Festivalverslag | Alcatraz 2026 – Zondag
- Pieter Bouckhout
- 2 minuten geleden
- 6 minuten om te lezen
Aan alles komt een einde, zelfs aan vier dagen Alcatraz. Zondag trekken we voor de laatste keer richting De Lange Munte en eerlijk is eerlijk: na drie dagen fotograferen lukt dat iets minder vroeg dan oorspronkelijk gepland.
Daarmee schieten we onszelf meteen een beetje in de voet.
Wie mij een beetje kent, weet dat een stevige portie melodie en power metal er altijd wel ingaat. Die stond zondag wel degelijk op de affiche, alleen had Alcatraz die blijkbaar vooral voor de vroege vogels gereserveerd. Bloodbound mocht al om 12:25 aantreden, gevolgd door Warkings om 13:40. Tegen dat wij onze camera bij Creeper voor het eerst bovenhalen, zit hun passage er dus al lang op.
Volgend jaar misschien wat power metal later op de dag programmeren? Na drie dagen Alcatraz zullen onze benen en onze wekker de organisatie dankbaar zijn.
Veel reden tot klagen hebben we natuurlijk niet, want vanaf dan wacht nog een behoorlijk gevulde laatste festivaldag.
Nog één keer van podium naar podium
Creeper mag onze fotografische zondag op gang trekken, waarna we meteen opnieuw het ondertussen vertrouwde rondje inzetten tussen Prison, Swamp en Helldorado. Animals As Leaders en Anaal Nathrakh zorgen ervoor dat de eerste uren muzikaal werkelijk alle kanten uitgaan.
Op de Prison Stage wacht vervolgens nog een last-minute wijziging. Warrior Soul is pas op het laatste moment aan de affiche toegevoegd als vervanger van Rose Tattoo. Geen Australische hardrock dus, maar Amerikaanse rock-'n-roll met een flinke dosis punkattitude.
Daarna gaat het tempo opnieuw omhoog met onder meer Northlane en Misþyrming & Nergal, gevolgd door Nevermore, Fit For An Autopsy en Death Angel. Met Saxon verschijnt vervolgens een band op de Prison Stage die ondertussen bijna een halve eeuw heavy metalgeschiedenis achter zijn naam heeft staan.
De laatste uren van Alcatraz beginnen ondertussen steeds nadrukkelijker te wegen. Niet alleen in de benen, ook op het terrein voel je dat het einde nadert. Toch valt al de hele dag nog iets anders op: overal duiken Powerwolf-shirts op.
Het mag duidelijk zijn voor welke band een aanzienlijk deel van het publiek zijn laatste restje energie bewaart.
Wij hebben ondertussen nog Rise Of The Northstar, Deicide, Lamb Of God en Paleface Swiss voor de lens gehad, waarna we een laatste keer richting Swamp trekken. Daar wacht met Satyricon nog een stevige portie Noorse black metal.
Daarna gaat het onherroepelijk richting Prison Stage.
Geen omweg meer. Camera klaar, en we gaan nog één keer de fotopit in.
Powerwolf – De laatste hoogmis
Powerwolf weet hoe je een podium moet aankleden.
Wanneer we de Prison Stage bereiken, staat daar geen klassieke festivalproductie te wachten, maar een compleet decor dat ergens tussen een gotische kathedraal en een bijzonder vurige kerkdienst zweeft. Kruisen, trappen, kerkelijke elementen en vooral een indrukwekkende hoeveelheid pyro: als dit de laatste hoogmis van Alcatraz moet worden, heeft Powerwolf alvast kosten noch moeite gespaard.
Met Bless 'em With the Blade wordt de mis geopend, maar het duurt niet lang voor het eerste grote publieksmoment volgt.
Bij Armata Strigoi zingt de volledige weide mee. Zelfs de security voor het podium krijgt een apart moment en mag laten horen wat ze in huis heeft.
Al hadden ze het wat mij betreft gerust eens aan de 22 fotografen in de pit mogen vragen. Veel stiller zou het waarschijnlijk niet geweest zijn. (Al was het maar omdat ik waarschijnlijk voor 3 of 4 meegeschreeuwd heb)
Met Sinners of the Seven Seas en vooral Amen & Attack volgen de meezingmomenten elkaar snel op. Het wordt meteen duidelijk waarom Powerwolf zo goed werkt op een festival als Alcatraz. Je hoeft niet ieder nummer van voor naar achter te kennen om binnen de kortste keren toch ergens een refrein mee te brullen.
En dan moet Army of the Night nog komen, wat een stem heeft Attila Dorn toch.
We hebben Powerwolf ondertussen al vaker aan het werk gezien, maar live blijft het indrukwekkend hoeveel kracht hij in zijn stem legt. Bovendien staat er iemand op het podium die perfect weet hoe hij een publiek moet bespelen.
Voor Dancing With the Dead maakt hij er samen met toetsenist Falk Maria Schlegel zelfs een klein dansje van, inclusief choreografie. Het theatrale kantje van Powerwolf is nooit ver weg en dat is maar goed ook. Zonder die over-the-top aanpak zou de helft van het concept niet werken.
Wat tijdens de set wel opvalt: zodra een gitaarsolo begint, verdwijnt Attila opvallend vaak even van het podium. We vermoeden dat die keel tussendoor toch ergens gesmeerd moet worden. Als je anderhalf uur lang op dit niveau wil blijven zingen, zullen we hem dat maar vergeven.
Geloven jullie nog in de kracht van metal?
Halverwege de set is het tijd voor de zegening.
"Do you still believe in the power of metal?"
Uiteraard.
"Are you still possessed with metal?"
Blijkbaar ook.
"Are you still with Powerwolf?"
Aan het antwoord van de festivalweide te horen, bestaat daar weinig twijfel over.
Een pater verschijnt met wierook op het podium en maakt de kerkelijke setting compleet, waarna Incense & Iron wordt ingezet. Heel het plein springt mee en ondertussen draaien ook de pyrotechnici overuren.
Eigenlijk hebben zij zondagavond misschien nog de zwaarste shift van allemaal.
Met 1589 krijgen we vervolgens een welkom adem- en rustmoment in de set. Toch voor het publiek, want voor de pyro geldt die pauze duidelijk niet.
Daarna mag iedereen zijn innerlijke demonen nog eens loslaten tijdens Demons Are a Girl's Best Friend, opnieuw zo'n refrein dat zich uitstekend leent tot een massaal meezingmoment.
Het enige wat ons op dat moment wat tegenvalt, is het volume. Voor een headliner van dit formaat en een show die visueel zo hard binnenkomt, hadden we verwacht dat het geluid ons ook letterlijk wat meer van mijn sokken zou blazen. Slecht klinkt het absoluut niet, maar écht luid voelt het vanop de weide toch ook niet meteen.
Via Stossgebet en Fire and Forgive gaat het richting een onverwacht verjaardagsfeestje.
Happy birthday to... wie?
Gitarist Dom R. Crey blijkt jarig en dus moet Alcatraz zingen.
Attila zet Happy Birthday in en de weide probeert braaf te volgen. Alleen is er één klein probleem: blijkbaar heeft een groot deel van het publiek geen flauw idee hoe de jarige gitarist heet.
De eerste poging is dan ook niet meteen een overdonderend succes, 'nog eki' of 'herdoens' zouden ze in West - Vlaanderen zeggen.
Bij poging twee lukt het al iets beter. Het zijn van die kleine momenten die een verder bijzonder strak geregisseerde show wat menselijker maken.
Heretic Hunters is daarna duidelijk minder bekend bij het grote publiek. Het nummer komt van Wake Up the Wicked en kan qua respons voorlopig niet tippen aan de klassiekers, maar echt deren doet dat niet.
Even hadden we nog op Joan of Arc gehoopt, maar die wordt zondagavond overgeslagen. In plaats daarvan krijgen we meteen We Drink Your Blood, en die heeft natuurlijk geen zangboekje nodig om de weide in een groot koor te veranderen.
Nog één keer alles geven
Na de reguliere set volgt de onvermijdelijke encore. De Agnus Dei-intro zet de toon, waarna Sanctified With Dynamite de laatste rechte lijn inzet.
Bij Blood for Blood moet vervolgens zowat het hele plein springen. We hebben de voorbije vier dagen behoorlijk wat festivalweides zien bewegen, maar zoveel mensen tegelijkertijd de lucht in zien gaan blijft indrukwekkend.
Al moeten we iets bekennen, ergens tijdens dat ritme begint in ons hoofd spontaan Swedish Pagans van Sabaton te spelen en ik blijk niet de enige te zijn. Een handdruk en knuffel met een Sabaton - fan achter mij, leert dat metal toch kan verbinden.
Attila heeft ondertussen nog één grote troef achter de hand. Hij verdeelt het publiek in twee kampen en laat de ene helft een ho beantwoorden met een ha van de andere kant. Het werkt, al beginnen we op dit punt wel te voelen dat Powerwolf heel graag met zijn publiek bezig is. Misschien soms iets té graag.
De vele interacties en meezingmomenten maken van deze show een gigantisch gezamenlijk feest, maar halen af en toe ook wat snelheid uit de set. Een nummer extra en een praatje minder had voor ons persoonlijk gerust gemogen.
Tegelijk is dat natuurlijk precies waar duizenden mensen voor gekomen zijn. Powerwolf wil geen verzameling nummers afwerken. Ze willen dat iedereen op die weide deel uitmaakt van hun mis.
Werewolves of Armenia.
De vaste afsluiter wordt door de hele Prison-weide meegebruld. Attila haalt nog één keer uit, de band geeft alles wat er nog in de tank zit en voor ons zit niet alleen een bijzonder sterke Powerwolf-show erop, maar ook vier dagen Alcatraz.
Metal is religion
Donderdag stonden we nog tussen gigantische opblaaseenden naar Piet Piraat te luisteren. Vrijdag kregen we met Amenra een Belgische hoogmis voorgeschoteld, zaterdag passeerde opnieuw een eindeloze stroom bands voor onze lens en nu staan we hier, diep in de nacht, met duizenden mensen Werewolves of Armenia mee te zingen.
Vier dagen lang liepen hier mensen rond met shirts van bands die muzikaal soms mijlenver uit elkaar liggen. Thrash, death, black, hardcore, doom, power metal... uiteindelijk stond iedereen op dezelfde weide.
Misschien heeft Powerwolf dan toch gelijk met al dat religieuze gedoe.
Metal is religion.
Eentje die mensen samenbrengt en veel mooier kunnen we vier dagen Alcatraz eigenlijk niet afsluiten.
Amai dadde.
Blij dat we er opnieuw bij mochten zijn.
Tot volgend jaar?
Alcatraz Open Air 2026 – zondag 9 augustus 2026 – Kortrijk, België
Tekst & foto's: Pieter Bouckhout – Brothers in RAW
