Festivalverslag | Hellfest 2026 donderdag - Clisson
- Pieter Bouckhout
- 1 dag geleden
- 4 minuten om te lezen
Vier jaar.
Zo lang was het geleden dat we nog eens richting Clisson trokken voor Hellfest. Vier jaar waarin het festival niet heeft stilgezeten. Dat wordt al duidelijk nog voor de eerste noot gespeeld wordt. Overal waar je kijkt zijn nieuwe decorstukken opgedoken, staan imposante constructies opgesteld en lijkt het festivalterrein nog verder uitgebreid te zijn. Alsof Hellfest vond dat het na vier jaar afwezigheid meteen indruk moest maken.
En indruk maken deed het.
Niet alleen door de decors of de gigantische mensenmassa's die al vroeg richting Mainstages trokken, maar ook door de temperatuur. Officieel werd er iets meer dan dertig graden voorspeld. Onze horloge gaf later op de dag vrolijk 37 graden aan. Waterpunten draaiden overuren en nog voor de middag werd schaduw een van de meest gezochte attracties van het festival.
Gelukkig was er muziek!
We Came As Romans mocht de Mainstage openen en deed dat met een energieke set die ons geregeld aan Architects deed denken. Ondanks het vroege uur stond er al behoorlijk wat volk voor het podium en ook in de fotopit was de opkomst opvallend groot. Sommige fotografen maken er duidelijk net als wij een erezaak van om niet enkel de headliners aandacht te geven.
Na een geslaagde opener was het de beurt aan Mikkey Dee & Friends. De voormalige Motörhead-drummer bracht een flinke portie nostalgie mee naar Frankrijk en toen Ace Of Spades door de speakers knalde, was het meteen duidelijk dat dit een publieksfavoriet zou worden.
Ondertussen begonnen we ook te beseffen dat Hellfest ondertussen een serieus uit de kluiten gewassen festival geworden is. Na het tweede nummer van Mikkey Dee besloten we richting Warzone te wandelen. Tegen dat we daar arriveerden, moest de band die we wilden zien nog amper twee nummers spelen. De festivalweide mag dan wel groter geworden zijn, het aantal bezoekers lijkt minstens even snel gegroeid te zijn.
Het zal kiezen of verliezen worden dit jaar.
The Plot In You was vervolgens minder ons ding. Veel geschreeuw, veel breakdowns en een optreden dat ons nooit echt wist mee te nemen. Gelukkig maakten ze wel dankbaar gebruik van de catwalk, wat voor enkele leuke foto's zorgde. (zie daarvoor zeker ons apart fotoverslag!)
Na een snelle hap trokken we opnieuw richting Mainstage voor The Pretty Reckless.
De band rond Taylor Momsen (ja inderdaad, die van Gossip Girl) bracht een aangename afwisseling tussen al het zwaardere werk en wist moeiteloos de aandacht vast te houden. Ook Breaking Benjamin stond vooraf hoog op ons lijstje, al kwam dat optreden minder goed uit de verf dan gehoopt. Misschien lag het aan de mix, misschien aan de hitte, misschien gewoon aan onze smaak. Niet alles hoeft tenslotte voor iedereen te zijn.
Een van de momenten waar we vooraf het meest naar uitkeken was Deep Purple. Tien jaar geleden was dit een van de eerste grote bands die ik ooit mocht fotograferen op Suikerrock. Opnieuw voor hun podium staan voelde daarom een beetje alsof de cirkel rond was. Natuurlijk zijn ze ouder geworden. Natuurlijk duren sommige solo's nog altijd iets langer dan nodig. Maar tegelijk blijft het indrukwekkend hoe goed Ian Gillan zich nog altijd overeind houdt. Child In Time zullen we waarschijnlijk nooit meer live horen, maar het blijft bijzonder om deze grondleggers van de hardrock nog eens aan het werk te zien.
De grootste verrassing van de dag kwam voor ons echter uit een heel andere hoek.
Papa Roach (inderdaad, die van Scars en Last Resort!)
Vooraf hadden we niet verwacht dat zij een van onze favoriete optredens van de dag zouden afleveren, maar soms zijn dat net de mooiste festivalmomenten. De weide stond afgeladen vol, crowdsurfers vlogen voortdurend over de hoofden van het publiek en de band speelde met zichtbaar plezier. Een verwijzing naar Korn, een stukje System Of A Down en uiteindelijk natuurlijk Last Resort maakten van hun passage een van de eerste echte hoogtepunten van Hellfest 2026.
Vier jaar geleden kregen we Alice Cooper niet te zien doordat een gigantische regenbui roet in het eten gooide. Deze keer kregen we onze herkansing. Het decor stond er, de guillotine verscheen zoals verwacht op het podium en zijn begeleidingsband speelde bijzonder sterk. Toch bleven we met een dubbel gevoel achter. Vooral Poison (mijn persoonlijke favoriet) miste de energie die het nummer vroeger zo onweerstaanbaar maakte. Doe het maar eens, met 78 lentes daar gaan staan, maar toch, ik miste de pit, de ruwheid, het muzikale uithalen. Misschien zijn de verwachtingen gewoon te hoog, maar hoe goed Papa Roach was, zo teleurgesteld bleven we achter na Alice Cooper.
Tussen alle optredens door zorgde Hellfest ook nog voor een indrukwekkend eerbetoon aan Ozzy Osbourne. Het vuurwerk dat daarvoor uit de kast gehaald werd mocht duidelijk iets kosten en zorgde voor een van de mooiste beelden van de dag.
Omdat Bring Me The Horizon niet toegankelijk was voor fotografen, trokken we later nog richting Valley voor Kadavar. Hun klassieke seventies-sound vormde een aangename afwisseling tussen al het moderne metalgeweld dat eerder op de dag passeerde.
Afsluiten deden we uiteindelijk bij Feuerschwanz. Folkmetal, meezingmomenten en een publiek dat ondanks de hitte nog voldoende energie had om massaal neer te zitten tijdens Party In The Nightclub.
Terwijl duizenden festivalgangers zich opmaakten voor een lange nacht in Clisson, dachten wij vooral aan een koude douche en een bed.
Let's get down, to party in the nightclub voor hen.
Down naar het hotel voor ons.
Nog drie dagen te gaan.
Donderdag 18 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout
