Concertverslag | Black Stone Cherry & 10 Years, Mezz
In maart van dit jaar kwam de Amerikaanse southern rock band Black Stone Cherry met een nieuwe EP, Celebrate. Dit was hun eerste nieuwe materiaal sinds het in 2023 uitgekomen album Screamin’ At The Sky en reden genoeg om daar een Europese tour aan te koppelen. De eerste Nederlandse stop op deze tour was in de Mezz in Breda. Als voorprogramma namen ze de alternatieve rockband 10 Years mee.
Hoewel 10 Years al bijna 30 jaar bestaat en internationaal best een grote fanbase heeft, hebben ze pas 2 keer eerder in Nederland op het podium gestaan. In 2018 stonden ze op het hoofdpodium van Baroeg Open Air en in 2022 opende ze voor Three Days Grace in 013. 10 Years trapt af met Novocaine van het album (how to live) AS GHOSTS en doet hun best om zoveel mogelijk albums uit hun, toch al aardige repertoire, in de set terug te laten komen. Gezien ze maar tijd hebben voor 7 nummers, waarbij dan ook hun cover van Nirvana’s Heart Shaped Box gespeeld wordt, doen ze dat niet slecht.
Helaas kampt het optreden wel met één groot probleem en dat is de mix van het geluid. Die is zo bar slecht dat het, soms toch al subtiele, vocale werk van zanger Jesse Hasek vaak nauwelijks te horen is. Jammer want bij de twee eerdere Nederlandse shows konden we wel goed horen hoe steengoed deze band is.
Black Stone Cherry is toch de band waarvoor het merendeel van het publiek vanavond naar Breda is afgereisd. Wanneer zanger Chris Robertson publieksfavoriet Me and Mary Jane inzet doet hij dat onder luid gejuich. Wanneer de rest van de instrumenten zich bij Robertson’s stem voegt blijkt dat de mix nog slechter is dan bij 10 Years. De bas, maar vooral de drums staan zo hard dat het bijna lijkt alsof de rest van de band in de zaal ernaast staat te spelen. Gedurende de set komt er wel wat verbetering in, maar echt goed klinkt het de hele avond niet. Black Stone Cherry speelt desondanks wel een hele entertaining show met een set waar zo’n beetje elk album aan bod komt. Toch komt het gros van de nummers wel van Between The Devil & The Deep Blue Sea, wat toch wel hun bekendste album is, en het recente Celebrate.
Wanneer je Black Stone Cherry eerder aan het werk hebt gezien, weet je wat je kan verwachten. Het viertal doet al 25 jaar waar ze goed in zijn en hoeven daarbij het wiel niet opnieuw uit te vinden. Ook vanavond is hun show weer een bom van energie waarbij de lol van het spelen nog altijd goed zichtbaar is op het podium. Een uitzondering daarop is drummer John Fred Young, waarbij duidelijk iets dwars zit. Met uitzondering van zijn drumsolo zit hij niet vrolijk achter zijn kit, verliest stokjes tijdens het spelen en lijkt regelmatig te klagen tegen de crew. Een groot contrast met de overige bandleden die bijna de hele tijd met een brede grijns strak aan het spelen zijn.
Wanneer White Trash Millionaire en Blame It On The Boom Boom, twee van hun grootste hits, voorbij komen is het wel duidelijk dat het einde van de set in zicht is, die met Lonely Train wordt afgesloten. Uiteraard kan Black Stone Cherry het niet maken om, misschien wel hun meest bekende nummer, Peace Is Free uit de set te laten en de band komt nog even terug om dit nummer, dat nu misschien wel meer relevant is dan ooit, te spelen.
Wanneer Chris dit nummer samen met gitarist Ben Wells inzet klinkt het, zonder dat hun geluid verdrinkt in de bas en drums ineens heel goed en zou je bijna wensen dat ze het hele nummer semi-akoestisch doen. Toch is het ook wel leuk dat de rest van de band, inclusief de gitaar en bas technici Chris en Ben vergezellen om met hun vredesboodschap de avond af te sluiten.
Het is jammer dat het goede spel en de vette setlists van zowel 10 Years als Black Stone Cherry vanavond ondergesneeuwd worden in de barslechte mix. Hoewel het erop lijkt dat de meeste die hard fans het prima naar hun zin hebben gehad, blijft er toch het gevoel hangen van ‘Het had zoveel beter kunnen zijn’. Hopelijk is dat een volgende keer ook weer zo.
Meer foto's zijn hier te checken. (Foto's gemaakt door Jessica Santiago Lopez)
