Gradience ontstond in 2022, nadat vocalist Gavin Mistry en gitarist/vocalist Jakob Lærke Harris elkaar ontmoetten rond de Deense deathcore-scene. Die ontmoeting bleek een bijzonder vruchtbare combinatie. Mistry bracht zijn ervaring vanuit de hiphop- en trapwereld mee, terwijl Harris vanuit de extreme metal opereert. Met bassist Patrick Petersen en drummer Frederik Kjelstrup Hansen werd de bezetting compleet. Het resultaat daarvan is op Anomaly goed hoorbaar: twee muzikale werelden die niet naast elkaar bestaan, maar voortdurend met elkaar botsen, samensmelten en elkaar versterken. Lees hieronder ons BIR album review. Dat begint al met ‘Vermin’ en ‘Blame Me’. Zware riffs en agressieve vocalen worden hier afgewisseld met rapflows, elektronische accenten en cleane passages. Voor wie gewend is aan een overzichtelijk genreplaatje, kan dat in eerste instantie behoorlijk onwennig klinken. Toch zit er een duidelijke logica in de chaos. Gradience begrijpt namelijk dat contrast pas interessant wordt wanneer beide kanten overtuigen. ‘Agony’ is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Een loodzware riff wordt gekoppeld aan een opvallend opgewekte synth, rap en screams. Volgens de band zelf is het nummer bedoeld als een soort feestnummer voor de liveshows, en dat is eigenlijk precies wat het wordt: bruut, energiek en tegelijkertijd verrassend toegankelijk. Het nummer laat uitstekend horen waarom de verschillende ingrediënten van Gradience uiteindelijk toch bij elkaar passen. Foto door: Christoffer Rosenfeldt Op ‘Master To The Slave’ en ‘Stains’ wordt die formule verder uitgebouwd. Vooral ‘Stains’ is een nummer waarin de verschillende gezichten van de band elkaar voortdurend afwisselen. Moderne metalgrooves, elektronische lagen, melodie en meedogenloze screams komen samen zonder dat het nummer volledig uit elkaar valt. Hier zijn vergelijkingen met bijvoorbeeld Linkin Park begrijpelijk, maar Gradience gaat duidelijk een stuk verder de extreme kant op. Waar nu-metal vroeger nog vooral draaide om het combineren van rock en hiphop, voegt Gradience daar invloeden uit blackened death metal, deathcore en donkere elektronische muziek aan toe. Ook ‘Deathwish’ laat horen dat de band meer wil dan alleen een gimmick neerzetten. De riffs zijn zwaar genoeg om liefhebbers van extreme metal tevreden te houden, terwijl de ritmische vocalen en melodieuze momenten de nummers een heel andere toegankelijkheid geven. De combinatie voelt soms alsof twee totaal verschillende bands om de controle vechten. Een bijzonder moment is ‘Slow’. De akoestische opening en het relatief rustige karakter bieden even ademruimte voordat ‘Undone’ de deur weer volledig intrapt. Die afwisseling werkt goed, omdat Anomaly anders gemakkelijk zou kunnen verzanden in een constante muur van agressie. En daar zit misschien ook meteen de kracht én de zwakte van het album. Gradience heeft overduidelijk veel ideeën. Soms zelfs zoveel dat je als luisteraar moeite hebt om alles in één keer te verwerken. De ene passage doet denken aan moderne metalcore, vervolgens duikt er een trapbeat op, daarna komt er een blackened riff voorbij en voor je het weet zit je weer midden in een melodieuze zanglijn. Op papier klinkt dat als een recept voor complete chaos. In de praktijk blijkt het verrassend vaak te werken. De productie is helder en strak, al had vooral het drumgeluid wat meer karakter mogen hebben. Bij een plaat die zo sterk leunt op ritme, groove en contrast zou een organischer en krachtiger drumgeluid het geheel nog meer impact kunnen geven. Anomaly is uiteindelijk vooral een album dat weigert om netjes binnen één hokje te blijven. Gradience maakt muziek die tegelijkertijd hard, melodieus, ritmisch, elektronisch en verrassend toegankelijk kan zijn. Het is geen plaat die je na één luisterbeurt volledig doorgrondt. Achter de ogenschijnlijke chaos zitten goed geschreven nummers en een band die duidelijk plezier beleeft aan het combineren van dingen die op het eerste gezicht niet bij elkaar horen. Anomaly Track Listing: 01. Vermin 02. Blame Me 03. Agony 04. Master to the Slave 05. Stains 06. Deathwish 07. Slow 08. Undone 09. A Witness 10. White Noise 11. Grimey Potential Streamen en orderen is mogelijk via deze link. Foto door: Foto door: Christoffer Rosenfeldt GRADIENCE: Gavin Mistry - vocals Jakob Lærke Harris - guitars, vocals Frederik Kjelstrup Hansen - drums Patrick Petersen - bass LINKS: Instagram YouTube TikTok Facebook

Ecca Vandal laat zich niet graag in een hokje stoppen. Punk, hiphop, pop, jazz en elektronische muziek worden zonder pardon door elkaar gegooid. Het resultaat? Iets dat vooral klinkt als Ecca Vandal. De Australische artieste is ondertussen al een tijdje onderweg. Ze stond op grote festivals als Coachella en Rock Am Ring en mocht onder meer Limp Bizkit, IDLES en Queens of the Stone Age ondersteunen. Haar tweede album verscheen eind mei en ook in Brussel blijkt de belangstelling groot: de Club van de Ancienne Belgique is al lang uitverkocht. Voor de hoofdact mag Freddy Forbidden de zaal opwarmen. Dat lukt behoorlijk, al blijft het uiteindelijk vooral wachten op Vandal. Die komt vervolgens zonder veel omhaal de Club binnenvallen en houdt het tempo een uur lang moeiteloos hoog. Vanaf de eerste minuut doet het publiek mee. Er wordt gedanst, gesprongen, gebounced en zowaar stevig gepogood. De temperatuur in de kleine zaal loopt dan ook snel op. Een van de mooiste momenten komt wanneer Vandal alle dames uit het publiek naar voren roept. Niet om vervolgens braaf voor het podium te blijven staan, maar om ze allemaal het podium op te trekken. Het feestje gaat gewoon verder tussen de band. En dat is misschien wel de grootste kracht van deze avond: de sfeer. Jong, divers, veel vrouwen en zelfs ouders die hun kinderen hebben meegenomen. Geen macho-gedoe, geen opgefokte sfeer, maar een positieve energie waar iedereen in mee kan. Vandal bedankt het publiek meermaals en vertelt over de DIY-roots van het project, dat ooit klein begon en haar ondertussen over de hele wereld heeft gebracht. Geen punkconcert, maar wel een moshpit. Geen rapshow, maar wel bouncen. Geen popconcert, maar toch bombastisch. Ecca Vandal trekt zich niets aan van genres en het publiek al helemaal niet. En wie vanavond stil blijft staan, had misschien beter nog een pintje kunnen gaan drinken bij de blaaskapel aan de Brusselse Beurs. Ecca Vandal Freddy Forbidden Dinsdag, 08 september 2026, Ancienne Belgique (Brussel) Foto's & Text: Thomas Keysser

Candlemass @ Darken The Moon (Kortrijk, BE) Vorige week zaterdag transformeerde het Darken The Moon festival opnieuw in een mekka voor liefhebbers van het zwaardere gitaarwerk, met een ijzersterke editie die van begin tot eind boeide. Ka'Una bewees zich direct als een meer dan waardige opener door de zaal meteen op te warmen, waarna het Spaanse Sun of the Dying uitgroeide tot de absolute verrassing van de dag met hun meeslepende, melancholische set. Met hun verfrissende, moderne interpretatie van de klassieke jaren 90 doom sound zorgde Counting Hours voor een heerlijk nostalgische én dynamische dynamiek — wat het missen van Marche Funebre door hongerige maagverplichtingen gelukkig weer wat verzachtte. Het Finse Shape of Despair zette vervolgens een van hun beste optredens in jaren neer door de zaal onder te dompelen in een ijzingwekkend mooie, gitzwarte funeral doom-roes. Als kroon op de avond liet headliner Candlemass zien nog altijd de absolute koningen van het genre te zijn: de energie spatte van het podium af en de gretige Zweden gaven het uitzinnige publiek als ultieme kers op de taart zelfs nog een onverwachte toegift na de iconische afsluiter Solitude. Noteer 11 juni al maar in de agenda, want dan gaat de volgende editie terug door in het Cultuurcentrum Mechelen. Ka'Una Sun of the Dying Counting Hours Shape of Despair Candlemass Zaterdag 5 september 2026, Wilde Westen, Kortrijk | Foto's: Wim Wilms

Sommige albums zijn gemaakt om je een goed gevoel te geven. Lilla vackra människa, het tweede album van het Zweedse KNIVAD, behoort nadrukkelijk niet tot die categorie. Het kwartet uit Göteborg zoekt zijn inspiratie juist in de donkerste hoeken van het menselijk bestaan: zelfdestructie, trauma, verlies, psychische aftakeling en het langzaam afbrokkelen van de maatschappij. Het resultaat is een plaat die niet bepaald uitnodigt tot zorgeloos meezingen, maar je gedurende 33 minuten stevig bij de lurven grijpt. Lees hieronder ons BIR album review. Foto door: Lisa Larsson KNIVAD bestaat uit Fredrik op bas, Jonas op gitaar, Agge achter de drums en Manne als zanger. Hoewel de band oorspronkelijk uit Göteborg komt, woont alleen Manne daar tegenwoordig nog. Muzikaal bewegen de Zweden zich in het grensgebied tussen hardcore punk, crust, D-beat en extreme metal. Dat klinkt op papier misschien als een bekende combinatie, maar KNIVAD weet er een opvallend eigen gewicht aan te geven. De band beschrijft zijn muziek zelf als meer dan simpelweg crust en D-beat: het geluid moet als een wapen worden ingezet. Dat is eigenlijk een behoorlijk treffende omschrijving. Al vanaf opener ‘En utväg’ wordt iedere vorm van twijfel weggenomen. In nog geen twee minuten wordt de luisteraar overreden door rammelende drums, rauwe gitaren en de door merg en been gaande strot van Manne. Het is geen langzaam opgebouwde kennismaking: KNIVAD valt simpelweg binnen en laat een spoor van vernieling achter. Ook de titelsong ‘Lilla vackra människa’ kiest voor die stevige aanpak. De nummers zijn meestal kort en hevig, waardoor het album nergens verzandt in overbodige herhaling. Toch is brute snelheid slechts één kant van KNIVAD. Juist wanneer de band het gaspedaal iets loslaat, wordt duidelijk hoeveel dreiging er onder het oppervlak zit. ‘Ett liv’ is bijvoorbeeld aanzienlijk meer slepend en zwaar, terwijl ‘Djuret inom mig’ met zijn langere speelduur ruimte creëert voor een beklemmende atmosfeer. De muziek wordt er niet minder intens door; integendeel. De vertraging zorgt ervoor dat de zwaarte nog nadrukkelijker binnenkomt. Een van de sterkste momenten is ‘Dagen det dödade dig’. Het nummer opent met sombere, bijna spookachtige gitaarpartijen voordat drums en overige instrumenten plotseling toeslaan. Vervolgens schuift KNIVAD moeiteloos tussen razende passages, death- en thrashmetalachtige agressie en zelfs doomachtige zwaarte. Dat contrast tussen stilte en explosie is een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht van het album. De band weet dat maximale impact niet altijd betekent dat je maximaal snel moet spelen. Ook ‘Bältad’ en ‘Statistiskt sett’ laten de agressieve kant van de groep horen. Hier draait alles om snelheid, woede en een bijna verstikkende intensiteit. Tegelijkertijd zorgen de melodische en melancholische momenten ervoor dat Lilla vackra människa meer is dan een verzameling korte crustcore-uitbarstingen. Onder de agressie zit voortdurend een gevoel van verdriet en uitzichtloosheid. Die sfeer wordt versterkt door het feit dat alle teksten in het Zweeds worden gezongen. Voor wie de taal niet beheerst, blijft een deel van de inhoud natuurlijk letterlijk verborgen, maar muzikaal werkt het juist bijzonder goed. De Zweedse vocalen geven de plaat een extra eigen karakter en passen uitstekend bij de kille, noordelijke sfeer. Zeker wanneer je de thematiek van de nummers kent, krijgen de rauwe vocalen nog meer betekenis. Tekstueel is dit bovendien geen album dat de werkelijkheid probeert te verzachten. KNIVAD schrijft over leven en dood, over mensen die verdwijnen, over de herinneringen en vragen die achterblijven en over het gevecht om überhaupt door te gaan. Dat maakt de plaat persoonlijker dan een doorsnee crust- of D-beat-album. De wanhoop voelt niet als een pose, maar als het centrale onderwerp van de muziek. Dat bereikt zijn hoogtepunt in het afsluitende ‘Vad är det för fel på mig?’. Waar je misschien nog een laatste explosie verwacht, kiest KNIVAD juist voor een meer bedachtzame afsluiting. Post-punkachtige elementen worden verweven met de vertrouwde D-beat en de muziek lijkt eerder af te brokkelen dan triomfantelijk ten einde te komen. Lilla vackra människa gaat daarmee verder dan simpelweg hard en donker klinken. KNIVAD combineert de ongeremde agressie van hardcore en D-beat met de zwaarte van extreme metal en de melancholie van doom en post-punk. Soms is het een kortstondige explosie van pure razernij, op andere momenten een langzaam voortschuivende muur van ellende. Juist die afwisseling voorkomt dat de plaat eendimensionaal wordt. Lilla vackra människa is rauw, lelijk, intens en ongemakkelijk. Het album probeert je niet op te vrolijken en biedt nauwelijks een uitweg uit de duisternis die het zelf creëert. Maar precies daarin schuilt zijn kracht. KNIVAD maakt van wanhoop geen decoratie, maar een muzikale ervaring. “Lilla vackra människa” is vandaag verschenen (10 september) via Suicide Records. Orderen en streamen is mogelijk via deze link. Lilla vackra människa Tracklist En utväg Lilla vackra människa Det de vet Ett liv Statistiskt sett Bältad Djuret inom mig Slukad Dagen det dödade dig Jag har rätt att förstöra mig själv Vad är det för fel på mig? KNIVAD Online Instagram | Facebook | YouTube | Website | Spotify Suicide Records online YouTube | Website Elevator Records online Instagram | Website

Wat gebeurt er wanneer je een album dat al nadrukkelijk naar binnen kijkt, ontdoet van zijn "menselijke" stem? Bij Der Weg Einer Freiheit levert die vraag een bijzonder experiment op. Een jaar na Innern keert de Duitse band terug naar dat album, maar deze keer zonder de vocalen van Nikita Kamprad. Innern (Instrumental) laat de teksten en screams volledig achterwege en legt daarmee de composities zelf bloot. En dat maakt dit meer dan zomaar een instrumentale heruitgave. Waar de oorspronkelijke Innern de luisteraar nog een stem geeft om zich aan vast te klampen, weigert deze versie die houvast. De emoties moeten nu volledig uit de instrumentatie worden gehaald. Gitaren, bas en drums krijgen daardoor niet alleen meer ruimte, maar ook een andere verantwoordelijkheid. De muziek moet zélf vertellen wat er niet langer gezongen wordt. Dat past ook zeker goed bij de thematiek van het album. Een andere blik op Innern Innern stond al in het teken van lijden, introspectie en vernieuwing. Op Innern (Instrumental) wordt dat uitgangspunt bijna letterlijk doorgetrokken: er is niets meer dat je vertelt hoe je de muziek moet interpreteren. De luisteraar wordt gedwongen om zelf naar binnen te kijken. Vooral het gitaarwerk van Kamprad en Nicolas Rausch komt daardoor centraal te staan. Zonder de vocalen ontstaat er meer ruimte om de verschillende lagen van de composities te volgen. Melodieën die in de oorspronkelijke versie misschien als omlijsting van de zang functioneren, worden nu zelfstandige stemmen binnen het geheel. Ook de ritmesectie krijgt een prominentere rol. De baspartijen van Alan Noruspur en het drumwerk van Tobias Schuler zijn niet langer uitsluitend het fundament waarop de rest van de muziek wordt gebouwd. Ze worden onderdeel van het verhaal. En juist daar ligt de kracht van deze uitvoering: de "instrumentale architectuur" van Innern wordt zichtbaar. Vrijdag 3 oktober, Der Weg Einer Freiheit live in Patronaat, Haarlem (NL) | Foto's: Seth Abrikoos Black metal zonder woorden én met een vleugje klassiek Dat maakt Innern (Instrumental) interessant voor meer dan alleen liefhebbers van de meer atmosferische en instrumentale metal. De klassieke invloeden die de band sinds Noktvrn in zijn muziek verwerkt, krijgen binnen dit concept eveneens een andere betekenis. Voor mij als reviewer is dit misschien wel een van de interessantste aspecten van Innern (Instrumental). Vanuit mijn klassieke achtergrond heb ik zelf veel Chopin op de piano gespeeld en tijdens mijn middelbareschooltijd en klassieke vioolachtergrond ben ik me intensief met het werk van Arvo Pärt gaan bezighouden. Daardoor zijn de invloeden die Der Weg Einer Freiheit hier aanhaalt voor mij niet alleen theoretisch interessant; ik herken ze daadwerkelijk in de muziek. Vooral in de melodische ontwikkeling, het gebruik van ruimte en de manier waarop spanning wordt opgebouwd, hoor ik elementen die me rechtstreeks terugbrengen naar zowel Chopin als Pärt. Dat die invloeden vervolgens worden verweven met de intensiteit en duisternis van black metal, maakt deze instrumentale versie voor mij bijzonder geslaagd. Foto door: Mario Schmitt De afwezigheid van de stem voelt niet als een gemis, maar als een uitnodiging. De zes composities krijgen een nieuwe functie. “Marter (Instrumental)” opent met ruim negen minuten muziek, terwijl “Xibalba (Instrumental)” met ruim tien minuten het langste stuk van de plaat vormt. “Eos”, “Fragment”, “Finisterre III” en “Forlorn” completeren een tracklist die in totaal ruim 43 minuten beslaat. Het is daarmee geen vluchtige extra voor de fans, maar een volledige herinterpretatie van het album. Xibalba Dat “Xibalba (Instrumental)” als eerste visitekaartje naar voren wordt geschoven, is logisch. Het nummer vertegenwoordigt precies het idee achter deze release: de intensiteit blijft overeind, maar de luisteraar krijgt een andere ingang. Zonder Kamprads vocalen wordt de muziek minder direct en tegelijkertijd abstracter. Waar een stem emoties kan benoemen of een bepaalde richting kan afdwingen, laat de instrumentale versie die interpretatie volledig bij de luisteraar. De gitaarpartijen worden daardoor niet slechts begeleidend, maar bijna een vorm van gesproken taal. Het is muziek die niet vertelt wat je moet voelen, maar ruimte laat om zelf iets te voelen. Geen vervanging, maar een aanvulling De vraag is uiteindelijk niet of Innern (Instrumental) beter is dan het originele album. Dat zou de verkeerde vergelijking zijn. Deze versie probeert Innern niet te vervangen. Ze haalt een laag weg om te laten zien wat daaronder zit. Niet noodzakelijk naar een ander album, maar naar hetzelfde album vanuit een ander perspectief. Een jaar na Innern blijkt dat er onder de stem nog een compleet verhaal verborgen lag. Nu de stem zwijgt, is het aan de muziek om dat verhaal te vertellen. Tracklist: Marter (Instrumental) – 09:24 Xibalba (Instrumental) – 10:07 Eos (Instrumental) – 07:30 Fragment (Instrumental) – 06:24 Finisterre III (Instrumental) – 02:00 Forlorn (Instrumental) – 07:44 Totaal: 43:09 Pre-saven is mogelijk via de volgende link. Der Weg Einer Freiheit Online Website | Facebook | Instagram | Tidal | Apple Music | Deezer | YouTube | Bandcamp Season of Mist Online Facebook | X | Instagram | Website | YouTube | Spotify

De Amerikaanse metalband Wayfarer komt op 20 november 2026 met een nieuw studioalbum: Riders of the Setting Sun. Tegelijkertijd heeft de band de nieuwe single “Hollow Hearts On The Trail To Eden” uitgebracht, inclusief een officiële videoclip. . De zevende track van het album vormt volgens de band een somber en melancholisch middelpunt van de plaat. Met een meeslepende gitaarsolo vertelt het nummer het verhaal van een vermoeide reiziger die wordt geconfronteerd met twijfel, verraad en de gevolgen van zijn eigen keuzes. Terwijl de winter nadert, blijft alleen een leeg hart achter. Riders of the Setting Sun markeert bovendien een nieuwe fase voor Wayfarer. Voor het eerst werd de productie verzorgd door Ben Chisholm, bekend van zijn werk met Chelsea Wolfe. James Barone (Beach House) en Iver Sandøy (Enslaved) namen respectievelijk de opnames en de mix voor hun rekening. Op muzikaal gebied verkent Wayfarer nieuwe richtingen. Naast de vertrouwde elementen uit hun kenmerkende sound zijn er invloeden uit postpunk, Amerikaanse folk en rock-'n-roll te horen. Daarmee zet de band een bewuste stap buiten de grenzen van de extreme metalscene waarin ze oorspronkelijk bekend werd. Foto door: Manon Hure Het artwork van het album is afkomstig van de gerenommeerde kunstenaar Tony Stella, die vooral bekendstaat om zijn werk voor filmposters. De hoes van Riders of the Setting Sun behoort tot zijn laatste werken voordat hij eerder dit jaar overleed. Wayfarer en label Vesperian noemen de samenwerking dan ook een bijzondere eer. Het album verschijnt zowel digitaal als in verschillende fysieke uitvoeringen, waaronder cd, cassette en diverse vinylvarianten. Naast de reguliere zwarte vinyluitgave komen er verschillende gelimiteerde edities, waaronder picture vinyl en meerdere exclusieve kleurvarianten voor Europa en Noord-Amerika. Tracklist – Riders of the Setting Sun: The Dusklands – 04:58 Perdition's Crossing – 03:59 (feat. David Eugene Edwards) Black Roses & Early Graves – 04:45 Casey's Last Ride – 04:07 (feat. Kelly Schilling) Fell Spur – 02:52 Grey Country – 05:35 (feat. Munly J Munly) Hollow Hearts On The Trail To Eden – 05:35 Prairies Of Babylon – 05:15 (feat. Midwife) Riders of the Setting Sun verschijnt op 20 november 2026 via Vesperian. Pre-orderen is mogelijk via deze link.

Het Belgische post-metalgezelschap Hippotraktor heeft de nieuwe single ‘Builder of Eden’ uitgebracht. Voor het nummer werkte de band samen met Loïc Rossetti, voormalig zanger van The Ocean. De track is afkomstig van het nieuwe album Annihilist, dat op 2 oktober verschijnt via Pelagic Records. ‘Builder of Eden’ behoort volgens de band tot de meest zware en monumentale nummers op het nieuwe album. In het nummer staat een naamloze protagonist centraal die zich gewelddadig verzet tegen zijn schepper en probeert te ontsnappen aan het bestaan dat hem is opgelegd. Hippotraktor omschrijft de samenwerking met Rossetti als een bijzondere gelegenheid. “We joined forces with one of our biggest inspirations,” laat de band weten over de voormalige The Ocean-zanger. Foto door: Sam Coussens Annihilist wordt het derde studioalbum van Hippotraktor. De band uit Mechelen staat bekend om een mix van progressieve metal, post-metal en sludge, waarbij zware, ritmische passages worden afgewisseld met atmosferische en melodische momenten. Op het nieuwe album wil het vijftal die tegenstelling verder uitwerken. Volgens Hippotraktor draait Annihilist niet alleen om technische complexiteit, maar vooral om sfeer, verhaal en emotie. De composities van gitarist Chiaran Verheyden vormen daarbij het raamwerk, terwijl de uiteindelijke sound ontstaat uit de wisselwerking tussen alle vijf bandleden. Tracklist Annihilist 1. I Breathe, I Am 2. Courageous Apathy 3. Builder of Eden 4. Oblivion Walker 5. Annihilist 6. Everything Is Permissible 7. A Different Now Hippotraktor bestaat uit Stefan De Graef (zang), Chiaran Verheyden (gitaar), Jakob Fiszer (bas), Lander De Nyn (drums) en Kristof Du Jardin (gitaar en zang). Annihilist verschijnt op 2 oktober via Pelagic Records. Hold Tight online Instagram X Facebook Website

Fotograaf Seth Abrikoos was namens Slamageddon (dezelfde organisator als Herrie) de hele dag aanwezig om alle bands te filmen en te fotograferen voor het evenement. Ook Brothers in RAW ontving een selectie van de gemaakte foto's. Hieronder vind je het complete fotoverslag van alle 13 bands die afgelopen zaterdag, op 29 augustus 2026, optraden tijdens Slamageddon. Pulverized Casentrino Slowly Rotten Molested Divinity Emasculated Vituperation Human Mass Extermination Fatuous Rump Deadsquad Death Vomit Jasad Coconut Clit Crusher Condemned Internal Bleeding Zaterdag 29 augustus 2026, Hal25, Alkmaar | Foto's: Seth Abrikoos

Di-Rect @ Live on the Beach (Den Haag, NL) Live on the Beach bewees opnieuw dat Den Haag niet alleen een stad aan zee is, maar vooral een stad met een ongekende muzikale geschiedenis en een rock-’n-rollhart dat nog altijd stevig klopt. Windkracht rock-’n-roll tijdens Live on the Beach. Scheveningen stond vrijdag 4 september volledig in het teken van muziek, zee en Haagse rock-’n-roll. Terwijl de wind stevig over het strand raasde, maakten Anouk, Son Mieux en Di-Rect er samen een avond van die de bezoekers niet snel zullen vergeten. Van onverwachte gastoptredens tot meezingende fans en een afsluitende show vol hits: muzikaal was er geen sprake van tegenwind. De harde wind zorgde ervoor dat niet alles volgens plan verliep. Zo moest het optreden van Rianne, de zangeres van The Indien, helaas uit het programma worden geschrapt. Maar wat volgde, maakte veel goed. De Haagse muziekscene liet opnieuw zien hoeveel talent en geschiedenis er aan de kuststad verbonden is. Di-Rect Son Mieux Anouk Vrijdag 04 september 2026, Live on the Beach, Den Haag | Foto's: Johan Sonneveld

Monolord draait al sinds ‘Empress Rising’ en ‘Vænir’ rond hetzelfde principe: weinig elementen, maximale impact! Vanuit Göteborg hebben Thomas Jäger, Esben Willems en Mika Häkki dat geluid verder uitgediept op ‘Rust’ en ‘No Comfort’, waar onverzettelijke riffs blijven slepen en spanning zich langzaam opbouwt zonder ooit te lossen. Dat bracht hen van clubs tot podia in een rondje om de wereld. Op onder meer Roadburn, Hellfest en Desertfest werd duidelijk dat de sets van deze Zweden niet draaien om variatie, maar om volhouden. Laag per laag. Met nieuw werk in aantocht voor 2026 blijft Monolord exact doen wat ze al jaren doen, en net daarom werkt het! Dopelord zet sinds ‘Magick Rites’ onverbiddelijk in op riffs die fungeren als hart van de band. Zo bouwen de Polen sinds 2012 aan een sound die leunt op vintage heavy rock en proto-metal, maar die ze op ‘Black Arts, Riff Worship & Weed Cult’ en ‘Children of the Haze’ hebben uitgerekt tot logge, psychedelische blokken die blijven aandikken. Met ‘Sign of the Devil’ trok het viertal dat nog verder open, en op ‘Songs for Satan’ klinkt hun aanpak scherper en zelfzekerder dan ooit. Intussen groeide Dopelord uit tot een vaste waarde binnen de Europese scene, met een livereputatie die draait om volume, controle en overgave. Vroeger was er doom, nu is er Dopelord! (bron: De Casino) Info en tickets Vrijdag 9 oktober, De Casino (Sint-Niklaas, BE)

Parijse electro-swingfenomeen Caravan Palace komt op vrijdag 7 november naar het Koninklijk Circus in Brussel Op vrijdag 7 november brengt de Parijse band Caravan Palace hun kenmerkende mix van moderne elektronica, jazz en swing uit de roaring twenties naar het Koninklijk Circus in Brussel. In minder dan twintig jaar groeide Caravan Palace uit van een sensatie binnen de Parijse jive-scene tot een wereldwijd fenomeen. Met vijf studioalbums, meer dan twee miljard views op YouTube en honderden miljoenen streams op de teller, behoren ze tot één van de meest virale jazzgerelateerde acts wereldwijd. Van de podia van Coachella tot Glastonbury, en van Paléo tot Rock en Seine: overal waar de Parijzenaars neerstrijken, krijgen ze moeiteloos hele menigten aan het dansen. Live transformeert Caravan Palace tot een achtkoppige formatie, aangevuld met twee zangeressen-danseressen. Verwacht flamboyante koperblazers, jazzgitaar, analoge synthesizers en strakke choreografieën die samensmelten in een explosieve show. In 2024 speelden ze voor een uitverkochte Ancienne Belgique, op 7 november is het Koninklijk Cirucs in Brussel aan de beurt. (Bron: Koninklijk Circus) Info en tickets Zaterdag, 7 november 2026, Koninklijk Circus (Brussels, BE) Caravan Palace @ 2024

De muziek van SiM heb ik vorig jaar dankzij Graspop leren kennen. Om te zeggen dat ik die dag aan de mainstage onder de indruk was van deze band, is een understatement. SiM brengt live zoveel energie dat je gewoonweg niet kan blijven stilstaan. Hun show was degene (van bands die ik eerder nog niet kende) die me het meest was bijgebleven gedurende dat weekend. Toen ik zag dat SiM een nieuw album ging uitbrengen, was ik zeer benieuwd hoe dit zou klinken. De kattenpun in de albumtitel en kattenfoto op de cover wekten mijn enthousiasme dan helemaal op, waardoor ik wist dat ik deze moest reviewen. Hooman After All begint heel stevig bij Five Times Dead en de rode draad doorheen het album – een zeer hoog energieniveau – is meteen voelbaar. Qua invloeden en stijl krijg je wel wat verschillen voorgeschoteld. In principe valt alles wel onder de noemer punk te proppen, maar soms krijg je eerder een kleine portie Limp Bizkit, terwijl het op andere momenten echt 2000's poppunk is. Een beetje ska kan niet ontbreken en uiteraard is er ook wat reggea te bespeuren. Op andere momenten gaat het dan weer een iets stevigere kant op met zware breakdowns die dan weer eerder aan metalcore doen denken. Dit houdt het album niet alleen interessant (aangezien je nooit helemaal weet wat er gaat volgen), maar SiM maakt van elke influence en elke stijl hun eigen ding, waardoor dit ook echt werkt. Zoals eerder vermeld, is de zotte energie wel écht hetgene dat dit hele album als een geheel laat aanvoelen. Al ben ik dan misschien ook wel 100% deel van de target demographic voor een album met meerdere nummers die een kattenthema hebben. Een uitspringer voor mezelf is Hold My Beer. Ik weet niet of het ligt aan de reggae in de strofes, het super catchy poppunkrefrein, of de bizarre combinatie van beide elementen, maar ik word elke keer gelukkig als dit nummer opstaat. Al wekken de poppunkvibes bij Karen's Son mijn enthousiasme ook zeer hard op. Voor overduidelijke redenen, mag The Sniffing Cats Ska niet ontbreken in mijn lijstje van favorieten. Maar dan luister ik weer wat verder en betrap ik mezelf er op dat ik Ghost In Tokyo elke keer aan het meezingen ben. De mensen die mij kennen, weten dat ik echt een megafan ben van nummers waarin meezingstukjes verwerkt zitten. Om deze reden bleef ook Black Submarine meteen in mijn hoofd zitten. Het nostalgische gevoel bij Sailing On maakt deze track dan weer de perfecte afsluiter. Ja, bon, dit hele album is eigenlijk gewoon top van begin tot eind. Door de verschillende stijlen is het zeer moeilijk om één favoriete nummer aan te duiden, maar als ik heel eerlijk ben tegen mezelf, zal het toch tussen Hold My Beer en Black Submarine gaan. Waarbij die eerste dan digitaal vooral een uitspringer is en Black Submarine het volgens mij eerder live heel goed gaat doen. Hooman After All heeft mij niet alleen muzikaal compleet omvergeblazen, maar heeft er ook voor gezorgd dat ik deze band maar al te graag nog eens op een podium wil zien staan. Dit omdat ik je kan garanderen dat de energie die je voelt wanneer je naar het album luistert, nog eens vertienvoudigd wordt, wanneer je hen live kan aanschouwen. Goed nieuws voor mezelf en mogelijks ook voor jou, want bij een nieuw album hoort natuurlijk ook een releasetour. Begin 2027 brengt SiM hun tour naar Europa, waar ze ook een tussenstop maken in Patronaat te Haarlem op 31 januari en in De Casino te Sint-Niklaas op 10 februari. Releasedatum: 2 september 2026 Luister Lees Titled "HOOMAN AFTER ALL", it is set for release on September 02 via UNFD. It serves as the follow-up to the band’s previous output, 2024’s "PLAY DEAD". Frontman MAH had this to say about the announcement, stating “We are so pumped to announce that our new album HOOMAN AFTER ALL drops September 2! This album is our full-on tribute to the prime era of rock from the late ’90s to early 2000s. It feels fresh, but at the same time, there’s this weird nostalgia running through it. We’re taking this album all over the world, so get ready. See you in the pit!” About SiM SiM (Silence iz Mine) conquered their native country with a volatile mix of nü-metal and postmodern hard rock injected with hardcore attitude. The self-described “Reggae PUNX from Japan” broke into the US rock scene with hard-charging singles, including the No. 1 smash “The Rumbling”. With the release of their latest album PLAYDEAD via UNFD, the alt-metal four-piece set their sights on the world. The band’s music conjures the melodic bombast and rhythmic punch of early 2000s heavy hitters like Korn, Linkin Park, and Deftones, with precision blasts of chunky metalcore and the renegade spirit of classic reggae, two-tone ska, and punk that’s supercharged generations of subculture. They’ve created six full-length studio albums, three mini-albums, and an EP since their formation in 2004, in addition to performing at festivals around the world including Rock AM Ring, Rock IM Park, Download Festival, Graspop, Louder Than Life, and Welcome To Rockville. SiM wrote 2022’s “The Rumbling” for the massive anime Attack on Titan: The Final Season Part 2 and “The Rumbling” shot to No. 1 on Billboard’s Hot Hard Rock Songs. It quickly racked up over 110 million streams on Spotify, and the official music video crossed 47 million views on YouTube. They sold out the world-famous Nippon Budokan in 2015 and the 17,000-capacity Yokohama Arena in 2016. The same year, they made their US live debut at Knotfest Meets Ozzfest. “The Rumbling” also appears on PLAYDEAD, SiM’s sixth studio album, alongside “UNDER THE TREE,” the barnstorming “DO THE DANCE,” and “RED,” the theme song for the Netflix anime Kengan Ashura. SiM began in Shonan, Kanagawa, Japan. Prior to the band’s formation, frontman MAH played in a high school group heavily inspired by Nirvana, Muse, Sublime, and punk. The reggae/punk vibe persisted as SiM took shape, while the band's heavier side evolved toward more aggressive metal. SHOW-HATE joined the band on guitar in 2006, and SiM’s debut album, Silence iz Mine, followed two years later. In 2009, the current lineup was completed by SiN on bass and GODRi on drums.