Festivalverslag | Jera On Air 2026 - Zaterdag

Ieder jaar kijken we weer reikhalzend uit naar Jera on Air, een van de leukste (eigenlijk: het leukste) festivals van Nederland. En ieder jaar beginnen we – ik wel, in elk geval – begin van het jaar er al op te hopen dat het weer goed zal zijn…veel regen op een festival als dit leidt er toch al snel toe dat je tot aan je enkels in de blubber staat. Kortom: we hopen op mooi weer. En dan komt ineens dat Engelse spreekwoord om de hoek: “Be careful what you wish for, you just might get it.”

Afgelopen Jera was het zinderend heet! Belachelijk warm! Dat had helaas consequenties voor onze bezetting en hetgeen we konden coveren. Daarom ziet komende Jera-week er iets anders uit dan je van Brothers in Raw gewend bent. Daar waar je gewend bent dat we van iedere dag véél bandjes verslaan, is het deze editie tot onze spijt iets minder. Sterker nog: van de vrijdag – de eerste dag dat code rood gold in Nederland – hebben we alleen foto’s.

Hoe dan ook: deze week zullen we je meenemen met onze belevenissen op het bloedhete Jera on Air 2026. Vandaag het festivalverslag van de zaterdag.

Desolated, La Dispute en Trash Boat

Gastredacteur Karin start in de Buzzard met Desolated. Vanaf het eerste moment – de band opent met Numb – is duidelijk dat dit pure, compromisloze hardcore is. De tent staat, ondanks de hitte, goed vol en de moshpit komt al snel op gang. Het is bijna onvoorstelbaar hoeveel energie er onder die omstandigheden nog in het publiek zit. Een stevige en rauwe start van de zaterdag.

Daarna verplaatst Karin zich naar de Eagle voor La Dispute. De opening met spoken word is sterk en direct pakkend. Na verloop van tijd verschuift de set naar rustigere, bijna groovende passages. Het publiek beweegt weliswaar mee, maar de band lijkt minder goed op dit grote podium te passen – of überhaupt op Jera On Air. Hun intensiteit zou in een kleinere setting waarschijnlijk beter tot zijn recht komen.

La Dispute © Marjolein Regterschot

Bertus begint de zaterdag bij Trash Boat, de punkrockband uit St Albans in Engeland. De vijf bandleden maken een energieke indruk en hebben er zichtbaar zin in. Die energie slaat over op het publiek – vooral de eerste rijen schreeuwen openers Tring Quarry en How Selfish I Seem uit volle borst mee. Hoewel er wel een aantal oudere nummers worden gespeeld, bestaat de Jera-set van Trash Boat vooral uit nieuwer werk. Reden daarvoor is, aldus zanger Tobi Duncan, erin gelegen dat later deze zomer de verjaardag van debuutalbum Nothing I Write You Can Change What You've Been Through uitgebreid in Londen wordt gevierd met een concert waar het album integraal zal worden gespeeld…”If you guys feel like joining that gig, you are all invited”. Ben benieuwd of er iemand gaat…

Doodseskader en Distant 

Terwijl Bertus naar Distant gaat kijken en luisteren, spoedt Karin zich naar Doodseskader. De combinatie die het Belgische duo brengt van sludge, hardcore, noise, hiphop en experimentele rock weegt zwaar op deze belachelijk warme dag. Aftrappend met de Harm’s Way cover Scrambled staat er in de tent al niemand meer stil. Wat volgt is een vrijwel integrale uitvoering van het dit jaar uitgekomen album The Change Is Me.

Distant is een Nederlands/Slovaakse deathcoreband die inmiddels al zo’n twaalf jaar bestaat. De grunts en screams van zanger Alan Grnja zijn moddervet en loodzwaar, de muziek schiet af en toe als een raket vooruit en dan weer voelt het massief en stroperig langzaam aan. Tijdens nummers als Heirs of Torment en Nothing Left To Hate doet het publiek zijn uiterste best om tegemoet te komen aan Grnja’s verzoek om mosh- en circlepits, maar de warmte zorgt ervoor dat het allemaal op een paar tandjes minder gaat, ondanks het feit dat het personeel achter de hekken, vooraan bij het podium, zijn uiterste best doet het publiek koel te houden. Wel worden we nog getrakteerd op een nieuw nummer, Flesh and Nails, dat staat op Into Despair, het nieuwe album van Distant dat komende november zal uitkomen.

Imminence, End It en All Time Low

Op het hoofdpodium is het tijd voor Imminence, metalcore zoals het bedoeld is. Deze Zweedse heren hebben een indrukwekkende setup meegenomen – hou in gedachten dat dit een festival is waar ze spelen – met een lichtshow en visuals die tot de verbeelding spreken. Met nummers als Temptation en Desolation wordt het publiek getrakteerd op flink wat krachtige energie die van het podium spat en het publiek ertoe brengt de warmte even te vergeten. Een van de aspecten die deze band min of meer uniek maakt voor Jera, is het feit dat zanger Eddie Berg ook viool speelt. Een verfrissende combinatie.

Bij End It is ook een bron van energie, maar op een totaal andere manier. Frontman Akil Godsey zoekt voortdurend interactie met het publiek en de show zit vol kleine momenten, van jeugdige crowdsurfers tot een onverwachte verjaardagsfelicitatie en zelfs een a-capella liedje van Billy Joel. Het zorgt voor luchtigheid tussen alle hardcore intensiteit. En de boodschap is duidelijk: als hardcore niet jouw genre is, dan moet je hier eigenlijk niet zijn.

In de grote Eagle-tent komt All Time Low op onder begeleiding van het bekende intro over ‘legends’ en ‘greatness’ van het nummer SUCKERPUNCH. De toon is gezet. De Amerikaanse punkers zijn – zoals best veel artiesten, trouwens – terugkerende gasten van Ysselsteyn…zo’n 10 jaar geleden stonden ze hier voor het eerst. Ze zijn populair! De tent staat vol en zelfs daarbuiten staan mensen met volle teugen te genieten. All Time Low is niet de meest ‘metal’ band die je op Jera zou verwachten; ze zijn misschien zelfs wel een beetje aan de brave kant, maar hun populariteit lijdt daar geenszins onder. Met nummers als The Weather, Sleepwalking en Monsters behoren zij gemakkelijk tot een van de tien populairste bands van deze editie.

All Time Low © Marjolein Regterschot

Zeke en Dog Eat Dog

Over deze twee bands kan onze gastredacteur eigenlijk best kort zijn. Zoals verwacht brengt Zeke snelle speedpunkrock zonder poespas. Geen lange verhalen, maar korte, felle en razendsnelle nummers die elkaar in hoog tempo opvolgen.

Dog Eat Dog in de Hawk blijkt vervolgens een gemengd verhaal. De band is maar net op tijd op het festival gearriveerd; door verkeersdrukte was het lang onzeker of ze het zouden halen. Dat verklaart mogelijk ook de rommelige start van de set en het vele geklets door John Connor. Naarmate het optreden vordert, wordt het gelukkig wel beter, maar het blijft wisselend. De mix is niet altijd even strak en de band leunt sterk op nostalgie, waarbij het publiek vooral reageert op de bekende nummers.

We Came As Romans

We Came As Romans is, wat mij (Bertus) betreft, de beste act die ik dit jaar op Jera on Air heb gezien. En over de kwaliteit zijn veel, heel veel mensen het met mij eens. Ze staan geprogrammeerd in de ietwat kleinere Buzzard-tent, maar ook de grote Eagle had hen niet misstaan. De Buzzard bast bijna uit zijn voegen en daarbuiten staan misschien wel net zoveel mensen naar deze vijf gasten uit Detroit te kijken. Vanaf het moment dat Dave Stephens bij Bad Luck zijn zijn strot opentrekt, gaat iedereen uit zijn dak. Als er geklapt moet worden, klappen duizenden mensen en als er meegezongen wordt, is het geluid oorverdovend. En dat terwijl deze mannen vandaag al hun tweede show spelen. Eerder vandaag stonden ze namelijk op Vainstraim in Münster.

Niet alleen Stephens leeft zich uit op het podium, maar ook aan zijn collega’s is niet te merken dat ze het warm hebben óf dat ze er al een show op hebben zitten en vervolgens naar Ysselsteyn zijn geracet. De energie, de vibe, de sympathie die ze de tent instralen, heeft onmiskenbaar zijn weerslag op de fans. Gevolg is dat heel veel mensen de hitte trotseren en zich op laten hijsen om vervolgens over de handen van honderden anderen richting podium te crowdsurfen. Anderen geven gehoor aan de oproep om te stagediven of een moshpit te beginnen.

Apocalyps van dit spektakel is het nummer Darkbloom. Als je hier staat en je kunt dit niet meezingen, dan krijg je echt het idee dat je onder een steen hebt geleefd. Wat een klasse straalt deze band uit. Jammer voor iedereen die hen nog wil gaan zien, binnenkort, trouwens, want de gig op Jera is hun laatste van deze tour.

Hatebreed

De dag eindigt voor ons met Hatebreed – de band waarvoor Karin vandaag naar Jera on Air gekomen is. Jaren geleden zag zij ze al op Fortarock in Nijmegen, en sindsdien is de waardering alleen maar gegroeid. Ook nu laten ze zien waarom ze een vaste waarde in de hardcore scene zijn.

Frontman Jamey Jasta brengt niet alleen energie, maar ook een duidelijke boodschap: zorg voor elkaar en heb respect voor elkaar. Het past perfect bij de sfeer van van dit festival. Extra bijzonder is de terugkeer van gitarist Wayne Lozinak, die vorig jaar een hersenoperatie onderging na de ontdekking van een goedaardige hersentumor. Hem nu weer vol op het podium te zien staan, maakt de set nog indrukwekkender.

Tijdens Destroy Everything gaat een grote zwarte “Ball of Death” door het publiek, wat zorgt voor een klassiek Hatebreed-moment. De set wordt afgesloten met Looking Down the Barrel of Today, een persoonlijke favoriet, en een sterke afsluiter van de dag.

Zaterdag 27 juni 2026, Jera On Air 2026 (Ysselsteyn)

Tekst: Bertus Elings en Karin Killaars

Foto's: Marjolein Regterschot