Albums | Der Weg Einer Freiheit – Innern (Instrumental)
Wat gebeurt er wanneer je een album dat al nadrukkelijk naar binnen kijkt, ontdoet van zijn "menselijke" stem? Bij Der Weg Einer Freiheit levert die vraag een bijzonder experiment op. Een jaar na Innern keert de Duitse band terug naar dat album, maar deze keer zonder de vocalen van Nikita Kamprad. Innern (Instrumental) laat de teksten en screams volledig achterwege en legt daarmee de composities zelf bloot.
En dat maakt dit meer dan zomaar een instrumentale heruitgave.
Waar de oorspronkelijke Innern de luisteraar nog een stem geeft om zich aan vast te klampen, weigert deze versie die houvast. De emoties moeten nu volledig uit de instrumentatie worden gehaald. Gitaren, bas en drums krijgen daardoor niet alleen meer ruimte, maar ook een andere verantwoordelijkheid. De muziek moet zélf vertellen wat er niet langer gezongen wordt.
Dat past ook zeker goed bij de thematiek van het album.
Een andere blik op Innern
Innern stond al in het teken van lijden, introspectie en vernieuwing. Op Innern (Instrumental) wordt dat uitgangspunt bijna letterlijk doorgetrokken: er is niets meer dat je vertelt hoe je de muziek moet interpreteren. De luisteraar wordt gedwongen om zelf naar binnen te kijken.
Vooral het gitaarwerk van Kamprad en Nicolas Rausch komt daardoor centraal te staan. Zonder de vocalen ontstaat er meer ruimte om de verschillende lagen van de composities te volgen. Melodieën die in de oorspronkelijke versie misschien als omlijsting van de zang functioneren, worden nu zelfstandige stemmen binnen het geheel.
Ook de ritmesectie krijgt een prominentere rol. De baspartijen van Alan Noruspur en het drumwerk van Tobias Schuler zijn niet langer uitsluitend het fundament waarop de rest van de muziek wordt gebouwd. Ze worden onderdeel van het verhaal.
En juist daar ligt de kracht van deze uitvoering: de "instrumentale architectuur" van Innern wordt zichtbaar.
Vrijdag 3 oktober, Der Weg Einer Freiheit live in Patronaat, Haarlem (NL) | Foto's: Seth Abrikoos
Black metal zonder woorden én met een vleugje klassiek
Dat maakt Innern (Instrumental) interessant voor meer dan alleen liefhebbers van de meer atmosferische en instrumentale metal.
De klassieke invloeden die de band sinds Noktvrn in zijn muziek verwerkt, krijgen binnen dit concept eveneens een andere betekenis.
Voor mij als reviewer is dit misschien wel een van de interessantste aspecten van Innern (Instrumental). Vanuit mijn klassieke achtergrond heb ik zelf veel Chopin op de piano gespeeld en tijdens mijn middelbareschooltijd en klassieke vioolachtergrond ben ik me intensief met het werk van Arvo Pärt gaan bezighouden.
Daardoor zijn de invloeden die Der Weg Einer Freiheit hier aanhaalt voor mij niet alleen theoretisch interessant; ik herken ze daadwerkelijk in de muziek. Vooral in de melodische ontwikkeling, het gebruik van ruimte en de manier waarop spanning wordt opgebouwd, hoor ik elementen die me rechtstreeks terugbrengen naar zowel Chopin als Pärt. Dat die invloeden vervolgens worden verweven met de intensiteit en duisternis van black metal, maakt deze instrumentale versie voor mij bijzonder geslaagd.
De afwezigheid van de stem voelt niet als een gemis, maar als een uitnodiging.
De zes composities krijgen een nieuwe functie. “Marter (Instrumental)” opent met ruim negen minuten muziek, terwijl “Xibalba (Instrumental)” met ruim tien minuten het langste stuk van de plaat vormt. “Eos”, “Fragment”, “Finisterre III” en “Forlorn” completeren een tracklist die in totaal ruim 43 minuten beslaat. Het is daarmee geen vluchtige extra voor de fans, maar een volledige herinterpretatie van het album.
Xibalba
Dat “Xibalba (Instrumental)” als eerste visitekaartje naar voren wordt geschoven, is logisch. Het nummer vertegenwoordigt precies het idee achter deze release: de intensiteit blijft overeind, maar de luisteraar krijgt een andere ingang.
Zonder Kamprads vocalen wordt de muziek minder direct en tegelijkertijd abstracter. Waar een stem emoties kan benoemen of een bepaalde richting kan afdwingen, laat de instrumentale versie die interpretatie volledig bij de luisteraar. De gitaarpartijen worden daardoor niet slechts begeleidend, maar bijna een vorm van gesproken taal.
Het is muziek die niet vertelt wat je moet voelen, maar ruimte laat om zelf iets te voelen.
Geen vervanging, maar een aanvulling
De vraag is uiteindelijk niet of Innern (Instrumental) beter is dan het originele album. Dat zou de verkeerde vergelijking zijn.
Deze versie probeert Innern niet te vervangen. Ze haalt een laag weg om te laten zien wat daaronder zit.
Niet noodzakelijk naar een ander album, maar naar hetzelfde album vanuit een ander perspectief.
Een jaar na Innern blijkt dat er onder de stem nog een compleet verhaal verborgen lag. Nu de stem zwijgt, is het aan de muziek om dat verhaal te vertellen.
Tracklist:
Marter (Instrumental) – 09:24
Xibalba (Instrumental) – 10:07
Eos (Instrumental) – 07:30
Fragment (Instrumental) – 06:24
Finisterre III (Instrumental) – 02:00
Forlorn (Instrumental) – 07:44
Totaal: 43:09
Pre-saven is mogelijk via de volgende link.
