Festivalverslag | Dynamo Metalfest 2026 – Zondag

Marijn Davids
2 dagen geleden
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 1 dag geleden

We zijn op dag twee van Dynamo Metalfest. Het is warm en bewolkt en de vele moshpits van de eerste twee dagen waren niet vergevingsgezind voor het terrein van het Eindhovense IJssportcentrum. Een hoop stof en zand zorgen voor indrukwekkende zandstormen tijdens de pits van vandaag. Het is op deze zondag iets minder druk dan op de uitverkochte zaterdag, dus de moshers krijgen ook nog eens extra veel ruimte.

De geschiedenis van Max Cavalera met Dynamo gaat ver terug. Al in 1990 stond de zanger/gitarist met Sepultura op de Eindhovense planken en vandaag zien we hem met Soulfly nog even gedreven als 35 jaar terug. Zijn zoon Zyon zit inmiddels achter de drums. De groovende tribal-thrash gaat er op dit relatief vroege tijdstip goed in. Een wat rommelig geluid doet daar verder niets van af. Max zelf is iets minder spraakzaam dan anders, maar draagt Bleed nog wel op aan stiefzoon Dana, die vandaag exact dertig jaar gelden verongelukte.

De met Iraanse invloeden verweven doom metal van het Britse Lowen heeft het daarna op het KINK Distortion Stage wat moeilijker. De band hanteert een boeiend uitgangspunt, maar ingeklemd tussen het thrash-geweld van Soulfly en Testament weten ze de aandacht maar moeilijk vast te houden. De zware rollende bassdrums drukken vandaag veel subtiliteiten in de muziek weg en de bijzondere, maar monotone zang van zangeres Nina Saeidi maakt het niet toegankelijker. Ook haar theatrale presentatie werkt waarschijnlijk beter in een donkere club. Helaas blijven niet veel mensen het einde afwachten en begeven zich vast naar de foodstands of het hoofdpodium.

Daar gaat het bij Testament vervolgens een stuk energieker aan toe. De trashveteranen uit de Amerikaanse bay area hebben altijd enigszins in de schaduw geopereerd van generatiegenoten Metallica en Slayer, maar kunnen juist ook bij ons op een trouwe schare fans rekenen. Zanger Chuck Billy haalt herinneringen op aan hun optreden op de parkeerplaats van Dynamo bij de tweede editie in 1987. Het enthousiasme van Billy en gitaristen Alex Skolnick en Eric Peterson, allen ook toen al present, is er met de jaren niets minder om geworden. Onkarakteristiek, maar met een ironische knipoog is het gigantische opblaas-skelet bij DNR en wanneer tijdens de laatste nummers de zon doorbreekt, is het feest compleet.

Testament @ DMF 2026 © Marijn Davids

De aparte combinatie van hiphop en death metal van Filth werkt live beter dan dat je aanvankelijk op papier zou vermoeden. De relatief intieme setting van het KINK Distortion Stage draagt daar vandaag ongetwijfeld aan bij. Het viertal uit North Carolina moet even op gang komen. Het veld voor het KINK Distortion Stage is aanvankelijk vrij leeg - waarschijnlijk ook door de onbekendheid van de band - maar als de aanstekelijke deathcore met zijn trage breakdowns en de diepe grunts van bruller/rapper Dustin Mitchell beginnen te werken, vult het zich geleidelijk aan steeds meer. Een cover van Limb Bizkit’s Rollin’ is een schot in de roos.

Filth @ DMF 2026 © Marijn Davids

Tussen al het death- en thrash-geweld is het meer rockgeoriënteerde Godsmack toch een beetje afwijkende naam op de poster. Geteisterd door een fikse rij recente bezettingswisselingen wordt er vanavond, met o.a. sterdrummer Mike Mangini (ex-Dream Theater) in de gelederen, desondanks uitstekend gespeeld. Toch reikt het enthousiasme van het publiek niet veel verder dan de voorste rijen. Ook de band ontgaat het lauwe ontvangst niet. Wanneer zanger/gitarist Sully Erna ons toeroept ‘Are you awake yet?’ lijkt dat niet alleen te verwijzen naar het vervolgens gespeelde Awake. En hoewel het populaire, afsluitende I Stand Alone toch nog even als een triomf voelt, moeten we concluderen dat het vooral de hardere bands zijn die het op de Eindhovense ijsbaan goed doen dit weekend.

Dat laatste wordt daarna wederom goed gedemonstreerd bij Sanguisugabogg op het KINK Distortion Stage. Het publiek gaat vanaf de eerste tonen enorm tekeer op de brute death metal van het kwartet uit Ohio, VS. De pit blijft continu in beweging als een soepele draaimolen die maar af en toe een zwengel nodig heeft, waar zanger Devin Swank moeiteloos voor zorgt. Het stof waait gedurende de hele set tot metershoog de lucht in, wat met de ondergaande zon voor een postapocalyptisch schouwspel zorgt. Absoluut de juiste band op de juiste plaats.

Vanwege logistieke redenen moesten we afsluiter In Flames helaas missen. Desondanks waren we weer getuige van een geslaagde editie van Dynamo Metalfest met een fraaie mix van oldskool-favorieten en opkomende, moderneregeluiden op een metal-historische locatie die ook in 2026 nog voor een uitstekende, positief bijeengepakte sfeer zorgt.

Dynamo Metalfest 2026 – zondag16 augustus – Eindhoven, Nederland

Tekst & foto's: Marijn Davids