVE FINGER DEATH PUNCH, have become one of the most recognizable names in music, frequently play the biggest festivals and sell out arenas around the world. After releasing their debut album, "The Way of the Fist", in 2007, the rising metal stalwarts released five consecutive albums that were certified Gold or higher by the RIAA. The band has earned numerous awards and honors and is one of the few recipients of the prestigious Soldier Appreciation Award from the Association Of The United States Army. In 2019, the band collaborated with Brantley Gilbert, Brian May and Kenny Wayne Shepherd to release their version of the latter’s hit “Blue On Black” now one of the Top 10-Selling Rock Songs of 2019, with proceeds from the track being donated to the Gary Sinise Foundation. Their eighth full length album, "F8" will be released via Better Noise Music on February 28th, 2020 and will undoubtedly raise the bar again. website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #fivefingerdeathpunch #insideout #f8 #betternoisemusic

De IJslandse post-metalband Sólstafir viert het tienjarig jubileum van hun album Köld met een integrale uitvoering! Sólstafir begon in 1995 als blackmetalband, maar rond het tweede album Masterpiece Of Bitterness (2005) evolueerde de formatie richting post-rock. Op de opvolger Köld stijgt Sólstafir tot grote hoogten: (progressive) metal vormt nog steeds de ruggengraat, maar ook de donkere kant van de eighties komt om de hoek kijken, vooral in de lange, atmosferische passages. Kold herbergt natuurlijk ook de ‘hit’ van Sólstafir: Love Is The Devil (And I Am In Love). Een meeslepend meesterwerk! (bron: Tivoli Vredenburg, Utrecht) Zondag 15 december 2019, Tivoli Vredenburg (Utrecht) | Foto's: Marjolein Regterschot #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #solstafir #marjoleinregterschot #tivolivredenburgutrecht #tivolivredenburg

Vettig en brutaal. 2 begrippen die meteen door het hoofd schieten wanneer Growing Horns met hun eerste release, The Nobility Of Pain door de speakers ruist. Zoals een pentagram 5 pinnen telt, telt deze plaat van het 5-tal ook 5 loodzware tracks. De albumcover blaast evenzeer demonische kwaadaardigheid door de neusgaten als de nummers die er achter geschuild gaan. In gitzwarte inkt staat een demon met gespreide bokkenpoten en een bijl geklemd in 2 gespierde armen te brullen naar de engel die vervolgens in bloederige vleeslappen zal worden gekliefd. Dit allemaal, als voor een ets, fijn gearceerd en afgetekend op een spaanplaat-achtergrond. Een recht voor de raap en gewelddadig kunstwerk dat ongeveer een half uur aan even moordlustige muziek bundelt. Het album opent met We’re All Made Of Scars en meteen worden een paar zaken duidelijk. De chaotisch kletterende cimbalen en aanzwellende distortion dienen als onheilspellende voorbode van een hel die ettelijke keren opnieuw losbarst op deze korte schijf. Growing Horns doet niet aan half werk en neemt z’n tijd, zowel in het verzorgen van een graduele opbouw naar gelaagde climaxen, als met het algemene tempo. Hoewel ze hun neus niet ophalen voor een versnelling of tempowisseling wanneer een nummer dit toelaat klinkt het album overwegend zwaar, traag en meespelend. De torenhoge bulldozer die bij aanvang van het album traag maar gestaag warm draait blijft aan een vast tempo doorscheuren om zeker te zijn dat elke vierkante millimeter plat wordt gewalst. De gitaristen hebben hun snaren laag genoeg gestemd om er mee te kunnen ropeskippen en samen met het vettig gerochel van zanger Dafus en drums die klinken alsof er op een aambeeld wordt gemept vormt Growing Horns de sludgy doom-klank waar ze om bekend staan. De vocals klinken echter wel wat ver weg in de mix en verdrinken soms in de woesternij van riffs, wat het instrumentale aspect van songs dan weer beter in de verf zet en het geheel een epische toets geeft. Consequent trekken ze de lijn door bij Mountain of Pain en Luciferian Kingdom, met steeds dezelfde eenvoudige maar degelijke structuur waar niet mee geknoeid wordt. Butcher’s Blues start dan weer met een opmerkelijk sferische intro waar een sinistere soundscape wordt afgespeeld onder het groezelig gekraak van een oude grammofoon. Weest echter gerust, na verloop van tijd krijgt het diabolische aambeeld weer rake klappen en dreunt het nummer weer verder. Ze sluiten af met 2084 waarin ze naar het einde toe in versneld tempo galopperen richting het laatste piano-stuk waarmee de de plaat smaakvol en elegant afsluiten. Als een vulkaan haar opgekropte woede van miljoenen jaren lang in woorden kon uitbrullen zou ze zo klinken. Voor fans van bands als Crowbar en Gorilla Monsoon is dit zeker eentje om op te volgen en als er tijd voor is misschien zelfs een concertje mee te pikken op 21 december in Deinze! Score: 78 Info Release datum: 16 December 2019 Label: Self Released Uitgaven: CD/LP/Digital website Singles 2084 Tracklist 1. We're All MAde Of Scars 2. Luciferian Kingdom 3. Mountains Of Pain 4. Butcher's Blues 5. 2084 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #growinghorns #thenobilityofpain

Vrijdag 13 december 2019, Trix (Antwerpen) | Video: Insomnium live op Graspop 2019, youtube.com Als er een band is, die een speciale betekenis voor mij heeft, dan is het Insomnium. Is het mijn favoriete band? Nee, zeker niet, maar hij staat wel in mijn top 10. Wat maakt deze band dan zo speciaal voor mij? Wel, het gaat misschien heel melig klinken, maar voor mij staat Insomnium symbool voor de band tussen mij en mijn jongste broer. Ik ken niemand die deze band geweldiger vindt dan hij. Het eerste nummer dat hij me ooit liet horen was Through The Shadows. Sindsdien ben ik helemaal verkocht en hebben we elk concert van de band samen beleefd. Dit keer was het dus niet anders. Ook is Insomnium zo’n band waarvan je de nummers op CD super goed kan vinden, maar die je wel live gezien moet hebben om de muziek echt volledig te ervaren . Het gevoel dat Niilo in zijn stem legt en overbrengt naar het publiek is magnifiek. Als voorprogramma brachten deze Finnen de Amerikaanse The Black Dahlia Murder met zich mee. Nu is er nog een ding wat je over mij moet weten. Een band die volledig of overwegend scream vocals gebruikt, moet al heel speciaal zijn voor het mij kan overtuigen. Een te hoge stem is bijvoorbeeld al niets voor mij en de hele tijd hetzelfde ritme in de muziek kan me ook niet bepaald boeien. Helaas was dit nu net hoe het voorprogramma voor mij klonk. De stem van de zanger sprak me niet bepaald aan en veel variatie in muziek was niet te merken. Sorry guys, een groot deel van het publiek heeft duidelijk van jullie genoten en ik ben er van overtuigd dat jullie geweldige kerels zijn, maar muziekgewijs heeft het mij niet kunnen overhalen. Insomnium aan de andere kant, heeft een bangelijke show neergezet. Bij The Black Dahlia Murder was ik nog een beetje bang dat er niet zoveel mensen zouden opdagen voor het concert. De zaal was namelijk nog voor meer dan de helft leeg. Tijdens de pauze begonnen de mensen echter wel binnen te komen en tegen dat de main act begon, was de ruimte goed gevuld. Het podium werd verduisterd en op enkele blauwe lampen en hun oplichtende logo’s na was het volledig donker. De band kwam het podium op en iedereen had er meteen zin in. Valediction was dan ook een knaller van een opener. Het werd wel duidelijk dat dit de laatste avond van hun tour was, niet per se omdat ik een paar keer een verkeerde noot heb horen vallen bij de gitaren, maar omdat beide gitaristen, Markus en Ville, de hele tijd aan het spelen waren. Er was bij elk nummer wel wat interactie te merken tussen de twee. Het was echt leuk om te zien hoe ze zich aan het amuseerden. Hoogtepunt van de avond was voor mij het vierde nummer, Through The Shadows. Al twee keer had ik de band live gezien en elke keer had ik gehoopt op dit nummer, maar het mocht niet zijn. Op Graspop had ik zelfs een klein gênant momentje gecreëerd toen ze vroegen welk nummer we nog wilden horen en ik heel luid dit nummer riep. De rest van de zaal was net iets minder enthousiast dus had de band mij gehoord. Ze keken een beetje ongemakkelijk mijn richting uit met een blik van “well… die gingen we dus niet spelen…”. Woops… MAAR! Deze keer hebben ze het nummer dus wel gespeeld! Onder het motto van: “ik moet dit ooit live gehoord hebben”, liet ik me volledig gaan. Van het nieuwe album was het Mute Is My Sorrow dat me live het meest omver heeft geblazen. De intro alleen al kreeg de hele zaal mee en dit is ook gewoon een geweldige track. Ephemeral was ook zo een nummer waar ik enorm hard naar uitkeek. De tekst hiervan is echt machtig en de riffs tijdens het refrein maken dit nummer compleet. Uiteraard was While We Sleep ook wel een hoogtepuntje. De verrassing van de avond, aan de andere kant, was nog een klein akoestisch intermezzootje van Markus en Ville. De twee kwamen het podium op met een cowboyhoed en hun akoestische gitaren. Het duo speelde zo enkele intro’s van hun nummers. Dit gaf wel even wat rust tussen al dat melodisch geweld. Het concert afsluiten deed de band met de titeltrack van hun laatste album, Heart Like a Grave. Tijdens dit nummer hadden de gitaristen nog steeds hun cowboyhoeden op, tot ze beslisten dat de zanger ook wel een hoed nodig had. En daarna twee hoeden. Ondanks dit, is hij er wel in geslaagd om zijn focus en stem stabiel te houden, wat wel een mooie prestatie op zich is. Stiekem hadden we gehoopt dat hij de hoeden daarna in het publiek zou gooien, maar helaas. Wat ook wel jammer is, is dat de band geen foto heeft gemaakt met het publiek. Voor een tourafsluiter hadden we dit wel een beetje verwacht en we waren duidelijk niet de enigen. Een groot deel van het publiek bleef nog een tijdje staan nadat de band weg was, in de hoop dat ze toch nog eens terug zouden komen. Maar nee, de mannen waren gewoon zo blij dat de tour er op zat en dat ze weer terug naar huis konden vertrekken, dat hun gedachten volgens mij niet bij een foto zaten. Of misschien is dit gewoon niet iets wat Insomnium gewoonlijk doet. Foto of geen foto, de avond zat er op. Weer een onvergetelijk concert erbij wat voor mij ook het laatste concertverslag van 2019 zal zijn. Ik heb dit jaar al enkele mooie momenten kunnen beleven op de shows waar ik over mocht schrijven en ik ben benieuwd welke bands ik in 2020 allemaal ga mogen reviewen. Only time will tell. Setlist: Intro Valediction Neverlast Into the Woods Through the Shadows Pale Morning Star Change of Heart And Bells They Toll Mute Is My Sorrow Ephemeral In the Groves of Death Encore The Primeval Dark While We Sleep One for Sorrow / Revelation / Heart Like a Grave [Acoustic] Heart Like a Grave #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #antwerpen #trix #trixantwerpen #insomnium #ilkeclissen

Het jaar in stijl afsluiten noemen ze dat! Na tal van festivals clubshows, ook als opener met o.a. Cult Of Luna en Emma Ruth Rundle én een goed ontvangen album (Nest), sluit het drietal 2019 af in een uitverkochte Box. zaterdag 14 december 2019, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Magali Decamps #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #magalidecamps #abbrussel #anciennebelgique #abbox #brutus

Body Count, de metalband van de Noord-Amerikaanse rapper Ice-T is er volledig klaar voor. Metal, nee Heavy metal, met hoofdletter H. Damn wat een power song. Als de rest van het album wordt wat deze song beloofd, zullen we inderdaad lichamen moeten tellen in de moshpit. Rap/Metal maar bovenal Brutal!!! In 2020 o.a. te zien: - 21 juni, Graspop Metal Meeting - 23 juni, 013 (Tilburg) Even voorstellen The originators of Rap Metal are back. ICE-T and his band are as angry as ever on their 7th studio album, titled “CARNIVORE”, which coincides with their 30thanniversary as a band! “CARNIVORE”, the band’s second album for CENTURY MEDIA RECORDS, continues the path of its uncompromising and critically acclaimed predecessors, “Bloodlust” (2017) and “Manslaughter” (2014), in pairing ICE-T’s angry and socio-critical lyrics with thick guitar riffs and nods to metal and hardcore greats like Slayer, Metallica, Pantera, Suicidal Tendencies and Rage Against The Machine. “Carnivore” will be released on March 6th, 2020. Pre-orders for all formats will start on January 10th, 2020 (Bron : Century Media) Website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #vincentwillems #bodycount #carnivore

Afgelopen donderdag stonden 4 bands in de Effenaar voor een 'Eindhoven Metal Meeting' warm-up show. Dødheimsgard Bölzer Blaze Of Perdition Matterhorn donderdag 12 december, Effenaar (Eindhoven) | Foto's: Marjolein Regterschot #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #marjoleinregterschot #effenaar #effenaareindhoven #Dødheimsgard #bölzer #blazeofperdition #matterhorn

De eerste vijfentwintig namen voor de jubileum editie zijn zeker niet de minste. De headliners van Bospop 2020 zijn niemand minder dan Sting, Lionel Richie en Kensington. Verder staan onder andere Joe Bonamassa, Beth Hart en Passenger op het programma. Dit jaar kent Bospop weer drie festivaldagen met een volledig programma op beide podia en vindt plaats op vrijdag 10, zaterdag 11 en zondag 12 juli 2020. De kaartverkoop is gestart op zaterdag 14 december! Tickets Website #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #EmilyParry #Lineup #Bospop #Bospop2020 #Weert #Bosuil

Het conflict en de corelatie tussen donker en licht is een thema dat in de geschiedenis van de kunsten al veelvuldig is verkend. Weinig bands hebben het in de 21ste eeuw echter met meer volharding en efficiëntie gedaan dan MONO. Doorheen tien albums in twintig jaar heeft de band de stilste en de meest chaotische momenten van het leven met elkaar versmolten in muziek. Wat begon met een traditionele set-up, heeft intussen 30 orkestrale instrumenten gezien. Op “Nowhere Now Here”, geproducet door Steve Albini, wordt nu ook electronica in de mix gegooid. Jo Quail is een internationaal erkende cellist en componist uit Londen. Ze vindt zichzelf en haar instrument steeds opnieuw uit en experimenteert in de schermerzones van klassieke muziek en metal. (Bron: Botanique) Mono Jo Quail woensdag 11 december, Botanique (Brussel) | Foto's: Wim Wilms #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #wimwilms #mono #joequail #orangeriebotanique #botanique #botaniquebrussel

Vorige week konden we weer massaal onze Spotify statistieken bekijken. Natuurlijk deed ik dit, zoals zowat iedereen met een abonnement dat deed. Mijn favoriete artiest van het jaar kwam een beetje als een verrassing: Bring Me The Horizon. Voor wie hen niet kent: BMTH is een Britse Metalcore/Rock band die intussen al 6 albums op zijn naam heeft. In 2006 was het nog een echte Metalcore band maar vanaf de albums Sempiternal en vooral That’s The Spirit, werd de band wat rustiger. Met hun album That’s The Spirit haalden ze zelfs Vlaamse radio zenders zoals MNM en Studio Brussel. De verwachtingen voor de opvolger waren hoog. Op 25 januari was het eindelijk zo ver en werd amo uitgebracht. Aangezien dit mijn meest geluisterde album/artiest is van 2019, vind ik dat dit album een plaatsje verdient op de website van BIR! Als je het album opent op Spotify, merk je meteen dat bij ongeveer de helft van de liedjes ‘explicit’ staat vermeld. En dat komt zeker niet als verrassing voor fans van de band. Het album opent met i apologise if you feel something en dat is meteen een sound die we niet gewoon zijn van Bring Me The Horizon. Er wordt gegaan voor een rustig begin. Met MANTRA, de eerste single die werd uitgebracht, genieten we al van een hardere sound. Ook al was dit het eerste wat we te horen kregen van amo, het was zeker geen indicatie voor de rest van het album! Op nihilist blues wordt samengewerkt met Pop icoon Grimes voor een nummer met Electric, Dance en Eurotrash vibes. Na drie liedjes is het al duidelijk dat dit album een mix is van allerlei probeersels. Ik vind niet veel tempo terug in in the dark en dit voelt dan ook als een eerder saai liedje waar ik toch van kan genieten. Een tweede collab is er met Dani Filth (Cradle of Filth) op wonderful life. We horen hier zware gitaren en een nummer waar we uit volle borst kunnen meezingen. Ouch is duidelijk een opvolger van het nummer Follow You (album: That’s The Spirit). Zanger Oli Sykes zingt duidelijk ‘and I know I said you could drag me through Hell’ in het nieuwe liedje, een verwijzing naar ‘so you can drag me through hell’ uit Follow You. In medicine horen we een Pop sound maar de jongens geraken er wel weg mee. De brutale mond van Oli wordt tijdens 'sugar honey ice and te'a naar de achtergrond gebracht. Het is dan ook een liedje dat op de cd tussen allemaal ‘explicit’ songs staat. In plaats van ‘we’re so full of shit’ wordt er nu ‘we’re so full of sugar, honey, ice and tea’ gezongen. Op een plaat met onverwachte liedjes, vind ik toch nog een liedje dat er éxtra uitspringt: why you gotta kick me when i’m down. Hier gaat de groep de Rap en Hip Hop toer op en krijgt het liedje een verrassend einde. Fresh bruises is vooral een instrumentaal liedje met veel herhaalde teksten en mother tongue heeft dan weer een Pop sound. Een oplettende luisteraar hoorde trouwens tijdens deze laatste iets anders dan ‘fala, amo’. Pas op: eens je luistert, zal je het altijd horen! Het lijkt net of Oli zingt ‘so don’t say you love me, vuile emo’. You have been warned! Het voorlaatste liedje heavy metal is een dikke middelvinger naar iedereen die zegt dat Bring Me The Horizon sell outs zijn de laatste jaren. Het is een samenwerking met rapper Rahzel. Je hoort de woorden ‘Cause a kid on the 'gram in a Black Dahlia tank. Says it ain't heavy metal’. Nee, Bring Me The Horizon zijn niet weer wat ze geweest zijn, maar zoals Oli zingt ‘and that’s alright’. We krijgen een rustig einde met i don’t know what to say, een liedje over een vriend van Sykes die gestorven is aan kanker. Tegenwoordig moet je vernieuwen om relevant te blijven en dat is precies wat Bring Me The Horizon deed. Hoewel MANTRA veel verwachtingen creëerde, draaide amo toch helemaal anders uit. En eerlijk? Ik vind het helemaal geslaagd. Ze zochten een sound en ze vonden hem. Amo maakt duidelijk dat BMTH véel kan én ermee wegraakt. Count me impressed. Score: 90/100 Info Release datum: 25 januari 2019 Label: Sony / RCA Producer: Oliver Sykes / Jordan Fish Uitgaven: CD & LP Website Singles Mantra Wonderful life Medicine Mother Tongue Nihilist Blues Tracklist i apologise if you feel something MANTRA nilihilst blues in the dark wonderful life ouch medicine why you gotta kick me when i’m down fresh bruises mother tongue heavy metal i don’t know what to say #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #justfortherecord #mauivindevogel #bringmethehorizon #amo #sonymusicbelgium

Mijn eerste live kennismaking met Slow Crush was op 13 oktober 2018 (Dutsfest II, Brugge). Net als bij het pas uitgebrachte album Aurora werd ik meegezogen in de onaards mooie contrasten die de band weet te creëren. Het deed me een misschien wel van de pot gerukte uitspraak doen (lees hier) en ik durf na het optreden in de AB Club nog een stap verder gaan: Slow Crush bouwt een brug tussen de fantastische melodieën van een Hooverphonic/Novastar en het verwoestende geweld van een Amenra/Oathbreaker. Ik keek eigenlijk wel uit naar de 'calm ambient sad girl shit' van opener Many Rooms, vertrok echter te laat en miste de Houstonian op een haar na. Soft Kill dan maar om de avond in te zetten. De sfeer is helemaal Joy Division en consoorten. Darkwave met die typische zware donkere bassen, monotone repetitieve drumritmes een klagend stemgeluid en die typische lichte gitaarklanken. Af en toe overgoten met een sausje keyboards. Ik ben er nooit fan van geweest maar heb dit de afgelopen jaren toch meer leren waarderen. Leuk trouwens om een band te horen die een ander genre brengt dan de main act en toch een perfecte fit is. Getuige het feit dat Isa Holliday tijdens het laatste nummer het podium op zweeft om de bass partijen te spelen. Om stipt 21u30 kan ik een tweede maal genieten van Slow Crush. Ook hier vormen drums en bassen de basis en galmen de gitaren erover. De kenmerkende ijle zang van Isa zit nog steeds diep in de mix. Maar wat blijven die melodieën sterk en getuigen ze van een ongelooflijke schoonheid. Laat me even mijn introductie nuanceren: het gaat hier niet om 'verwoestend geweld' maar een 'scheppende kracht'. De set wordt geopend met één van hun absoluut sterkste nummers: ik noemde Aurora ooit de perfecte popsong omwille van de goed in het oor liggende melodie. Het rustige ritme en tempo doen je mee wiegen en wegdromen. Geleidelijk aan gaat het tempo omhoog tijdens Sway en Dizzy, dat wel dromerige bridges bevat en uiterst heavy eindigt. Het blijft stevig beuken tijdens Drift, waarna Tremble een passende link vormt tussen beuken en zalven, tussen eb en vloed, oorverdovend en oorstrelend. Het tweeluik Aid and Abet, met zijn meeslepende drive en pakkend refrein ("Tomorrow's Not The End") en het aansluitende zwevende Collide ("Sowly We Collide") vormen voor mij een absoluut hoogtepunt. Subliem met elkaar verweven in een contrasterende schoonheid. Beter kan je het niet doen. Opdat we niet allemaal in een trance zouden blijven plakken, worden we met Beached terug met de voetjes op de grond gepoot en stuwt Glow ons compromisloos richting de merch stand. Wie nog geen album van Slow Crush heeft én deze leegte nu niet invult, die heeft het duidelijk niet begrepen. Tenzij het lezen van deze review hier nog verandering in kan brengen? Setlist Aurora Sway Dizzy Drift Tremble Aid and abet Collide Beached Glow ​zondag 1 december 2019, Ancienne Belgique (Brussel) | foto's: Sven Togni #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #johnvandemergel #slowcrush #softkill #abclub #abconcerts #abbrussel #anciennebelgique

Spoil Engine is terug, en dat zullen we geweten hebben. In de reeks 'fantastische releaseshows van Belgische bands', of 'releaseshows van fantastische albums van Belgische bands' - take your pick - was het op 16 november aan het BE/NL kwartet om te tonen waar ze nu al een jaar lang aan hadden gewerkt. Renaissance Noire heet de nieuwe worp en in (deels) thuisbasis Roeselare werd meteen ook een nieuwe concertreeks afgetrapt. LOEIHARD afgetrapt! Stranger Dimensions Net iets te laat om een deftige indruk te krijgen van Stranger Dimensions hoor ik hun frontman in alle nederigheid Spoil Engine bedanken voor de uitnodiging om op een dergelijke (groot) podium in een dergelijke (grote) zaal te mogen openen. De jongens uit Lochristis zijn nl. vooral optredens in jeugdhuizen gewoon. Hopelijk krijgen ze nog dergelijke kansen want de basis en het talent is zeker aanwezig, sluimert nog en kan enkel uitbreken mits véél en hard oefenen, alsook hard werken aan sterke(re) songs. Never give up, keep working hard! Bizkit Park Geen Cowboys From Hell, die zeker beter in het plaatje hadden gepast die avond, maar deze vijf die de ongelooflijke moedige roeping hebben om Nu-Metal op de kaart te houden. Ge moet verdikke durven. Ik ben nooit fan geweest van de bands die ze vertegenwoordigen, maar doe niet mee aan al dat 'hater' gedoe. Limp Bizkit en de Fred hebben me steeds koud gelaten. Ik had er gewoon niets mee, period!. Geen gezeik dus over de muziek op zich, temeer deze tributers muzikaal technisch sterk uit de hoek komen en ook visueel klopt het plaatje. Om het ego van Dhr. Durst te evenaren pakken ze meteen met twee zangers uit ... en toch schieten ze nog zwaar tekort! De twee zijn vocaal wel erg goed en weten een publiek te entertainen. Iedereen op het podium smijt zich en dat levert dan ook, zo goed als helemaal naar het einde toe - jaja, het was zwaar werken - resultaat op. De hoofdjes in het publiek beginnen eindelijk wat te bobbelen en er vormt zich zelfs een (erg voorzichtige) circle pit. Bij de 'foto met publiek' gaan dan toch ook eens alle handen de lucht in. Egokikkers toch, dat publiek tegenwoordig. Spoil Engine Het is ondertussen 22u45 en mijn versleten knoken houden het bijna niet meer: I am too old for this shit! Wanneer de intro door de speakers klinkt en Steven, Dave, Matthijs en Iris het podium bestormen, met achter zich een enorme backdrop, en het geweldige R!OT door de speakers knalt .... ben ik blij dat ik mijn oordoppen tijdig in heb gestoken! Damn dat klinkt hier luid en hard! Paar versnellingen hoger schakelen met The Void om ons dan even op het verkeerde been te zetten bij de zachte intro van Medicine, dat verder snoeihard gaat. Drie nieuwe songs om te openen getuigt van ballen én de overtuiging dat het nieuwe album gewoonweg beresterk is. Echt? Even terugkijken en jawel, het kreeg van ons een vette 90/100 (review). Laat me wel vlug toevoegen dat, ondanks het 'brutaal geweld' dat van het podium spat, de sound loepzuiver is en ik alle instrumenten duidelijk kan onderscheiden in de mix. Of het nu de stuwende ritmesectie van Dave en Matthijs is, de riffs en schitterende (klassieke stijl) solo's van Steven of de kenmerkende strot van Iris, het is allemaal spot on! Moeten we nog iemand vertellen dat La Goessens moeiteloos schakelt van screams over grunts naar cleane vocals? Wat deze jongedame uit haar 'pipes' tovert grenst aan het onmenselijke. Het is wel nog even wennen aan het feit dat die cleane partijen, die nu iets meer opduiken (waarvoor dank) wel héél erg .... ehm ... meisjesachtig klinken. Je zou de frontvrouw wel willen knuffelen op die momenten. Maar voor iemand die kans zou krijgen, wordt je achteruit gekatapulteerd door de immense power van haar screams. Back off, dudes! Tijd voor wat ouder werk met Doomed To Die, een potige headbanger, en Hollow Crown waarbij Goessens toch een voorzichtige 'wall of death' en daaropvolgende moshpit in gang krijgt. Damn, wat is het publiek moeilijk die avond. Of net erg op de muziek gefocust? Silence Will Fall sluit het rijtje 'golden oldies' voorlopig af. Ik snak naar een rustpunt en krijg dat op het juiste moment. Golden Cage heeft een trage, wat donker dreigende opbouw en Iris heeft waarschijnlijk nog nooit zo lang clean gezongen. De juiste keuze bij dit nummer dat geleidelijk aan epische proporties aanneemt om dan oppermachtig af te sluiten. Doorheen heel het nummer contrasteren de mooie, zachte gitaarpartijen van Steven met de zwaardere, lome ritmesectie. Meteen één van mijn favoriete SE tracks. Frostbite wisselt ook tussen meer rustige momenten met cleane zang en hardere uptempo stukken met screams maar krijgt het publiek precies niet uit de roes waarin ze gevallen zijn. Wordt het allemaal net iets te 'complex' voor de fans of begint de vermoeidheid toe te slaan omwille van het toch reeds gevorderde uur? Ook bij het meer melodieuze en bijna dansbare The Hallow - neen, Jeff kon niet komen, maar Dave kan ook een stukske grunten, goede vocal coach zeker? - komt er geen schot in de zaak. Het lijkt erop alsof tijdens de korte drumsolo van Matthijs een keerpunt komt, want het loodzware en groovende Piggie schudt de fans terug wakker. Het nummer zit dan ook zo goed in elkaar dat je gewoon moet (voorzichtig?) headbangen of airhumpen (sorry Goedele, ik steel deze even van je). Volgt misschien wel de verrassing van de avond want Venom opent met Symphonic/Goth keyboardpartijen alvorens een stevig riffmonster met geweldig drumwerk de kop opsteekt. Publieksfavoriet Stormsleeper sluit de reguliere set dan ook op een high af. Een beetje een bizar begin van de encores wanneer Iris op de begintonen van Black Sails vraagt:"Wie kent deze?". Er volgt geen oorverdovend gejuich, integendeel, bijna volledige stilte. De fans herpakken zich echter snel en laten zich goed gaan alvorens met Disconnect het dak eraf gaat. De 'Fuck you's' vliegen luidkeels door de zaal en zorgen voor een waardige afsluiter van een geweldige set, gedrapeerd rond een geweldig album. EXPLODE! En tot een volgende. Setlist R!OT The Void Medicine Doomed To Die Hollow Crown Silence Will Fall Golden Cage Frostbite The Hallow No Flowers For A Pig Venom Stormsleeper encore: Black Sails Disconnect ​zaterdag 16 november 2019, Trax (Roeselare) | foto's: Sander Naert Fotoalbum Pieter Bouckhout #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #johnvandemergel #spoilengine #trax #traxroeselare #bizkitpark #strangerdimensions