Festivalverslag | Dynamo Metalfest 2026 – Zaterdag
- Marijn Davids
- 11 minuten geleden
- 5 minuten om te lezen
Van 1988 tot 1992 was de Eindhovense Kunstijsbaan het jaarlijks toneel van het legendarische Dynamo Open Air Festival, voordat het door schaalvergroting verplaatste naar ander terrein, tot en met een laatste editie in 2005. Toch waren het vooral die eerste jaren die zo instrumentaal waren voor de verspreiding van de thrash- en speedmetal in Europa aan het eind van de jaren 80. Bands praten er nog steeds over. Met de grote revival van voorgenoemde genres herrees ook Dynamo uit de as in de vorm van Dynamo Metalfest, dat sinds 2015 op dezelfde locatie (inmiddels onderdeel van het huidige IJssportcentrum) wordt gehouden. Opvallend veel namen van toen hebben de line-up de laatste tien jaar al gesierd. En wie vandaag om zich heen kijkt tussen het multigenerationele publiek zal al snel concluderen dat ook best wat bezoekers er waarschijnlijk 35 jaar geleden ook al bij waren.
Het festival duurt inmiddels drie dagen en wij arriveren op de tweede dag, wanneer de drukkende hitte van een dag eerder is verruild voor een vochtige benauwdheid met grijze bewolking. Het draagt in combinatie met de ovale tribunes rond het veld alleen maar bij aan het bijeengepakte gevoel van een donkere indoor-club die deze muziek zo goed kan gebruiken.
Een generatiegenoot van het festival is het Amerikaanse Overkill. De east coast-thrashers zijn sinds hun debuutplaat in 1985 met hun even eenvormige als aanstekelijke oldskool speed metal onafgebroken actief geweest met tours en platen. Oude nummers als Rotten to the Core worden ook in 2026 nog luidkeels meegebruld. Zanger Bobby Ellsworth is vandaag het enige Overkill-lid van het eerste uur op het podium. We zien de inmiddels 67-jarige krijser regelmatig zichtbaar op adem moeten komen achter de versterkers als de gitaarsolo’s het spotlicht even overnemen. Maar steevast keert hij als herboren weer terug, als metafoor voor de carrière van de band. Als tijdelijke bassist herkennen we de Vlaamse ex-Fear Factory-gitarist Christian Olde Wolbers, die ons nog even in het Nederlands toespreekt.
Overkill @ DMF 2026 © Marijn Davids
Aanzienlijk hedendaagser klinkt het Engelse Employed to Serve. De hoekige metalcore gaat er op het kleinere KINK Distortion Stage vandaag goed in. Juiste de intiemere setting van deze hoek van de schaatsring helpt daarbij uitstekend. Zangeres Justine Jones heeft niet veel woorden nodig om de pit voor het podium aan de gang te krijgen. Muzikaal is het vooral verbind-de-puntjes, maar live vallen de strakke staccato-gitaren met hun trage breakdowns en melodieuze refreinen goed op zijn plaats.
Aan het aanwezige publiek dat zich daarna voor het podium heeft verzameld lijkt de reputatie van Castle Rat ze al vooruitgesneld. Toch is het ons niet helemaal duidelijk waarom. Muzikaal passen ze in de revival van occulte 70s-rock van vijftien jaar geleden, inclusief verklede bandleden en sfeerverlichting op het podium. De theatrale sword & sorcery- elementen dragen de show ook niet echt, en verbindende verhaaltjes van zangeres Riley Pinkerton houden de boel enkel op. Er wordt prima gepeeld, maar de zo goed getroffen 70s-productie van hun platen horen we live ook minder terug. Leuk, maar we hebben het allemaal al wel eens beter gehoord en gezien.
Castle Rat @ DMF 2026 © Marijn Davids
Ook een Dynamo-ganger van de eerste jaren is Primus. In 1991 stond het excentrieke trio al op hetzelfde podium, waar zanger-bassist Les Claypool, die inmiddels oogt als een kruising tussen Captain Beefheart en Pierre Kartner, nog wat anekdotes over deelt. Ondanks de experimenteel aangelegde muziek slaat Primus ook vandaag weer prima aan. En dan kiest de band met moeilijkere nummers als Frizzle Fry en Mr. Krinkle - met Claypool in varkensmasker op staande bas – niet eens voor de makkelijkste aanpak. Publieksfavorieten Tommy the Cat en John the Fisherman ontbreken, maar we krijgen nog wel een versie van Dio’s Holy Diver met Death Angel-zanger Mark Osegueda achter de microfoon.
Hoewel de band afkomstig is uit Oostenrijk zorgt Nederlandse frontman Heavy Kevy van Insanity Alert al snel voor een korte afstand tot het publiek en wordt het wederom feest bij het KINK Distortion Stage. De crossover-thrash, waarin regelmatig geciteerd wordt uit genre-klassiekers, wordt live aangevuld met geïmproviseerde kartonnen borden met slogans, opblaasdieren en strandballen. En doordat die strandballen blijven liggen blijft het terrein voor het kleine podium nog lang na de laatste noten van Insanity Alert een beachvolleybalveld.
Ruim voor aanvang van het Russische Slaughter To Prevail kunnen we al vaststellen dat ze in ieder geval het stoerste drumpodium ooit hebben. Een reusachtige beer buigt zich over de trommels en de testosteron-show die volgt is al even subtiel; lompe, loeistrakke deathcore voorzien van indrukwekkende pyrotechnics. De gemaskerde muzikanten staan allen op risers. Frontman Alex Terrible, die zijn teksten in afwisselend Russisch en Engels brult, toont zich zonder masker een goedlachse good guy en geeft zelfs nog even een optimistische motivational speech. Het momentum van het optreden dreigt even in te zakken bij een wat ongeïnspireerde drumsolo, maar qua publieksreactie is Slaughter To Prevail misschien wel het hoogtepunt van de dag. Het laat zien dat het niet alleen Oldskool is, wat het goed doet op Dynamo.
Self Deception uit Zweden lijkt daarna op het KINK Distortion Stage niet helemaal goed te kunnen kiezen wat ze willen qua stijl. Melodieuze passages met de cleane, zuiver gebrachte zang van Andreas Clark wisselt af met meer hakkende stukken, waar men dan weer prima een pit kan vormen. Ook de podiumuitstraling gaat alle kanten op - de kleurig uitgedoste bassist Patrik Hallgren lijkt wat licht out of place tussen de overige muzikanten. Een selecte club Dynamo-gangers weet Self Deception’s eclectische aanpak goed te waarderen, maar velen hebben zich al opgesteld bij de Mainstage voor de afsluiter van vanavond.
Self Deception @ DMF 2026 © Marijn Davids
Als er één band is waarbij de hele erfenis van de klassieke thrashbands op een hedendaagse manier bijeenkomt, is het wel Lamb of God. De ritme-gedreven, vaak behoorlijk gecompliceerde songstructuren, de agressieve zang van Randy Blythe en de tekstuele mix van maatschappelijke en introverte thema’s, maar dat alles op een geheel eigen moderne, groovende wijze. De band uit Virginia in de VS heeft inmiddels tien albums op zak en ook vanavond blijkt weer dat bangers als Laid to Rest, Walk with Me in Hell en Redneck in 2026 zijn uitgegroeid tot oprechte genre-klassiekers. Visueel krijgen we pyro’s die die van Slaughter to Prevail naar de kroon steken, maar soms gaat het er ook uiterst subtiel aan toe, zoals bij de gitaarintro van Grace, waarbij we enkel de gitaristen op een verder volledig duister podium zien. Een uiterst waardige afsluiter van een uitstekende tweede dag van Dynamo Metalfest.
Dynamo Metalfest 2026, Eindhoven © Marijn Davids
Dynamo Metalfest 2026 – zaterdag 15 augustus – Eindhoven, Nederland
Tekst & foto's: Marijn Davids
