Op zondag 15 december kan je deze Christian rockers weer terugvinden in de Trix. Eigenlijk spelen ze hier zowel zaterdag de 14e, als zondag de 15e. Het eerste concert is al uitverkocht en ook voor het optreden van zondag zijn er nog maar enkele tickets te verkrijgen. Tot slot is dit ook het allerlaatste concert van hun tour, dus waarom nog twijfelen? Website Tickets & Info zondag 15 december 2019, Trix (Antwerpen) #live #liveshow #concert #concerttip #liveconcert #liveperformance #liveconcert #ilkeclissen #skillet #trix #trixantwerpen #biebobconcerts

Op 30 november ging ik naar Plutofest in Oosterzele, georganiseerd door een groep mensen verbonden aan jeugdhuis Pluto uit Herzele. In het vooruitzicht 6 bands, gaande van Death Metal tot Punk met Keltische invloeden. Het beloofde een interessante dag te worden. Tyrant's Kall De band die de spits mag afbijten is Tyrant’s Kall. Zeer stevige Doom/Death Metal band met een zangeres, Esmee Tabasco, die een heel uitgebreid stembereik etaleert. Tussen constant zalven en growls, gesteund door muzikanten die zich ook niet onbetuigd laten, krijgen we een zeer intense set. Zeer zeker een band met potentieel, de moeite om te volgen naar de toekomst toe. Balance Of Terror Tweede band is Balance Of Terror. Deze Death Metal band uit Noord-Frankrijk is de reïncarnatie van Lappalainen, die meer richting Folk/Black gingen. Spijtig genoeg is er nogal weinig interactie met het publiek, wat deels wordt goed gemaakt door een strakke set zonder te veel pauzes. Wat mij betreft, zit er zeker en vast potentieel in deze band. Opgebouwd uit de rest van Lappalainen, kan je zeker en vast zien dat deze heren goed op elkaar ingespeeld zijn. Carrion Derde band vandaag is Carrion, degelijke Death Metal uit Deinze met toch al 2 langspelers in hun bagage, Revelations en Time To Suffer. Heel stevige set, wat meteen een eerste hoogtepunt van de dag is. De sfeer begint er stilletjes aan in te zitten aan het podium. De eerste mini-moshpit is een feit. Zeer onderhoudende set van een band met potentieel. Nightqueen Vierde band van de dag is Nightqueen, na 3 zwaardere bands tijd voor iets anders. Deze band met cleane vocals speelt eerder Symfonische Metal wat zeker aan slaat. Ondertussen is de zaal al goed gevuld en de sfeer zit er goed in. De zangeres trekt het publiek mee in een heel boeiende set, waarin ze het publiek verleidt als het ware. Naar het einde van het optreden wordt de zangeres bijgestaan door de zanger van Beyond The Labyrinth, wat nog enkele interessante songs oplevert. Black Tartans Vijfde band van de dag is Black Tartans. Al een hele dag lopen er mannen in zwarte kilt rond tussen het publiek. Nu mogen deze eindelijk hun duivels ontbinden. In een strakke set wordt het publiek meegesleept door de tonen van de alomtegenwoordige doedelzak, waarover een sausje van punk wordt geserveerd. Het publiek zit het graag gebeuren en er wordt een stevig feestje gebouwd. Als Andy (een van de zangers) samen met 2 kompanen in het publiek duikt, wordt de laatste ronde ingezet met enkele covers. De Black tartans staan altijd garant voor een feestje en stellen ook nu niet teleur. Warrant Als laatste mag het Duitse Warrant afmaken wat de Tartans begonnen waren. Deze Speed Metal veteranen uit Duitsland vliegen er direct in, en trekken hun niet te veel aan dat er toch al een deel van het volk vertrekt na de Tartans. Ze spelen alsof ze op de mainstage van Wacken staan. Ze trekken ons mee in hun verhalen over de mythes van koning Arthur en veel andere, ondersteund door een beul op het podium, die nu eens iemand van de band executeert, dan weer een slachting wil aanrichten in het publiek. Het publiek amuseert zich kostelijk en vraagt dan ook om meer, waar de heren graag in meegaan. Na een uur en een half klonk de laatste noot in zaal Amb8. Een heel interessante dag, met veel verschillende stijlen metal zonder een echt zwakke band. Er was voor ieders wat wils. Zeker en vast potentieel naar de toekomst toe in deze formule. Op naar 2020. zaterdag 30 november, Zaal Amb8 (Oosterzele) | Foto's: Chris Bosseloo #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #ReinoutVanVaerenbergh #plutofest #amb8 #amb8oosterzele #tyrantskall #warrant #carrion #nightqueen #blacktartans #balanceofterror

donderdag 28 november, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Magali Decamps Zoals de Dead Reckoning truck aan 100 km/u karkassen op z’n roeste voorpinnen rijgt, zo maaide ook Celeste zonder stoppen het publiek in de Ancienne Belgique op 28 november tot pulp. De band ademde een soort brutale kwaadaardigheid. Een pracht-combinatie om samen met STAKE het podium te delen maar in vergelijking een pak duisterder en subtieler in melodie. Hier werd duidelijk een beetje meer ‘black’ in de mix gegoten. De bloedrode balkons werden bloedrood verlicht, zij het niet door de massieve schijnwerpers die de 4 leden tot zwarte schimmen omvormden, dan was het wel door de bloedrode hoofdlampen waarmee ieder lid de duisternis doorboorde. Dat Celeste niet collectief al hun snaren, cimbalen, plectrums, drumstokken en vellen deden breken begon me na verloop van tijd meer en meer te verwonderen. Terwijl de gitaristen het ene dissonante akkoord na het andere van hun stalen kabels raspten, gingen de baspedalen van drummer Antoine Royer met de snelheid en intensiteit van een klopboor door beton tekeer. En dit alles non-stop. Even abrupt als het begon kwam de show ook weer ten einde en de 4 zaklampen verloren gloed wanneer ze zonder terug te keren in het duister verdwenen. De trilharen die er in slaagden om tijdens de vlotte wissel terug recht te komen werden al snel door STAKE terug neergemaaid. 12 jaar geleden stonden er piepjonge versies van het viertal, toen nog Steak Number Eight, allicht onwennig op hetzelfde podium dat ze zich nu met schijnbaar alle zelfvertrouwen van de wereld eigen maakten. Na 12 bewogen jaren is de attitude STAKE nog steeds nederig en is hun passie, overgave en dankbaarheid om te kunnen doen waar ze goed in zijn enkel toegenomen. De opkomst was dan ook massaal. Hun heroïsche terugkomst was in het kader van hun nieuwe album Critical Method waarop de band zich onder hun nieuwe naam heruitvonden. Hoewel ze vroeger besloten geen Steak Number Eight-nummers meer te spelen en bijna verontschuldigend aankondigden dat ze dit toch gingen doen, vond helemaal niemand dit erg. Integendeel. De band verklaarde even geleden dat het ingaan van een nieuw hoofdstuk enorm geholpen had op vlak van inspiratie en songwriting en dat is beslist geen leugen, maar nummers als Your Soul Deserves to Die Twice en het bombastische Gravity Giants lijken nog even te mooi om te laten liggen. Zoals ze de show met de intro van hun nieuwe plaat openden gingen ze er naar het einde toe gewoon mee verder, want parels als The Absolute Center en het agressieve machinale tempo van Careless zetten de zaal zo mogelijk nog meer op stelten. Waar sommige bands er bijna principieel bij blijven geen encores te doen deed STAKE dit beslist wel. Na teruggejuicht te worden hadden ze maarliefst 3 bisnummers in petto, beginnende met een piano-intro van Human Throne en de disclaimer : ‘’Dit is de eerste en de laatste keer dat ik dit doe.‘’ Brent’s blikje Jup werd naar het klavier geplant en na enkele seconden vertrokken te zijn viel de boel stil en kreeg een roadie enkele komische verwijten naar z’n hoofd geslingerd omdat er iets met de zangmicro scheelde. Dankzij de familiale sfeer die STAKE in de zaal bracht werd er eens goed gelachen en werd het nummer gewoon hervat. Hierna werd het tijd om nog een laatste keer alles open te smijten met de outro van Pyromaniac als passend slot van een optreden dat van het begin tot het einde barstte van rauwe energie. Na een uitvoerig afscheid gingen de lichten aan en luisterde iedereen die net uit de kolkende massa lichamen was gekropen naar ‘Geen wonder dat ik ween’ dat door de speaker zoemde. Dit keer niet van Paul Severs maar zeker wel de cover-versie van STAKE. En inderdaad, plakkend van andermans zweet, met hier en daar een losser tandje en vol blauwe plekken kan een mens al eens beginnen wenen. Desondanks een absoluut monsterlijke show. STAKE blijft een organisch wezen dat niet bang is om een andere weg in te slaan wanneer zij dit zelf nodig achten en dat wordt zeker geapprecieerd! Setlist : Devolution Catatonic Dreams The Return of The Kolomon Everybody Knows The Absolute Center Doped Up Salvations Eyes For Gold Your Soul Deserves To Die Twice Gravity Giants Critical Method Careless Encore: Human Throne (Piano intro) Black Eyed Pyromaniac (outro only) Encore 2: Geen wonder dat ik ween (Paul Severs cover) #concertreview #concertverslag #liveshow #liveconcert #concert #liveperformance #nicocluckers #celeste #stake #anciennebelgique #abbrussel #abconcerts

Eerder zag je hier al het fotoverslag verschijnen van hun show in Dynamo Eindhoven. Tijdens de tour stond echter ook De Kreun in Kortrijk op het programma. Een power metal party zo dicht bij huis, daar mochten we niet op ontbreken! Cyhra Battle Beast zondag 1 december, De Kreun (Kortrijk) | Foto's: Pieter Bouckhout #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #concertfotograaf #dekreun #DeKreunKortrijk #battlebeast #cyhra #pieter

Steve Harley, de originele Cockney Rebel, gaat akoestisch toeren in trio-formule. Steve wordt vergezeld door de originele Cockney Rebel-bandleden Barry Wickens (viool, gitaar) en James Lascelles (piano, percussie). Steve Harley en Cockney Rebel werden wereldberoemd met hun hits: Mr. Soft, Judy Teen, Mr. Raffles en natuurlijk ook ‘Make me smile’ en ‘Sebastian’! Een sfeervolle voorstelling van de man die door Rod Stewart werd beschreven als "Eén van de beste tekstschrijvers die Groot-Brittannië ooit heeft geproduceerd". (Bron: CC Zomerloos Gistel) Steve Harley zaterdag 30 november, CC Zomerloos (Gistel) | Foto's: Michel de Pourcq #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #Zomerloos #Gistel #steveharley

woensdag 27 november, Trix (Antwerpen) | Foto's: Wim Wilms In plaats van het dak in brokstukken naar beneden te laten storten was de bedoeling van deze avond om de Trix aan haar funderingen aan te pakken. Een zware taak die A.A.Williams, Brutus en Cult of Luna respectievelijk op zich zouden nemen. Er werd dus niet naar boven gesloft maar de bekende horde zwarte hoodies stroomde massaal in de richting van de hoofdzaal voor de muzikale rollercoaster die op het programma stond. De eer om voor de eerste maal het geroezemoes van een nog steeds aanzwellend publiek stil te leggen was aan A.A.Williams uit London, die nummers bracht van haar kersvers debuut. Met de drums uiterst rechts, de gitarist uiterst links en A.A. zelf centraal, voorzien van zowel een gitaar als een keyboard brachten ze met een modeste opstelling misschien wel het meest ingetogen optreden van de avond, telkens aan een rustig tempo en toch erg zwaar geladen. Een meeslepend repertoire om de ogen even bij te sluiten dus. Moeilijk om een beter voorprogramma voor de geest te halen voor wat nog te wachten stond. In een stoffig wachtzaal-tijdschrift las ik eens dat Stefanie Mannaerts van Brutus van kleins af aan op potten, pannen en blikken dozen sloeg tot ze door haar grootmoeder op de vingers werd getikt omdat er mee moest gekookt worden. Dat ze sindsdien waarschijnlijk nooit gestopt is met allerhande zaken ritmisch aan diggelen te slaan is duidelijk te horen in elke set die Brutus brengt. Hoewel het hier om stuk voor stuk uitstekende muzikanten gaat, die elk een doordachte rol spelen in hun steeds verfijnder klinkend oeuvre, blijft het onwaarschijnlijk indrukwekkend hoe zij de band op haar schouders draagt. Aangezien de tijd voor iedereen beperkt was koos Brutus er voor om hun '40 minutes of fame' te decoreren met overwegend materiaal van hun gloednieuw album Nest. Om de zoveel nummers werd er eens teruggeschakeld naar oude, bekende meezingers zoals Horde II en Drive die in vergelijking iets meer rechtuit klinken. Dit was de energetische piek van de avond en voor wie van afwisseling houdt een perfecte verademing tussen A.A.Williams en Cult of Luna. Laat echter niet gezegd zijn dat het Cult of Luna aan energie ontbrak! Alleen werd het in een totaal andere verpakking gebracht. Na het fenomenale Mariner, in samenwerking met de Julie Christmas, (o.a. bekend van Made Out Of Babies en haar soloproject) besloten ze de krankzinnige bosheks even thuis te laten en de logistieke opgave van samen een tournee te plannen even te laten voor wat het was. In plaats daarvan namen ze A Dawn to Fear op, een album waarvoor ze naar eigen zeggen op voorhand geen uitgedacht concept hadden, in tegenstelling tot al hun vorig werk. Een bepaalde atmosfeer kan berusten op geluid maar natuurlijk ook op beeld en om te verzekeren dat beide aspecten verzorgd waren zorgde Cult of Luna voor een unieke backdrop. Het podium werd omgetoverd tot een waar kunstwerk. Vooraleer de 6 zwarte silhouetten voor ons verschenen werd de aandacht even gevestigd op 3 gigantische doeken die als zeilen van gezonken masten, wapperend in de wind een onheilspellend schouwspel vormden. Silhouetten van 2 drumkits en de overige leden ertussen, die hun gitaren als bijlen in de lucht hesen, werden voor het doek afgetekend. De volle gelaagde klank van trage, dreunende riffs, ingesloten door een dubbele dosis percussie, werd galmend op een begeesterd publiek in extase losgelaten. Cult of Luna klinkt als verdwalen in een koud naaldbos en vol overgave wegzakken wanneer de bodem openscheurt en de diepte eronder alles verslindt en verteert. De set was een goede mix van oud en nieuw, met voldoende nieuw materiaal, afgewisseld door nummers van overwegend Vertikal en Somewhere Along The Highway. Zo was er in het midden van de show het kwetsbare intermezzo van And With Her Came The Birds en sloot het ensemble de avond af met de 13 minuten crescendo van The Fall. Zoals trouwe fans van de band allicht weten doet Cult of Luna resoluut niet mee aan encores. Ze brengen een volmaakte en afgewerkte set die zou worden tenietgedaan door te verdwijnen en het publiek zich in spanning te laten afvragen of ze al dan niet zouden terugkomen. De laatste noot was de laatste noot en wanneer ze al even vertrokken waren staarde het publiek nog lichtjes verdoofd naar de wapperende schaduwen in de achtergrond alvorens af te druipen naar de bar of merchandise-stand. Setlist Brutus : War Cemetery Horde II Drive Space Justice De Julia II Techno Baby Seal Sugar Dragon Setlist Cult of Luna : The Silent Man Finland Nightwalkers I: The Weapon And With Her Came The Birds Lights on the Hill In Awe Of Passing Through The Fall #concertreview #concertverslag #liveshow #liveconcert #concert #liveperformance #nicocluckers #trixantwerpen #trix #cultofluna #brutus #aawilliams

De Amerikaans-Belgische Trixie Whitley heeft, zowel in het leven als in haar muziek, nooit de traditionele paden bewandeld. Eigen grenzen verleggen en zichzelf heruitvinden zitten haar in het bloed en dat is precies wat ze op haar nieuwe plaat 'Lacuna', die in april verscheen, doet. Het album werd geschreven en opgenomen in Brooklyn onder toezicht van producer Little Shalimar (Run The Jewels) en is een fascinerende combo van elektronica, r&b en indierock geworden. Doe daar nog Whitley's fantastische vocals bij en je krijgt een bedwelmende cocktail waar je onmogelijk aan kan weerstaan. 'Lacuna' is een waardige opvolger voor eerdere succesalbums 'Fourth Corner' en 'Porta Bohemica'. Na een geslaagde passage op Cactusfestival deze zomer, deed Trixie Whitley op 1 december ook Brugge aan! (Bron: Cactus Muziekcentrum) Trixie Whitley Juicy zondag 01 november, MaZ (Brugge) | Foto's: Franky Vanhove #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #frankyvanhove #cactusmuziekcentrum #cactusbrugge #maz #trixiewhitley #juicy

Twee avonden na elkaar AFAS Live in Amsterdam uitverkopen, dat deed deze dame zonder moeite. Vrijdags stond ze hier solo in een mooie intieme setting en deze zaterdag was ze er met haar band om een groter effect over te brengen naar het publiek. Blackbird Beth Hart zaterdag 30 november 2019, AFAS Live (Amsterdam) | Foto's: Emily Parry #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #concertfotograaf #EmilyParry #jordirijnders #AfasLive #AFASLive #BethHart #Blackbird #Amsterdam

Na de Melkweg trok de caravaan van Cult Of Luna, Brutus en A.A. Williams Zuidwaarts richting Antwerpen, waar de licht- en geluidsmuur over Trix neerdaalde. Cult Of Luna Brutus AA Williams woensdag 27 november, Trix (Antwerpen) | Foto's: Wim Wilms #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #cultofluna #brutus #aawilliams #wimwilms #trixantwerpen #trix

De release show van hun nieuwe album onder een nieuwe naam maakte alvast één zaak duidelijk: aan intensiteit wordt er absoluut niet ingeboet ook al vallen er héél wat letters weg in de naam! donderdag 28 November 2019, Ancienne Belgique (Brussel) | Foto's: Magali Decamps #fotoverslag #fotoalbum #fotoreport #concertfotos #concertfotografie #concertphotography #liveconcert #liveshow #liveperformance #magalidecamps #abbrussel #anciennebelgique #stake

Het Melseelse SONS knalde zichzelf met withete single ‘Ricochet’ in no-time in de aandacht als winnaar van De Nieuwe Lichting 2018 en mocht die zomer meteen aantreden op het hoofdpodium van Rock Werchter. Voor de goeie verstaander: SONS gaat hard en kijkt niet achterom. Hun aan sneltreinvaart voorbij denderende tracks zijn stuk voor stuk mosh-pit bommetjes die zelfs de stijfste hark aan het headbangen krijgen, in elkaar geschoten in een vuile garage met de nodige geestverruimende middelen binnen handbereik. Te klasseren onder ‘heerlijke herrie’, tussen Equal Idiots, King Gizzard en Ty Segall. In april bracht SONS hun debuutplaat ‘Family Dinner’ uit, die ze voorstelden in de AB Box. Na een try-out en een schuimbekkend concert op Red Rock Rally stonden ze opnieuw in Brugge om de Cactus Club te verbouwen. (Bron: Cactus Muziekcentrum) Sons The Guru Guru donderdag 28november, Cactus Club (Brugge) | Foto's: Franky Vanhove #concertfotos #concertphotography #Fotoverslag #fotoverslag #concertfotografie #fotoalbum #livefotografie #fotoreport #fotoreportage #concertfotograaf #frankyvanhove #sons #cactusmuziekcentrum #cactusclub #cactusbrugge

Het aftellen kan beginnen voor de reeds stik uitverkochte 14e editie van Hellfest! Uitverkocht as in: alle 3-dagen tickets zijn de deur uit, net als de 2.000 tickets voor Hellfest Cult. Wanneer de verkoop van de dagtickets van start gaat, wordt binnenkort bekend gemaakt. Hou dus hun website en socials in de gaten wil je er alsnog bij zijn. Hieronder vind je een overzicht van de bands die op Hellfest 2020 Clisson (Frankrijk) zullen veroveren. website #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #Hellfest #EmilyParry #Frankrijk #France #Hellfest2020 #Lineup