Festivalverslag | Jera On Air 2026 - Donderdag

Ieder jaar kijken we weer reikhalzend uit naar Jera on Air, een van de leukste (eigenlijk: het leukste) festivals van Nederland. En ieder jaar beginnen we – ik wel, in elk geval – begin van het jaar er al op te hopen dat het weer goed zal zijn…veel regen op een festival als dit leidt er toch al snel toe dat je tot aan je enkels in de blubber staat. Kortom: we hopen op mooi weer. En dan komt ineens dat Engelse spreekwoord om de hoek: “Be careful what you wish for, you just might get it.”

Afgelopen Jera was het zinderend heet! Belachelijk warm! Dat had helaas consequenties voor onze bezetting en hetgeen we konden coveren. Daarom ziet komende Jera-week er iets anders uit dan je van Brothers in Raw gewend bent. Daar waar je gewend bent dat we van iedere dag véél bandjes verslaan, is het deze editie tot onze spijt iets minder. Sterker nog: van de vrijdag – de eerste dag dat code rood gold in Nederland – hebben we alleen foto’s.

Hoe dan ook: deze week zullen we je meenemen met onze belevenissen op het bloedhete Jera on Air 2026. Vandaag het festivalverslag van de donderdag.

Decapitated

De donderdag begint voor mij bij Decapitated, de Poolse death metalband. Zoals we van de mannen gewend zijn, spelen ze hard en strak. Ze spelen vooral nummers afkomstig van hun laatste twee albums, Cancer Culture (2022) en Anticult (2017). Afgetrapt wordt echter met het snelle en bombastische The Blasphemous Psalm to the Dummy God Creation, hetgeen meteen de sfeer in de grote tent naar een hoger niveau brengt. De bezoekers van Jera laten zich van meet af aan van hun beste kant zien door moshpits te openen en circlepits te beginnen. In eerste instantie dacht ik dat dat in de loop van de dag of het weekend, gezien het weer, wel minder zou worden, maar ik moet daarop terugkomen. Jera on Air 2026 is begonnen….en hoe!

Wargasm

Ik weet niet zo goed hoe het zit met festivals in z’n algemeenheid en metalfestivals in het bijzonder, maar de bezetting bij Jera on Air is eigenlijk altijd wel een beetje een mannenbolwerk. Ik weet ook niet waar dat aan ligt, dus daar laat ik me verder ook niet over uit. Wat ik wel weet is dat dat er deze editie 21 vrouwen speelden op Jera tegenover 491 mannen. Één van die vrouwen is Rachel Hastings, a.k.a. Milky Way, bassiste en zangeres van Wargasm.

Met een enorme hoeveelheid energie slingeren zij en haar bandleden hun muziek de grote tent in. Hun stijl is te vatten als ‘punk’ in de grootste zin des woords, aanschurkend tegen nu metal, waarbij een prominente plek wordt ingenomen door een dj die met zijn bewegelijkheid en fysieke capriolen regelmatig opvalt. In nummers als Vigilantes en Fukstar nemen zijn beats een prominente plek in. Daarnaast verdient Milky Ways collega, Sam Matlock, de nodige credits, vooral voor zijn gitaarspel. Op deze redelijk vroege openingsdag van het festival trekken zij – terecht – een redelijk grote menigte die hen toejuicht.

Set it Off

Alsof het op nog niet warm genoeg was, gooit Set It Off er doodleuk nog een lading pyro bovenop. Vanaf de openingsseconden van Rotten verandert de Eagle-stage in een oven en ook tijdens Evil People blijft het vuur je om de oren vliegen. De Amerikanen komen zichtbaar niet naar Ysselsteyn om relaxed een setje weg te spelen; alles aan deze show ademt spektakel, controle en entertainment. Groot, bombastisch en tot in de puntjes geregisseerd.

Frontman Cody Carson speelt moeiteloos de rol van dirigent. Armen moeten omhoog, handen moeten klappen en bij The Haunting gaan talloze telefoonlampjes tegelijk de lucht in. Spontaan voelt het zelden — eerder alsof elke interactie al honderd keer gerepeteerd is — maar gek genoeg werkt het volledig. Set It Off brengt een show die misschien wat gelikter en ‘Amerikaanser’ aanvoelt dan veel andere bands op Jera, maar daardoor niet minder effectief is. Integendeel zelfs. Nummers als Fake Ass Friends, Switch en Punching Bag slaan live keihard in en het publiek laat zich maar al te graag meeslepen in een optreden dat simpelweg staat als een huis.

Bury Tomorrow

Bury Tomorrow bewijst op Jera On Air opnieuw waarom de band al jaren tot de absolute top van de moderne metalcore behoort. Op de Vulture-stage trekt de Britse formatie een massaal publiek met een set die zwaar leunt op het recente album Will You Haunt Me, With That Same Patience, maar ook ruimte biedt aan publieksfavorieten als Black Flame en DEATH (Ever Colder).

Frontman Dani Winter-Bates verschijnt eerst alleen op het podium, met handschoenen aan en alle aandacht direct op zich gericht. Pas na zijn intense opening valt de rest van de band in en barst Choke los. Winter-Bates’ indrukwekkende grunts en screams klinken live minstens zo vernietigend als op plaat en zijn energie slaat zichtbaar over op het publiek.

Wat volgt is een denderend optreden waarin praktisch de hele band — op de drummer na — voortdurend heen en weer rent over het podium. Pyro, rook en loodzware breakdowns maken de show spectaculair, maar het is vooral de muzikaliteit die indruk maakt. Bury Tomorrow blijft ondanks alle chaos opvallend strak spelen, met perfect getimede overgangen, messcherpe riffs en refreinen die moeiteloos worden meegebruld. Bij Cannibal bereikt de energie een absoluut hoogtepunt. Indrukwekkend!

Pennywise

“Hi, we’re Pennywise from Hermosa Beach, California in the United States of Fuck Donald Trump!” Deze intro levert de inmiddels meer dan 35 jaar bestaande Amerikaanse punk rockband een ovationeel applaus op. De eerste van veel politieke opmerkingen die zanger Jim Lindberg maakt gedurende het optreden.

Aan de hoeveelheid fans en de samenstelling daarvan – toch wel een ietwat ouder publiek – kun je merken dat dit een band is die flinke schare trouwe fans heeft opgebouwd. Van Straight Ahead tot Pennywise, van My Old Country tot de Ben E. King-cover Stand By Me, alles wordt met evenveel enthousiasme gespeeld en met evenveel gretigheid door het publiek ontvangen. Er is echter, denk ik, dit hele festival geen nummer geweest dat zó lang en hard is meegezongen als “Ho ho ho” tijden Bro Hymn, dat zelfs nog werd gezongen toen de band al lang en breed het podium had verlaten.

Trivium 

De laatste band waar ik op deze hete donderdag naartoe ga, is het Amerikaanse Trivium.

Onder begeleiding van donderend drumgeweld betreden de mannen het podium, waarna de eerste riffs als mokerslagen door de tent vliegen. Al bij Strife valt op hoe sterk het samenspel tussen de twee gitaristen is: strak synchroon, messcherp uitgevoerd en met een geluid dat live heel indrukwekkender klinkt. Frontman Matt Heafy probeert tussendoor het publiek in het Nederlands toe te spreken, wat zichtbaar wordt gewaardeerd door de volle tent. Met nummers als In Waves en The Sentence blijft de energie constant hoog, terwijl drummer Alex Bent achter zijn kit een bijna onmenselijk tempo aantikt. De snelheid en precisie waarmee Trivium speelt zijn in deze verzengende hitte haast niet te bevatten.

Wat vooral indruk maakt, is hoe muzikaal verfijnd de band blijft ondanks alle brute kracht. Hoewel Trivium met vier man op het podium staat, voelt het optreden soms alsof het volledig draait om drie muzikanten die elkaar blindelings aanvoelen: de gitaristen en de drummer. Vooral tijdens de langere instrumentale passages ontstaat een indrukwekkend samenspel waarin technische riffs, dubbele gitaarlijnen en complexe tempowisselingen naadloos in elkaar overlopen. Geen overbodige poespas, geen grote productie — puur vakmanschap van een band die live nog altijd op een uitzonderlijk hoog niveau opereert.

Dag één van Jera on Air hebben we overleefd!

Donderdag 25 juni 2026, Jera On Air 2026 (Ysselsteyn)

Tekst: Bertus Elings

Foto's: Marjolein Regterschot