Progressive metal-supergroep TEMIC heeft “Broken” uitgebracht, de tweede single van het aankomende album Ceiba. Bij de release verschijnt ook een officiële videoclip. Het nieuwe album komt op 2 oktober 2026 uit via Season of Mist. Met “Broken” laat TEMIC een opvallend kwetsbare kant van de band horen. Waar de groep bekendstaat om progressive metal, draait de nieuwe single vooral om verlies, verdriet en de emotionele gevolgen van het beëindigen van een afhankelijke relatie. Ghostly synths en elektronische drums vormen de sobere basis voor de krachtige, maar bewust breekbare zang van Fredrik Bergersen Klemp. “‘Broken’ is opgebouwd rond overweldigende emotie en eerlijkheid”, vertelt Klemp. Volgens de zanger kwam het nummer vrijwel vanzelf tot stand: de band schreef het in ongeveer dertig minuten en besloot de oorspronkelijke, onbewerkte vorm grotendeels te behouden. Ook zijn zangprestatie moest zo dicht mogelijk bij de emotie blijven. “Er is geen echte oplossing in ‘Broken’. Ik denk dat dat onderdeel is van waarom het zo eerlijk aanvoelt.” Ook toetsenist en sounddesigner Diego Tejeida benadrukt het ongepolijste karakter van het nummer. Volgens hem is “Broken” juist interessant omdat TEMIC zich niet heeft laten verleiden tot overdreven technische complexiteit. “Prog kan zich te veel bezighouden met slim zijn, maar ‘Broken’ is gewoon een eerlijk nummer.” Ceiba draait om verlies “Broken” is afkomstig van Ceiba, het tweede album van TEMIC. Het album behandelt verlies in al zijn vormen: van het verlies van een geliefde of vriendschap tot het kwijtraken van een deel van jezelf. De titel verwijst naar de heilige ceibaboom uit de Mayacultuur, die wordt gezien als een verbinding tussen aarde, hemel en de onderwereld. Internationale progmetalbezetting TEMIC bestaat uit muzikanten met een indrukwekkend verleden binnen de progressieve metalscene. De internationale formatie wordt geleid door zanger Fredrik Bergersen Klemp en bestaat verder uit gitarist Eric Gillette, toetsenist Diego Tejeida, drummer Simen Sandnes en bassist Miguel Pereira. De band ontstond in 2017 vanuit de samenwerking tussen Tejeida en Gillette, die elkaar leerden kennen tijdens tournees met Mike Portnoy’s Shattered Fortress. Sinds de oprichting groeide TEMIC uit tot een opvallende naam binnen de moderne progmetal. De muziek wordt onder meer in verband gebracht met bands als Dream Theater, Leprous, Haken, Sleep Token en Pain of Salvation. Ook Mike Portnoy is enthousiast over de groep. Hij omschreef TEMIC eerder als muziek die ergens tussen Leprous, Sleep Token, Haken, Dream Theater en Pain of Salvation ligt en prees daarbij het hoge niveau van de muzikanten. TEMIC naar Maastricht Na de release van Ceiba trekt TEMIC in oktober door Europa tijdens de Autumnal Offerings 2026 European Tour, met Kingcrow als speciale gast. Voor Nederlandse fans staat er een optreden gepland op 20 oktober in Muziekgieterij in Maastricht. De Europese tournee omvat daarnaast shows in Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Polen. Tijdens de concerten zal de band “Broken” en ander nieuw materiaal van Ceiba live spelen. TEMIC – Ceiba verschijnt op 2 oktober 2026 via Season of Mist op cd, vinyl en digitale formaten. De videoclip van “Broken” is inmiddels online verschenen en is te bekijken via de volgende link. Cover Artwork: Hicham Hamzi / H-Hich Design Tracklist 1. Asunder (1:35) 2. Ashes (4:55) 3. Beyond the Voice (3:58) 4. Ceased To Be (6:26) 5. Broken (4:45) 6. Casting Stone (9:16) 7. See Myself (6:38) 8. Parting the Waves Inside (7:24) 9. Night of Veils (3:38) 10. Alone (7:02) 11. As Long As We Last (10:21) Pre-orderen en pre-saven is mogelijk via deze link. Foto door: © Mountain Head Media Temic Online Website | Bandcamp | Apple Music | Spotify | Instagram | Facebook | YouTube Season of Mist Online Facebook | X | Instagram | Website | YouTube | Spotify

Onze fotograaf Seth Abrikoos was namens zowel Baroeg als Mountain Eye aanwezig bij het concert van Mountain Eye en Mushroomhead. Naast het vastleggen van de avond in foto's, maakte Seth ook een recap reel voor Mountain Eye. Ook leverde ze een aantal foto's aan BIR voor een fotoverslag. Bekijk hieronder het fotoverslag van de avond. Mountain Eye De avond werd geopend door Mountain Eye, het Amsterdamse vijftal dat sinds 2017 een eigen draai geeft aan alternative metal. Hun sound combineert stevige riffs, rauwe zang en pakkende melodieën met invloeden uit onder meer metalcore en elektronische muziek. Daarmee weet de band zware metal toegankelijk te maken. Mushroomhead Daarna was het de beurt aan Mushroomhead. De band uit Cleveland, Ohio, is sinds 1993 actief en groeide vanuit de underground uit tot een opvallende naam binnen de nu-metal- en industrialmetalscene. Hun muziek combineert zware riffs en industriële elementen met een nadrukkelijke theatrale presentatie. De maskers, kostuums en visuele show zijn minstens zo kenmerkend voor Mushroomhead als de muziek zelf. Met negen albums op hun naam, waaronder hun meest recente releases via Napalm Records, blijft de band een bijzondere verschijning binnen het genre. Woensdag 12 augustus 2026, Baroeg, Rotterdam | Foto's: Seth Abrikoos

De Noorse blackmetalband Vingulmork maakt na een stilte van maar liefst zeven jaar zijn comeback. De band uit Oslo, opgericht in 2013, brengt op 11 september het nieuwe album Barmhjertighetens Fallitt uit. Het wordt het eerste volledige album van de band sinds Chiaroscuro uit 2015. Vingulmork heeft zijn wortels stevig in de Noorse blackmetalscene, maar ontwikkelde door de jaren heen een geheel eigen geluid. Kille blackmetal, loodzware riffs, melodie en een beklemmende atmosfeer komen samen in muziek die zich weinig aantrekt van genregrenzen. De band richt zich vooral op intensiteit en emotionele impact. Na het debuut-EP The Long March (2014) zette Vingulmork met Chiaroscuro een belangrijke stap vooruit. Het album zorgde voor de nodige aandacht binnen de underground metalscene en werd door het gerespecteerde Brutalism omschreven als “nasty and fulfilling”. In 2019 volgde de EP Avgrunn, waarna het vervolgens stil bleef rond de band. Met Barmhjertighetens Fallitt keert Vingulmork volgens de aankondiging terug met zijn zwaarste, donkerste en meest ambitieuze werk tot nu toe. Het album is volgens de band ontstaan uit woede en wanhoop en draait om gebroken dromen, uitzichtloosheid en wonden die maar niet willen helen. De plaat opent direct meedogenloos met ‘Ørkesløs’, een nummer waarin razendsnelle riffs, tempowisselingen, krachtige drums en ijzige vocalen samenkomen. Ook de overige nummers krijgen ieder een duidelijk eigen karakter. Zo bouwt ‘Skam’ spanning op met dreigende passages en massieve drums, terwijl ‘Avmakt’ uitmondt in ijzige riffing. De eerste single ‘Krigserklæring’ onderstreept het compromisloze karakter van het album. Andere opvallende tracks zijn ‘Svart Time’, waarin precieze riffs een gelaagd en duister klanklandschap creëren, en ‘Brann’, dat begint als een strijdvaardige hymne en langzaam door duisternis wordt opgeslokt. Volgens de band kent het album geen opvullers: ieder nummer draagt bij aan het grotere, donkere verhaal van Barmhjertighetens Fallitt. Ook de productie is internationaal verzorgd. De opnames en mix vonden plaats in Top Room Studios, Sounds Of O Studios, MOTU Studios en Stokkosen Studios. Robin Mahler van Ocean Studios in Duitsland nam de mastering voor zijn rekening. Het artwork is afkomstig van Jon Schaug Carlsen. Barmhjertighetens Fallitt verschijnt op 11 september via Crime Records, Likskue Productions en Schattenpfade. Na zeven jaar stilte lijkt Vingulmork daarmee vastbesloten om opnieuw een plek op te eisen binnen de donkere krochten van de Scandinavische metalscene. Line-up Jostein Stensrud Køhn – zang Martin Kandola – gitaar Martin Storm-Olsen – bas Simen Kandola – drums Vingulmork Online Instagram | Facebook | Spotify Imperative online Facebook | Instagram | YouTube | X | Website

De Australische brutal deathmetalband Slaughtercult heeft de nieuwe single ‘Perverse Bestial Lactation’ uitgebracht. Voor de track schakelde de band de hulp in van Marvin Ruiz, vocalist van de Amerikaanse brutal deathmetalformatie Devourment. De videoclip is te bekijken via de volgende link. ‘Perverse Bestial Lactation’ is afkomstig van het tweede album van Slaughtercult, Devoured By Perversion, dat op 24 september verschijnt via Vicious Instinct Records. De band borduurt daarop voort op zijn kenmerkende mix van loodzware riffs, brute slams, blastbeats en invloeden uit grindcore en hardcore. De nieuwe single volgt op ‘Menstrual Marinade’, waarop Elfi Davis van Kraanium te horen is. Slaughtercult ontstond in 2022 in Sydney en wist zich sindsdien snel een plek te verwerven binnen de Australische underground. Het debuutalbum Meat Head werd onafhankelijk uitgebracht en leverde de band onder meer meer dan 75.000 Spotify-streams op. Daarnaast groeide de bekendheid via YouTube en Slam Worldwide. Live deelde Slaughtercult het podium inmiddels met onder meer Nile, Undeath, Gutalax, Rivers of Nihil en Cytotoxin. De band staat bovendien een drukke internationale periode te wachten. Na Australische shows met Psycroptic en Rivers of Nihil volgt de eerste internationale tour, met optredens in Japan, Taiwan en Europa. Daarbij staan onder meer shows met Gutalax en Brutal Sphincter en optredens op Necrosonic Festival en Gutafest op het programma. Met Devoured By Perversion lijkt Slaughtercult de ingezette koers verder te willen aanscherpen: nog zwaarder, smeriger en compromislozer. De combinatie met Marvin Ruiz maakt ‘Perverse Bestial Lactation’ alvast een opvallende voorproef van wat het nieuwe album in petto heeft. Slaughtercult online Instagram | Facebook | YouTube Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

Slaughter to Prevail @ DMF 2026 © Marijn Davids Van 1988 tot 1992 was de Eindhovense Kunstijsbaan het jaarlijks toneel van het legendarische Dynamo Open Air Festival, voordat het door schaalvergroting verplaatste naar een ander terrein, tot en met een laatste editie in 2005. Toch waren het vooral die eerste jaren die zo cruciaal waren voor de verspreiding van de thrash- en speedmetal in Europa aan het eind van de jaren 80. Bands praten er nog steeds over. Met de grote revival van voorgenoemde genres herrees ook Dynamo uit de as in de vorm van Dynamo Metalfest, dat sinds 2015 op dezelfde locatie (inmiddels onderdeel van het huidige IJssportcentrum) wordt gehouden. Opvallend veel namen van toen hebben de line-up de laatste tien jaar al gesierd. En wie vandaag om zich heen kijkt tussen het multigenerationele publiek zal al snel concluderen dat ook best wat bezoekers er waarschijnlijk 35 jaar geleden ook al bij waren. Het festival duurt inmiddels drie dagen en wij arriveren op de tweede dag, wanneer de drukkende hitte van een dag eerder is verruild voor een vochtige benauwdheid met grijze bewolking. Het draagt in combinatie met de ovale tribunes rond het veld alleen maar bij aan het bijeengepakte gevoel van een donkere indoor-club die deze muziek zo goed kan gebruiken. Een generatiegenoot van het festival is het Amerikaanse Overkill. De east coast-thrashers zijn sinds hun debuutplaat in 1985 met hun even eenvormige als aanstekelijke oldskool speed metal onafgebroken actief geweest met tours en platen. Oude nummers als Rotten to the Core worden ook in 2026 nog luidkeels meegebruld. Zanger Bobby Ellsworth is vandaag het enige Overkill-lid van het eerste uur op het podium. We zien dat de inmiddels 67-jarige krijser regelmatig zichtbaar op adem moet komen achter de versterkers als de gitaarsolo’s het spotlicht even overnemen. Maar steevast keert hij als herboren terug, als metafoor voor de carrière van de band. Als tijdelijke bassist herkennen we de Vlaamse ex-Fear Factory-gitarist Christian Olde Wolbers, die ons nog even in het Nederlands toespreekt. Overkill @ DMF 2026 © Marijn Davids Aanzienlijk hedendaagser klinkt het Engelse Employed to Serve. De hoekige metalcore gaat er op het kleinere KINK Distortion Stage vandaag goed in. Juist de intiemere setting van deze hoek van de schaatsring helpt daarbij uitstekend. Zangeres Justine Jones heeft niet veel woorden nodig om de pit voor het podium aan de gang te krijgen. Muzikaal is het vooral verbind-de-puntjes, maar live vallen de strakke staccato-gitaren met hun trage breakdowns en melodieuze refreinen goed op zijn plaats. Employed to Serve @ DMF 2026 © Marijn Davids Aan het aanwezige publiek dat zich daarna voor het podium heeft verzameld, lijkt de reputatie van Castle Rat ze al vooruitgesneld. Toch is het ons niet helemaal duidelijk waarom. Muzikaal passen ze in de revival van occulte 70s-rock van vijftien jaar geleden, inclusief verklede bandleden en sfeerverlichting op het podium. De theatrale sword & sorcery- elementen dragen de show ook niet echt, en verbindende verhaaltjes van zangeres Riley Pinkerton houden de boel enkel op. Er wordt prima gepeeld, maar de zo goed getroffen 70s-productie van hun platen horen we live ook minder terug. Leuk, maar we hebben het allemaal al wel eens beter gehoord en gezien. Castle Rat @ DMF 2026 © Marijn Davids Ook een Dynamo-ganger van de eerste jaren is Primus. In 1991 stond het excentrieke trio al op hetzelfde podium, waar zanger-bassist Les Claypool, die inmiddels oogt als een kruising tussen Captain Beefheart en Pierre Kartner, nog wat anekdotes over deelt. Ondanks de experimenteel aangelegde muziek slaat Primus ook vandaag weer prima aan. En dan kiest de band met moeilijkere nummers als Frizzle Fry en Mr. Krinkle - met Claypool in varkensmasker op staande bas – niet eens voor de makkelijkste aanpak. Publieksfavorieten Tommy the Cat en John the Fisherman ontbreken, maar we krijgen nog wel een versie van Dio’s Holy Diver met Death Angel-zanger Mark Osegueda achter de microfoon. Primus @ DMF 2026 © Marijn Davids Hoewel de band afkomstig is uit Oostenrijk zorgt Nederlandse frontman Heavy Kevy van Insanity Alert al snel voor een korte afstand tot het publiek en wordt het wederom feest bij het KINK Distortion Stage. De crossover-thrash, waarin regelmatig geciteerd wordt uit genre-klassiekers, wordt live aangevuld met geïmproviseerde kartonnen borden met slogans, opblaasdieren en strandballen. En doordat die strandballen blijven liggen,, blijft het terrein voor het kleine podium nog lang na de laatste noten van Insanity Alert een beachvolleybalveld. Ruim voor aanvang van het Russische Slaughter To Prevail kunnen we al vaststellen dat ze in ieder geval het stoerste drumpodium ooit hebben. Een reusachtige beer buigt zich over de trommels en de testosteron-show die volgt is al even subtiel; lompe, loeistrakke deathcore voorzien van indrukwekkende pyrotechnics. De gemaskerde muzikanten staan allen op risers. Frontman Alex Terrible, die zijn teksten in afwisselend Russisch en Engels brult, toont zich zonder masker een goedlachse good guy en geeft zelfs nog even een optimistische motivational speech. Het momentum van het optreden dreigt even in te zakken bij een wat ongeïnspireerde drumsolo, maar qua publieksreactie is Slaughter To Prevail misschien wel het hoogtepunt van de dag. Het laat zien dat het niet alleen Oldskool is, wat het goed doet op Dynamo. Slaughter to Prevail @ DMF 2026 © Marijn Davids Self Deception uit Zweden lijkt daarna op het KINK Distortion Stage niet helemaal goed te kunnen kiezen wat ze willen qua stijl. Melodieuze passages met de cleane, zuiver gebrachte zang van Andreas Clark wisselt af met meer hakkende stukken, waar men dan weer prima een pit kan vormen. Ook de podiumuitstraling gaat alle kanten op - de kleurig uitgedoste bassist Patrik Hallgren lijkt wat licht out of place tussen de overige muzikanten. Een selecte club Dynamo-gangers weet Self Deception’s eclectische aanpak goed te waarderen, maar velen hebben zich al opgesteld bij de Mainstage voor de afsluiter van vanavond. Self Deception @ DMF 2026 © Marijn Davids Als er één band is waarbij de hele erfenis van de klassieke thrashbands op een hedendaagse manier bijeenkomt, is het wel Lamb of God. De ritme-gedreven, vaak behoorlijk gecompliceerde songstructuren, de agressieve zang van Randy Blythe en de tekstuele mix van maatschappelijke en introverte thema’s, maar dat alles op een geheel eigen moderne, groovende wijze. De band uit Virginia in de VS heeft inmiddels tien albums op zak en ook vanavond blijkt weer dat bangers als Laid to Rest, Walk with Me in Hell en Redneck in 2026 zijn uitgegroeid tot oprechte genre-klassiekers. Visueel krijgen we pyro’s die die van Slaughter to Prevail naar de kroon steken, maar soms gaat het er ook uiterst subtiel aan toe, zoals bij de gitaarintro van Grace, waarbij we enkel de gitaristen op een verder volledig duister podium zien. Een uiterst waardige afsluiter van een uitstekende tweede dag van Dynamo Metalfest. Lamb of God @ DMF 2026 © Marijn Davids Dynamo Metalfest 2026, Eindhoven © Marijn Davids Dynamo Metalfest 2026 – zaterdag 15 augustus – Eindhoven, Nederland Tekst & foto's: Marijn Davids

De Belgische metalcore band Quodac heeft vandaag, 21 augustus, zijn nieuwe single ‘Lost’ uitgebracht. Het nummer is de tweede voorproef van de aankomende EP Ghost Thoughts, die in oktober 2026 verschijnt. De band uit Henegouwen bouwt daarmee verder aan een steeds donkerder en complexer muzikaal verhaal. Met ‘Lost’ duikt Quodac diep in de psyche van een personage dat langzaam maar zeker de controle over zijn leven verliest. Waar aanvankelijk sprake lijkt van een perfect georganiseerd bestaan, glijdt de hoofdfiguur steeds verder af richting zelfdestructie. De muziek onderstreept die ontwikkeling met een dynamische en soms bitterzoete instrumentale arrangementen, waarin ook dissonante passages een belangrijke rol spelen. Bij de single hoort bovendien een DIY videoclip, waarmee Quodac het verhaal van ‘Lost’ visueel kracht bijzet. Het nummer vormt daarmee een nieuwe stap in de thematiek van Ghost Thoughts, waarin de donkere kanten en disfuncties van de menselijke geest centraal staan. De nieuwe EP bestaat uit vijf nummers: ‘Empty’, ‘Lost’, ‘Steps’, ‘Straight Forward’ en ‘Chains’. Eerder verscheen al de single ‘Straight Forward’. Volgens de band wordt Ghost Thoughts muzikaal en thematisch donkerder en complexer dan het debuut. De vijf nummers kwamen tot stand na maanden van schrijven, studiosessies en het testen van materiaal tijdens liveoptredens. Foto door: Amandine Delaunoy Quodac werd eind 2021 opgericht in de Belgische provincie Henegouwen. De band bestaat momenteel uit zanger Rémi Liekens, gitaristen Antoine Martin en Nicolas Dosimont, drummer Jeremy Debroux en bassist Valentin Massart. Hun sound combineert alternatieve metal met invloeden uit metalcore en progressieve rock. Bands als System Of a Down, Killswitch Engage en Deftones behoren tot de muzikale inspiratiebronnen. Sinds 2022 speelde Quodac op verschillende podia in Wallonië, Vlaanderen en Brussel, waaronder Zik Zak, LBV Fest, 6K Fest, Ruche Verrière, Brasserie de la Mule en Rock Cafe. De band staat inmiddels onder contract bij Rock Nation Agency en richt zijn pijlen nadrukkelijk op optredens buiten België, met Frankrijk en Nederland als eerste doelwitten. ‘Lost’ is vanaf vandaag beschikbaar via de verschillende streamingdiensten. Tracklist Ghost Thoughts 1. Empty 2. Lost 3. Steps 4. Straight Forward (Already released) 5. Chains De productie voor "Lost" werd gemixt en gemasterd door Benoit Polomé, de drums werden opgenomen in Studio 1935, de videoclip werd gefilmd door Seth Abrikoos en gemonteerd door Rémi Liekens. Quodac online Instagram | Facebook | Spotify | Apple Music | Tidal | Deezer

Hahaha ... het is natuurlijk iets dat bij de eigenzinnigheid van Down past. Na jaren van het aankondigen van een reünie en het hinten naar nieuw songmateriaal op de proppen komen met een moordende riff en een song die de puntjes op de 'i' zet. We hebben er inderdaad lang naar uitgekeken en nog langer op moeten wachten maar later dit jaar (meer bepaald op 20 november) verschijnt dan eindelijk toch het vierde album, getiteld Volume V (ook weer typisch iets voor deze band natuurlijk) via Nuclear Blast Website Lees meer DOWN was never just a band. It’s a brotherhood rooted in childhood friendships that have endured for decades. It’s an homage to the city of New Orleans, Louisiana. It’s music meant for anybody who has ever headbanged, played air guitar, or worn a weathered tour t-shirt like armor. For over three decades, the quintet – Philip H. Anselmo, Pepper Keenan, Kirk Windstein, Jimmy Bower, and Pat Bruders – have quietly built a legacy like no other. When these individuals congregate, magic ensues, conjured by earthquaking grooves, bellowing straight from the soul, and riffing loud enough to awaken an ancient deity. This Fall, DOWN begins another chapter with Volume V. “We were all excited about this,” smiles Anselmo. “There was a sense of lightness in the air. Everyone’s attitude was positive. There was more focus than ever. It just felt fresh again. Each one of us was individually striving for something, and I believe we achieved what we wanted to achieve. The record is a journey. It’s classic DOWN, but it’s also unique.” “Everybody played their asses off, wrote great riffs, and Philip is singing amazing,” adds Windstein. “There’s so much electricity when we get together. To me, it’s the same vibe as our debut NOLA, but we’ve got another 35 years of experience as songwriters.” “The five of us are from the same era, grew up together, and accomplished a lot on our own,” Keenan observes. “We all sounded different, but we’re still from the same 20-block radius. As far as what makes DOWN special, we knew one another before any of us had done anything. There’s history.”

- Persbericht - Here are the last additions to complete our incredible Desertfest Belgium bill: The powerful sty of Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, the visceral catharsis of Lili Refrain, the divine lupine Wolvennest, the striking power trio Kaleidobolt, the undisputed champions of heavy rock Handgemeng, the "painbow" champagnemetal of 30,000 Monkies, the mustang wrangling Spirit Mother, the criminally inclusive Law of All, and the A-class riffs of Apex Ten! Oh boy, we're really looking forward to this one! On overview of the day splits can be found over here on our website. Keep on rollin'! 🤘 The DF-team Info & Tickets

De Amerikaanse metalcoreband The Light Superior uit Amarillo, Texas maakt zich op voor de release van Dayspring, het volledige debuutalbum dat op 2 oktober verschijnt via Rottweiler Records. The Light Superior werd in 2018 opgericht en wist al vroeg indruk te maken als energieke liveband. In de eerste jaren van hun bestaan deelden ze het podium met gevestigde namen als We Came As Romans, Of Mice & Men en The Browning. De groeiende reputatie bleef niet onopgemerkt en leidde uiteindelijk tot een samenwerking met Rottweiler Records. In 2022 verscheen de eerste EP I AM via het label. Daarna volgde in 2024 de single ‘Tidal Wave’, waarna de band in 2025 opnieuw van zich liet horen met ‘Dark Moon’ en de speciale Halloween-release ‘Ghost’. Met die singles bouwde The Light Superior de spanning richting een eerste volledige plaat verder op. Die plaat is nu klaar. Dayspring belooft een stevige dosis moderne metalcore te worden, waarin zware riffs, krachtige drums en meeslepende melodieën elkaar voortdurend afwisselen. Het album opent met ‘Genesis’, dat aanvankelijk rustig en atmosferisch wordt opgebouwd. Langzaam neemt de intensiteit toe, totdat de volledige kracht van The Light Superior losbarst. Ook ‘Ghost’ en ‘Dark Moon’ hebben een plek op het album gekregen. De eerder uitgebrachte nummers blijken daarbij moeiteloos overeind te blijven en combineren loodzware passages met meeslepende melodieën. De titeltrack ‘Dayspring’ krijgt extra glans dankzij gastwerk van producer Glenn Gizzi, die tevens bekend is als medeoprichter van Phinehas. Ook ‘Solid Ground’ vormt een belangrijk moment op de plaat en legt de nadruk op de emotionele kant van de band, zonder daarbij aan zwaarte in te leveren. Met ‘Revelation’ trekt The Light Superior nog één keer alle registers open. De song is volgens de band een regelrechte uitnodiging voor de pit, met prominent drumwerk en een laatste explosieve uitbarsting voordat het album een opvallende andere richting inslaat. Het slotstuk, ‘Dark Moon Reimagined (feat. Drive Thru Society)’, laat namelijk een meer ingetogen kant van The Light Superior horen. Waar de rest van Dayspring regelmatig met overweldigende riffs en brute energie uitpakt, kiest de band hier voor een andere vorm van kracht. Het resultaat vormt een sfeervol en opvallend einde van het album. De productie van Dayspring lag in handen van Glenn Gizzi. Volgens de begeleidende informatie heeft hij de band geholpen om een geluid neer te zetten dat tegelijkertijd vol, helder en bijzonder zwaar klinkt. Met Dayspring lijkt The Light Superior klaar om de volgende fase van zijn ontwikkeling in te luiden. Fans van Bury Tomorrow, Miss May I, Atreyu en It Dies Today hebben alvast een goede reden om 2 oktober in hun agenda te zetten. Foto door: 12:01 Photography The Light Superior bestaat uit Michael Grice (vocals), Matt Grice (gitaar/backing vocals), Chris Torres (gitaar) en Giovanni Alvarez-Jimenez (drums). Dayspring verschijnt op 2 oktober via Rottweiler Records. Track Listing: 01 - Genesis 02 - Ghost 03 - Dark Moon 04 - Dayspring (feat. Glenn Gizzi) 05 - Solid Ground 06 - Revelation 07 - Dark Moon Reimagined (feat. Drive Thru Society) Meer informatie is beschikbaar via de volgende link. Foto door: 12:01 Photography The Light Superior online Instagram | Facebook | Bandcamp | Apple Music | Spotify Imperative PR online Instagram | Facebook | Website | YouTube

De Noord-Ierse death/doommetalband The Crawling brengt op 2 oktober 2026 de nieuwe EP What We Leave Behind uit via Grindscene Records. De release verschijnt op cd, cassette en digitaal en vormt volgens de band een indringende reflectie op nostalgie, verlies en onze vaak destructieve obsessie met het verleden. The Crawling werd in 2014 opgericht in Lisburn, Noord-Ierland, en heeft zich sindsdien ontwikkeld tot een vaste waarde binnen de death/doomscene. Met albums als Wolves And The Hideous White en het in 2023 verschenen All Of This For Nothing heeft de band een herkenbare stijl opgebouwd waarin zware riffs, desolate melodieën en confronterende teksten samenkomen. Op What We Leave Behind staan twee nummers. De EP opent met A Song To Nurse The Sickness, een loodzware en ingetogen compositie waarin The Crawling bewust ruimte laat tussen de verschillende muzikale elementen. Rauwe vocalen en melancholische gitaren versterken het thema van het nummer: de manier waarop herinneringen kunnen veranderen in een allesverslindende vlucht uit het heden. Het tweede en afsluitende nummer is Bound To The Negative (Requiem), een akoestische herinterpretatie van het nummer dat oorspronkelijk op All Of This For Nothing verscheen. De band geeft het nummer een volledig nieuwe gedaante, met een bijna middeleeuws aandoende sfeer, zonder daarbij de zwaarte en emotionele lading van het origineel te verliezen. De opnames van de drums vonden plaats in The Parlour Recording Studios, bekend van onder meer The Haunted, At The Gates en Napalm Death. De overige opname-, mix- en masteringwerkzaamheden werden door de band zelf verzorgd. Het artwork is afkomstig van Redamaut. Volgens Andy Clarke van The Crawling draait de EP om het besef dat we te vaak blijven hangen in wat voorbij is: “The EP is an acknowledgement that the past is behind us.We spend too long lamenting what has been, rather than being mindful of the present and the joy it can bring.Then, when we finally realise time has slipped away, we begin mourning that as well.The constant mourning of time is a sickness.” Met What We Leave Behind voegt The Crawling een nieuwe, persoonlijke episode toe aan zijn oeuvre. De EP verschijnt op 2 oktober 2026 via Grindscene Records. The Crawling online Facebook | Instagram | X | Website Imperative PR online Instagram | Facebook | Website | YouTube

Aan alles komt een einde, zelfs aan vier dagen Alcatraz. Zondag trekken we voor de laatste keer richting De Lange Munte en eerlijk is eerlijk: na drie dagen fotograferen lukt dat iets minder vroeg dan oorspronkelijk gepland. Daarmee schieten we onszelf meteen een beetje in de voet. Wie mij een beetje kent, weet dat een stevige portie melodie en power metal er altijd wel ingaat. Die stond zondag wel degelijk op de affiche, alleen had Alcatraz die blijkbaar vooral voor de vroege vogels gereserveerd. Bloodbound mocht al om 12:25 aantreden, gevolgd door Warkings om 13:40. Tegen dat wij onze camera bij Creeper voor het eerst bovenhalen, zit hun passage er dus al lang op. Volgend jaar misschien wat power metal later op de dag programmeren? Na drie dagen Alcatraz zullen onze benen en onze wekker de organisatie dankbaar zijn. Veel reden tot klagen hebben we natuurlijk niet, want vanaf dan wacht nog een behoorlijk gevulde laatste festivaldag. Nog één keer van podium naar podium Creeper mag onze fotografische zondag op gang trekken, waarna we meteen opnieuw het ondertussen vertrouwde rondje inzetten tussen Prison, Swamp en Helldorado. Animals As Leaders en Anaal Nathrakh zorgen ervoor dat de eerste uren muzikaal werkelijk alle kanten uitgaan. Op de Prison Stage wacht vervolgens nog een last-minute wijziging. Warrior Soul is pas op het laatste moment aan de affiche toegevoegd als vervanger van Rose Tattoo. Geen Australische hardrock dus, maar Amerikaanse rock-'n-roll met een flinke dosis punkattitude. Daarna gaat het tempo opnieuw omhoog met onder meer Northlane en Misþyrming & Nergal, gevolgd door Nevermore, Fit For An Autopsy en Death Angel. Met Saxon verschijnt vervolgens een band op de Prison Stage die ondertussen bijna een halve eeuw heavy metalgeschiedenis achter zijn naam heeft staan. De laatste uren van Alcatraz beginnen ondertussen steeds nadrukkelijker te wegen. Niet alleen in de benen, ook op het terrein voel je dat het einde nadert. Toch valt al de hele dag nog iets anders op: overal duiken Powerwolf-shirts op. Het mag duidelijk zijn voor welke band een aanzienlijk deel van het publiek zijn laatste restje energie bewaart. Wij hebben ondertussen nog Rise Of The Northstar, Deicide, Lamb Of God en Paleface Swiss voor de lens gehad, waarna we een laatste keer richting Swamp trekken. Daar wacht met Satyricon nog een stevige portie Noorse black metal. Daarna gaat het onherroepelijk richting Prison Stage. Geen omweg meer. Camera klaar, en we gaan nog één keer de fotopit in. Powerwolf – De laatste hoogmis Powerwolf weet hoe je een podium moet aankleden. Wanneer we de Prison Stage bereiken, staat daar geen klassieke festivalproductie te wachten, maar een compleet decor dat ergens tussen een gotische kathedraal en een bijzonder vurige kerkdienst zweeft. Kruisen, trappen, kerkelijke elementen en vooral een indrukwekkende hoeveelheid pyro: als dit de laatste hoogmis van Alcatraz moet worden, heeft Powerwolf alvast kosten noch moeite gespaard. Met Bless 'em With the Blade wordt de mis geopend, maar het duurt niet lang voor het eerste grote publieksmoment volgt. Bij Armata Strigoi zingt de volledige weide mee. Zelfs de security voor het podium krijgt een apart moment en mag laten horen wat ze in huis heeft. Al hadden ze het wat mij betreft gerust eens aan de 22 fotografen in de pit mogen vragen. Veel stiller zou het waarschijnlijk niet geweest zijn. (Al was het maar omdat ik waarschijnlijk voor 3 of 4 meegeschreeuwd heb) Met Sinners of the Seven Seas en vooral Amen & Attack volgen de meezingmomenten elkaar snel op. Het wordt meteen duidelijk waarom Powerwolf zo goed werkt op een festival als Alcatraz. Je hoeft niet ieder nummer van voor naar achter te kennen om binnen de kortste keren toch ergens een refrein mee te brullen. En dan moet Army of the Night nog komen, wat een stem heeft Attila Dorn toch. We hebben Powerwolf ondertussen al vaker aan het werk gezien, maar live blijft het indrukwekkend hoeveel kracht hij in zijn stem legt. Bovendien staat er iemand op het podium die perfect weet hoe hij een publiek moet bespelen. Voor Dancing With the Dead maakt hij er samen met toetsenist Falk Maria Schlegel zelfs een klein dansje van, inclusief choreografie. Het theatrale kantje van Powerwolf is nooit ver weg en dat is maar goed ook. Zonder die over-the-top aanpak zou de helft van het concept niet werken. Wat tijdens de set wel opvalt: zodra een gitaarsolo begint, verdwijnt Attila opvallend vaak even van het podium. We vermoeden dat die keel tussendoor toch ergens gesmeerd moet worden. Als je anderhalf uur lang op dit niveau wil blijven zingen, zullen we hem dat maar vergeven. Geloven jullie nog in de kracht van metal? Halverwege de set is het tijd voor de zegening. "Do you still believe in the power of metal?" Uiteraard. "Are you still possessed with metal?" Blijkbaar ook. "Are you still with Powerwolf?" Aan het antwoord van de festivalweide te horen, bestaat daar weinig twijfel over. Een pater verschijnt met wierook op het podium en maakt de kerkelijke setting compleet, waarna Incense & Iron wordt ingezet. Heel het plein springt mee en ondertussen draaien ook de pyrotechnici overuren. Eigenlijk hebben zij zondagavond misschien nog de zwaarste shift van allemaal. Met 1589 krijgen we vervolgens een welkom adem- en rustmoment in de set. Toch voor het publiek, want voor de pyro geldt die pauze duidelijk niet. Daarna mag iedereen zijn innerlijke demonen nog eens loslaten tijdens Demons Are a Girl's Best Friend, opnieuw zo'n refrein dat zich uitstekend leent tot een massaal meezingmoment. Het enige wat ons op dat moment wat tegenvalt, is het volume. Voor een headliner van dit formaat en een show die visueel zo hard binnenkomt, hadden we verwacht dat het geluid ons ook letterlijk wat meer van mijn sokken zou blazen. Slecht klinkt het absoluut niet, maar écht luid voelt het vanop de weide toch ook niet meteen. Via Stossgebet en Fire and Forgive gaat het richting een onverwacht verjaardagsfeestje. Happy birthday to... wie? Gitarist Dom R. Crey blijkt jarig en dus moet Alcatraz zingen. Attila zet Happy Birthday in en de weide probeert braaf te volgen. Alleen is er één klein probleem: blijkbaar heeft een groot deel van het publiek geen flauw idee hoe de jarige gitarist heet. De eerste poging is dan ook niet meteen een overdonderend succes, 'nog eki' of 'herdoens' zouden ze in West - Vlaanderen zeggen. Bij poging twee lukt het al iets beter. Het zijn van die kleine momenten die een verder bijzonder strak geregisseerde show wat menselijker maken. Heretic Hunters is daarna duidelijk minder bekend bij het grote publiek. Het nummer komt van Wake Up the Wicked en kan qua respons voorlopig niet tippen aan de klassiekers, maar echt deren doet dat niet. Even hadden we nog op Joan of Arc gehoopt, maar die wordt zondagavond overgeslagen. In plaats daarvan krijgen we meteen We Drink Your Blood, en die heeft natuurlijk geen zangboekje nodig om de weide in een groot koor te veranderen. Nog één keer alles geven Na de reguliere set volgt de onvermijdelijke encore. De Agnus Dei-intro zet de toon, waarna Sanctified With Dynamite de laatste rechte lijn inzet. Bij Blood for Blood moet vervolgens zowat het hele plein springen. We hebben de voorbije vier dagen behoorlijk wat festivalweides zien bewegen, maar zoveel mensen tegelijkertijd de lucht in zien gaan blijft indrukwekkend. Al moeten we iets bekennen, ergens tijdens dat ritme begint in ons hoofd spontaan Swedish Pagans van Sabaton te spelen en ik blijk niet de enige te zijn. Een handdruk en knuffel met een Sabaton - fan achter mij, leert dat metal toch kan verbinden. Attila heeft ondertussen nog één grote troef achter de hand. Hij verdeelt het publiek in twee kampen en laat de ene helft een ho beantwoorden met een ha van de andere kant. Het werkt, al beginnen we op dit punt wel te voelen dat Powerwolf heel graag met zijn publiek bezig is. Misschien soms iets té graag. De vele interacties en meezingmomenten maken van deze show een gigantisch gezamenlijk feest, maar halen af en toe ook wat snelheid uit de set. Een nummer extra en een praatje minder had voor ons persoonlijk gerust gemogen. Tegelijk is dat natuurlijk precies waar duizenden mensen voor gekomen zijn. Powerwolf wil geen verzameling nummers afwerken. Ze willen dat iedereen op die weide deel uitmaakt van hun mis. Werewolves of Armenia. De vaste afsluiter wordt door de hele Prison-weide meegebruld. Attila haalt nog één keer uit, de band geeft alles wat er nog in de tank zit en voor ons zit niet alleen een bijzonder sterke Powerwolf-show erop, maar ook vier dagen Alcatraz. Metal is religion Donderdag stonden we nog tussen gigantische opblaaseenden naar Piet Piraat te luisteren. Vrijdag kregen we met Amenra een Belgische hoogmis voorgeschoteld, zaterdag passeerde opnieuw een eindeloze stroom bands voor onze lens en nu staan we hier, diep in de nacht, met duizenden mensen Werewolves of Armenia mee te zingen. Vier dagen lang liepen hier mensen rond met shirts van bands die muzikaal soms mijlenver uit elkaar liggen. Thrash, death, black, hardcore, doom, power metal... uiteindelijk stond iedereen op dezelfde weide. Misschien heeft Powerwolf dan toch gelijk met al dat religieuze gedoe. Metal is religion. Eentje die mensen samenbrengt en veel mooier kunnen we vier dagen Alcatraz eigenlijk niet afsluiten. Amai dadde. Blij dat we er opnieuw bij mochten zijn. Tot volgend jaar? Alcatraz Open Air 2026 – zondag 9 augustus 2026 – Kortrijk, België Tekst & foto's: Pieter Bouckhout – Brothers in RAW

De laatste rechte lijn! Na drie dagen, tientallen bands en ondertussen ontelbaar veel foto's trokken we zondag nog één keer richting de gevangenisgronden van Alcatraz Open Air. Ook op de slotdag bleef de affiche bijzonder gevarieerd. Van progressive metal en hardcore tot thrash, black en death metal, met onderweg enkele absolute grootheden uit de metalscene. En helemaal op het einde wachtte natuurlijk nog een laatste hoogmis op de Prison Stage. La Morgue bleef ook zondag buiten het bereik van onze camera, maar op Prison, Swamp en Helldorado konden we nog eens zestien bands voor onze lens krijgen. Camera's klaar voor een laatste ronde. Dit was zondag op Alcatraz Open Air 2026 door onze lens! PRISON STAGE Powerwolf Een betere band om vier dagen Alcatraz af te sluiten? Powerwolf maakte van de Prison Stage opnieuw één grote metalhoogmis. Een indrukwekkend decor, bakken pyro, Attila Dorn in bloedvorm en duizenden fans die de ene meezinger na de andere probleemloos overnamen. Dat de Duitse power metalformatie hier niet voor het eerst als headliner stond, was duidelijk. Al de hele dag liepen de Powerwolf-shirts opvallend talrijk over het terrein en wanneer de avond viel, stond een bijzonder goedgevulde weide klaar voor de finale. Meer daarover volgt in ons uitgebreide festivalverslag van zondag. Lamb Of God Van Richmond, Virginia naar de Prison Stage in Kortrijk. Lamb Of God behoort al jaren tot de grote namen binnen de Amerikaanse metal en groeide met zijn mix van groove en metalcore uit tot een vaste waarde op de grootste podia ter wereld. Met Randy Blythe vooraan is er bovendien zelden gebrek aan beweging voor de camera. Saxon Britse heavy metalgeschiedenis op Alcatraz. Saxon stond eind jaren zeventig mee aan de wieg van de New Wave of British Heavy Metal en draait ondertussen al bijna een halve eeuw mee. Biff Byford en zijn kompanen blijven echter onverstoorbaar de podia afschuimen. Nevermore Nevermore schreef in de jaren negentig en 2000 een belangrijk hoofdstuk binnen de Amerikaanse progressive en heavy metal. Na een jarenlange afwezigheid keerde de naam in 2026 terug naar de Europese festivalpodia, met gitarist Jeff Loomis als vertrouwd gezicht. Warrior Soul Nog wat Amerikaanse rock- en metalgeschiedenis met Warrior Soul. De band rond Kory Clarke ontstond eind jaren tachtig in New York en koppelt hardrock en heavy metal aan een flinke dosis punkattitude. Creeper Onze laatste festivaldag op de Prison Stage begon met Creeper. De Britse band uit Southampton combineert punk, gothic rock en theatrale rock-'n-roll en vormde daarmee meteen een opvallende opener voor de zondag. SWAMP STAGE Satyricon Voor onze laatste passage langs de Swamp kregen we één van de grote namen uit de Noorse blackmetalgeschiedenis voor de lens. Satyricon werd begin jaren negentig opgericht door Satyr en Frost en groeide uit tot één van de bepalende bands van de Noorse scene. Een laatste stevige portie duisternis voor we richting Powerwolf trokken voor de grote finale. Deicide Geen gebrek aan extreme metal op zondag. Deicide behoort sinds het einde van de jaren tachtig tot de bekendste namen uit de Amerikaanse deathmetalscene. Glen Benton en co. brachten vanuit Florida hun weinig subtiele boodschap mee naar de Swamp. Death Angel Thrashmetal uit de Bay Area kan uiteraard niet ontbreken op een festival als Alcatraz. Death Angel draait al mee sinds het begin van de jaren tachtig en behoort samen met onder andere Testament en Exodus tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de scene buiten de klassieke Big Four. Misþyrming & Nergal Een bijzondere samenwerking op de Swamp. De IJslandse blackmetalformatie Misþyrming kreeg het gezelschap van Behemoth-frontman Nergal voor een exclusieve passage die perfect paste bij de donkere kant van de Alcatraz-affiche. Anaal Nathrakh Anaal Nathrakh uit Birmingham staat niet bepaald bekend om rustige achtergrondmuziek. De Britse formatie combineert black metal, grindcore en industrial tot een bijzonder intense geluidsmuur en zorgde vroeg op zondag al voor een stevige aanslag op de trommelvliezen. HELLDORADO STAGE Paleface Swiss De Zwitsers van Paleface Swiss behoren tot de snelst groeiende namen binnen de moderne deathcore. Snoeiharde breakdowns, hardcore-invloeden en de energieke aanwezigheid van frontman Marc Zelli maakten Helldorado nog één keer bijzonder onrustig. Rise Of The Northstar Frankrijk met een stevige Japanse knipoog. Rise Of The Northstar combineert hardcore en metal met een uitgesproken liefde voor manga en Japanse popcultuur. Een combinatie die de band zowel muzikaal als visueel een heel eigen identiteit geeft. Fit For An Autopsy Fit For An Autopsy behoort ondertussen tot de gevestigde namen binnen de Amerikaanse deathcore. De band uit New Jersey koppelt loodzware breakdowns aan death metal en meer atmosferische passages en vond daarmee een logisch onderkomen op Helldorado. Northlane Moderne metalcore uit Australië. Northlane combineert zware gitaren en breakdowns met elektronische en atmosferische elementen en heeft daarmee doorheen de jaren een bijzonder herkenbare sound opgebouwd. Animals As Leaders Technische hoogstandjes om de zondag op Helldorado te beginnen. Animals As Leaders, het instrumentale progressive-metalproject rond gitarist Tosin Abasi, staat bekend om complexe composities en gitaarwerk waarbij je als gewone sterveling soms vooral kunt kijken en je afvragen hoe het in godsnaam mogelijk is. Alcatraz Open Air 2026 – zondag 9 augustus 2026 – Kortrijk, België Foto's & tekst: Pieter Bouckhout