Festivalverslag | Alcatraz 2026 – Donderdag
- Pieter Bouckhout
- 6 minuten geleden
- 5 minuten om te lezen
Vier dagen Alcatraz Open Air. Vier dagen gitaren, fotopits en waarschijnlijk veel te weinig slaap. De Lange Munte in Kortrijk opende donderdag opnieuw de gevangenispoorten en wij waren er vanaf het begin bij, met het plan om zoveel mogelijk bands voor onze lens te krijgen.
Eén ding viel daarbij al snel op: het is druk. Veel drukker zelfs dan we ons van vorige edities herinneren. Waar je vroeger relatief vlot van het ene naar het andere podium kon wandelen, is het nu regelmatig aanschuiven. Aan de drankstanden, om iets te eten en op sommige momenten zelfs gewoon onderweg naar een ander podium. Het festivalterrein lijkt stilaan zijn maximumcapaciteit bereikt te hebben.
Dat doet gelukkig weinig af aan de sfeer, want vanaf de namiddag draaien de drie grote podia op volle toeren. Wings of Steel, Cyclone en Aeveris mogen de eerste gitaren van het weekend laten horen, waarna we voortdurend heen en weer lopen tussen Prison Stage, Swamp en Helldorado. La Morgue laten we dit jaar noodgedwongen links liggen. Met de camera is het kleinste podium van Alcatraz quasi onbereikbaar, zonder gevaar voor ons materiaal en met drie andere podia te coveren is de planning al strak genoeg.
Een laatste keer Channel Zero in open lucht
Na passages bij onder andere Funeral Dress, Soulfly, Sacred Reich en Heidevolk is het later op de avond tijd voor een band die we ondertussen al ontelbare keren voor onze lens hebben gehad, maar toch is het deze keer anders.
Channel Zero is bezig aan zijn afscheidstournee en daarmee krijgen we op Alcatraz een laatste kans om de Belgische metaliconen in open lucht aan het werk te zien.
De start van hun set voelt eerlijk gezegd wat vreemd aan. De eerste nummers missen wat van de energie die we normaal van Channel Zero gewoon zijn. Misschien spelen de verwachtingen mee, want bij een afscheidsshow hoop je automatisch op dat tikkeltje extra. Naarmate de set vordert komt er gelukkig meer vuur in.
Het blijft hoe dan ook bijzonder om een band met zo'n staat van dienst nog een laatste keer op een Belgisch festivalpodium te zien. Channel Zero heeft meer dan drie decennia een belangrijke rol gespeeld in onze metalscene en nummers als Black Fuel zijn ondertussen gewoon deel van het collectieve Belgische metalgeheugen.
Nog één keer Franky en co. onder de open hemel dus. Dat alleen al maakte deze passage de moeite.
Mikkey Dee blijft Mikkey Dee
Niet veel later staat er op de Swamp Stage nog een naam met een stevige brok muziekgeschiedenis achter zich. Mikkey Dee zagen we eerder dit festivalseizoen al aan het werk met zijn twee kompanen, maar een voormalige Motörhead-drummer laten we natuurlijk niet zomaar passeren.
En onze Dee blijft gewoon een geweldige drummer.
Dat hij na al die jaren nog steeds met zoveel kracht achter zijn drumstel zit, is indrukwekkend om te zien. Alleen blijf ik na een tweede passage bij Mikkey Dee With Friends met hetzelfde gevoel achter. Die twee friends zijn prima muzikanten, maar ze maken er natuurlijk geen Motörhead van.
Misschien is dat ook een oneerlijke vergelijking. Zodra je die nummers hoort en Dee achter dat drumstel ziet zitten, verwacht je ergens automatisch dat Lemmy plots aan de andere kant van het podium verschijnt, maar dat gaat helaas niet meer gebeuren.
Ondertussen begint de openingsdag stilaan naar zijn einde te lopen en moeten we een keuze maken. Imminence sluit Helldorado af, maar begint op hetzelfde moment als Alestorm op de Prison Stage.
Normaal proberen we zoveel mogelijk bands mee te pikken en lopen we na 1 nummer aan de Prison snel via de Backstage naar Helldorado, maar deze keer niet.
Camera mee en richting Prison Stage, want van Alestorm willen we niets missen.
Alestorm – Alle remmen los
We staan nog in de fotopit wanneer Keelhauled wordt ingezet. Dat is meteen zo'n nummer waarbij het moeilijk wordt om alleen maar met fotograferen bezig te zijn. Dan maar fotograferen én meebrullen.
Niet veel later vliegen de eerste gigantische opblaaseenden over het publiek en weten we eigenlijk al hoe laat het is. Alestorm is nog maar net begonnen en de Prison Stage is veranderd in één groot piratenfeest.
Na Killed to Death by Piracy, The Sunk'n Norwegian en Zombies Ate My Pirate Ship volgt met Mexico een eerste grote meezinger. De duizenden yo-ho-ho's rollen over de weide en vanaf dat moment lijkt zowat iedereen mee te zijn in de onzin.
Bij Under Blackened Banners krijgen we dan plots een elektronische intro voorgeschoteld. Even lijkt het alsof Electric Callboy zich ergens backstage met de setlist heeft bemoeid, voor de gitaren het opnieuw overnemen.
Ook Banana uit The Thunderfist Chronicles passeert. Livin' my best life as a pirate! Het nummer is duidelijk nog wat minder ingeburgerd bij het grote publiek dan de oudere klassiekers, al wordt dat ruimschoots gecompenseerd door het absurde gehalte ervan.
De cover Hangover zorgt vervolgens voor meer herkenning, waarna ook Hyperion Omniriff voorbijkomt, maar dan is het tijd om te gaan varen.
Allemaal in de roeiboot
Bij Nancy the Tavern Wench krijgt het publiek de opdracht om te gaan zitten. Eerst de voorste rijen, vervolgens steeds verder naar achteren. Een paar tellen later zit een flink stuk van de Prison-weide op de grond en begint iedereen synchroon te roeien.
De Marie-Louise? Nee, gewoon het grootste piratenschip dat die dag in Kortrijk te vinden is.
Let's row like a fucking boat!
Het blijft een behoorlijk belachelijk zicht, maar probeer maar eens niet te lachen wanneer duizenden metalheads op een festivalweide plots gezamenlijk aan het roeien zijn.
Daarna gaat het tempo nauwelijks nog naar beneden. De titeltrack Alestorm wordt gevolgd door The Storm, waarna P.A.R.T.Y. de weide opnieuw aan het springen krijgt. Niet bepaald hogere wiskunde, dat refrein, maar het werkt.
Bij Shit Boat mag vervolgens zowat iedereen luidkeels verkondigen dat een bepaald piratenschip "can eat a giant bag of dicks". Ondertussen blijven de crowdsurfers richting podium komen en varen de opblaaseenden nog altijd over het publiek. We proberen ze op een bepaald moment te tellen en geven het op bij acht. Of het er uiteindelijk meer waren, durven we niet zeggen.
Met Drink komt daarna nog zo'n nummer waarvoor Alestorm op een festival gemaakt lijkt. De halve weide hoeft maar een paar woorden te horen en de rest volgt vanzelf.
We are here to drink your beer!
Veel ingewikkelder hoeft het soms niet te zijn.
Alsof de show nog niet absurd genoeg was, verschijnt tijdens Uzbekistan ook nog een dinosaurus op het podium. Geen idee waarom. Het is ondertussen ook al lang het punt voorbij waarop iemand bij een Alestorm-show nog naar een verklaring vraagt.
Fuck you, Belgium!
Voor de finale haalt Alestorm nog één van zijn bekendste nummers boven: Fucked With an Anchor.
Boven het podium verschijnen gigantische opblaasbare letters die de boodschap voor iedereen nog eens duidelijk maken: FUCK YOU. Het publiek heeft weinig aansporing nodig om hetzelfde richting podium te brullen.
En dan lijkt het erop te zitten.
"Fuck you, Belgium!"
Waarna uit de PA plots... Piet Piraat klinkt, euh wat? hoor ik dat goed?
Vuurwerk boven het podium, een weide vol metalheads die vrolijk Piet Piraat meezingt en nog altijd een massa gele eenden tussen het publiek. Het vat het voorbije uur eigenlijk perfect samen.
Alestorm neemt zichzelf voor geen meter serieus en misschien is dat net waarom het live zo goed werkt. Je kan discussiëren over hoe goed de muziek is of hoeveel keer je een grap over bier, piraten en geslachtsdelen kan maken, maar op een festival doet dat er plots allemaal niet meer toe.
We hebben die avond vooral ontzettend veel plezier gehad,.
Voor ons is de prijs voor het optreden van de eerste dag dan ook binnen.
Nog drie dagen Alcatraz te gaan.
Alcatraz Open Air 2026 – donderdag 6 augustus 2026 – Kortrijk, België
Tekst & foto's: Pieter Bouckhout
