Concertverslag | Our Promise - Kavka Zappa
- Ilke Clissen
- 15 minuten geleden
- 3 minuten om te lezen
Our Promise is een band die ik twee jaar geleden leerde kennen als voorprogramma van Future Palace. Op die zekere dag in de kleine zaal van Trix heeft de Duitse band mij zodanig van mijn sokken te blazen, dat ze zelfs de hoofdact wisten te overschaduwen. Toen ik hoorde dat ze dit jaar met een headline tour naar Kavka Zappa kwamen en (onder andere) Temptations For The Weak met zich meebrachten, wist ik dat ik hier bij moest zijn. Of de wow-factor van Our Promise nog steeds even groot zou zijn, nu het verrassingseffect niet langer van kracht was, was de vraag.
Temptations For The Weak
Om twintig na zeven begon Temptations lekker vroeg aan hun set. Enorm veel volk was er dan helaas nog niet aanwezig. Met massa's energie ging de band van start en daar waar ze wederom een zeer sterke show wisten neer te zetten, kregen ze het publiek maar moeilijk op gang. Zelfs de handdoek van zanger Jadran kreeg maar geen circle pit in gang gedraaid, al zal dit niet aan het enthousiasme van de band zelf gelegen hebben. Naar het einde van de set toe kwam er nog wel een respectabele wall of death aan te pas, maar ik vrees dat het overgrote deel van het publiek op dit moment nog te nuchter was om zichzelf te laten gaan. Ik heb mij in elk geval wel weer enorm geamuseerd bij Temptations For The Weak, met Crossroads als persoonlijke hoogtepunt.
Throatcut
Als tweede was Throatcut aan de beurt. Hier had ik absoluut geen idee wat ik moest verwachten en eerlijk gezegd, weet ik het achteraf nog steeds niet helemaal. Het grote aantal tempo-shifts maakte het soms moeilijk om te weten hoe je nu net moest bewegen/meedoen op hun muziek. Daardoor was deze net iets minder mijn ding. Ook zij hadden vrij veel moeite om het publiek op gang te trekken, ondanks hun hoge energiegehalte. Om de paar minuten werd er wel gevraagd om een moshpit op gang te trekken en keer op keer gebeurde dit niet. Het begon eigenlijk net een beetje pijnlijk te worden, wanneer dan toch ne man of twee het voortouw namen en de boel in gang zetten.
Our Promise
Iets later was het dan de beurt aan Our Promise. Zij kwamen het podium op met maar één doel; ons naar huis laten gaan met een grotere glimlach dan hoe we waren aangekomen. Dit was bijna onvermijdelijk. De hele band stond namelijk zelf de ganse tijd met een gigantische, aanstekelijke glimlach op het podium. Wat vrij ironisch is, wanneer je luistert naar hun (vaak vrij deprimerende) teksten. Op dit moment was er al wat meer bier de toonbank gepasseerd en kwam er aanzienlijk meer respons vanuit het publiek wanneer er werd gevraagd om de pit te openen, gelukkig!
Om dus terug te komen op mijn vraag van in het begin; blijft de band even goed zonder het verrassingseffect? Ja, absoluut! Hun energie op het podium is insane, de chemie tussen beide zangers is zo leuk om te aanschouwen waardoor hun enthousiasme bijna even aanstekelijk is als hun glimlach. Vanaf opener The Worst tot afsluiter Panic Waves, het was moeilijk om stil te blijven staan. Er werd misschien niet de hele tijd even zuiver gezongen en af en toe leken ze even in de knoop te zitten met hun teksten, maar als je dan merkt dat het publiek dit zorgeloos kan overnemen, dan weet je dat er iets magisch aan de hand is. De momenten waar het echt belangrijk was; de hoogste uithalen en de krachtigste grunts, kwamen er wel allemaal goed door, dus dat maakte heel veel goed. Als Vik dan bij Losing You de pit in ging en zo Rafa op het podium nog meer liet schijnen met zijn emotionele clean vocals, dan voelde je dat deze mannen de tijd van hun leven hebben tijdens deze liveshows.
Hierna kwam dan mijn absolute hoogtepunt van de avond; Hijack. Afsluiters FiftyFive en Panic Waves wisten op hun beurt het energieniveau nog een laatste keer omhoog te tillen en vooral bij die voorlaatste barstte absoluut de zotste pit van de hele avond los. Allez, ze hadden er dan ook wel specifiek om gevraagd om de grootste pit die de zaal ooit gezien heeft te openen, maar dan nog! Ik betwijfel of het echt de grootste was van deze zaal, maar als je zag hoe het publiek er aan het begin van de avond bijstond, voelde dit toch aan als een klein mirakel. Al bij al was het echt een geweldige avond! Heel jammer van het gebrek aan enthousiasme bij Temptations, die band verdient veel beter, maar uiteindelijk is het toch allemaal goed losgelopen.
Vrijdag 24 april 2026, Kavka Zappa (Antwerpen) | Tekst: Ilke Clissen, Foto's: Jody Beyne (Dansende Beren)
