Sounds | Joanne Shaw Taylor - Hell or High Water

Joanne Shaw Taylor is een vrij bezig bijtje dat in plaats van honing constant muziek zit te maken. En die muziek ook niet opspaart. Amper enkele maanden nadat ze vorig jaar haar album Black & Gold had uitgebracht begon ze alweer nieuwe singles op ons los te laten.

Dat kan voor sommigen misschien een beetje te veel van het goede lijken maar mij zult u daar allerminst over horen klagen. Want ik heb tussen die singles nog geen enkel slecht of zelfs maar minder nummer gehoord.

Ook dit Hell or High Water is er weer boenk op. Met een groove die onmiddellijk op je been- en andere spieren werkt en de amberkleurige stem van Joanne die je inkijk geeft in haar hoofd en openlijk toegeeft dat het daarin ook wel eens flink durft te stormen. Maar doorzetten en in jezelf blijven geloven is de boodschap die ze ons wilt meegeven.

Taylor vertrekt dit weekend trouwens op tournee door Europa. Op 1 februari komt ze langs in De Roma in Antwerpen. Onbegrijpelijk genoeg zijn er nog tickets beschikbaar. U weet dus wat u te doen staat.

Website

Lees meer

"Hell or High Water" finds Joanne channelling resilience, faith, and self‑belief into one of her most emotionally charged recordings to date. “Hell Or High Water is a defiant, soul‑bearing Blues/Gospel anthem about surviving the war inside your own head and refusing to give in,” Joanne shares. “It’s about resilience and self-belief even in the hardest of times.”

From its stark opening moments through its hypnotic rhythmic pulse, “Hell Or High Water” builds an atmosphere steeped in tension and release. Joanne’s raw, blues‑soaked vocal performance carries lyrics that wrestle openly with doubt, temptation, and perseverance.

Lines like “Devil on my shoulder keeps whispering in my ear” and the repeated plea “Lord, don’t let me falter” frame the song as a deeply personal reckoning, grounded in honesty rather than polish. Yet even as it explores darker emotional terrain, the song is instantly catchy - anchored by handclaps, a rolling groove, and a hook that lingers long after the final chorus. Joanne’s searing guitar riffs cut through the track with clarity and conviction, and the solo - equal parts grit and grace - reminds listeners exactly why she’s considered one of today’s most formidable blues guitarists.