Search Results

ONLY HUMAN presenteert debuutalbum Planned Obsolescence De Deense progmetalband ONLY HUMAN  heeft op vrijdag 27 maart 2026 haar debuutalbum Planned Obsolescenc e uitgebracht, een existentialistische reis door een wereld op de rand van technologische ondergang. Het album is beschikbaar via Season of Mist . Op Planned Obsolescence combineert de band invloeden van recente progsubgenres (post-Tool, post-Periphery/TesseracT) met elektronische elementen, waardoor een unieke sound ontstaat die zowel technisch als emotioneel resoneert. Zanger Patrick Grønbæch Christensen vertelt over het nieuwe album: "The album is supposed to wake people up to all the ways technocracy is encroaching on society. Tech companies often design their products to have an expiration date, so that we’re forced to replace them with the newest model. Through our social media and the adoption of influencer culture, we now live in a reality where humans are products to be consumed and disposed of." Het album telt acht tracks: Drift (4:44) The Sun and the Moon (3:54) Steep Descent (5:56) Death Cult (3:40) Techno Fascist (6:01) Automata (6:12) Aspire (4:22) Breach (5:41) Planned Obsolescence onderzoekt de spanningen tussen menselijkheid en technologie. Tracks zoals Automata  en Techno Fascist  combineren polyrhythms en zware riffs met elektronische invloeden om de invloed van technologie op onze samenleving voelbaar te maken. Christensen benadrukt: "When the world is going badly, the reason is because people gave up. Things aren’t hopeless. We can absolutely fight back. Hopefully, this album gets people to think about valuing humanity over profit." De band werd in 2022 opgericht en bestaat uit: Patrick Grønbæch Christensen – zang Martin Hastrup – gitaar JaCK Kijne – gitaar Andreas Pröll – drums Guillaume Blanjean – bas Het album werd volledig geproduceerd door Patrick Grønbæch Christensen in de Only Human Studio , met mastering voor vinyl door Brett Caldas-Lima. Coverartwork is gemaakt door Guillaume Blanjean. Het album is te bestellen en te streamen via de volgende link: http://ORCD.co.co

Doodseskader slaat terug toe. Niet met Year Three  — dat verhaal kent u wellicht al — maar met The Change Is Me : tien nummers, geschreven en opgenomen in zeven dagen. Goed voor 100% duivelsuitdrijving. Hoe Year Three  precies klonk, en wat de verandering was waardoor ze hem de trashcan in zwierden, zullen we misschien nooit weten. Maar eerlijk: een beetje mysterie kan geen kwaad. Zeker niet als het een album als The Change Is Me  oplevert. Gutpunch na uppercut, genadeloos rekenen Tim De Gieter en Siefgried Burroughs af met heden, verleden en alles wat op hun weg komt. Hun unieke mix van hiphop, industrial, beats en razernij houdt je ook deze keer van begin tot einde vast, om je dan uitgeteld nog eens de ring in te sturen. Omdat het kan. De vooruitgeschoven singles waren al sterk, maar pas binnen de context van het volledige album komt alles echt tot zijn recht. Dit is geen verzameling tracks — dit is een statement. Until all is 45. Live: vrijdag 17 april, Club Wintercircus, Gent (BE) donderdag 23 april, Bootstraat, Hasselt (BE) zaterdag 2 mei, De Duystere Markt 2026 Eindhoven (NL) DOODSESKADER clearly haven’t had enough of redefining boundaries — they’ve only just gotten started. Tim De Gieter and Sigfried Burroughs return on April 3rd, 2026 with their third full-length album, The Change Is Me , a rollercoaster that can only be described as the unstable lovechild between witch house, hip-hop, industrial dream pop, and stadium rock that can’t decide if it wants to watch the world burn or shout from the rooftops that we need to save it. Their combination of grungy 90s melodies with distorted synths, sludgy bass, hard tuned vocals, rapping, singing, and explosions of undiluted rage at the current state of the world leave you wondering just exactly what it was you smoked last night, and if it was too much or not enough. The Change Is Me  is an album that grabs you by the arm and asks if you’re ready to go on a grand adventure, then pulls you into its chaos before you can say “yes” or “no.” Tim and Sigfried aren’t just breaking the boundaries between genres; they’re breaking out of their own Year cycle, a path they had laid out for themselves at the band’s inception in 2020. Up until now, the duo had set out to document their “journey to getting better” through writing one album each year: Year Zero  (2020), Year One  (2022), and most recently Year Two  (2024). After spending eight months throughout 2024 and 2025 writing, recording, producing and mixing Year Three , the band scrapped the finished record entirely. Playing shows while simultaneously navigating the process of mixing Year Three  created a sort of disconnect – the people that they were when they wrote that record and the people that playing shows made them become were no longer one and the same. “We’re people with faults and strengths, and we realized we needed to accept it. That’s equal parts bleak and liberating. If you’re so focused on self-improvement, you can’t even applaud yourself for how far you’ve come,” the band explains. “This project is meant to be a document of us and of the human condition, not a self-improvement handbook designed to keep us all stuck on what may or may not have happened to us or because of us in the past.” DOODSESKADER chose instead to embark anew on a week-long creative journey in Tim’s own Much Luv Studio with one goal in mind: to make an album that captures who they are right now. Finally writing everything together in the same room for the first time in years, the process of bringing The Change Is Me  to life was captured by Diana Lungu in their latest documentary, Now I Know You See Me , out December 3rd, 2025. The Change Is Me  marks the beginning of DOODSESKADER’s shift into a more positive era, both musically and conceptually. Over the course of the 40-minute record we hear the two friends unite in a fight against a world that grows more and more disappointing, a concept made crystal clear in tracks like “Celebrity Culture Simp Farm”, “It Keeps On Stinging”, and of course the album’s epic closer “Suffering In Technicolor”. While their previous albums saw them trying to outrun their pasts and arrive at a better version of themselves, here the search for some external or internal revelation that will “make them better” is no more. It’s been replaced by the realization that change isn’t something we force: it’s gradual, and more importantly, it’s something that’s already there – we just need to reach out and accept it.The band’s live appearances over the last several years have been instrumental in shaping their ideology. On stage is where the duo find connection; not only with the audience, but also with each other. Their sold-out release shows at Ancienne Belgique (2022) and VierNulVier (2024) have proven that they are one of Belgium’s must-see acts. Abroad, their energy has translated into a month-long EU/UK tour with French band Alcest in 2024, as well as appearances at festivals such as Roadburn Festival (NL), Eurosonic (NL), Hellfest (FR), Mystic Fest (PL), Jera On Air (NL), ArcTanGent (UK), Fluff Fest (CZ) and more. The Change Is Me  is out April 3rd, 2026 on Doodseskader’s own label, 45 Records.

Pyo Deze band die het voorprogramma mocht verzorgen is het project van de Brusselse muzikant Karel Piot, die ook dit jaar in De Nieuwe Lichting 2026 aanwezig was. Hij brengt een mix van moderne post-punk en new wave van de jaren '80. Zijn muziek bracht hen reeds optredens tot in Zuid-Korea. The Haunted Youth In zaal de Zwerver stond The Haunted Youth op het podium voor hun try-out voor de release van hun nieuw album 'Boys Cry Too' en wauw... wat een avond. De nieuwe songs kwamen meteen binnen en klonken rauwer en zelfverzekerder. De dromerige melancholie blijft, maar in de nieuwe songs klinken de gitaren rauwer en duwt de bas nog meer. Het voelt alsof Joachim en co meer lef durven tonen. Na de intro werd gestart met 'In My Head' gevolgd door nog tien nummers, die duidelijk in de smaak vielen. Het belooft een succesvol album. Na hun nieuwe muziek volgden, na een kleine intro de hits, zoals 'I Feel Like Shit & I Wanna Die', 'Teen Rebel, 'Broken', 'Coming Home'. Iedereen had duidelijk genoten van hun nieuwe muziek en de ouder hits. Blij dat we er ook bij mochten zijn. Met deze set trekken ze binnenkort Europa in. Ook zijn ze dit jaar ook al te volgen in België o.a. in het Koninklijk Circus (3x), Werchter en op Cactusfestival. Woensdag, 1 april 2026, Zaal De Zwerver(Leffinge, BE) | Tekst en foto's : Franky Vanhove

HELL ON AIR THRASH AANKONDIGING In ware old-school stijl slaat de chaos toe wanneer het wil. ASSASSIN kan dit jaar helaas niet op Hell On Air spelen, maar de thrashgoden laten nooit een leegte ongevuld. Uit het Duitse hartland van staal en rook rijst een nieuwe kracht op. Een band gesmeed in '86, geslepen door decennia van riffs, zweet en pure agressie. Een band die de oude vlam zonder compromissen draagt. ACCUSER is de naam en verwacht je aan een grootschalige thrashaanval. Info en tickets Vrijdag 1 mei t/m zondag 3 mei 2026, OC Molenhuis (Diest)

MELT-BANANA is een experimentele band uit Tokyo, Japan, bekend om een intense sound met complexe structuren en arrangementen. Door de jaren heen brachten ze talloze singles en samplerbijdragen uit, naast “12½ albums”, en speelden ze concerten over de hele wereld. MELT-BANANA werkte samen met uiteenlopende artiesten, waaronder John Zorn, Tool, Mike Patton, Fantomas, Wire, Underworld, Melvins en Lou Reed. De band bestaat uit Yasuko Onuki (“Yako”) en gitarist Ichiro Agata (“Agata”), wiens gitaargeluid omschreven wordt als een batterij van turntables, synths en samplers. Ooit gestart als vierkoppige band in de jaren ’90, is MELT-BANANA nu een duo dat live werkt met PC en samples. In 2024 verscheen het album 3+5; na tours door UK en USA keren ze in 2026 terug naar Europa. Support: UITZENDBUREAU is een luide, achtarmige hardcoreband uit Amsterdam: een brutale explosie van energie en hc punk van NL’se bodem. Verwacht ongefilterde, buitengewoon ruziemuziek met brullen over dek*ning, dystopie en de gevestigde orde. Dit is een act waarbij je kapotgaat, maar zij als eerst. 🗓️DATE: 18.06.2026 Info en tickets

Twenty One Children is de punk-hartslag van Johannesburg. Dit onverschrokken trio verscheurt de regels van de Zuid-Afrikaanse alternatieve scene met een mix van Amerikaanse skatepunk en de rauwe energie van Soweto. De band, gevormd door Thula, Abdula en drummer Biko, is meer dan muziek alleen. Hun DIY-mentaliteit zit diep: van het bouwen van skateparken tot benefietshows voor schoolboeken. Het resultaat? De rebellie van de Dead Kennedys, maar met een eigen, lokaal vuur. Na een sterk 2025 op festivals als The Great Escape en een tour met punklegendes DEATH, zijn ze klaar voor de volgende stap. 2026 is het jaar van de Twenty One Children . 🗓️DATE: 09.06.2026 Info en tickets

Na de succesvolle 14e editie op het Stationskwartier keert Into The Grave terug naar het Oldehoofsterkerkhof! We keren terug naar de plek waar het in 2011 allemaal begon. Tijdens de aankomende editie zullen onder andere Mastodon, Anthrax, The Gathering, Lacuna Coil, Paleface Swiss, Carach Angren en nog veel meer toffe namen het kerkhof weer stevig laten trillen. Zien we jou volgend jaar weer op onze thuisbasis? Het festival vindt plaats van 12 t/m 14 juni op het iconische Oldehoofsterkerkhof in hartje Leeuwarden. In de schaduw van de scheve Oldehove biedt het festival ook dit jaar weer een ijzersterke mix van internationale grootheden, underground parels en een unieke sfeer. info & tickets 12 t/m 14 juni 2026, Oldehoofsterkerkhof Leeuwarden

🔥 Obsidian Dust Festival 2026 – Day Split Announcement 🔥 Brussels is about to get heavy! The two-day Obsidian Dust Festival is back at Botanique on May 16 & 17, 2026, and we’re here with the day-by-day lineup so you can plan your doom-filled weekend. Day 1 – May 16 Yob, The Sword, Earthless, UFOMAMMUT, Blackwater Holylight ... + 1 more band to be announced! Day 2 – May 17 RED FANG, HERMANO, King Buffalo, Acid King, PISS ... and more From doom, sludge, post-metal to stoner, heavy psych, high-energy punk, and drone, Obsidian Dust is the place to be for anyone craving the loud, the slow, and the hypnotic. 💀 Don’t sleep on it — secure your tickets now and prepare for two days of pure heaviness! Info en tickets Zaterdag 16 - Zondag 17 mei, Botanique, Brussel

The HU Live at AB - Ancienne Belgique Svalbard passeert een laatste keer in België De sound van het Britse Svalbard laat zich moeilijk in één zin vatten. Sinds hun ontstaan in 2011 vermengt de band invloeden uit black metal, post-rock, d-beat, shoegaze, hardcore en post-metal met sociaal bewogen teksten over thema’s als mentale gezondheid, rape culture en corporate greed. Met vier albums, passages op festivals als Hellfest, Damnation en Alcatraz , en tours met onder meer Enslaved, Alcest en Cult of Luna, heeft Svalbard een unieke en hoog aangeschreven plaats verworven binnen de wereld van de zware gitaren. Sinds hun debuut 'One Day All This Will End' (2015) kan de groep rekenen op een toegewijde fanbase en steevast lovende recensies. Hun muzikale vertolking van wanhoop en depressie is tegelijk verpletterend en helend, en altijd splijtend urgent. Hun meest recente album, 'The Weight of the Mask' (2023, Nuclear Blast), markeert meteen ook het laatste hoofdstuk van Svalbard . Uit weigering zichzelf te herhalen beslist de band te eindigen op een hoogtepunt. Er verschijnt nog één laatste track en Svalbard maakt een afscheidstour door Europa – met Brugge als laatste halte voor België. Een waardig slot voo r deze post-metalhelden. Support: Rulder Rulder is een duo dat navigeert tussen post-metal en shoegaze . Ze verleggen de grenzen van hun muzikale mogelijkheden, met een explosieve mix van dynamische en intense riffs als resultaat. Geïnspireerd door bands als Isis, Psychonaut, Cave In, Cult of Luna, Thrice en Brutus. Onlangs gaven ze nog een heel gesmaakt optreden mét special guest in het kader van het Brugotta Metal Weekend. Info en tickets zondag 10 mei, Cactus Café, Brugge (BE)

De affiche van Cactusfestival 2026 is compleet. Het festival in het Brugse Minnewaterpark op 10, 11 en 12 juli voegt met Los Bitchos, Ão, Joshua Idehen en Lézard de vier laatste namen aan hun line-up toe. Het aftellen naar de zomer kan nu echt beginnen. Zomers wordt het in elk geval op zondag 12 juli met Los Bitchos op het podium. De all female band uit Groot-Brittannië, waarvan de leden roots hebben in Uruguay, Turkije, Australië en Zweden, brengt speelse surf-exotica. Hun debuutplaat werd geproducet door Franz Ferdinand-frontman Alex Kapranos en de band mocht al mee op tour als support voor King Gizzard & The Lizard Wizard, Pavement, Mac Demarco en diezelfde Franz Ferdinand. Hun aanstekelijke live set is een instant party starter die zelfs de grootste cynicus in beweging krijgt. Nog meer female energy op zondag met Belgische trots Ão. Met hun saudade mix van elektronica, artpop en alternatieve latin is Ão op korte tijd uitgegroeid tot een van de meest opwindende acts van het moment. Cactus volgde hun klim naar de hoogste regionen in het Belpop firmament op de voet; de band speelde al shows in Cactus Café, Cactus Club en op Cactusfestival 2024. Met nieuwe plaat 'Malandra' onder de arm komt Ão graag nog eens terug naar het Minnewaterpark. Joshua Idehen vervoegt de line-up op zaterdag 11 juli. Hij is poëet, entertainer, master of ceremony en – bij momenten – goeroe en heeft maar één doel: de kracht van muziek gebruiken om ons allemaal samen te brengen in een onvergetelijk moment. Een concert wordt een groepsgebeuren, waarbij interactie met en tussen het publiek zijn boodschap versterkt. Wordt ongetwijfeld een van de meest heilzame ervaringen van het festival. Lézard opent diezelfde dag met hun spetterende mix van postpunk, disco, glamrock, new wave en electroclash. De volledige affiche van Cactusfestival telt 22 namen met op kop Editors, Madness, The Afghan Whigs, Zwangere Guy, GOOSE, Action Bronson, The Haunted Youth, Aldous Harding en STONE. De dagtickets voor zondag 12 juli zijn ondertussen allemaal de deur uit. Er zijn wel nog 3-dagentickets en dagtickets voor vrijdag 10 juli en zaterdag 11 juli. Info & tickets: 10, 11 en 12 juli in het Minnewaterpark, Brugge (BE) Tickets & info via www.cactusfestival.be

Margaux Vranken @ Le Senghor The closing night of the River Jazz Festival once again lived up to its name. The festival’s title comes from the Maelbeek, the small river that historically runs through Brussels along roughly the same path linking the festival’s three partner venues: Jazz Station, Le Senghor, and Théâtre Marni. On this final night, with Margaux Vranken invited to perform in all three venues, the idea of a musical “river” flowing across the city became very concrete. As a photographer, I tried to follow that current on foot from stage to stage, at least until an unfortunate encounter with Brussels’ cobblestones forced me to continue the journey by bus. The evening began at Jazz Station with a duet format with her co-artist and husband Lior Tzemach, in a warm and cosy atmosphere, even marking the birthday of Lior. The repertoire moved fluidly between standards and original material, from How Deep Is the Ocean and September in the Rain to an original composition titled Untitled. A guitar-led introduction to Taking a Chance on Love added a welcome swing before the lyrical My Romance, circling around the evening’s recurring theme of love. The set closed with a nod to bebop, ending with a Charlie Parker contrafact. At Le Senghor, Margaux was accompanied by the voice of Vanessa Matthys, and other artists like Victor Foulon and Fred Malempré, together with the string quartet Praise of Folly. There, the mood leaned further into romance and storytelling. It’s a Good Day to Fall in Love opened the set with lightness, followed by Constellations, one of Vranken’s own compositions from her debut album, written as a tribute to women and their connections. The classic Someone to Watch Over Me was one of my favourites, with Vanessa's Matthys voice adding a softness and subtility to the whole performance. By the time the audience gathered at Théâtre Marni, the final chapter of the night turned celebratory with a full stage gathering even more talent with Joachim Iannelo at the violin, Antoine Pierre at the drums, Thibault Dille at keyboards, and again with the presence of Victor Foulon, Fred Malempré and Lior. The music shifted toward groove and collective energy, ending the festival with a lively funk-infused finale, a fitting close to a night that had quite literally travelled across the city. Full disclosure: concert photography in Brussels can occasionally be hazardous. Between venues, one of the city’s less-than-perfectly maintained cobblestone sidewalks proved treacherous; a hole in the pavement sent me straight to the ground, landing hard on my knee and hand. Fortunately, the show, and the photographer, went on. I still made it to the final concerts, and the team at Marni was kind enough to provide ice and even a recovery meal, proving once again that the jazz community takes care of its own. If I could make one small wish after documenting this year’s festival, it would be directed to lighting technicians: please, a little less magenta on stage. Purple too, perhaps, but especially magenta. It may look dramatic in the room, but through a camera lens it can be unforgiving, often turning the stage into a sea of difficult colours. For photographers trying to capture the nuance of a performance, a more balanced palette can make all the difference in preserving the atmosphere of these remarkable nights of music. Margaux Vranken & Lior Tzemach - Duo Margaux Vranken + Vanessa Matthys + In Praise of Folly String Quartet Margaux Vranken Disco Funk Party Zaterdag , 28 maart 2026, Jazz Station, Le Senghor, Marni (Brussel, BE) | Foto's & tekst:  Cristina Vergara

Airbourne is altijd goed voor een feestje, en ook in de AB lieten band en publiek alle remmen los voor een avondje old school rock n' roll om duimen en vingers bij af te likken. Asomvel Asomvel is een Brits viertal dat er geen doekjes om windt: they came to rock, baby! Onder de leuze ' If It's Too Loud, You're Too Old', vlogen ze er meteen stevig in. Met een zanger die best wel eens een jongere broer van Lemmy had kunnen zijn, doet de band meer dan eens aan Mötorhead denken, en ik ben de laatste die daarover gaat klagen. De helemaal volgelopen AB genoot met volle teugen van de enthousiaste Britten. Airbourne Soms weet je al dat een optreden leuk gaat zijn, nog voor het begint. Het publiek dat luidkeels meezingt met Iron Maiden in de playlist vlak voor het optreden, bijvoorbeeld. En vervolgens een lekkere moshpit start als 'The Ace of Spades' door de boxen knalt. Dat krijg je natuurlijk niet zomaar cadeau, Airbourne heeft het enthousiasme van de crowd al jarenlang verdiend door steeds weer aan 11/10 tekeer te gaan op het podium, en ook in de AB kreeg je waar voor je geld: van begin tot eind een brok energie en synergie tussen band en publiek. Er zal best wel ergens een grotere showman dan Joel O'Keeffe rondlopen, maar zondag was Brussel toch vooral zijn grondgebied, dat hij met menige bierdouche succesvol mocht claimen. zondag 29 maart 2026, AB Brussel (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch